[στο αρχαίο Θέατρο Αιγείρας, 24.09.2026]

Η παρούσα είναι η πρώτη από τις δύο αναρτήσεις για την αρχαία Αιγείρα και αφορά στο πιο εντυπωσιακό από τα αρχαία, λιγοστά γενικότερα, σωζόμενα μνημεία της: το αρχαίο της θέατρο.

Βρίσκεται στη θέση Παλαιόκαστρο Αιγών, στην ανατολική Αχαΐα, σε υψόμετρο 350 περίπου μ., το μεγαλύτερο μέρος του είναι σμιλευμένο στο βράχο, έχει πεταλόσχημο κοίλο, χωρούσε 3.000 θεατές, θεμελιώθηκε στο πρώτο μισό τού 3ου π.Χ. αι., στα χρόνια τής Αχαϊκής Συμπολιτείας, ανακατασκευάστηκε τον 2ο π.Χ. αι. επί ρωμαϊκής κυριαρχίας (μεταξύ άλλων η σκηνή έγινε τριώροφη) ενώ η θέα προς τον κορινθιακό κόλπο και τις απέναντι ακτές τής Φωκίδας και της Βοιωτίας και τους ορεινούς όγκους Ελικώνα, Παρνασσού και Γκιώνας είναι μαγευτική. Πολλά αρχαία θέατρα στον ελλαδικό χώρο είναι κοντά και ψηλότερα από τη θάλασσα, με θέα προς αυτήν, αλλά σε αυτό το θέατρο, όπως και στου Θορικού στο Λαύριο, η εμπειρία θέασης παραστάσεων με φόντο τη θάλασσα, θα πρέπει να ήτανε κάτι μοναδικό!

Είναι επισκέψιμο, αλλά εάν κάποιος θέλει να το επισκεφτεί καλό είναι να συνεννοηθεί πρώτα με την Εφορεία Αρχαιοτήτων Αχαΐας – Αρχαιολογικό Μουσείο Αιγίου.

Από το σημείο τής επόμενης εικόνας, στο δρόμο που ανεβαίνει από τη σημερινή παραθαλάσσια πόλη Αιγείρα, με το πεσμένο μέλος κίονα, ο επισκέπτης μπορεί είτε να κινηθεί δεξιά στο μονοπάτι που ακολουθεί την περίφραξη και βγαίνει στην είσοδο τού αρχαιολογικού χώρου ή να ακολουθήσει το χωματόδρομο που επίσης βγάζει σε αυτήν.

Ακολούθησα το σύντομο μονοπάτι και η εικόνα που ακολουθεί είναι τού αρχαίου θεάτρου από την περίφραξη.

Οι επόμενες από το εσωτερικό τού αρχαιολογικού χώρου και του θεάτρου και ίσως μεταφέρουνε και μια μικρή αίσθηση τού να κάθεσαι στο σμιλευμένο βράχο και να απλώνεται μπροστά σου η θεατρική σκηνή, η θάλασσα, μέχρι πέρα τα χώματα τού Μαντείου των Δελφών.

-λβ-

πόσο ήσυχα

μέσα στο άλσος –

η βροχή που άργησε

[στο Μεγάλο Βάλτο, 20.09.2026]

Ανατολικά τού πανέμορφου Δρυοδάσους Μογγοστού, στα 2 περίπου χλμ. κάτω και ανατολικά, στα ανάντη στενής κοιλάδας, την οποία κατεβαίνει ο ποταμός (σ.σ. σήμερα ρέμα γιατί τα νερά του κρατιούνται ψηλά για αρδευτικές ανάγκες των εκτεταμένων αμπελώνων τής περιοχής) Σελίανδρος, ο οποίος εκβάλλει στον οικισμό «Παραλία» στα βορειοδυτικά όρια τού χωριού «Κάτω Διμηνιό», βρίσκεται το χωριό «Μεγάλος Βάλτος» ή «Μεγάλη Βάλτσα». Στα βόρεια καθώς και στα νότια όρια τού υπόψη χωριού βρίσκονται οι πηγές τού ανωτέρω ποταμού. Από αυτές στο παρόν θα μας απασχολήσουν αυτές στο βόρειο μέρος του, στην είσοδο τού χωριού, δίπλα στο δρόμο που έρχεται από το χωριό «Λαλιώτη», κάτω από την εκκλησία Αγ. Παρασκευή:

Κατεβαίνοντας προς το χώρο, όπου υπάρχουνε δύο ταβέρνες, εντυπωσιάζουν οι αιωνόβιοι πλάτανοι ένας εκ των οποίων σχηματίζει γέφυρα!:

Σύμφωνα με το topoguide.gr, ανατολικότερα σημειώνονται τρεις παλιοί υδρόμυλοι. Ψάχνοντας λίγο – η περιοχή εκεί, όπου δεν καλλιεργείται, έχει πολύ πυκνή βλάστηση κατά τόπους αδιάβατη από τα αγκάθια – μπόρεσα να προσεγγίσω τον έναν, κοντά σε ένα εξωκκλήσι…

…από τον οποίο έχουνε μείνει λιγοστά ερείπια:

 

Τρία (3) haiku τής Verica Živković

Η  Verica Živković ήτανε βραβευμένη, με διεθνή αναγνώριση, ποιήτρια haiku από τη Σερβία. Γεννήθηκε το 1957 και πέθανε το 2014. Έζησε στην πόλη Starčevo τής Σερβίας. 

Τα κατωτέρω ποιήματα haiku από τη σελίδα: livinghaikuanthology.com.

Οι αποδόσεις στα ελληνικά προσαρμοσμένες στον κανόνα των 17συλλαβών.

icy station –

only cigarette’s glow

back and forth

στον κρύο σταθμό

πέρα δώθε μόνο μια 

καύτρα τσιγάρου

the full moon

until half in the hole

of the chimney

η πανσέληνος

μέσ’ απ’ την καμινάδα

φαίνεται μισή

sky clears up

hail on the sunflower

melting

σύννεφα φεύγουν

και το χαλάζι

λιώνει στο ηλιοτρόπιο  

[στη Λίμνη Δόξα, 18.09.2026]

Στο παρόν παρουσιάζονται λίγες εικόνες, από τη Λίμνη Δόξα, λίγο πριν την δύση τού Ήλιου. Δεν ληφθήκανε στο πλαίσιο πεζοπορίας. Περάσαμε από εκεί οικογενειακά, κάνοντας μια παράκαμψη, πηγαίνοντας για τη Γκούρα. Οι περισσότερες από το ανάχωμα που οδηγεί στο εκκλησάκι Αγ. Φανουρίου. Να σημειωθεί ότι προτού φτιαχτεί το φράγμα στον ποταμό Δόξα και τη δημιουργία τής ομώνυμης τεχνητής λίμνης, το εκκλησάκι βρισκότανε στην κορυφή μικρού λόφου. Αυτό που σήμερα μοιάζει με μικρή χερσόνησο που οδηγεί στο εκκλησάκι, είναι ανάχωμα και φτιάχτηκε για να επικοινωνεί το εκκλησάκι με την όχθη.

Η δεύτερη ψηλότερη κορυφή τού όρους Ντουρντουβάνα ή Πεντέλεια, Ντουρντουβάνα, στα 2.086 μ. υψ.:

Η κορυφογραμμή «Νησί», του ορεινού συγκροτήματος Χελμού ή Αροάνια όρη, με δύο κύριες κορυφές: 2.042 μ. υψ., αριστερά, και 2.108 μ. υψ. δεξιά.:

Η κορυφή «Μαδερό», του ορεινού συγκροτήματος Χελμού ή Αροάνια όρη, στα 2.140 μ. υψ.:

Η μεγάλη Ζήρεια ή Κυλλήνη, στα 2.375. μ. υψ., από δυτικά. Ξεχωρίζει η ρεματιά «Φαρμακίλας», στην οποία ανεβαίνει κακοτράχαλο μονοπάτι από τη Γκούρα και το κτηνοτροφικό οροπέδιο Σκαφιδιά (σ.σ. Το πέρασμα από τη Σκαφιδιά, δεν συνίσταται, εκτός από όταν η περιοχή είναι καλυμμένη με χιόνια, για μεμονωμένους ορειβάτες ή ολιγομελείς ομάδες προς την ψηλότερη κορυφή, λόγω των διάσπαρτων κοπαδιών με τσοπανόσκυλα. Επίσης υπάρχουνε και αγέλες ημιάγριων αλόγων.):

---

Ο Ήλιος δύει μεταξύ Ντουρντουβάνας και Νησιού, στο Διάσελο Κυνηγού.:

 

       

   

Σχετικές αναφορές:

Λίμνη Δόξα - 18.04.2017 

Κορυφή Ζήρειας - 27.04.2024 

Λίμνη Δόξα - 19.01.2025 

Διάσελο Κυνηγού - 13.08.2025.

