Δευτέρα, 29 Μαΐου 2017

Πλαστικές συρταριέρες.






























[28.05.2017 08.46]

Είναι χρήσιμες. Τις γεμίζουνε μ’ ένα σωρό μπιχλιμπίδια, μικρά πλαστικά παιχνίδια ή και κομμάτια puzzle. Λίγο αργότερα, και με τετράδια, μολύβια, μαρκαδόρους, μπλοκ ζωγραφικής κ.λπ. γραφικά είδη που αλλιώς θα ‘τανε σκορπισμένα στο παιδικό δωμάτιο. Χωράνε ακόμη και μικρές πλαστικές κούκλες. Είναι χρήσιμες στην τακτοποίηση πραγμάτων.

Κυριακή, 28 Μαΐου 2017

[Στον Ι.Ν. Παναγίας Μαρμαριώτισσας 26.05.2017]

Δίπλα στο σύγχρονο Ι.Ν. Παναγίας Μαρμαριώτισσας, που βρίσκεται στη διασταύρωση των οδών Σοφοκλή Βενιζέλου και Νεφέλης στο Χαλάνδρι, υπάρχει ένας μικρός ομώνυμος Ι.Ν, ο οποίος είναι από τους αρχαιότερους πλήρως σωζόμενους χριστιανικούς ναούς στην Αθήνα. Φυσικά με τις όποιες παρεμβάσεις έγιναν στους αιώνες που ακολούθησαν μέχρι σήμερα. Ανάγεται στα μέσα του 3ου μ.Χ. αιώνα όταν ένα μαυσωλείο ρωμαϊκής εποχής μετατράπηκε σε χριστιανικό ναό. Το όνομά του οφείλεται στο μάρμαρο με βάση το οποίο είναι κατασκευασμένοι οι τοίχοι του και το γεγονός ότι είναι μισοβυθισμένος στο έδαφος στο ότι πριν γίνει ναός ήταν μαυσωλείο.    






Σάββατο, 27 Μαΐου 2017

Συναισθηματική νοημοσύνη και η επίδραση της στη διοίκηση των επιχειρήσεων [Θεόδωρος και Παναγιώτα Καραδήμα]




























Διαβάστε ή κατεβάστε (σε μορφή pdf), ακολουθώντας το σύνδεσμο εδώ, το εκατοστό ογδοϊκοστό πρώτο βιβλίο της σειράς "εν καινώ" των 24Γραμμάτων, τη μελέτη των Θεόδωρου και Παναγιώτας Καραδήμα με τίτλο: "Συναισθηματική νοημοσύνη και η επίδραση της στη διοίκηση των επιχειρήσεων".


Περίληψη.

Η συναισθηματική νοημοσύνη έχει τις ρίζες της, στις θεωρίες παλαιότερων ερευνητών όπως είναι οι Cooper και Goleman. Παρόλα αυτά, τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μία συστηματική αύξηση του ενδιαφέροντος για την εφαρμογή της σε διάφορους τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας. Αναλυτικότερα, παρατηρείται έντονη ερευνητική δραστηριότητα στο κομμάτι του πως μπορεί η συναισθηματική νοημοσύνη να συνδράμει στην καλυτέρευση της απόδοσης, είτε εργασιακής, είτε και μαθησιακής, τόσο των παιδιών, όσο και των ενηλίκων ατόμων που είναι μέλη της κοινωνίας. Σε αυτή την έρευνα, θα παρουσιαστούν οι βασικότερες μελέτες σημαντικών ερευνητών της συναισθηματικής νοημοσύνης, όπως είναι οι θεωρίες των Goleman και Cooper, εμπλουτίζοντας έτσι την ανάλυση μας. Ακόμη, θα μελετηθούν σημαντικοί τομείς της συναισθηματικής νοημοσύνης, που σχετίζονται με την πρακτική εφαρμογή αυτής, ειδικότερα σε τομείς όπως είναι η εργασία, αναλύοντας τα θετικά ή αρνητικά αποτελέσματα από την εφαρμογή της.

Παρασκευή, 26 Μαΐου 2017

Il pleure dans mon cœur [Paul-Marie Verlaine, μετ. ΦΚ]

Il pleure dans mon cœur

Il pleure dans mon cœur
Comme il pleut sur la ville;
Quelle est cette langueur
Qui pénètre mon cœur?

Ô bruit doux de la pluie
Par terre et sur les toits! 
Pour un cœur qui s'ennuie,
Ô le chant de la pluie!

