[στην Πάρνηθα, 04.07.2026]

Το πρωινό τού Σαββάτου 4 Ιούλη 2026, προσφερότανε για πεζοπορία στην Πάρνηθα, πόσο μάλλον που αφενός τα όποια σύννεφα, επαπειλούμενης βροχής και καταιγίδας, περιορίζανε την έκθεση στον ήλιο, στα ανοιχτά σημεία, αφετέρου η θερμοκρασία, γύρω στις 8 π.μ. στο Μπάφι, ήτανε περί τους 17 με 18 βαθμούς κελσίου.

Η διαδρομή που ακολούθησα, περί τα 7 χλμ. μήκος και διάρκειας 2 ωρών, είναι εύκολη και έχει σημειωθεί στο χάρτη από το Google earth:

Ακολουθούνε λίγες εικόνες με έμφαση στα σημεία από τα οποία δεν έχουνε παρουσιαστεί παλαιότερα, στο παρόν ιστολόγιο:

Ξεκίνησα από το χώρο πάρκινγκ στο Μπάφι και αρχικά πήρα τον πρόσφατα κατασκευασμένο πεζόδρομο...

---

…και το μονοπάτι μέχρι τον ασφαλτόδρομο, τον οποίο ακολούθησα μέχρι το σημείο που ξεκινά ο χωματόδρομος που περνάει από το Κανταλίδι και βγαίνει στο Φλαμπούρι και τον κλειστό τη θερινή περίοδο χώρο αναψυχής:

Μια παλιά στρούγκα:

Η κορυφή Φλαμπούρι:

Η κορυφή Αβγό:

Η λίμνη Μαραθώνα και στο βάθος η Εύβοια και δεξιά η Κυνόσουρα Μαραθώνα όπως φαίνονται από το Φλαμπούρι:

Γυρίζοντας, στο σημείο, δυτικά τού Αβγού, που ο χωματόδρομος στρίβει για Κανταλίδι, συνέχισα στο μονοπάτι που ξεκινά από εκεί και βγαίνει βορειοδυτικά, στον ασφαλτόδρομο Μπάφι – Μόλα.

Αυτό που τραβάει το μάτι, στην παρακάτω εικόνα με το νεαρό έλατο, είναι πώς έχουνε τακτοποιηθεί κυκλικά, γύρω από τον κορμό του και μέχρι τα όρια των κλαδιών του, από πάνω, τα πεσμένα κουκουνάρια, ενώ δεν υπάρχει λακκούβα και το έδαφος είναι επικλινές!

Συνεχίζοντας το μονοπάτι, μετά τον ασφαλτόδρομο, προς και λίγο πριν το Μπάφι, πρόσεξα μια διακλάδωσή του (που δεν είχα ακολουθήσει άλλη φορά). Την ακολούθησα και η οποία αφού περάσει από την πηγή και δεξαμενή νερού των επόμενων εικόνων…

…βγαίνει στον ασφαλτόδρομο, στο σημείο που ξεκινά το ανηφορικό μονοπάτι προς Λυκοποριά*. Συνέχισα σε αυτό μέχρι το σημείο που διακλαδίζεται σε αυτό που συνεχίζει ανηφορικά, προς Λυκοποριά, και σε αυτό που ακολούθησα, ανατολικά...

...και το οποίο κατεβαίνει σιγά – σιγά μέχρι το μονοπάτι, το οποίο είχα περάσει λίγο νωρίτερα, ήτοι αυτό που πηγαίνει από Μπάφι κυκλικά γύρω από Όρνιο και Καραβόλα προς Μόλα, Σκίπιζα κ.λπ. και από εκεί γύρισα προς Μπάφι. 

*Για το Διάσελο Λυκοποριά, μεταξύ των κορυφών Καραβόλα και Όρνιο: 

ανάρτηση 31.12.2022 

ανάρτηση 20.10.2024. 

