[στα Γεράνεια όρη, 18.09.2026]

Στο παρόν παρουσιάζονται λίγες εικόνες από τη σύντομη κυκλική διαδρομή την οποία ακολούθησα στα Γεράνεια όρη, από σημεία από τα οποία δεν έχουνε παρουσιαστεί παλαιότερα εικόνες. Η διαδρομή έχει σημειωθεί στο χάρτη από το Google eartrh.:

Αφετηρία και σημείο επιστροφής ήταν η διακλάδωση τής οδ. Ιβύκου που έρχεται από το Λουτράκι και δεξιά (ανατολικά) συνεχίζει ως «Γερμανική οδός» και αριστερά (δυτικά) ως «Περιφερειακή οδός».

Το μέρος τής διαδρομής που ξεκινά από τον τσιμεντόδρομο που οδηγεί σ’ ένα κτίριο – αντλιοστάσιο και από εκεί ανεβαίνει ως μονοπάτι, έχουνε παρουσιαστεί παλαιότερα στο παρόν ιστολόγιο*.

Φτάνοντας στο δρόμο που δεξιά οδηγεί στη, Ι.Μ. Πρ. Ηλία Λουτρακίου, ακολούθησα ένα μονοπάτι, το οποίο ξεκινά λίγα μέτρα αριστερά – δυτικά – από το σημείο που βγήκα στο δρόμο και κατεβαίνει ομαλή πλαγιά:

-ανάμεσα στο μονοπάτι που ανέβηκα και αυτό υπάρχει ρεματιά,

-διασχίζεται κατά μήκος του, σε μεγάλο του μέρος, από μπλε σωλήνα νερού,

-παλαιότερα ήτανε χωματόδρομος, αλλά πλέον μονοπάτι. Υποθέτω μετά τη μεγάλη φωτιά τού 1986 εγκαταλείφθηκε και η βλάστηση επεκτάθηκε καλύπτοντας τα όρια του και περιορίζοντάς το ενώ ως μονοπάτι πια θα συντηρείται από ορειβάτες. Τα σημάδια επίσης από την αποσάθρωση τού εδάφους είναι εμφανή,

-διάσπαρτα διακρίνονται, σε κλαδιά, κορδέλες – σημάδια του,

-στο «topoguide.gr» φαίνεται να βγαίνει σ’ ένα πέταλο δρόμου που ανεβαίνει στον Όσιο Πατάπιο, αλλά στις εφαρμογές «Hellas Path» και «OsmAnd» δείχνει τυφλό και σταματά πάνω από το ανωτέρω πέταλο.

Ακολουθούνε λίγες εικόνες από το ανωτέρω μονοπάτι, το οποίο κατέβηκα:

Πέρα από τη ρεματιά, η πλαγιά στην οποία βρίσκεται
το μονοπάτι, το οποίο ανέβηκα.

Στις τρεις επόμενες είναι το σημείο [στο οποίο ξεχωρίζουνε καφεκόκκινες πέτρες πλούσιες σε μέταλλα όπως σίδηρος ή αλουμίνιο κ.λπ. – ας μην ξεχνάμε ότι τα Γεράνεια όρη πέρα από ασβεστολιθικά είναι και ηφαιστειογενή ενώ λίγο ανατολικότερα υπάρχουνε οι πηγές των ιαματικών λουτρών Λουτρακίου], πέρα από το οποίο δεν είδα άλλα σημάδια και το μονοπάτι φαίνεται να σταματά, επαληθεύοντας τις δύο εφαρμογές, που ανέφερα ανωτέρω. Αν και ο δρόμος φαινότανε πολύ κοντά, δεν είδα πέρασμα προς αυτόν – υποθέτω θα υπήρχε παλαιότερα για αυτό και αναφέρεται στο topoguide.gr. Η βλάστηση αν και πυκνή δεν ήταν πρόβλημα, όσο ότι εκεί η πλαγιά γινόταν πολύ επικλινής ενώ διακρινόντουσαν και σκουριασμένες περιφράξεις.:

Από εκεί η κατευθείαν μπροστά έξοδος στο δρόμο δεν ήταν εφικτή λόγω αρκετών κρημνών. Προτίμησα να κινηθώ προσεκτικά, λόγω τής πυκνής βλάστησης και των κατά τόπους απόκρημνων όχθων, προς τη ρεματιά, ανατολικά, και να βγω στο δρόμο μέσω αυτής. Οι τρεις επόμενες από την κοίτη τής ρεματιάς. Στην τρίτη διακρίνεται μικρό πέτρινο φράγμα.:

      

*

ανάρτηση - 01.09.2015

ανάρτηση - 23.07.2025.  

