[στο λόφο και κορυφογραμμή Κατσουλιέρη, στην Πεντέλη, 06.07.2026]

Στο παρόν παρουσιάζονται λίγες εικόνες από το λόφο Κατσουλιέρη, στην ανατολική Πεντέλη. Ο λόφος Κατσουλιέρη είναι αρκετά ομαλός πλην ορισμένων κρημνωδών τμημάτων στις δυτικές πλευρές τής κορυφογραμμής του. Τα  πετρώματά του είναι ασβεστολιθικά, ενίοτε ξεχωρίζουνε και μαρμάρινοι λίθοι, σχιστόλιθοι, χαλαζιακά κ.α. καθώς βρίσκεται σε περιοχή «επαφής» των δύο πρώτων, χαρακτηριστικό τής ανατολικής Πεντέλης και πηγή αυτής της μοναδικής ομορφιάς τού τοπίου της. Πρόκειται για μια μακρόστενη ράχη μήκους 1.400 περίπου μ.,, μέγιστου ύψους 763 μ., στο βορειότερο σημείο της, που εκτείνεται στη διεύθυνση από ΒΑ προς ΝΔ ενώ στο νοτιότερο βρίσκεται ο πολύ χαρακτηριστικός ομώνυμος λόφος με την απόκρημνη, πλην τής νότιας πλευράς της, κορυφή. Οι δυτικές της πλευρές χύνονται στη ρεματιά η οποία κατεβαίνει από το παλιό λατομείο ανατολικά των Αγ. Ασωμάτων στην Παλιά Πεντέλη, οι ανατολικές προς τη ρεματιά που βρίσκεται κάτω από την επαρχιακή οδό Παλαιάς Πεντέλης – Αγ. Πέτρου (οδ. Διονύσου) ενώ βορειοανατολικά προεκτείνεται στην περιοχή «Καρδιά» μέχρι την κορυφή «Πύρεζα».

Η διαδρομή την οποία ακολούθησα έχει σημειωθεί στο χάρτη από το Google earth:

Αφετηρία (και επιστροφή) ήτανε το σημείο, 900 μ. μετά την Παλιά Πεντέλη και την αρχή τής οδ. Διονύσου, που ξεκινά χωματόδρομος προς το χωματόδρομο Αγ. Ασωμάτων.

Κατά πρώτον κινήθηκα προς το Λόφο Κατσουλιέρη. Μετά από λίγα μέτρα στο χωματόδρομο (σ.σ. τον οποίο ελπίζω να κλείσουνε για τα οχήματα. Η εικόνα από το σημείο, ένα βατό για συμβατικά οχήματα μέρος, που ξεκινά – κατεβαίνει το μονοπάτι προς το Λόφο, είναι αποκαρδιωτική για την ποιότητα των νεοελλήνων. Όχι κάτι πρωτότυπο δυστυχώς.) πήρα το μονοπάτι, έκανα έναν κύκλο γύρω από τη βάση τού βράχου και ανέβηκα από την ομαλή νότια πλευρά του.:

Αφού επέστρεψα στο σημείο αφετηρίας, συνέχισα στην ομαλή ράχη τής Κορυφογραμμής Κατσουλιέρη κινούμενος εκτός μονοπατιού ενίοτε ακολουθώντας εγκαταλελειμμένα μονοπάτια λιθαγωγίας (διακρίνεται και ερείπιο κτίσματος αποθήκης υλικών λατόμων) μέχρι την πρώτη κορυφή, στα 732 μ. (διακρίνεται στην τελευταία εικόνα, κατωτέρω).:

Από εκεί πέρασα απέναντι, ανατολικά, προς μια στενή χαμηλή πετρώδη ράχη. Στην ενδιάμεση περιοχή, και όχι μόνο, έχει γίνει εκτεταμένη δεντροφύτευση πεύκων υποστηριζόμενη από δίκτυο μεταφοράς νερού, στην περιοχή που κάηκε ολοσχερώς τον Αύγουστο τού 2024, αλλά από ό,τι είδα είναι ζήτημα 1 στα 10 δενδρύλλια να πιάσανε. Δυστυχώς το μέρος έχει καεί κατ’ επανάληψη, σε σύντομα χρονικά διαστήματα, και η φυσική αναγέννηση τού πευκοδάσους είναι πολύ δύσκολη και θα χρειαστεί, αν δεν ξανακαεί, πολλά χρόνια. Δυστυχώς.:

Κατόπιν γύρισα προς την ψηλότερη κορυφή – της κορυφογραμμής Κατσουλιέρη – στα 763…

…και επέστρεψα αρχικά κατεβαίνοντας την επικλινή δυτική πλαγιά μέχρι το χωματόδρομο και μέσω αυτού στο σημείο αφετηρίας…

…κάνοντας πρώτα μια στάση σε μια πλατιά σχισμή βράχου:

Στην τελευταία εικόνα η κορυφογραμμή Κατσουλιέρη από νοτιοδυτικά:

Τέσσερα haiku τού Yokoi Yayū

Ο Yokoi Yayū (横井 英文), 24.10.1702 – 15.07.1783, ήταν Ιάπωνας σαμουράι περισσότερο γνωστός για τα haibun του (Το haibun είναι μια λογοτεχνική μορφή, που προέρχεται από την Ιαπωνία, και συνδυάζει την πεζογραφία με το χαϊκού. Έχει μεγάλος εύρος καθώς περιλαμβάνει αυτοβιογραφία, ημερολόγιο, δοκίμιο, πεζό ποίημα, διήγημα και ταξιδιωτικό ημερολόγιο), λόγιος τού Kokugaku [Tο Kokugaku (国学), που σημαίνει: εθνική μελέτη, ήταν ένα ακαδημαϊκό φιλολογικό και φιλοσοφικό κίνημα, που ξεκίνησε κατά την περίοδο Edo, και είχε στόχο τον επαναπροσανατολισμό τής ιαπωνικής ακαδημαϊκής έρευνας μακριά από την τότε κυρίαρχη μελέτη των κινεζικών, κομφουκιανικών και βουδιστικών κειμένων υπέρ τής έρευνας των πρώιμων ιαπωνικών κλασικών] και ποιητής χαϊκού. Γεννήθηκε στην Nagoya ως Yokoi Tokitsura (横井 時般) και πήρε το ψευδώνυμο Tatsunojō. Η οικογένειά του πιστεύεται ότι είναι απόγονοι τού σαμουράι Hōjō Tokiyuki. 

Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Yokoi Tokihira (時衡), ο οποίος υπηρέτησε στην Επικράτεια Owari. Κληρονόμησε τον οίκο τού πατέρα του ενώ από τα 26 του χρόνια κατείχε σημαντικές κυβερνητικές θέσεις στην ανωτέρω επικράτεια όπως Διευθυντής Γενικών Υποθέσεων, Αρχηγός τής Φρουράς και Διευθυντής Θρησκευτικών Υποθέσεων. Το 1754 συνταξιοδοτήθηκε για λόγους υγείας. Μετακόμισε στο (τότε) Maezu (前津) και έζησε στο ερημητήριο Chiutei (知雨亭). Ήταν ένας παραγωγικός και πολύ αποδεκτός δημιουργός haibun [ο Kafu Nagai (永井 荷風) είχε αποκαλέσει τα haibun του πρότυπο ιαπωνικής πεζογραφίας]. Επίσης έγραψε κλασικά κινέζικα ποιήματα, ποιήματα waka και σατιρικά ποιήματα ενώ ήτανε λάτρης τής ιαπωνικής τελετής τσαγιού.

Διέπρεψε επίσης στις ιαπωνικές πολεμικές τέχνες, σπούδασε Κομφουκιανισμό και μυήθηκε στο χαϊκού από τους Mutō Hajaku (武藤巴雀) και Ōta Hajō (太田巴静), οι οποίοι ήτανε μαθητές τού Kagami Shikō (各務支考), ενός κορυφαίου μαθητή τού Matsuo Bashō.

Από en.wikipedia.org. 

Πηγή των κατωτέρω: An Anthology of Haiku, Ancient and Modern τού Asataro Miyamori, εκδ. Maruzen Company, LTD, 1932, Tokyo.

Στις τρεις αποδόσεις στα ελληνικά επέλεξα τη φόρμα τού τάνκα ώστε τουλάχιστον να είναι σε μια φόρμα την οποία πρωτοχρησιμοποίησαν οι ιάπωνες και σχετίζεται, στο ξεκίνημά του, με το χαϊκού. Διαφορετικά θα έπρεπε ή να αγνοήσω τον κανόνα των 17συλλαβών ή το αποτέλεσμα να χάνει πολύ από το αρχικό περιεχόμενο. Π.χ. Η λέξη ανεμοκούδουνο, λέξη κλειδί στο δεύτερο χαϊκού κατωτέρω, έχει έξι συλλαβές ενώ η αντίστοιχη αγγλική, wind-bell, μόλις δύο.     