Il pleure sans raison
Dans ce cœur qui s'écœure.
Quoi ! nulle trahison?...
Ce deuil est sans raison.

C'est bien la pire peine
De ne savoir pourquoi
Sans amour et sans haine
Mon cœur a tant de peine!

"Paul-Marie Verlaine, Romances sans paroles, 1874"


Μέσα της κλαίει η καρδιά μου

Μέσα της κλαίει η καρδιά μου,
Σαν τη βροχή στην πόλη.
Ποια να ‘ναι αυτή η θλίψη,
Που μέσα μου έχει ενσκήψει;

Τί θόρυβος γλυκός
Στο χώμα, στη σκεπή!
Για κάποιον που ανιά,
Τί άσμα απ’ τη βροχή!

Χωρίς λόγο, πώς κλαίει
Η καρδιά, πώς παραπαίει!
Δεν είναι προδοσία;
Πένθος χωρίς αιτία.

Καλώς τον πόνο τον πικρό,
Δίχως να ξέρω το σκοπό,
Μηδ’ έρωτα ή φθόνο,
Να νιώθω τόσο πόνο!

"Πωλ Βερλαίν, Ερωτικά τραγούδια δίχως λόγια, 1874"

Πέμπτη, 25 Μαΐου 2017

Τα καφενεία [Απόστολος Θηβαίος]


ΤΑ ΚΑΦΕΝΕΙΑ

"…. Μα απ’ το πολύ να σκέπτεται και να θυμάται
ο γέρος εζαλίσθηκε. Κι αποκοιμάται
στου καφενείου ακουμπισμένος το τραπέζι."

Συνταγματάρχης ζηλεμένος
μ΄ ολόχρυσα γαλόνια και φτερά
εις ένα καφενείο, ξαπλωμένος
έκανε τόση θραύση στα νερά.

Άλλ΄ έξαφνα μια μέρα, μια γιορτή,
ενώ το πέμπτο έπινε νερό,
χωρίς κι αυτός να ξέρει το γιατί
και άλλο γαλόνι του ήρθε τυχερό.

Και από τότε άεργος δεν μένει,
μα παίρνει τα σκοκάκια στη σειρά,
στον καφενέ συχνότερα πηγαίνει
και πίνει παραπάνω δυο νερά.

Ιανουάριος 1884, Γ. Σουρή, “Άπαντα”

Στα σκιερά τους βάθη είναι γραμμένη η λαϊκή ιστορία τούτου του τόπου. Στους τοίχους τους αθροίζονται πορτραίτα της Αθήνας που χάθηκαν. Στα τραπεζάκια τους, με τα σημάδια και τις αναρίθμητες στρώσεις του χρώματος στηρίχτηκαν χιλιάδες καημοί. Δυο τρεις πίνακες, εμπνευσμένοι από τον γέρο και τη θάλασσα, ζουρνάδες, διαφημίσεις του παλιού εμπορίου, κομπολόγια, καθρέφτες που κανείς και ποτέ δεν θα κοιταχτεί, κάδρα των προγόνων που γνέφουν αυστηρά απ΄ έναν άλλο κόσμο.

Τα καφενεία της Ελλάδας είναι τόποι μνήμης, σινιάλα από τις πόλεις που αφήνουν τον επιθανάτιο ρόγχο τους. Απ΄ τις στέγες τους χάσκουν άγγελοι έκπτωτοι που πέφτουν σαν στάλες πάνω στα σακάκια των αρχαίων θαμώνων. Κρυμμένα στις εσοχές των υπεραστικών σταθμών, κυκλωμένα από δέντρα και ίσκιους, με την ελληνικότητά τους ακέραια στο βάθος ενός δώματος που σε τίποτε δεν έχει αλλάξει από τότε. Δεξαμενή, Κεραμεικός, Σύνταγμα, Κυδαθηναίων. Στην καρδιά τούτης της πόλης χτυπά ένας σφυγμός αλλιώτικος. Στο εγκάρσιο κλίτος των πιο ταπεινών απ΄ τους ναούς, βρίσκονται χαραγμένα πρόσωπα ανεπανάληπτα ανωνύμων αγίων. Οι στρατιώτες που συνωστίζονται μες στους καπνούς, οι γέρικες μοναξιές πλάι στις τζαμαρίες, είναι πίνακες μιας σχολής που θάλλει. Οι περιστασιακοί, οι συνήθεις και οι άλλοι που κατοικούν στο βάθος των μαγαζιών συνθέτουν την ανθρώπινη γεωγραφία των καφενείων. Ο Τριανταφυλλίδης τους αποθανάτισε κάτω απ΄ τα δέντρα με λάδια σβησμένα. Οι καρέκλες τους ψάθινες, ετοιμόρροπες. Πατρίδες τους οι αγίες, ελληνικές επαρχίες. Πόλεις που ερήμωσαν, χωριά στις πλάτες των βουνών που κατοικούνται πια από παράξενους Τειρεσίες. Στα κεφάλια τους φορούν πληγωμένες προμετωπίδες. Έπος του ΄40, απελευθέρωση, δικτατορία, μεταπολίτευση. Σαν τις Καρυάτιδες της οδού Λιοσίων συγκρατούν στους ώμους τους τις στοές. Βαδίζουν ήσυχα πάνω στη γη γιατί γνωρίζουν πως απ΄ τα ολόλευκα μαλλιά τους άρχονται ρίζες. Στα πουκάμισά τους φορούν το τρυφερό λουλούδι της Περσεφόνης που μαρτυρά μια νοσταλγία ανείπωτη. Το μέγα πλήθος που τα διαπερνά κουβαλά ένα μερίδιο της ιστορίας. Είναι ο κεραυνός που ζωντανεύει το νεύρο τους και μια υδατογραφία που επαναφέρει την απέραντη εικονογραφία των πόλεων.