 

Κομπογιαννίτες [Δημήτρης Γρ. Καμπούρογλου]

Το κατωτέρω εξαιρετικό, και δραματικά επίκαιρο με βάση αυτά που μαθαίνουμε με αφορμή το θάνατο τού Γιώργου Μαζωνάκη, κείμενο είναι μεταφορά στη νεοελληνική γλώσσα τού κειμένου για τους Κομπογιαννίτες, το οποίο υπάρχει στον τρίτο τόμο τής Ιστορίας των Αθηνών τού Δημήτρη Καμπούρογλου. Να προσθέσω μόνον ότι, όσον αφορά την ετυμολογία της λέξης κομπογιαννίτης, μπορεί να σχετίζεται και με τα μαντήλια με κόμπους, τα οποία δένανε στο λαιμό τους οι περιφερόμενοι πλανόδιοι εμπειρικοί θεραπευτές. 

Κομπογιαννίτες

Εκτός από τους εγκατεστημένους στην πόλη γιατρούς, επιστήμονες ή εμπειρικούς, υπήρχαν και αυτοί που ταξιδεύανε, οι ευρέως γνωστοί με το όνομα Κομπογιαννίτες. Αυτοί δεν είναι άξιοι τής ήδη επικρατούσας περιφρόνησης γι’ αυτούς διότι ως προς τη αγυρτεία ήτανε ταμίες, με λίγα λόγια, ιατρικών κατά παράδοση γνώσεων, οι οποίες ήτανε πολύ συνδεδεμένες με τη φύση τού τόπου και τα βότανα: «Δεν είναι τόσο κουτός ο Θεός, μου έλεγε ένας γέροντας, απόγονός τους πωλητής βοτάνων, να έχει τον πυρετό στην Αθήνα και το γιατρικό της στην Κίνα.»

Ο Κομπογιαννίτης περιφερότανε στους δρόμους σοβαρότατος, κρατώντας μικρό κιβώτιο γεμάτο με φάρμακα, ο δε βοηθός του (το κοπέλι) φώναζε «γιατρός! γιατρικά! βότανα για κάθε αρρώστια!».

Οι αρχαιότεροι κομπογιαννίτες φορούσαν αντεριά (σ.σ. μακρύ φόρεμα, μέχρι τον αστράγαλο, με μακριά μανίκια) και τζουμπέδες (σ.σ. είδος μακριού παλτού ή μπέρτας), τον χειμώνα από τσόχα και το καλοκαίρι από σαλί (σ.σ. σαλί < περσικό shãl: πολύ λεπτό, συνήθως μεταξωτό, ύφασμα.), φαρδύ ζωνάρι και καλπάκι (σ.σ. καπέλο σα σκούφος τούρκικης προέλευσης) ειδικού σχήματος∙ ο κόλπος τους (σ.σ. εννοεί την εσωτερική πτύχωση ενός ενδύματος, στο ύψος τής κοιλιάς) ήτανε πάντοτε φουσκωμένος, διότι μέσα του υπήρχε μεταλλικό κουτί γεμάτο με διάφορες αλοιφές∙ το παράδοξο είναι ότι στο κάλυμμα τού κουτιού αυτού υπήρχε συνήθως ο δικέφαλος αετός τού Βυζαντίου.

Υπήρχαν όμως και εγχώριοι (σ.σ. όταν εκδόθηκε η Ιστορία των Αθηνών, τού Δημήτρη Καμπούρογλου, τα σύνορα τού ελληνικού κράτους ήτανε νότια τού Ολύμπου) βοτανοπώλες, οι οποίοι προμηθεύονταν τα βότανα από τη μεγάλη φαρμακαποθήκη των Αθηνών, τον Υμηττό.

Αργότερα στο κεφάλι φέρανε τσόχινο κασκέτο, το οποίο μπροστά είχε το λεγόμενο κεραμίδι, το οποίο προεξείχε υπερβολικά και σκίαζε το πρόσωπο.

