ΟΙ ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΤΗΣ ΕΝΔΟΧΩΡΑΣ ΤΟΥ ETAH*
Ένα έλκηθρο που κινούνταν γύρω από την ανατολική μεριά τού Etah, ανεβαίνοντας προς την ενδοχώρα, έφτασε κοντά στη μεγάλη λίμνη. Ξαφνικά, τα σκυλιά τού έλκηθρου διαισθανθήκανε κάτι και τρέξανε βιαστικά προς την ενδοχώρα διασχίζοντας μια μεγάλη πεδινή έκταση. Στη συνέχεια αρχίσανε να ψάχνουνε και να μυρίζουνε το έδαφος. Τότε φάνηκε πως βρισκόντουσαν στην είσοδο τού σπιτιού ενός κατοίκου τής ενδοχώρας.
Οι κάτοικοι τής ενδοχώρας, με το που είδανε τα σκυλιά, αρχίσανε να ουρλιάζουν απ’ το φόβο τους, έσπρωξαν έξω από το σπίτι μια ηλικιωμένη γυναίκα, ενώ οι ίδιοι βιαστικά κρυφτήκανε μέσα. Η ηλικιωμένη γυναίκα, μόλις είδε τα σκυλιά, πέθανε από τον τρόμο της.
Τότε ο άνδρας που οδηγούσε το έλκηθρο μπήκε μέσα, νιώθοντας πολύ άβολα επειδή χωρίς να το θέλει είχε προκαλέσει το θάνατο τής ηλικιωμένης.
«Είναι λυπηρό», είπε, «που εξαιτίας μου χάσατε εκείνη την ηλικιωμένη γυναίκα».
«Δεν πειράζει», απάντησαν οι κάτοικοι τής ενδοχώρας• «το δέρμα της ήταν ήδη ζαρωμένο• δεν έχει καμία σημασία».
Κατόπιν, ο άντρας ανέβηκε στο έλκηθρο του (σ.σ. σύμφωνα με το πρωτότυπο η απόδοση θα έπρεπε να είναι «τα έλκηθρα», αλλά ο πληθυντικός δεν δικαιολογείται από το κείμενο) και επέστρεψε στη χώρα του, αλλά οι κάτοικοι τής ενδοχώρας είχανε τρομοκρατηθεί τόσο πολύ, που τραπήκανε σε φυγή βαθιά μες στην ενδοχώρα.
Έκτοτε δεν τους ξαναείδε κανείς. Το μόνο που φαινόταν ήτανε τα απομεινάρια των σπιτιών τους κι όταν άνθρωποι, αργότερα, σκάψανε για να δουν αν υπήρχε κάτι άλλο εκεί, δεν βρήκανε τίποτα παρά μόνον έναν χαυλιόδοντα από μονόκερη φάλαινα.
Οι κάτοικοι τής ενδοχώρας δεν είναι στην πραγματικότητα επικίνδυνοι• είναι απλά ντροπαλοί και φοβούνται υπερβολικά τα σκυλιά. Υπήρχε μια γυναίκα από τον λαό των ακτών, η Suagaq, η οποία παντρεύτηκε έναν άνδρα από το λαό τής ενδοχώρας• κι όταν εκείνος ο άντρας ήρθε να επισκεφθεί τα αδέλφια της, το αίμα πετάχτηκε από τα μάτια του μόλις είδε τα σκυλιά τους.
Οι κάτοικοι τής ενδοχώρας εκπαιδεύονται να γίνουνε γρήγοροι δρομείς, ώστε να πιάνουν αλεπούδες. Όταν ένας κάτοικος τής ενδοχώρας πρόκειται να γίνει γρήγορος δρομέας, τον στριμώχνουνε μες στο δέρμα μιας φώκιας, το οποίο είναι γεμάτο σκουλήκια, αφήνοντας ελεύθερο μόνο το κεφάλι του. Τότε τα σκουλήκια ρουφούν όλο του το αίμα και αυτό, λένε, τον κάνει γοργοπόδαρο.
Υπάρχουν ακόμα μερικοί κάτοικοι τής ενδοχώρας, αλλά πλέον έχουν απομακρυνθεί πολύ βαθιά μες στην ενδοχώρα.
*Το Etah(1) είναι ένας εγκαταλελειμμένος σήμερα παραθαλάσσιος οικισμός στη βορειοδυτική Γροιλανδία, από τον οποίο παλαιότερα ξεκινούσαν αποστολές προς το Βόρειο Πόλο ενώ παλαιότερα, μέχρι και το 1865 μ.Χ., εκεί αποβιβαζόντουσαν οι Inuit, στη Γροιλανδία, από περιοχές τού καναδικού, σήμερα, αρκτικού κύκλου (2).
THE INLAND-DWELLERS OF ETAH
There came a sledge driving round to the east of Etah, up into the land, near the great lake. Suddenly the dogs scented something, and dashed off inland over a great plain. Then they checked, and sniffed at the ground. And now it was revealed that they were at the entrance to an inland-dweller's house.
The inland-dwellers screamed aloud with fear when they saw the dogs, and thrust out an old woman, but hurried in themselves to hide. The old woman died of fright when she saw the dogs.
Now the man went in, very ill at ease because he had caused the death of the old woman.
"It is a sad thing," he said, "that I should have caused you to lose that old one."
"It is nothing," answered the inland-dwellers; "her skin was already wrinkled; it does not matter at all."
Then the sledges drove home again, but the inland-dwellers were so terrified that they fled far up into the country.
Since then they have never been seen. The remains of their houses were all that could be found, and when men dug to see if anything else might be there, they found nothing but a single narwhal tusk.
The inland-dwellers are not really dangerous, they are only shy, and very greatly afraid of dogs. There was a woman of the coast-folk, Suagaq, who took a husband from among the inland folk, and when that husband came to visit her brothers, the blood sprang from his eyes at sight of their dogs.
And they train themselves to become swift runners, that they may catch foxes. When an inland-dweller is to become a swift runner, they stuff him into the skin of a ribbon seal, which is filled with worms, leaving only his head free. Then the worms suck all his blood, and this, they say, makes him very light on his feet.
There are still some inland-dwellers left, but they are now gone very far up inland.
Πηγή: gutenberg.org.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σχόλια