Νέον

Τα βράδια οι ναύτες πονούν για τα κορίτσια τους που απέμειναν μόνα κάπου στα βάθη της Ύδρας. Είναι το μεγάλο θέατρο της πόλης. Με τα φώτα και τους γρύπες και τους ρυθμούς φέρνουν ξανά και ξανά στο προσκήνιο το δωρικό στοιχείο της ύπαρξής μας. Οι πελάτες χαρτοπαίζουν, συζητούν χαμηλόφωνα, συνωμοτούν και ερωτεύονται. Και ανταλλάζουν υποσχέσεις ώσπου να φανεί μέσα τους η νύχτα και όλα να τα διαλύσει. Τότε καταφτάνουν οι ποιητές και οι ζωγράφοι φορτωμένοι με τα τελάρα και τα χρώματά τους. Ανάβουν ξανά τα φώτα της επωνυμίας που γέρασε σβησμένη τόσα χρόνια και σχηματίζουν τις παλιές γεωμετρίες, Όλη τους η ζωή είναι αυτά τα σχήματα και αυτές οι πόλεις που κρατούν τόπους τόπους τις παλιές τους σημασίες. Οι ζωγράφοι αναχωρούν πριν φέξει. Κλειδώνονται στους ναούς, βαλμένοι κομψά στους παραστάτες αθροίζουν τους αιώνες της ιστορίας. Το αλλοτινό “Νέον Βυζάντιο” το παρέσυρε πια ο καιρός. Οι δεκαετίες κατατρώνε τις πέτρινες σφίγγες ψηλά στις φωλιές της οροφής. Αυτές γελούν αφού τον χρόνο ποτέ δεν έμαθαν να μετρούν. Μονάχα αργά τις νύχτες οι ξαφνιασμένοι διαβάτες ακούνε τη βοή και τα ποδοκροτήματα, καθώς ένας ποιητής του διαμετρήματος του Μιχάλη Κατσαρού βάλει Κατά Σαδδουκαίων.

Δεξαμενή

Στάθηκε στην ψάθινη καρέκλα μετρώντας το κενό. Ρακένδυτος, ολόκληρος από πνεύμα και δόξα σώθηκε για πάντα στη μνήμη μας. Πίσω του, δίπλα, εμπρός ο Αμερικάνος και η Μαυρομαντηλού και η Πεποικιλμένη. Η Σταχτομαζώχτρα και οι Έμποροι των Εθνών και τ΄ όνειρο στο κύμα που πάει πια τέλειωσε. Κάπως έτσι αρχίζει και τελειώνει η περίφημη ιστορία της μόνης φωτογραφίας του ποιητή. Έκτοτε περάσαν χρόνια, τα κορίτσια έκλεισαν στα ερμάρια τα στεφάνια τους, βγήκαν στους δρόμους και ερωτεύτηκαν δίχως αύριο. Όμως τις νύχτες αργά, όταν το φεγγάρι γίνεται επικίνδυνο, όταν το φεγγάρι ανάβει πάνω απ΄ τις βλέφαρά μας τα ίδια αυτά κορίτσια, σκύβουν στην πηγή και προσεύχονται. Ανήκουν στις τάξεις των δραματικών επιζώντων αυτής της πόλης.