Οι κομπογιαννίτες κρατούσανε μεγάλη και χονδρή ράβδο, η οποία είχε στη λαβή ένα στρογγυλό και λευκό κόκκαλο, ή ανάγλυφο φίδι περιπλεγμένο σε όλο της το μήκος.

Σύμφωνα με τον Κωνσταντίνο Σάθα το κομπογιαννίτης παράγεται εκ του κομπόνω (απατώ)∙ τούτο αν και όχι τελείως απίθανο, δεν μπορεί κάποιος να το δεχθεί ως οριστικά σωστό. Σύμφωνα με τον ίδιο οι περισσότεροι ήταν από το Ζαγόρι, μιλούσανε μάλιστα, όποτε συνεννοούνταν με συνάδελφό τους, ή μάλλον με τούς βοηθούς τους, τα κορακίστικα, απελπίζοντας έτσι τον ασθενή, όπως τα σημερινά γαλλικά των γιατρών.

Στη διατριβή τού κ. Σάθα, σχετικά με τους έλληνες γιατρούς, η οποία δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Κλειώ» (σ.σ. εκδιδότανε στη Λειψία, στη Γερμανία), το 1883, στο οποίο αναφέρονται αρκετά για τους γιατρούς και τους κομπογιαννίτες επί Τουρκοκρατίας, σημειώνονται τα σχετικά με την κακή δίαιτα των τότε Ελλήνων, τα οποία εκτίθενται κάπως υπερβολικά, μάλιστα δεν εξαιρούνται οι μη ορεινές και πολυάνθρωπες ελληνικές πόλεις, στις οποίες οι άρχοντες αλλά και οι νοικοκυραίοι με παραπανίσια και παροιμιώδη φαγητά θα μπορούσε να πει κανείς τρεφόντουσαν, είχαν μάλιστα φαγητά τα οποία θα ζήλευε και ο τελειότερος σήμερα γαστρίμαργος.

Ο όρος Καλογιατρός και το είδος του, δεν ήτανε γνωστά στην Αθήνα.

[στον Ακροκόρινθο, 16.09.2026]

O Ακροκόρινθος είναι ένας χαρακτηριστικής μορφής και σύστασης βράχος, που δεσπόζει τού νοτιοανατολικού Κορινθιακού κόλπου και των περί αυτόν ακτών αλλά και ενδότερων περιοχών, ο οποίος ανήκει στα μέρη για τα οποία με ενδιαφέρει οτιδήποτε σχετίζεται με αυτόν. Μαζί με την παρούσα έχουνε γίνει για τον Ακροκόρινθο, στο παρόν ιστολόγιο, 19 αναρτήσεις.

Στο παρόν ακολουθούνε λίγες εικόνες από το νοτιοδυτικό του τμήμα, μεταξύ τής βάσης τού απόκρημνου βράχου και προσβάσιμων, χωρίς καθαρή αναρρίχηση, σημείων του πάνω από την ανωτέρω βάση και το περιμετρικό μονοπάτι (σ.σ. το υπόψη μονοπάτι, το οποίο είχα διασχίσει πριν 5 χρόνια, ξεκινά από το χώρο πάρκινγκ δίπλα στο χώρο αναψυχής και δυστυχώς στα πρώτα του μέτρα έχει μετατραπεί σε σκουπιδότοπο ενώ παραδίπλα, 4-5 μέτρα όλα κι όλα, βρίσκονται κάδοι τού δήμου.).

Σκοπός δεν ήτανε να κάνω πεζοπορία αλλά να προσεγγίσω όσες καρστικές ή προϊόντα σεισμών σχισμές ή κοιλώματα μού ήταν εφικτό, από το περιμετρικό μονοπάτι, και να δω αν στο νοτιοδυτικό του άκρο, λίγο πάνω από τους πρόποδες τού βράχου, σε περιοχές που θα ήταν εφικτό, παλαιότερα, σε κάποια εκπαιδευμένη στρατιωτική μονάδα να σκαρφαλώσει, προσεγγίσει τα τείχη και επιχειρήσει να εισβάλει μέσα στο κάστρο, υπήρχαν αμυντικές οχυρώσεις. Από τη μία σε πολλά σημεία, γύρω – γύρω από το βράχο, σε επικίνδυνα για την ασφάλεια τού κάστρου, υπάρχουν ερείπια οχυρώσεων ή και τειχών (σ.σ. σχετικές εικόνες έχουνε παρουσιαστεί ανά καιρούς στο παρόν ιστολόγιο) από την άλλη στο νοτιοδυτικό άκρο τού βράχου δεν φαινόντουσαν από κάτω να υπάρχουνε.