A Lark

I made a sneeze, and so –

Lost sight of the lark.

φτερνίστηκα και τώρα

δεν τον βλέπω πια   

τον κορυδαλλό  

A Clock

The “wind-bell” does not ring. 

How hot the ticktack of the clock!

σιωπηλό στέκει

το ανεμοκούδουνο –

αλλά το τικ τακ

των δεικτών τού ρολογιού

την καυτή μέρα ηχεί

Scarecrow

The beans at ist feet are stolen,

Yet quite unaware—the scarecrow.

κάτω, στο σκιάχτρο

το ανυποψίαστο,

στα πόδια του μπρος

να! φασόλια πεσμένα

ποιος να είναι ο κλέφτης; 

New Year’s Day

It is the happy New Year’s Day ;

I hate not men who tread the snow.

σήμερα είναι 

γιορτινή Πρωτοχρονιά –

κόσμος ολούθε

δεν μισώ τούς ανθρώπους

που πατάνε το χιόνι.

[στην Πάρνηθα, 04.07.2026]

Το πρωινό τού Σαββάτου 4 Ιούλη 2026, προσφερότανε για πεζοπορία στην Πάρνηθα, πόσο μάλλον που αφενός τα όποια σύννεφα, επαπειλούμενης βροχής και καταιγίδας, περιορίζανε την έκθεση στον ήλιο, στα ανοιχτά σημεία, αφετέρου η θερμοκρασία, γύρω στις 8 π.μ. στο Μπάφι, ήτανε περί τους 17 με 18 βαθμούς κελσίου.

Η διαδρομή που ακολούθησα, περί τα 7 χλμ. μήκος και διάρκειας 2 ωρών, είναι εύκολη και έχει σημειωθεί στο χάρτη από το Google earth:

Ακολουθούνε λίγες εικόνες με έμφαση στα σημεία από τα οποία δεν έχουνε παρουσιαστεί παλαιότερα, στο παρόν ιστολόγιο:

Ξεκίνησα από το χώρο πάρκινγκ στο Μπάφι και αρχικά πήρα τον πρόσφατα κατασκευασμένο πεζόδρομο...

---

…και το μονοπάτι μέχρι τον ασφαλτόδρομο, τον οποίο ακολούθησα μέχρι το σημείο που ξεκινά ο χωματόδρομος που περνάει από το Κανταλίδι και βγαίνει στο Φλαμπούρι και τον κλειστό τη θερινή περίοδο χώρο αναψυχής:

Μια παλιά στρούγκα:

Η κορυφή Φλαμπούρι:

Η κορυφή Αβγό:

Η λίμνη Μαραθώνα και στο βάθος η Εύβοια και δεξιά η Κυνόσουρα Μαραθώνα όπως φαίνονται από το Φλαμπούρι:

Γυρίζοντας, στο σημείο, δυτικά τού Αβγού, που ο χωματόδρομος στρίβει για Κανταλίδι, συνέχισα στο μονοπάτι που ξεκινά από εκεί και βγαίνει βορειοδυτικά, στον ασφαλτόδρομο Μπάφι – Μόλα.

Αυτό που τραβάει το μάτι, στην παρακάτω εικόνα με το νεαρό έλατο, είναι πώς έχουνε τακτοποιηθεί κυκλικά, γύρω από τον κορμό του και μέχρι τα όρια των κλαδιών του, από πάνω, τα πεσμένα κουκουνάρια, ενώ δεν υπάρχει λακκούβα και το έδαφος είναι επικλινές!

Συνεχίζοντας το μονοπάτι, μετά τον ασφαλτόδρομο, προς και λίγο πριν το Μπάφι, πρόσεξα μια διακλάδωσή του (που δεν είχα ακολουθήσει άλλη φορά). Την ακολούθησα και η οποία αφού περάσει από την πηγή και δεξαμενή νερού των επόμενων εικόνων…

…βγαίνει στον ασφαλτόδρομο, στο σημείο που ξεκινά το ανηφορικό μονοπάτι προς Λυκοποριά*. Συνέχισα σε αυτό μέχρι το σημείο που διακλαδίζεται σε αυτό που συνεχίζει ανηφορικά, προς Λυκοποριά, και σε αυτό που ακολούθησα, ανατολικά...