Τα γκωλ-ποστ [Νίκος Εγγονόπουλος]

Τα γκωλ-ποστ

άκουγε τις καμπάνες που βαρούν

και τ' ορειχάλκου τις δονήσεις

όπου τρυπάν τον καθαρό 

– του Κυριακάτικου πρωινού –

αγέρα

؛άραγες οι καμπάνες τι να μηνούν;

θα τις ακολουθήσουν μήπως

ύμνοι τραγούδια χαρές

ή πολυβόλα θ' αντηχήσουνε

απαίσια

να σπείρουνε

τον όλεθρο ολούθε;

ένα σας λέω:

όλοι να τρέξουμε αμέσως

στα γκωλ-πoστ

παιδιά!

στα γκωλ-πoστ!

στα γκωλ-πoστ

άγρυπνοι 

– ακοίμητοι φρουροί –

πανέτοιμοι

το μάτι εδώ εκεί

να γρηγορούμε

μην αρχίσουνε να πέφτουνε

τα τέρματα

βροχή

και

ηττηθούμε

[στον Υμηττό και μια ακόμα παλιά προβιομηχανική ασβεστοκάμινος, 02.07.2026]

Στο παρόν παρουσιάζονται λίγες εικόνες από τη σύντομη κυκλική διαδρομή την οποία ακολούθησα στον Υμηττό, με αφετηρία και κατάληξη το Πυροφυλάκιο Καραμολέγκος, γύρω από τη Μονή Καισαριανής και την Καλοπούλα.

Διαδρομή που πέρασε από μονοπάτια από τα πλέον οικεία, από τα οποία έχουνε κατ΄ επανάληψη παρουσιαστεί εικόνες στο παρόν ιστολόγιο και δεδομένων των περιοχών με ψηλά πυκνά δέντρα, τις οποίες διέσχιζαν, ιδανική για μια χαλαρή πρωινή πεζοπορία, η διαδρομή τής οποίας έχει σημειωθεί στο χάρτη από το Google earth: 

Ακολουθούν εικόνες από

-την περιοχή πάνω από το αναψυκτήριο στην Καλοπούλα, σε υπαίθριο χώρο αναψυχής, και ένα διαμορφωμένο στο βράχο χώρο, με χαμηλή ξερολιθιά. Ίσως, παλαιότερα πάντως, να αφήνανε εκεί εργαλεία. Εξάλλου λίγα μέτρα από εκεί υπάρχει και ασβεστοκάμινο.

Κατόπιν πήρα το μονοπάτι που ξεκινά από την τεχνητή λιμνούλα

την παλιά κρήνη

 

και το σπηλαιοβάραθρο, από πάνω της

προς το Βοτανικό Κήπο και τη Μονή Καισαριανής. 

Λίγο πριν βγω στην περιοχή Ανάληψη, με το ομώνυμο εκκλησάκι - στοά, ακολούθησα ένα μονοπάτι, εμφανές αλλά όχι όσο τα συνήθη στην περιοχή, που ανεβαίνει ένα μικρό ρέμα, μέχρι τη θέση 37°57'33''N 23°48'05''E, όπου υπάρχει μια ακόμα παλιά παραδοσιακή προβιομηχανική ασβεστοκάμινος, αχαρτογράφητη. Πρόκειται για την 33η συνολικά στον Υμηττό και 5η μετά και την πρόσφατη, δεύτερη επανέκδοση, του λευκώματος για τα παραδοσιακά, προβιομηχανικά ασβεστοκάμινα, που παρουσιάζεται στο παρόν ιστολόγιο. Και το ταξίδι συνεχίζεται...