-Ακολουθούν εικόνες από χαρακτηριστικές σχισμές στο βράχο, στην υπόψη περιοχή, και τη διαδρομή:

---

---

---

---

---

Στην επόμενη, η προσέγγιση περιορίστηκε μέχρι λίγα μέτρα κάτω από τη σχισμή, διότι το ρήγμα – πέρασμα προς αυτήν ήτανε στενό και δεν ήταν εφικτό να το ανέβω. Ξεχωρίζουν οι επίπεδες μεριές τής υπόψη σχισμής.:

-Συνέχισα λίγο ανατολικά, πάνω από το μονοπάτι, εκτός μονοπατιού σε σχετικά κακοτράχαλη περιοχή, και σύντομα πρόσεξα τα σπασμένα κεραμικά ανάμεσα στις πέτρες:

Ήτανε σαφές ότι εκεί, προς τα πάνω, θα υπήρχανε παλαιότερα, στα χρόνια τής οθωμανικής κυριαρχίας, της ενετοκρατίας και ίσως παλαιότερα, οχυρώσεις, από τις οποίες σήμερα έχουνε μείνει ίχνη.

Ανεβαίνοντας λίγο, πάνω και αριστερά από τον κούκο, τον οποίο θα έχουνε τοποθετήσει ορειβάτες που ανεβαίνουν από εδώ στο κάστρο, συνάντησα αρκετά ίχνη, μη χαρτογραφημένα, κατά πάσα πιθανότητα μεσαιωνικών, κτισμάτων: πρόχειρων οχυρώσεων, ξερολιθιές – στηρίγματα μονοπατιών κ.λπ.:

The Inland – Dwellers of Etah [Greenland’s Eskimos]

ΟΙ ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΤΗΣ ΕΝΔΟΧΩΡΑΣ ΤΟΥ ETAH*

Ένα έλκηθρο που κινούνταν γύρω από την ανατολική μεριά τού Etah, ανεβαίνοντας προς την ενδοχώρα, έφτασε κοντά στη μεγάλη λίμνη. Ξαφνικά, τα σκυλιά τού έλκηθρου διαισθανθήκανε κάτι και τρέξανε βιαστικά προς την ενδοχώρα διασχίζοντας μια μεγάλη πεδινή έκταση. Στη συνέχεια αρχίσανε να ψάχνουνε και να μυρίζουνε το έδαφος. Τότε φάνηκε πως βρισκόντουσαν στην είσοδο τού σπιτιού ενός κατοίκου τής ενδοχώρας.

Οι κάτοικοι τής ενδοχώρας, με το που είδανε τα σκυλιά, αρχίσανε να ουρλιάζουν απ’ το φόβο τους, έσπρωξαν έξω από το σπίτι μια ηλικιωμένη γυναίκα, ενώ οι ίδιοι βιαστικά κρυφτήκανε μέσα. Η ηλικιωμένη γυναίκα, μόλις είδε τα σκυλιά, πέθανε από τον τρόμο της.

Τότε ο άνδρας που οδηγούσε το έλκηθρο μπήκε μέσα, νιώθοντας πολύ άβολα επειδή χωρίς να το θέλει είχε προκαλέσει το θάνατο τής ηλικιωμένης.

«Είναι λυπηρό», είπε, «που εξαιτίας μου χάσατε εκείνη την ηλικιωμένη γυναίκα».

«Δεν πειράζει», απάντησαν οι κάτοικοι τής ενδοχώρας• «το δέρμα της ήταν ήδη ζαρωμένο• δεν έχει καμία σημασία».