...και το οποίο κατεβαίνει σιγά – σιγά μέχρι το μονοπάτι, το οποίο είχα περάσει λίγο νωρίτερα, ήτοι αυτό που πηγαίνει από Μπάφι κυκλικά γύρω από Όρνιο και Καραβόλα προς Μόλα, Σκίπιζα κ.λπ. και από εκεί γύρισα προς Μπάφι. 

*Για το Διάσελο Λυκοποριά, μεταξύ των κορυφών Καραβόλα και Όρνιο: 

ανάρτηση 31.12.2022 

ανάρτηση 20.10.2024. 

Τα γκωλ-ποστ [Νίκος Εγγονόπουλος]

Τα γκωλ-ποστ

άκουγε τις καμπάνες που βαρούν

και τ' ορειχάλκου τις δονήσεις

όπου τρυπάν τον καθαρό 

– του Κυριακάτικου πρωινού –

αγέρα

؛άραγες οι καμπάνες τι να μηνούν;

θα τις ακολουθήσουν μήπως

ύμνοι τραγούδια χαρές

ή πολυβόλα θ' αντηχήσουνε

απαίσια

να σπείρουνε

τον όλεθρο ολούθε;

ένα σας λέω:

όλοι να τρέξουμε αμέσως

στα γκωλ-πoστ

παιδιά!

στα γκωλ-πoστ!

στα γκωλ-πoστ

άγρυπνοι 

– ακοίμητοι φρουροί –

πανέτοιμοι

το μάτι εδώ εκεί

να γρηγορούμε

μην αρχίσουνε να πέφτουνε

τα τέρματα

βροχή

και

ηττηθούμε

[στον Υμηττό και μια ακόμα παλιά προβιομηχανική ασβεστοκάμινος, 02.07.2026]

Στο παρόν παρουσιάζονται λίγες εικόνες από τη σύντομη κυκλική διαδρομή την οποία ακολούθησα στον Υμηττό, με αφετηρία και κατάληξη το Πυροφυλάκιο Καραμολέγκος, γύρω από τη Μονή Καισαριανής και την Καλοπούλα.

Διαδρομή που πέρασε από μονοπάτια από τα πλέον οικεία, από τα οποία έχουνε κατ΄ επανάληψη παρουσιαστεί εικόνες στο παρόν ιστολόγιο και δεδομένων των περιοχών με ψηλά πυκνά δέντρα, τις οποίες διέσχιζαν, ιδανική για μια χαλαρή πρωινή πεζοπορία, η διαδρομή τής οποίας έχει σημειωθεί στο χάρτη από το Google earth: 

Ακολουθούν εικόνες από

-την περιοχή πάνω από το αναψυκτήριο στην Καλοπούλα, σε υπαίθριο χώρο αναψυχής, και ένα διαμορφωμένο στο βράχο χώρο, με χαμηλή ξερολιθιά. Ίσως, παλαιότερα πάντως, να αφήνανε εκεί εργαλεία. Εξάλλου λίγα μέτρα από εκεί υπάρχει και ασβεστοκάμινο.

Κατόπιν πήρα το μονοπάτι που ξεκινά από την τεχνητή λιμνούλα

την παλιά κρήνη

 

και το σπηλαιοβάραθρο, από πάνω της

προς το Βοτανικό Κήπο και τη Μονή Καισαριανής. 

Λίγο πριν βγω στην περιοχή Ανάληψη, με το ομώνυμο εκκλησάκι - στοά, ακολούθησα ένα μονοπάτι, εμφανές αλλά όχι όσο τα συνήθη στην περιοχή, που ανεβαίνει ένα μικρό ρέμα, μέχρι τη θέση 37°57'33''N 23°48'05''E, όπου υπάρχει μια ακόμα παλιά παραδοσιακή προβιομηχανική ασβεστοκάμινος, αχαρτογράφητη. Πρόκειται για την 33η συνολικά στον Υμηττό και 5η μετά και την πρόσφατη, δεύτερη επανέκδοση, του λευκώματος για τα παραδοσιακά, προβιομηχανικά ασβεστοκάμινα, που παρουσιάζεται στο παρόν ιστολόγιο. Και το ταξίδι συνεχίζεται...