-και από το Μνημείο για την Καίτη Αργυροπούλου

 

στις επίμονες μακροχρόνιες ενέργειες τής οποίας οφείλεται το σημερινό πανέμορφο Αισθητικό Δάσος Καισαριανής καθώς και όλου τού Υμηττού από το ύψος των Κουταλάδων μέχρι στις βόρειες παρυφές του. Μέχρι τα μέσα τού 20ου αι. όλες οι κεντρικές και βόρειες πλαγιές τού Υμηττού ήταν άδεντρες εξ αιτίας τής χωρίς έλεγχο υλοτόμησης και των πολλών, επί αιώνες, πυρκαγιών από κτηνοτρόφους, που τις βάζανε για να δημιουργήσουνε χορτολιβαδικές εκτάσεις να ταΐζουνε τα ζώα τους. Εξ άλλου, πέρα από ιστορικές περιγραφές και παλιές γκραβούρες, και τα τόσο πολλά, διάσπαρτα, ασβεστοκάμινα υποδηλώνουνε πως μέχρι τις αρχές τού 20ου αι. δεν υπήρχανε δασικές εκτάσεις με δέντρα.

Στο σχετικό λήμμα της el.wikipedia.org για την Καίτη Αργυροπούλου μεταξύ άλλων, διαβάζουμε:

Γεννήθηκε στην Αίγυπτο και ήταν κόρη του καπνοβιομήχανου Ευστάθιου Κυριαζή. Σπούδασε Λατινικά και Νέες Γλώσσες στην Αγγλία.

Κατά τη διάρκεια της κατοχής διέφυγε, μαζί με τον σύζυγό της, στη Μέση Ανατολή. Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ακολούθησε τον σύζυγό της στην Ιταλία και στην Κίνα στις διπλωματικές θέσεις που είχε αναλάβει. Κατά την παραμονή της στην Ιταλία σπούδασε συντήρηση έργων τέχνης και αναστήλωση βυζαντινής αρχιτεκτονικής στο Instituto di Restauro.

Την δεκαετία του 1960 εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα.

Υπήρξε μέλος της Φιλοδασικής Ένωσης Αθηνών, της οποίας διετέλεσε πρόεδρος κατά την περίοδο από το 1946 έως το 1976. Από τη θέση αυτή μερίμνησε για την αναδάσωση του Υμηττού φυτεύοντας πάνω από ένα εκατομμύρια δέντρα και θάμνους, ενώ με δική της πρωτοβουλία αναστηλώθηκε η ιστορική Μονή Καισαριανής και δημιουργήθηκε το αισθητικό δάσος του Υμηττού. Υπήρξε ιδιαίτερα δημοφιλής στο εξωτερικό και συνέβαλε σε σημαντικό βαθμό στην προσέλκυση διεθνούς ενδιαφέροντος για την προστασία του ελληνικού τοπίου και περιβάλλοντος. Για τη δράση της τιμήθηκε, μετά θάνατον, από την Ακαδημία Αθηνών ενώ εντός του αισθητικού δάσους έχει αναγερθεί μνημείο προς τιμήν της. Το 1970, υπό τη διεύθυνσή της, άρχισε να εκδίδει το περιοδικό της Φ.Ε.Α. με τίτλο "Φύση και Ζωή". Είχε επίσης τιμηθεί με τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος της Ευποιΐας, με το Μέγα Χρυσό Μετάλλιο της Γαλλικής Société Nationale de la Protection de La Nature και με το Αργυρό Μετάλλιο του Ροταριανού Ομίλου.

Υποστηρίζεται ότι το άρθρο 24 περί προστασίας των δασών συμπερίληφθηκε στο Σύνταγμα της Ελλάδας ύστερα από δικές της ενέργειες προς τους συντάκτες του νέου (τότε) συντάγματος.

Μαζί με την κόρη της ίδρυσε, το 1968, την Εταιρεία Πατμιακού Πολιτισμού.

Απεβίωσε στις 7 Μαρτίου 1976 στην Αθήνα. Ήταν σύζυγος του διπλωμάτη Αλέξανδρου Ιάκωβου Αργυρόπουλου και είχαν αποκτήσει μία κόρη, την Ευθαλία Κωνσταντινίδη.