Κατόπιν, ο άντρας ανέβηκε στο έλκηθρο του (σ.σ. σύμφωνα με το πρωτότυπο η απόδοση θα έπρεπε να είναι «τα έλκηθρα», αλλά ο πληθυντικός δεν δικαιολογείται από το κείμενο) και επέστρεψε στη χώρα του, αλλά οι κάτοικοι τής ενδοχώρας είχανε τρομοκρατηθεί τόσο πολύ, που τραπήκανε σε φυγή βαθιά μες στην ενδοχώρα.

Έκτοτε δεν τους ξαναείδε κανείς. Το μόνο που φαινόταν ήτανε τα απομεινάρια των σπιτιών τους κι όταν άνθρωποι, αργότερα, σκάψανε για να δουν αν υπήρχε κάτι άλλο εκεί, δεν βρήκανε τίποτα παρά μόνον έναν χαυλιόδοντα από μονόκερη φάλαινα.

Οι κάτοικοι τής ενδοχώρας δεν είναι στην πραγματικότητα επικίνδυνοι• είναι απλά ντροπαλοί και φοβούνται υπερβολικά τα σκυλιά. Υπήρχε μια γυναίκα από τον λαό των ακτών, η Suagaq, η οποία παντρεύτηκε έναν άνδρα από το λαό τής ενδοχώρας• κι όταν εκείνος ο άντρας ήρθε να επισκεφθεί τα αδέλφια της, το αίμα πετάχτηκε από τα μάτια του μόλις είδε τα σκυλιά τους.

Οι κάτοικοι τής ενδοχώρας εκπαιδεύονται να γίνουνε γρήγοροι δρομείς, ώστε να πιάνουν αλεπούδες. Όταν ένας κάτοικος τής ενδοχώρας πρόκειται να γίνει γρήγορος δρομέας, τον στριμώχνουνε μες στο δέρμα μιας φώκιας, το οποίο είναι γεμάτο σκουλήκια, αφήνοντας ελεύθερο μόνο το κεφάλι του. Τότε τα σκουλήκια ρουφούν όλο του το αίμα και αυτό, λένε, τον κάνει γοργοπόδαρο.

Υπάρχουν ακόμα μερικοί κάτοικοι τής ενδοχώρας, αλλά πλέον έχουν απομακρυνθεί πολύ βαθιά μες στην ενδοχώρα.

*Το Etah(1) είναι ένας εγκαταλελειμμένος σήμερα παραθαλάσσιος οικισμός στη βορειοδυτική Γροιλανδία, από τον οποίο παλαιότερα ξεκινούσαν αποστολές προς το Βόρειο Πόλο ενώ παλαιότερα, μέχρι και το 1865 μ.Χ., εκεί αποβιβαζόντουσαν οι Inuit, στη Γροιλανδία, από περιοχές τού καναδικού, σήμερα, αρκτικού κύκλου (2).

(1) en.wikipedia.org - Etah 

(2) en.wikipedia.org - Inuit 

THE INLAND-DWELLERS OF ETAH

There came a sledge driving round to the east of Etah, up into the land, near the great lake. Suddenly the dogs scented something, and dashed off inland over a great plain. Then they checked, and sniffed at the ground. And now it was revealed that they were at the entrance to an inland-dweller's house. 

The inland-dwellers screamed aloud with fear when they saw the dogs, and thrust out an old woman, but hurried in themselves to hide. The old woman died of fright when she saw the dogs. 

Now the man went in, very ill at ease because he had caused the death of the old woman. 

"It is a sad thing," he said, "that I should have caused you to lose that old one." 

"It is nothing," answered the inland-dwellers; "her skin was already wrinkled; it does not matter at all." 

Then the sledges drove home again, but the inland-dwellers were so terrified that they fled far up into the country. 

Since then they have never been seen. The remains of their houses were all that could be found, and when men dug to see if anything else might be there, they found nothing but a single narwhal tusk. 

The inland-dwellers are not really dangerous, they are only shy, and very greatly afraid of dogs. There was a woman of the coast-folk, Suagaq, who took a husband from among the inland folk, and when that husband came to visit her brothers, the blood sprang from his eyes at sight of their dogs. 

And they train themselves to become swift runners, that they may catch foxes. When an inland-dweller is to become a swift runner, they stuff him into the skin of a ribbon seal, which is filled with worms, leaving only his head free. Then the worms suck all his blood, and this, they say, makes him very light on his feet. 

There are still some inland-dwellers left, but they are now gone very far up inland.