-και από το Μνημείο για την Καίτη Αργυροπούλου

 

στις επίμονες μακροχρόνιες ενέργειες τής οποίας οφείλεται το σημερινό πανέμορφο Αισθητικό Δάσος Καισαριανής καθώς και όλου τού Υμηττού από το ύψος των Κουταλάδων μέχρι στις βόρειες παρυφές του. Μέχρι τα μέσα τού 20ου αι. όλες οι κεντρικές και βόρειες πλαγιές τού Υμηττού ήταν άδεντρες εξ αιτίας τής χωρίς έλεγχο υλοτόμησης και των πολλών, επί αιώνες, πυρκαγιών από κτηνοτρόφους, που τις βάζανε για να δημιουργήσουνε χορτολιβαδικές εκτάσεις να ταΐζουνε τα ζώα τους. Εξ άλλου, πέρα από ιστορικές περιγραφές και παλιές γκραβούρες, και τα τόσο πολλά, διάσπαρτα, ασβεστοκάμινα υποδηλώνουνε πως μέχρι τις αρχές τού 20ου αι. δεν υπήρχανε δασικές εκτάσεις με δέντρα.

Στο σχετικό λήμμα της el.wikipedia.org για την Καίτη Αργυροπούλου μεταξύ άλλων, διαβάζουμε:

Γεννήθηκε στην Αίγυπτο και ήταν κόρη του καπνοβιομήχανου Ευστάθιου Κυριαζή. Σπούδασε Λατινικά και Νέες Γλώσσες στην Αγγλία.

Κατά τη διάρκεια της κατοχής διέφυγε, μαζί με τον σύζυγό της, στη Μέση Ανατολή. Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ακολούθησε τον σύζυγό της στην Ιταλία και στην Κίνα στις διπλωματικές θέσεις που είχε αναλάβει. Κατά την παραμονή της στην Ιταλία σπούδασε συντήρηση έργων τέχνης και αναστήλωση βυζαντινής αρχιτεκτονικής στο Instituto di Restauro.

Την δεκαετία του 1960 εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα.

Υπήρξε μέλος της Φιλοδασικής Ένωσης Αθηνών, της οποίας διετέλεσε πρόεδρος κατά την περίοδο από το 1946 έως το 1976. Από τη θέση αυτή μερίμνησε για την αναδάσωση του Υμηττού φυτεύοντας πάνω από ένα εκατομμύρια δέντρα και θάμνους, ενώ με δική της πρωτοβουλία αναστηλώθηκε η ιστορική Μονή Καισαριανής και δημιουργήθηκε το αισθητικό δάσος του Υμηττού. Υπήρξε ιδιαίτερα δημοφιλής στο εξωτερικό και συνέβαλε σε σημαντικό βαθμό στην προσέλκυση διεθνούς ενδιαφέροντος για την προστασία του ελληνικού τοπίου και περιβάλλοντος. Για τη δράση της τιμήθηκε, μετά θάνατον, από την Ακαδημία Αθηνών ενώ εντός του αισθητικού δάσους έχει αναγερθεί μνημείο προς τιμήν της. Το 1970, υπό τη διεύθυνσή της, άρχισε να εκδίδει το περιοδικό της Φ.Ε.Α. με τίτλο "Φύση και Ζωή". Είχε επίσης τιμηθεί με τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος της Ευποιΐας, με το Μέγα Χρυσό Μετάλλιο της Γαλλικής Société Nationale de la Protection de La Nature και με το Αργυρό Μετάλλιο του Ροταριανού Ομίλου.

Υποστηρίζεται ότι το άρθρο 24 περί προστασίας των δασών συμπερίληφθηκε στο Σύνταγμα της Ελλάδας ύστερα από δικές της ενέργειες προς τους συντάκτες του νέου (τότε) συντάγματος.

Μαζί με την κόρη της ίδρυσε, το 1968, την Εταιρεία Πατμιακού Πολιτισμού.

Απεβίωσε στις 7 Μαρτίου 1976 στην Αθήνα. Ήταν σύζυγος του διπλωμάτη Αλέξανδρου Ιάκωβου Αργυρόπουλου και είχαν αποκτήσει μία κόρη, την Ευθαλία Κωνσταντινίδη.