[στα Γεράνεια όρη, 18.09.2026]

Στο παρόν παρουσιάζονται λίγες εικόνες από τη σύντομη κυκλική διαδρομή την οποία ακολούθησα στα Γεράνεια όρη, από σημεία από τα οποία δεν έχουνε παρουσιαστεί παλαιότερα εικόνες. Η διαδρομή έχει σημειωθεί στο χάρτη από το Google eartrh.:

Αφετηρία και σημείο επιστροφής ήταν η διακλάδωση τής οδ. Ιβύκου που έρχεται από το Λουτράκι και δεξιά (ανατολικά) συνεχίζει ως «Γερμανική οδός» και αριστερά (δυτικά) ως «Περιφερειακή οδός».

Από το μέρος τής διαδρομής που ξεκινά από τον τσιμεντόδρομο που οδηγεί σ’ ένα κτίριο – αντλιοστάσιο και από εκεί ανεβαίνει ως μονοπάτι, έχουνε παρουσιαστεί παλαιότερα στο παρόν ιστολόγιο*.

Φτάνοντας στο δρόμο που δεξιά οδηγεί στην Ι.Μ. Πρ. Ηλία Λουτρακίου, ακολούθησα ένα μονοπάτι, το οποίο ξεκινά λίγα μέτρα αριστερά – δυτικά – από το σημείο που βγήκα στο δρόμο και κατεβαίνει ομαλή πλαγιά:

-ανάμεσα στο μονοπάτι που ανέβηκα και αυτό υπάρχει ρεματιά,

-διασχίζεται κατά μήκος του, σε μεγάλο του μέρος, από μπλε σωλήνα νερού,

-παλαιότερα ήτανε χωματόδρομος, αλλά πλέον μονοπάτι. Υποθέτω μετά τη μεγάλη φωτιά τού 1986 εγκαταλείφθηκε και η βλάστηση επεκτάθηκε καλύπτοντας τα όρια του και περιορίζοντάς το ενώ ως μονοπάτι πια θα συντηρείται από ορειβάτες. Τα σημάδια επίσης από την αποσάθρωση τού εδάφους είναι εμφανή,

-διάσπαρτα διακρίνονται, σε κλαδιά, κορδέλες – σημάδια του,

-στο «topoguide.gr» φαίνεται να βγαίνει σ’ ένα πέταλο δρόμου που ανεβαίνει στον Όσιο Πατάπιο, αλλά στις εφαρμογές «Hellas Path» και «OsmAnd» δείχνει τυφλό και σταματά πάνω από το ανωτέρω πέταλο.

Ακολουθούνε λίγες εικόνες από το ανωτέρω μονοπάτι, το οποίο κατέβηκα:

Πέρα από τη ρεματιά, η πλαγιά στην οποία βρίσκεται
το μονοπάτι, το οποίο ανέβηκα.

Στις τρεις επόμενες είναι το σημείο [στο οποίο ξεχωρίζουνε καφεκόκκινες πέτρες πλούσιες σε μέταλλα όπως σίδηρος ή αλουμίνιο κ.λπ. – ας μην ξεχνάμε ότι τα Γεράνεια όρη πέρα από ασβεστολιθικά είναι και ηφαιστειογενή ενώ λίγο ανατολικότερα υπάρχουνε οι πηγές των ιαματικών λουτρών Λουτρακίου], πέρα από το οποίο δεν είδα άλλα σημάδια και το μονοπάτι φαίνεται να σταματά, επαληθεύοντας τις δύο εφαρμογές, που ανέφερα ανωτέρω. Αν και ο δρόμος φαινότανε πολύ κοντά, δεν είδα πέρασμα προς αυτόν – υποθέτω θα υπήρχε παλαιότερα για αυτό και αναφέρεται στο topoguide.gr. Η βλάστηση αν και πυκνή δεν ήταν πρόβλημα όσο ότι εκεί η πλαγιά γινότανε πολύ επικλινής ενώ διακρινόντουσαν και σκουριασμένες περιφράξεις.:

Από εκεί επίσης η κατευθείαν μπροστά έξοδος στο δρόμο δεν ήταν εφικτή λόγω αρκετών κρημνών. Προτίμησα να κινηθώ προσεκτικά, λόγω τής πυκνής βλάστησης και των κατά τόπους απόκρημνων όχθων, προς τη ρεματιά, ανατολικά, και να βγω στο δρόμο μέσω αυτής. Οι τρεις επόμενες από την κοίτη τής ρεματιάς. Στην τρίτη διακρίνεται μικρό πέτρινο φράγμα.:

      

*

ανάρτηση - 01.09.2015

ανάρτηση - 23.07.2025.