Το μυθικό καφενείο της Δεξαμενής στέκει πάνω απ΄ την Αθήνα, λίγα μέτρα μονάχα απ΄ την πάλαι ποτέ εμπορική συνοικία του Κολωνακίου. Ανάμεσα στους θαμώνες του ξεχωρίζει πάντα εκείνη η ανίκητη μορφή του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, προτού γνωρίσει τη δόξα των πουλιών.

“Διημέρευα στο πατριωτικό – αιτωλοακαρνανικό καφενείον «Ελλάς» αρχές Αθηνάς (ναργιλέδες, σαράφηδες…) και διανυκτέρευσα στο Αιγάλεω, Λοιμωδών Νόσων, εντός δωματίου από τσιμεντόλιθους μαζί μ’ άλλους τέσσερες – απέναντι στου «Βλάχου» η Μπέλλου σ’ όλη την ομορφιά και τη δόξα της…”

Θ. Γκόρπας

Βυζάντιο

Ίσως εκεί να ανακαλύφθηκε πρώτα η Αμοργός. Ίσως εκεί να νιώσαμε για πρώτη φορά το μεγάλο απρόοπτο της ποίησης. Στα τραπέζια του μέθυσαν πρόσωπα μυθικά του μείζονος ελληνισμού. Χατζιδάκις, Μόραλης, Ελύτης, Γκόρπας, Μπολιβάρ εν δόξη. Το μαγαζί το συνεπήραν οι καιροί. Το κατέστρεψαν οι ξαφνικές βροχές και εκείνη η απόσταση που εισβάλλει ανάμεσα σε μας και τα πράγματα. Ολόκληρη η αστική Ελλάδα υποβάλλει τα σέβη της σ΄ αυτούς τους δρόμους. Ολόκληρη η Ελλάς που τώρα μοιάζει φτιαγμένη από κιμωλία και ίσως διασώζεται στις καρδιές των νυκταγωγών διαμορφώνεται σ΄ αυτούς τους χώρους. Ολόκληρη η ιερατικότητα της ζωής είναι γραμμένη με στίχους στο μέσα κόσμο αυτών των παράξενων όντων. Ισόγειες οι μνήμες μας με κήπους πυκνούς, με σπαρμένες φαντασίες, με πρόσωπα, μάτια και καρδιές.

Είναι αναρίθμητα τα στέκια της ζωής μας. Άλλα σώζονται και άλλα συντρίφτηκαν απ΄ τον καιρό. Οι πόλεις που αλλάζουν ενδύματα, που καταστρέφονται και ξαναγεννιούνται έχουν χαραγμένα στο δέρμα τους ονόματα. Διατηρούν μια φανταστική πια παρουσία, κάτι σαν τα μάτια του κοριτσιού που φιλοτέχνησε ο Σταθόπουλος το ΄83 και που ποτέ δεν θα πεθάνει. Στους πρόποδες του καλοκαιριού και ενώ γυρεύουμε οδοφράγματα κόντρα σ΄ αυτήν την ξέφρενη επανάσταση του καινούριου μας αιώνα, σφίγγουμε τα χέρια και ανταλλάζουμε υποσχέσεις πως κάποτε θα ξαναβρεθούμε στα θρυλικά πατάρια, διαβάζοντας τα ποιήματα που γράφαμε μυστικά τόσα χρόνια.

Καληνύχτα σας.

Τετάρτη, 24 Μαΐου 2017

[Το κτίριο Ευτέρπη στον Κυπριανό στο Λαύριο - το Χάος στον Άγιο Κωνσταντίνο (Καμάριζα) - τα σπίτια μεταλλωρύχων (Αγία Τριάδα) 21.05.2017]

Ξεκινώντας, με ποδήλατο, από το Λαύριο και αφού διανύσουμε 4,4 χιλιόμετρα πορεία ανεβαίνουμε (στα 174 μέτρα υψόμετρο) στον Άγιο Κωνσταντίνο (Καμάριζα). Από εκεί, και έχοντας ξεπεράσει το ποιο κουραστικό λόγω ανηφόρας κομμάτι, οι βασικές επιλογές είναι τρεις και όλες τους τουλάχιστον πολύ ωραίες: Μπορούμε
-να συνεχίσουμε δυτικά και να κατεβούμε Ανάβυσσο. Κατόπιν να επιστρέψουμε στο Λαύριο ακολουθώντας την παραλιακή οδό που περνάει από Παλαιά Φώκαια, Λεγρενά, Σούνιο (σύνολο: 37 περίπου χιλιόμετρα).
-να συνεχίσουμε νότια προς Σούνιο και ομοίως να επιστρέψουμε στο Λαύριο ακολουθώντας την παραλιακή οδό (σύνολο: 25 περίπου χιλιόμετρα).
-να συνεχίσουμε νότια προς Σούνιο αλλά μέχρι την περιοχή της Αγίας Τριάδας με τα αρχαία μεταλλεία και να επιστρέψουμε ακολουθώντας την ίδια διαδρομή που ήρθαμε (σύνολο: 18 περίπου χιλιόμετρα).

Ακολουθούνε χαρακτηριστικές φωτογραφίες από σημεία της διαδρομής μέχρι Αγία Τριάδα: το κτίριο Ευτέρπη στον Κυπριανό, το Χάος, από την υπέροχη θέα προς Λαύριο και Μακρόνησο, από σημείο απόθεσης υλικών εξόρυξης και από εγκαταλελειμμένα σπίτια των μεταλλωρύχων.        









Τρίτη, 23 Μαΐου 2017

Περί λόγου.





























[σημείο απόθεσης υλικών εξόρυξης μεταξύ Χάους, στον Άγιο Κωνσταντίνο
(Καμάριζα) Λαυρίου, και Αγίας Τριάδας 21.05.2017 10.48]

Ο λόγος έστησε γρανάζια να παράγουν αναλογίες ντετερμινιστικές.
Το χάος όμως μηδέ στη νομοτέλεια μηδέ στο μεσσιανισμό την εξουσία του εκχωρεί.   

Δευτέρα, 22 Μαΐου 2017

[Ο πρώην Σιδηροδρομικός Σταθμός Αθηνών Πελοποννήσου 19-20.05.2017]

Ο πρώην "Σιδηροδρομικός Σταθμός Αθηνών Πελοποννήσου" (ή "Σιδηροδρομικός Σταθμός Πελοποννήσου" για να διακρίνεται από τον παρακείμενο "Σιδηροδρομικό Σταθμό Αθηνών Λαρίσης" (ή "Σιδηροδρομικό Σταθμό Λαρίσης" ή "Σιδηροδρομικό Σταθμό Αθηνών") ανήκε στη σιδηροδρομική γραμμή Πειραιά - Πάτρας. Οι εργασίες κατασκευής του αρχίσανε το 1884 ενώ παραδόθηκε σε λειτουργία το 1889. Έκλεισε στις 7 Αυγούστου 2005. 
Ο "Σιδηροδρομικός Σταθμός Αθηνών Πελοποννήσου" χτίστηκε σε σχέδια των Γάλλων αρχιμηχανικών Alfred Rondel και Abel Gotteland. Την περίοδο 1912-1913 ανακαινίστηκε από τον περίφημο αρχιτέκτονα Ernst Moritz Theodor Ziller (Ερνέστο Τσίλλερ), ο οποίος πρόσθεσε τους τρεις χαρακτηριστικούς τρούλους. Το 1984 χαρακτηρίστηκε ως διατηρητέο κτίριο ιδιαίτερης αρχιτεκτονικής αξίας. Είναι αντίγραφο του μεγαλύτερου και πολυτελέστερου Σιδηροδρομικού Σταθμού Sirkeci της Κωνσταντινούπολης. 
Οι φωτογραφίες που ακολουθούν είναι από το εξωτερικό μέρος του πρώην "Σιδηροδρομικού Σταθμού Αθηνών Πελοποννήσου" προς την πλευρά της οδού Σιδηροδρόμων, η οποία βρίσκεται στην περιοχή της συνοικίας Κολωνού στο όριο της με τη συνοικία Σταθμού Λαρίσης.













































   

Κυριακή, 21 Μαΐου 2017

Αβαθύς Ιδέα [Ηλίας Μέλιος]


ΑΒΑΘΥΣ ΙΔΕΑ:
το βάρος, αν και ελαφρύ, της όλης της ζωής
μαύρο στο κυανούν φωτίζει
και λάμπει σκότος το βαρύ
κι αστράφτει εντός ημών παντού
κήπους λαμπρούς των στοχασμών
και του ενός του μηδενός των προφητών.

Σάββατο, 20 Μαΐου 2017

Ερωτηματικά - XXVII


τί του σύγνεφου
του λιγνού σκιάζει
τη σκιά κυπαρισσιού;
(18.05.2017)