The Wind – tapped like a tired Man [Emily Dickinson]

Ο Άνεμος – χτύπησε όπως ένας Άνθρωπος κουρασμένος –

Και όπως μια Οικοδέσποινα – «Πέρασε»

Απάντησα με τόλμη – μπήκε τότε

Στην Κατοικία μου μέσα

Ένας Γρήγορος – χωρίς πόδια Επισκέπτης –

Να του προσφέρεις μια Καρέκλα

Τόσο αδύνατο ήταν όσο να δώσεις

Έναν Καναπέ στον Αέρα –

Δεν είχε Κόκαλα να Τον δέσεις –

Ο Λόγος Του σαν την Προσπάθεια ήταν

Αμέτρητων Κολιμπριών καθώς ταυτόχρονα

Πετάγονται από ‘ναν υπέροχο Θάμνο –

Η Έκφρασή Του – ένα Σύννεφο –

Τα Δάχτυλά Του, καθώς Περνούσε

Μια μουσική αφήναν – όπως οι μελωδίες

Παίζονται τρεμάμενες σε Γυαλί –

Επισκέφτηκε – αν και φευγαλέα –

Τότε σαν Άνθρωπος δειλός

Πάλι, Χτύπησε – ήτανε κάτι βιαστικό –

Κι έμεινα μόνη –

The Wind – tapped like a tired Man –

And like a Host – "Come in"

I boldly answered – entered then

My Residence within

A Rapid – footless Guest –

To offer whom a Chair

Were as impossible as hand

A Sofa to the Air –

No Bone had He to bind Him –

His Speech was like the Push

Of numerous Humming Birds at once

From a superior Bush –

His Countenance – a Billow –

His Fingers, as He passed

Let go a music – as of tunes

Blown tremulous in Glass –

He visited – still flitting –

Then like a timid Man

Again, He tapped – 'twas flurriedly –

And I became alone –

436

Δέκα χαϊκού τού Naito Joso

Ο Naitō Jōsō (内藤 丈草), 1662 – 29.03.1704, ήταν ένας από τους βασικούς μαθητές τού Basho και σπουδαίος συγγραφέας χαϊκού κατά την περίοδο Genroku τής Ιαπωνίας. Αρχικά, ήτανε σαμουράι από το Owari, αλλά αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη στρατιωτική θητεία λόγω τής κακής του υγείας. Άρχισε να ασχολείται με τη λογοτεχνία κι έγινε αφοσιωμένος μαθητής τού Basho. Όταν ο Δάσκαλος του πέθανε, το 1694, ο Naito τον θρήνησε για τρία ολόκληρα χρόνια και παρέμεινε αφοσιωμένος ακόλουθος του για το υπόλοιπο της ζωής του.

Πηγή των ανωτέρω πληροφοριών αλλά και των πέντε πρώτων από τα χαϊκού, που ακολουθούν: en.wikipedia.org

Τα τρία από τα δέκα συνολικά χαϊκού αποδοθήκανε στα ελληνικά σε μορφή τάνκα.

Mountains and plains

all are taken by the snow –

nothing remains.

Στη συλλογή: “An Anthology of Haiku, Ancient and Modern τού Asataro Miyamori, εκδ. Maruzen Company, LTD, 1932, Tokyo” υπάρχει ως:

A Silvery World 

The snow has taken all the fields 

And hills, and nothing has been left.

βουνά και κάμποι

καλυμμένα με χιόνι –

τίποτε άλλο 

 

No need to cling

to things –

floating frog.

να μη δένεσαι

με τα πράγματα –

επιπλέων βάτραχος

 

These branches

were the first to bud –

falling blossoms.

αυτά τα κλαδιά

βγάλαν μπουμπούκια πρώτα – 

άνθη που πέφτουν  

A lightning bolt

splits in two and strike

 the mountaintop.

