[στο λόφο Καβουρίου, με το Μνημείο ΛΟΚ, 07.05.2026]

Πάνω από την ακτή Καβουρίου βρίσκεται ο ομώνυμος λόφος, με ύψ. 71 μ., που καλύπτει μια έκταση 263 περίπου στρεμμάτων (μεταξύ τής ακτογραμμής, των οδών Κρόνου και Καβουρίου και της Λεωφόρου Αθήνας). 

Από το Google earth:

Στο βορειοδυτικό του και όχι μόνο άκρο υπάρχουνε διάσπαρτα ερείπια κτισμάτων, τα οποία πρέπει να είναι από τις εγκαταστάσεις τού πρώτου Κέντρου Εκπαίδευσης Μονάδων Καταδρομών (ΚΕΜΚ), το οποίο είχε λειτουργήσει στην περιοχή. Στην κορυφή του υπάρχει Μνημείο Πεσόντων, σε πολεμικές επιχειρήσεις συμπεριλαμβανομένου τού Εμφύλιου Πολέμου, Λοκατζήδων. Τα εγκαίνια τού Μνημείου γίνανε την 30η Μάρτη 1953 παρουσία μελών τής τότε βασιλικής οικογένειας, του πρωθυπουργού και στρατάρχη Αλ. Παπάγου και νυν (τότε) και πρώην στελεχών των ΛΟΚ. Έκτοτε τελούνται ετήσια μνημόσυνα πεσόντων λοκατζήδων και ιερολοχιτών.    

Το πώς και το γιατί ο εν λόγω λόφος και το Μνημείο Πεσόντων λοκατζήδων αναφέρονται και ως Λόφος και Μνημείο Εθνικής Ενότητας δεν το καταλαβαίνω. Ένα Μνημείο Εθνικής Ενότητας ή δεν θα κάνει καμία αναφορά σε ονόματα πεσόντων ή θα κάνει αναφορά σε ονόματα πεσόντων από όλες τις παρατάξεις (εφόσον περιλαμβάνει και τον εμφύλιο πόλεμο). Αυτά για την ιστορία.

Ο λόφος είναι πολύ όμορφος με ωραία θέα και προσφέρεται για χαλαρή πεζοπορία στους χωματόδρομους και τα μονοπάτια του αλλά και εκτός αυτών με την απαραίτητη προσοχή διότι φιλοξενεί πλούσια για τη θέση του – μες στον οικιστικό πλέον ιστό – και το μέγεθός του πανίδα, όπως αλεπούδες (στο λόφο υπάρχουν αρκετές διάσπαρτες αλεπότρυπες), φίδια κ.α.

Οφείλω να επισημάνω ότι κατά την αντιπυρική περίοδο, από 1η Μάη έως 31 Οκτώβρη, η είσοδος στο λόφο επιτρέπεται μόνον όταν ο βαθμός επικινδυνότητας εκδήλωσης πυρκαγιάς, στην περιοχή, είναι χαμηλός, ήτοι 1 ή 2.   

Ακολουθούνε λίγες εικόνες:

Στην επόμενη διακρίνεται ο Υμηττός, αριστερά στο βάθος η Πάρνηθα και οριακά δεξιά ο λόφος Πευκωτός.

Στην επόμενη διακρίνεται ο λόφος Ξερόχαβος και δεξιά ο λόφος Φασκομηλιά.

---

Στην επόμενη μια αλεπότρυπα.

---

It don't sound so terrible – quite – as it did [Emily Dickinson]

Δεν ακούγεται τόσο τρομερό – αρκετά – όσο είναι–

Το πατάω – «Νεκρός», Εγκέφαλος, «Νεκρός».

Το λέω στα Λατινικά – ό,τι θυμάμαι απ’ το σχολείο μου –

Φαίνεται πως δεν κραυγάζει τόσο – από τους κανόνες κάτω.

Το γυρίζω λίγο – να το ‘χω κατάμουτρα

Πρόβλημα που φαίνεται πιο πικρό –

Το μετατοπίζω – μόλις –

Λέω «Όταν το Αύριο έρθει έτσι –

Θα ‘χω περπατήσει μια μέρα ακόμα».

Υποθέτω πως θα με διακόψει λίγο

Μέχρι να εξοικειωθώ – αλλά τότε ο Τάφος

Όπως κι άλλα νέα Πράγματα – μεγαλύτερος δείχνει – τότε –

Και πιο μικρός, καθώς Συνηθίζεις –

Είναι πιο έξυπνο τότε

Να συλλογίζομαι πώς θα Σκέφτομαι μετά – Ένα Χρόνο –

Πόσο θα ‘χω συμβιβαστεί – τότε –

Φόνος – φθορά!

It don't sound so terrible – quite – as it did –

I run it over – "Dead", Brain, "Dead."