Πηγή: gutenberg.org.

I tie my Hat – I crease my Shawl [Emily Dickinson]

Δένω το Καπέλο μου – διπλώνω το Σάλι μου –

Τα μικρά καθήκοντα τής ζωής κάνουν – ακριβώς –

Σαν τα πολύ μικρά

Να ‘ταν άπειρα – για μένα –

Βάζω καινούργια Λουλούδια στο Βάζο –

Και πετάω τα παλιά – μακριά –

Σπρώχνω ένα πέταλο από τη Ρόμπα μου

Που ‘χε πιαστεί εκεί – σταθμίζω

Ο διαθέσιμός μου χρόνος είναι μέχρι τις έξι –

Έχω τόσα πολλά να κάνω –

Κι ωστόσο – η ύπαρξη – κάπου πίσω –

Σταμάτησε – χτύπησε – το εσωτερικό μου ρολόι – εξ αιτίας –

Δεν μπορούμε να αφήσουμε τον Εαυτό μας απέξω

Ως ολοκληρωμένος Άνδρας

Ή Γυναίκα – Όταν η Δουλειά μας γίνει

Ερχόμαστε στο Σώμα – μόλις –

Μπορεί να υπάρχουν – Χιλιόμετρα και Χιλιόμετρα Κενά –

Δράσης – μακράν πιο άρρωστης –

Να Προσποιούμαστε – πονάει –

Για να καλύψουμε αυτό που είμαστε

Απ’ την Επιστήμη – κι απ’ τη Χειρουργική –

Πολύ Μεγεθυντικά Μάτια

Να μας βασανίζουν ακάλυπτες –

Για τη δική τους – χάρη – όχι για Μας –

Θα τους ξάφνιαζε –

Εμείς – θα μπορούσαμε να τρέμουμε –

Αλλά αφού πήραμε μια Βόμβα –

Και την κρατούσαμε στο Στήθος μας –

Όχι – Κρατήστε τη – είναι ήσυχα –

Έτσι – κάνουμε τις σκληρές δουλειές τής ζωής –

Αν και η Ανταμοιβή τής ζωής – έχει γίνει –

Με σχολαστική ακρίβεια –

Να κρατάμε τις Αισθήσεις μας – αναμμένες –

I tie my Hat – I crease my Shawl –

Life's little duties do – precisely –

As the very least

Were infinite – to me –

I put new Blossoms in the Glass –

And throw the old – away –

I push a petal from my Gown

That anchored there – I weigh

The time 'twill be till six o'clock –

I have so much to do –

And yet – existence – some way back –

Stopped – struck – my ticking – through –

We cannot put Ourself away

As a completed Man

Or Woman – When the Errand's done

We came to Flesh – upon –

There may be – Miles on Miles of Nought –

Of Action – sicker far –

To simulate – is stinging work –

To cover what we are

From Science – and from Surgery –

Too Telescopic Eyes

To bear on us unshaded –

For their – sake – not for Ours –

'T would start them –

We – could tremble –

But since we got a Bomb –

And held it in our Bosom –

Nay – Hold it – it is calm –

Therefore – we do life's labor –

Though life's Reward – be done –

With scrupulous exactness –

To hold our Senses – on –

443

Σχόλιο: Η προτελευταία στροφή: «'T would start them – […] Nay – Hold it – it is calm –» υπάρχει στην έκδοση που ακολουθώ [The Complete Poems of Emily Dickinson – Edited by Thomas H. Johnson (αρχική έκδοση 1890 – τελευταία επανέκδοση 1960)] αλλά απουσιάζει σε κάποιες ιστοσελίδες (π.χ.: allpoetry.com). Η Susan Kornfeld, στην ανάρτησή της για το παρόν ποίημα, αναφέρει ότι η συγκεκριμένη στροφή προέρχεται από το ποίημα «A Pit — but Heaven over it», υπ’ αριθ. 1712, την οποία μετέφερε στο παρόν ποίημα, ο Thomas H. Johnson.