ένας κεραυνός

διχάζεται και πέφτει

στη βουνοκορφή 

 

The sleet falls

as if coming through the bottom

of loneliness.

χαλάζι – λες και βγαίνει 

απ’ της μοναξιάς

το βαθύ πάτο

Τα επόμενα από τη συλλογή: An Anthology of Haiku, Ancient and Modern τού Asataro Miyamori, εκδ. Maruzen Company, LTD, 1932, Tokyo 

The Winter Moon 

Colder than snow it is indeed –

The winter moon on my grey hair!

ναι, το φεγγάρι

στα γκρίζα μου τα μαλλιά

είναι πιο κρύο

απ’ το στρωμένο χιόνι

μες στο καταχείμωνο

An Owl 

What a bright moonlit night! An owl 

Took refuge in the wayside shrine.

η πανσέληνος

λούζει με φως τη νύχτα –

δίπλα στο δρόμο

ένας ναός όπου μια   

κουκουβάγια κρύβεται

The Teal 

The teal wears such a look as if –

It had gazed into the water’s depths.

μια αγριόπαπια

έχει το βλέμμα

του που ‘δε την άβυσσο

The Woodpecker 

The woodpecker looks for dead trees 

Among the cherry-trees in bloom.

ανάμεσα στις

ανθισμένες κερασιές

ο δρυοκολάπτης

αναζητά στους φλοιούς

από πεσμένα δέντρα

The Leaves

 

The fallen leaves have sunk and settled 

Upon a rock below the water.

πεσμένα φύλλα

βρίσκονται βυθισμένα

πάνω σε βράχο

Συμπλήρωμα.

Δεν μου αρκούν η τεκτονική ερμηνεία ούτε αυτές για τα ξεσπάσματα τής λάβας και τις ροές τού νερού. Θέλω και το Μύθο τής εικόνας στολίδι.

Άη Στράτης, Λήμνος και στο βάθος διακρίνονται τα νησιά Σαμοθράκη και ίμβρος και αχνοφαίνονται οι ακτές Ελλάδας και Τουρκίας, Ιούνης 2026

[στο Λόφο Σχιστής Πέτρας, στο Λυκαβηττό, 28.06.2026]

Επιστροφή στα καθ’ ημάς με απαγορευτικά κυκλοφορίας και μετακινήσεων σε δασικές εκτάσεις λόγω συνθηκών που ευνοούνε την εξάπλωση δασικών πυρκαγιών* με μια αστική πεζοπορία, από την Καλλιθέα προς Φιλοπάππου, Εθνικό Κήπο, Λυκαβηττό και Λόφο Σχιστής Πέτρας.

Η διαδρομή, την οποία ακολούθησα, το πρωινό τής Κυριακής 28 Ιούνη 2026, έχει σημειωθεί στο χάρτη από το Google earth:

Έμφαση δίνεται στο μικρό όμορφο λόφο τής Σχιστής Πέτρας από τον οποίο είχα περάσει πριν 11,5 χρόνια. Έχει έκταση περί τα 10 στρέμματα, 172 μ. υψ., ενώ το δυτικό του μέρος είχε παλαιότερα λατομηθεί. Εκτός των άλλων διακρίνονται και δύο μικρές σπηλιές. Σε δυο εικόνες, κατωτέρω, διακρίνονται σημάδια από μεταλλικές ράβδους, με τη βοήθεια των οποίων θα αποκολλούσανε τις πέτρες. Στο νότιο μέρος του διακρίνονται και σμιλευμένα σκαλοπάτια, υποθέτω από τα αρχαία χρόνια, προς την κορυφή του. Δοκίμασα να ανέβω αλλά οι φραγκοσυκιές αποδειχτήκανε άριστος φρουρός της. Για κάποιον πάντως έμπειρο αναρριχητή η άνοδος από τις απόκρημνες χωρίς βλάστηση πλαγιές δεν θα είναι κάτι το ιδιαίτερο. Το  σημείο που έχει χωριστεί και σχηματίζεται το στενό πέρασμα είναι πολύ όμορφο. Ο χώρος είναι πολύ προσεγμένος και ο σεβασμός από τους επισκέπτες του εμφανής.

Ακολουθούν εικόνες από

-το Λυκαβηττό:

Δεξιά, οριακά, διακρίνεται ο λόφος Σχιστής Πέτρας.

Στο πίσω μέρος τής κορυφής τού Λυκαβηττού διακρίνεται
τυφεκιοθυρίδα ή πολεμίστρα από κάποιο παλιό
σκαμμένο στο βράχο στρατιωτικό φυλάκιο.

-την κοιλάδα, υπολειμματικό χώρο παλιού λατομείου, του Λυκαβηττού, από μονοπάτια πάνω από τα χείλη των γκρεμών της:

   

-και το Λόφο Σχιστής Πέτρας:

* Οι αποφάσεις αναφέρουνε και την πρόληψη εκδήλωσης, αλλά από την εμπειρία μου θα έλεγα ότι στο κομμάτι αυτό δεν γίνονται ουσιαστικές προσπάθειες από αυτούς που θα έπρεπε και αν γίνονται είναι πολύ λίγες. Τα μέτρα απαγόρευσης κυκλοφορίες σε δασικές εκτάσεις, όταν οι συνθήκες είναι τέτοιες που ο κίνδυνος μη δυνατότητας απομάκρυνσης και εγκλωβισμού ορειβατών και πεζοπόρων, σε περίπτωση εκδήλωσης πυρκαγιάς, είναι μεγάλος έχουνε λογική. Η λογική χάνεται όμως όταν οι μόνιμοι κάτοικοι, οι αγρότες, οι κτηνοτρόφοι και άλλοι επαγγελματίες εγκατεστημένοι μέσα ή κοντά σε δασικές εκτάσεις δεν ακολουθούν ή αδιαφορούνε για τις οδηγίες ή κακώς τους επιτρέπεται να κάνουν εκδηλώσεις (π.χ. όπως το περσινό ρέιβ πάρτι στην περιοχή τού Φενεού Κορινθίας – δηλαδή αν φυσάει λίγο, στοχοποιούνται οι ορεινοί πεζοπόροι, που όσοι κινούμαστε σε αμιγώς ορειβατικά μονοπάτια ξέρουμε πόσο προσεκτικοί είμαστε, αλλά για κατασκευές και στησίματα εξεδρών και μαζώξεις εκατοντάδων ατόμων μες στα έλατα δεν βλέπουμε κάποιο πρόβλημα) και γίνονται αίτιοι πρόκλησης δασικών πυρκαγιών και πάνω από όλα η πολιτεία που δεν έχει ολοκληρώσει, εδώ και χρόνια, την υπογειοποίηση τού δικτύου μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας – οι μισές τουλάχιστον και από τις πιο καταστροφικές δασικές πυρκαγιές προήλθαν από σπινθήρες τού δικτύου μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας.

Από τη μία τα πρόστιμα για πρόκληση πυρκαγιάς στο δάσος, όπου καταστρέφεται η χλωρίδα και χιλιάδες άγρια ζώα βρίσκουνε μαρτυρικό θάνατο, ξεκινάνε από 500 ευρώ και δεν ξεπερνάνε τις 50.000 ευρώ, στις χειρότερες περιπτώσεις, από την άλλη π.χ. για τον άτυχο άνθρωπο που άφησε 9 γατάκια, με τροφή και νερό, σε αλσύλλιο, επειδή δεν μπορούσε να τα συντηρήσει, πέσανε πάνω του όλοι οι ταλιμπάν φιλόζωοι και του επιδικάστηκε πρόστιμο 270.300 ευρώ.