Put it in Latin – left of my school –

Seems it don't shriek so – under rule.

Turn it, a little – full in the face

A Trouble looks bitterest –

Shift it – just –

Say 'When Tomorrow comes this way –

I shall have waded down one Day."

I suppose it will interrupt me some

TIll I get accustomed – but then the Tomb

LIke other new Things – shows largest – then – 

And smaller, by Habit –

It's shrewder then

Put the Thought in advance – a Year –

How lIke "a fit" – then –

Murder – wear!

426

[στον Υμηττό, 05.05.2026]

Εικόνες από τους λόφος Καλόγερος* και Ταξιαρχών**, στον Υμηττό, έχουνε κατ’ επανάληψη παρουσιαστεί στο παρόν ιστολόγιο.

Το πρωινό τής 5ης Μάη 2026, κινήθηκα στους δύο εν λόγω λόφους και ιδίως στον λόφο Καλόγερος, όπου περιπλανήθηκα κυρίως γύρω από την κορυφή του. Η διαδρομή που ακολούθησα έχει σημειωθεί στο χάρτη από το Google earth:

Ξεκίνησα από το Πυροφυλάκιο Καραμολέγκος, στην αρχή τού δρόμου που ανεβαίνει από τη Λεωφόρο Εθνικής Αντιστάσεως προς τον Υμηττό, ακολουθώντας ένα μονοπάτι στην πλαγιά τού Λόφου Καλόγερος, το οποίο σύντομα το άφησα ακολουθώντας σημάδια, εκτός μονοπατιού, που οδηγούσανε προς την κορυφή τού λόφου.

Λίγο πάνω από το χωματόδρομο, συνάντησα μια σειρά από πέτρες που πρέπει να είναι θεμέλια παλιού τειχίου. Κοντά στην κορυφή τού Λόφου Καλόγερος, αναφέρεται η ύπαρξη ιχνών αρχαίας οχύρωσης. Σε χάρτες όμως όπως στο topoguide.gr τα ίχνη σημειώνονται ανατολικά τής κορυφής και όχι δυτικά που βρίσκονται τα συγκεκριμένα. Προσωπικά, ανατολικά τής κορυφής, δεν έχω βρει ίχνη οχύρωσης ενώ αυτά στα δυτικά θα μπορούσανε να είναι τμήμα από τα θεμέλια τής αρχαίας οχύρωσης.

Φεύγοντας από την κορυφή πρόσεξα, από το χωματόδρομο προς τα κάτω μέχρι το μονοπάτι, σε μήκος περί τα 45 με 50 μέτρα, μια σειρά από διάσπαρτες πέτρες, σε ορισμένα σημεία στοιβαγμένες, που μόνο από απίθανη σύμπτωση δεν θα είχανε μπει από ανθρώπινο χέρι.

Από εκεί συνέχισα για λίγο εκτός μονοπατιού, στην καταπράσινη βορειοανατολική και ανατολική πλαγιά τού Λόφου Καλόγερος, και σύντομα βρέθηκα στο λόφο Ταξιαρχών με το εκκλησάκι Αγ. Ταξιάρχες και το φραγκομονάστηρο τού  Αγ. Μάρκου, του οποίου πρόσφατα χτίστηκε η κατεστραμμένη πλευρά του. Όπως έχει τονιστεί, στο απρόν ιστολόγιο, στους τοίχος τους διακρίνονται τα μέλη αρχαίου Ναού, που θα βρισκότανε στο σημείο. 

Ακολουθούνε λίγες εικόνες από το εσωτερικό τού Αγ. Μάρκου και ένα όνομα ενός νεαρού άντρα, παιδιού βασικά,  με μια ημερομηνία στην οποία θα τέλειωσε τόσο άδικα τη σύντομη ζωή του, χαραγμένα σε ένα μάρμαρο, στον τοίχο, να θυμίζουν τις τραγικές εποχές τού εμφύλιου.          

        

        

*

ανάρτηση 30.03.2019

ανάρτηση 14.05.2024 

ανάρτηση 14.01.2026 

**

ανάρτηση 19.12.2015

ανάρτηση 25.02.2021 

ανάρτηση 03.05.2023

[στο Ποικίλο όρος, 04.05.2026]

Στο παρόν παρουσιάζονται λίγες εικόνες (οι οποίες αφορούνε σημεία από τα οποία δεν έχουνε παρουσιαστεί παλαιότερα εικόνες στο παρόν ιστολόγιο) από τη διαδρομή την οποία ακολούθησα στο Ποικίλο όρος, το πρωινό τής 4ης Μάη 2026 – συνολικού μήκους 5,5 περίπου χλμ. και συνολικής υψ. διαφοράς 196 περίπου μ. – η οποία έχει σημειωθεί στο χάρτη από το Google earth:

Ξεκίνησα από το χώρο στάθμευσης στο νεκροταφείο Πετρούπολης και ακολούθησα το χωματόδρομο μέχρι το σημείο, στο βορειοανατολικό άκρο τού παλιού λατομείου Μουσαμά (εφεξής λατομείο), στο οποίο διακλαδίζεται σε τέσσερις χωματόδρομους. Από εκεί ακολούθησα ένα μη σηματοδοτημένο, οριακά σαφές, μονοπάτι, το οποίο κινείται παράλληλα στο χωματόδρομο που ανεβαίνει προς την κορυφή Ζαχαρίτσα*, σε απόσταση από 1 έως 3 μέτρα από το χείλος τού γκρεμού τού υπολειμματικού χώρου τού λατομείου. 

Θέλω να σταθώ λίγο στην επόμενη εικόνα.

Ο γκρεμός, κάτω από τα όρια, τα χείλη, ενός λατομείου σε σχέση με έναν άλλο γκρεμό, ο οποίος διαμορφώθηκε – και εξακολουθεί να διαμορφώνεται από τη δράση τού νερού και του αέρα, άσχετα αν ο άνθρωπος δεν μπορεί να το συνειδητοποιήσει – μες σε δεκάδες ή εκατοντάδες χιλιάδες ή και εκατομμύρια χρόνια, είναι πολύ πιο ασταθής γιατί προέκυψε μετά από βίαιες απομακρύνσεις πετρωμάτων (σ.σ. μετά από εκρήξεις κ.λπ.) οι οποίες φθείρανε τη δομική ακεραιότητα των πετρωμάτων που απέμειναν, καθιστώντας τα επιρρεπή σε κατολισθήσεις (σ.σ. εννοείται πως και στη φύση, γκρεμοί, δημιουργούνται και από βίαια γεγονότα όπως εκρήξεις ηφαιστείων, τεκτονικές μετακινήσεις τού εδάφους κ.λπ., οι οποίοι για μεγάλα χρονικά διαστήματα παραμένουν ασταθείς.). Αυτό ακριβώς δείχνει η προηγούμενη εικόνα. Σε πολλά σημεία τού εδάφους, δίπλα στα χείλη τού γκρεμού στο λατομείο, παρατηρούνται τέτοιες σχισμές, οι οποίες δείχνουν ότι το έδαφος μεταξύ τής ρωγμής και του γκρεμού υποχωρεί. Το πότε και το πόσο ώριμο είναι να φύγει με κατολίσθηση, μόνο ειδικές έρευνες μπορούνε να το δείξουνε και προσωπικά θεωρώ ότι ένας ορεινός πεζοπόρος δεν πρέπει να ρισκάρει να πατάει στην  περιοχή μεταξύ τής σχισμής και του γκρεμού.

Λίγο μετά το ψηλότερο σημείο στον γκρεμό τού λατομείου,

 

...το μονοπάτι χάνεται λόγω τής ολικής αναγέννησης τής βλάστησης και ιδίως των πεύκων στο πριν λίγα χρόνια καμένο μέρος τού δάσους, οπότε ακολούθησα περάσματα μεταξύ των νεαρών δέντρων προς το χωματόδρομο ψηλότερα.

Στάθηκα λίγο σε ένα μικρό βραχοσκεπές, σε ένα μικρό στεφάνι από τους βράχους (σ.σ. η θέση του έχει σημειωθεί στον ανωτέρω χάρτη με λευκή έλλειψη).

Από εκεί πήρα το μονοπάτι που περνάει από την κορυφή Ζαχαρίτσα και επέστρεψα ακολουθώντας το χωματόδρομο αρχικά νότια και μετά βορειοανατολικά, κατόπιν κατέβηκα ένα μονοπάτι που βγάζει σε μια τσιμεντένια δεξαμενή νερού και  από εκεί συνέχισα στο χωματόδρομο μέχρι το σημείο που ξεκίνησα. Στο μονοπάτι, στο σημείο που έχει σημειωθεί με λευκό τετράγωνο, μου τράβηξε την προσοχή λιθοσωρός,

που κατά πάσα πιθανότητα είναι ό,τι απέμεινε από παλιά στρούγκα καθόσον το σημείο είναι αρκετά μακριά από το χωματόδρομο για να είναι πέτρες από το άνοιγμά του.

Στα αξιοσημείωτα: όπως φαίνεται σε κάποιες από τις εικόνες πάνω από το λατομείο, προς τα βόρεια, η κορυφή τής Πάρνηθας είναι κατάλευκη! Δεν θυμάμαι άλλη φορά να έχει συμβεί κάτι τέτοιο Μάη μήνα!

*

ανάρτηση 02.12.2018 

ανάρτηση 19.01.2020.