[στο Αδάμι Αργολίδας, 12.09.2026]

Το Αδάμι Αργολίδας είναι ένα μικρό ημιορεινό χωριό, το οποίο βρίσκεται στις βόρειες παρυφές τού όρους Μαυροβούνι (το αρχαίο «Κορυφάον») και νότια τού ορεινού όγκου Πρ. Ηλίας (ο οποίος είναι άλλος από τον Πρ. Ηλία, ήτοι το αρχαίο Κυνόρτιο όρος, με υψ. 859 μ., ο οποίος βρίσκεται βορειοανατολικά τού Ασκληπιείου Επιδαύρου με το αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου).

Στο παρόν θα μας απασχολήσει λόγω τριών σημείων, τα οποία, αν και σχετικά άγνωστα και δυστυχώς χωρίς καμία σήμανση πλην τής μικρής εκκλησίας Πρ. Ηλία, έχουνε πολύ ενδιαφέρον:

Η κορυφή Πρ. Ηλίας, στα 689μ. υψ., με το ομώνυμο εκκλησάκι και τα ίχνη μυκηναϊκής οχύρωσης,

Η δεύτερη κορυφή, στα 686 μ. υψ., η οποία βρίσκεται λίγες εκατοντάδες μέτρα δυτικότερα και στην οποία, σύμφωνα με το topoguide.gr, υπήρχε μυκηναϊκή ακρόπολη και

Μια μη ταυτοποιημένη οχύρωση, στο Μαυροβούνι.

Οι σύντομες πεζή διαδρομές τις οποίες ακολούθησα έχουνε σημειωθεί στο χάρτη από το Google earth:

Αρχικά ανέβηκα στον Πρ. Ηλία, αλλά πεζή λίγο μετά το σημείο που ξεκινά ο χωματόδρομος (σ.σ. στην αρχή για λίγα μέτρα άσφαλτος) από την επαρχιακή οδό που έρχεται στο Αδάμι, συγκεκριμένα από μια παλιά στάνη.

Ακολουθούνε λίγες εικόνες:

To χωριό Αδάμι. Με έλλειψη έχει σημειωθεί η θέση
της μη ταυτοποιημένης οχύρωσης, στο Μαυροβούνι.

Μεταξύ άλλων διακρίνονται ο αργολικός κόλπος, το Τολό
και η νησίδα Ρόμβη και στο βάθος οι ορεινοί όγκοι
Πάρνωνα, Κτενιά κ.λπ.

Στο ανωτέρω video, από το εκκλησάκι Πρ. Ηλία, μεταξύ άλλων διακρίνονται η δεύτερη κορυφή που θα δούμε κατωτέρω, το όρος Αραχναίο, το Ληγουριό και ο περίφημος αρχαιολογικός χώρος τού Ασκληπιείου Επιδαύρου με το αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου.

Οι επόμενες τρεις από τα ίχνη τής μυκηναϊκής οχύρωσης και η τέταρτη από τα ανατολικά τής κορυφής Πρ. Ηλία:

 

Επιστρέφοντας έκανα μια μικρή παράκαμψη προς τη δεύτερη κορυφή, στα 686 μ. υψ. με το κολονάκι ΓΥΣ, όπου σύμφωνα με το topoguide.gr υπήρχε μυκηναϊκή ακρόπολη.:

Κατόπιν πήγα στη μη ταυτοποιημένη οχύρωση, στη θέση 37°33'55''N 23°03'56''E. Βρίσκεται πολύ κοντά στο χωματόδρομο που έρχεται, αρχικά ως άσφαλτος, από το Αδάμι, και την προσέγγισα πολύ εύκολα μεν αλλά μέσ’ από πουρνάρια μιας και δεν υπάρχει μονοπάτι. Σύμφωνα με τον Καστρολόγο δεν υπάρχουν ιστορικές αναφορές για την υπόψη οχύρωση και θα μπορούσε να είναι από μεσαιωνική μέχρι πολύ παλαιότερη. Προσωπικά δεν είδα κεραμικά και αυτό μάλλον σημαίνει ότι θα μπορούσε να είναι και κάποια πρόχειρη αρχαία οχύρωση. Από ό,τι φαίνεται, δυστυχώς, δομικά μέλη της έχουν απομακρυνθεί καθώς θα ήταν η εύκολη λύση στην προμήθεια πετρών για στάνες και σύνορα χωραφιών. Οι εικόνες ληφθήκανε κατά φορά ανάποδη των δεικτών τού ρολογιού σε όλο το μήκος της.: