[στην Πάρνηθα, 27.02.2026]

Εικόνες από τη ρεματιά Αγ. Γεωργίου, στην Πάρνηθα, πριν και μετά την καταστροφή τού 2023 έχουνε παρουσιαστεί κατ’ επανάληψη στο παρόν ιστολόγιο (ενδεικτικά: ανάρτηση 20.05.2025 και ανάρτηση 17.11.2024 και τα link στο τέλος) ενώ το μονοπάτι που κινείτο στις πλαγιές νότια τής ρεματιάς και διασταυρωνόταν, στο ύψος τού πέταλου που σχηματίζει ο χωματόδρομος, με το χωματόδρομος, ήταν από τα κορυφαία μονοπάτια τής Πάρνηθας.

Στο παρόν παρουσιάζονται εικόνες από την κυκλική διαδρομή, την οποία ακολούθησα το πρωινό τής 27ης Φλεβάρη 2027, κατά μήκος τού χωματόδρομου, που ανεβαίνει στον Αγ. Γεώργιο Κεραμιδιού και της διακλάδωσής του που συνεχίζει πίσω από τους ορεινούς όγκους Κυράς και Αέρα μέχρι λίγο πριν το γήπεδο τού ΣΕΓΑΣ. Από εκεί ανέβηκα κατά μήκος παλιού μονοπατιού προς το διάσελο Κυράς και Αέρα, συνέχισα μέχρι την κορυφή τού ορεινού όγκου Αέρας, με τις εγκαταλελειμμένες στρατιωτικές εγκαταστάσεις, κατέβηκα προς το παλιό Σανατόριο και επέστρεψα αρχικά ακολουθώντας την οδ. Πάρνηθος και μετά κατεβαίνοντας το μονοπάτι που, κινείται ψηλά και παράλληλα στο ρέμα Αγίας Τριάδας, περνώντας από τα βόρεια πέταλα τής οδ. Πάρνηθος. Μόνο που συγκριτικά με την κατάστασή του το Νοέμβρη 2024, από ένα σημείο και μετά ήταν γεμάτο πεσμένους καμένους κορμούς και το άφησα βγαίνοντας στην οδ. Πάρνηθος. Μετά από λίγο ακολούθησα ένα άλλο υπό εξαφάνιση μονοπάτι, που το πνίγει η υπό αναγέννηση βλάστηση και από πεύκα! Η δουλειά που έχει γίνει από τους ξυλοκόπους, με τα παράλληλα ξύλινα φράγματα από τους καμένους κορμούς, που συγκρατούνε το χώμα, αποδίδει καθώς δίπλα στους κορμούς υπάρχει πλήθος νεαρών βλασταριών από πεύκα.

Η διαδρομή που ακολούθησα, περί τα 14,5 χλμ. μήκος και 567 μ. υψ. διαφοράς (ψηλότερου – χαμηλότερου σημείου), έχει σημειωθεί στο χάρτη από το Google earth.:

Στις εικόνες πάντως που ακολουθούνε καταγράφεται και η οριστική αλλαγή τού τοπίου καθώς γίνονται εργασίες τοποθέτησης τσιμεντένιων φραγμάτων στην κοίτη τού ρέματος Αγ. Γεωργίου.

Στα κατάντη τού ρέματος, ανοίχτηκε χωματόδρομος εκεί που υπήρχε μονοπάτι το οποίο πήγαινε από το χωματόδρομο προς το μονοπάτι Αγ. Γεωργίου, ο νέος αυτός χωματόδρομος κατεβαίνει στην κοίτη και εξυπηρετεί στην κατασκευή δύο φραγμάτων (δεν ξέρω αν υπάρχει και άλλο – από πάνω αυτά τα δύο φαίνονται). 

Στα ανάντη τού ρέματος, κοντά στο εκκλησάκι Αγ. Γεωργίου, ανοίχτηκε και άλλος χωματόδρομος που εξυπηρετεί στην κατασκευή και άλλων δύο φραγμάτων ενώ διακρίνεται και συνεργείο που κάνει εργασίες δενδροφύτευσης πεύκων και ελάτων. Δίπλα στον Αγ. Γεώργιο διακρίνεται ένα κοπάδι ελάφια.  

Στην επόμενη, το σημείο που ξεκινούσε το χαμένο πια από τους καμένους κορμούς μονοπάτι που οδηγούσε στους ορεινούς όγκους Κεραμίδι και Κορομηλιά.

Στην επόμενη, τα ανάντη τής ρεματιάς Αγ. Γεωργίου, από το χωματόδρομο βόρειά της.:

Η επόμενη από το χωματόδρομο πίσω από τον ορεινό όγκο Κυρά.:

Στο παλιό μονοπάτι, λίγο πριν το γήπεδο ΣΕΓΑΣ προς το διάσελο Κυράς – Αέρα.:

Προς και στην κορυφή Αέρας.

Ένα από τα ελάχιστα σημεία, στα μονοπάτια που κόβουνε την οδ. Πάρνηθος, που διακρίνεται το μονοπάτι.:

Τρία χρόνια μετά...

Διότι αν φταίει η αμέλεια ή η ανικανότητα ενός σταθμάρχη, τότε δεν φταίει αυτός.

Nerrivik [Greenland’s Eskimos]

Ένα πουλί κάποτε θέλησε να παντρευτεί μια γυναίκα. Έφτιαξε ένα ωραίο τρίχωμα από δέρμα φώκιας και, έχοντας αδύναμα μάτια, έφτιαξε γυαλιά από ένα χαυλιόδοντα θαλάσσιου ίππου, γιατί ήθελε πολύ να φαίνεται όσο το δυνατόν πιο όμορφος. Κατόπιν ξεκίνησε, μεταμορφωμένος σε άντρα, και φτάνοντας σ’ ένα χωριό, πήρε μια γυναίκα και την έφερε σπίτι.

Κατόπιν άρχισε να πηγαίνει για ψάρεμα και τα ψάρια, τα οποία ονόμαζε φώκιες, τα έφερνε σπίτι στη γυναίκα του.

Μια φορά έχασε τα γυαλιά του και η γυναίκα του, βλέποντας τα άσχημα του μάτια, ξέσπασε σε κλάματα, επειδή ήτανε πολύ άσχημος.

Αλλά ο άντρας της μόνο γέλασε. «Ω, είδες τα μάτια μου; Χα, χα, χα!» Και ξαναφόρεσε τα γυαλιά του.

Τότε τα αδέρφια της, που λαχταρούσανε την αδερφή τους, πήγανε μια μέρα να την επισκεφτούν. Και ενώ ο άντρας της κυνηγούσε, την πήρανε μαζί τους. Ο άντρας της στενοχωρήθηκε πολύ όταν γύρισε σπίτι και δεν τη βρήκε και νομίζοντας ότι κάποιος την είχε απαγάγει, βγήκε σε αναζήτησή της. Κουνούσε τα φτερά του με μεγάλη δύναμη και σήκωσε μια σφοδρή καταιγίδα, γιατί ήταν ένας μεγάλος μάγος.

Όταν ξέσπασε η καταιγίδα, η βάρκα άρχισε να βάζει νερά και καθώς διπλασίασε τα χτυπήματα των φτερών του ο άνεμος δυνάμωσε. Τα κύματα υψωνόντουσαν λευκά από τους αφρούς και η βάρκα παραλίγο να ανατραπεί. Και όταν όσοι ήταν στη βάρκα αρχίσανε να υποψιάζονται ότι η γυναίκα ήταν η αιτία τής καταιγίδας, τη σηκώσανε και την πετάξανε στη θάλασσα. Αυτή προσπάθησε να πιαστεί από τη μια πλευρά τής βάρκας, αλλά τότε πετάχτηκε ο παππούς της και της έκοψε το χέρι.

Κι έτσι πνίγηκε, αλλά στον πάτο τής θάλασσας, έγινε η Nerrivik, η κυρίαρχος όλων των θαλάσσιων πλασμάτων. Κι όταν οι άνθρωποι δεν πιάνουνε καμία φώκια, οι μάγοι κατεβαίνουνε στη Nerrivik, η οποία, επειδή έχει μόνο το ένα χέρι, δεν μπορεί να χτενίσει τα μαλλιά της, και αυτοί το κάνουνε γι' αυτήν κι αυτή, για να τους ευχαριστήσει, στέλνει φώκιες και άλλα θαλάσσια πλάσματα στους ανθρώπους.

Αυτή είναι η ιστορία τής κυρίαρχης τής θάλασσας, την οποία οι άνθρωποι αποκαλούνε Nerrivik επειδή τους δίνει τροφή (σ.σ. στο διαδίκτυο βρήκα, χωρίς να μπορώ να το διασταυρώσω, ότι στη γλώσσα των Inuit, η λέξη nerrivik σημαίνει «τραπέζι τής θάλασσας»). 

NERRIVIK

A bird once wished to marry a woman. He got himself a fine sealskin coat, and having weak eyes, made spectacles out of a walrus tusk, for he was greatly set upon looking as nice as possible. Then he set off, in the shape of a man, and coming to a village, took a wife, and brought her home. 

Now he began to go out catching fish, which he called seal, and brought home to his wife. 

Once it happened that he lost his spectacles, and his wife, seeing his bad eyes, burst out weeping, because he was so ugly. 

But her husband only laughed. "Oho, so you saw my eyes? Hahaha!" And he put on his spectacles again. 

Then her brothers, who longed for their sister, came out one day to visit her. And her husband being out hunting, they took her away with them. The husband was greatly distressed when he came home and found her gone, and thinking someone must have carried her off, he set out in pursuit. He swung his wings with mighty force, and raised a violent storm, for he was a great wizard. 

When the storm came up, the boat began to take in water, and the wind grew fiercer, as he doubled the beating of his wings. The waves rose white with foam, and the boat was near turning over. And when those in the boat began to suspect that the woman was the cause of the storm, they took her up and cast her into the sea. She tried to grasp the side of the boat, but then her grandfather sprang up and cut off her hand. 

And so she was drowned. But at the bottom of the sea, she became Nerrivik, the ruler over all the creatures in the sea. And when men catch no seal, then the wizards go down to Nerrivik. Having but one hand, she cannot comb her hair, and this they do for her, and she, by way of thanks, sends seal and other creatures forth to men. 

That is the story of the ruler of the sea. And men call her Nerrivik because she gives them food.

Πηγή: gutenberg.org. 

 

Σύμφωνα με τη en.wikipedia.org, στη θρησκεία των Inuit, η Nerrivik ή Nerivik είναι η μητέρα τής θάλασσας και η προμηθεύτρια της τροφής τους ενώ προστατεύει τούς ψαράδες και τους κυνηγούς. Στους ιθαγενείς τού Καναδά ήτανε γνωστή ως Sedna ή ως Arnapkapfaaluk ενώ της Γροιλανδίας ως Arnakuagsak.

Η Nerrivik είχε παντρευτεί το θεό της καταιγίδας, ο οποίος στη συνέχεια προκάλεσε καταιγίδα στη θάλασσα ενώ, όταν ο σύζυγός της έφυγε για κυνήγι, οι άνδρες συγγενείς της την μεταφέρανε κρυφά πίσω στην πατρίδα τους. Εκεί οι συγγενείς της την ρίξανε στη θάλασσα, για να κατευνάσουνε την καταιγίδα. Μάλιστα  ο παππούς της τής έκοψε το χέρι με το οποίο προσπάθησε να κρατηθεί από τη βάρκα. Έτσι λοιπόν βρίσκεται, τώρα, με ένα χέρι στον βυθό τής θάλασσας.

Εναλλακτικά υπάρχουνε και άλλοι μύθοι για τη Θεά Nerrivik, π.χ.: στο prezi.com.

[στον Υμηττό, 14.02.2026]

Στο παρόν παρουσιάζονται λίγες εικόνες από την πεζοπορική κυκλική διαδρομή στην κορυφογραμμή τού Υμηττού, από την τελευταία στροφή προτού το πάρκο κεραιών μέχρι μια χέρσα περιοχή, σχήματος καμπυλόγραμμου τριγώνου, νότια τής περιοχής Σέσι Κορωπίου (σ.σ. με την ευκαιρία να σημειωθεί ότι το τοπωνύμιο Σέσι, που απαντάται σε αρκετά μέρη τού ελλαδικού χώρου, είναι αρβανίτικο και σημαίνει πλατεία ή πλάτωμα) και το ηλιόλουστο με δροσερό ξεροβόρι πρωινό τής Τρίτης 24 Φλεβάρη 2026 ήταν ιδανικό.

Η διαδρομή, περί τα 13 χλμ. μήκος με υψ. διαφορά 357 μ. (υψηλότερο – χαμηλότερο σημείο), έχει σημειωθεί στο χάρτη από το Google earth, με την ανωτέρω χέρσα περιοχή σε ένθετο απόσπασμα τού χάρτη.:

Ακολουθούν εικόνες:

Στην επόμενη το σημείο που ξεκινά μονοπάτι προς το Σέσι Κορωπίου.:

Τα ανάντη τού μεγαλύτερου ρέματος τού Υμηττού, της Χαλιδούς:

---

Στην επόμενη διακρίνεται μια λάκκα με ερείπια παλιών αγροικιών, εικόνες από την οποία είχανε παρουσιαστεί τον Απρίλη 2025.:

Η ανωτέρω χέρσα περιοχή. Σχεδόν ούτε χόρτα δεν φυτρώνουν. Τα αίτια δεν φαίνεται να είναι ανθρωπογενή.:

Στην επόμενη διακρίνεται το αναρριχητικό πεδίο «Βραχόκηπος» .:

Γυρίζοντας οι μαργαρίτες γιορτάζανε τη φωτεινή μέρα!:

Στο χωματόδρομο έχουνε γίνει εργασίες ανοίγματός του και συντήρησής του και η είσοδος τού μονοπατιού που παρακάμπτει τη στροφή, περί τα 1.000 μ. νότια τού σημείου που ξεκινάει ο χωματόδρομος, είχε κλείσει. Επιστρέφοντας ακολούθησα το εν λόγω μονοπάτι, με σκοπό να βρω την είσοδό του, και βγήκα στο σημείο τής επόμενης φωτογραφίας, όπου υπήρχε ήδη μικρός κούκος. Αφιέρωσα 3-4 λεπτά τής ώρας και νομίζω πως η είσοδός του είναι ξεκάθαρη.:

We grow accustomed to the Dark [Emily Dickinson]

Συνηθίζουμε με τον καιρό στο Σκοτάδι –

Όταν το Φως κάνει στην άκρη –

Όπως όταν ο Γείτονας κρατάει τη Λάμπα

Με τα μάτια μας το Αντίο του να δούμε –

Μια Στιγμή – Κάνουμε έν’ αβέβαιο βήμα

Στη νύχτα που μόλις πριν λίγο απλώθηκε –

Τότε – προσαρμόζουμε την Όρασή μας στο Σκοτάδι –

Και παίρνουμε το Δρόμο – όρθιοι –

Κι έτσι στα μεγαλύτερα – Σκοτάδια –

Εκείνα των Βραδιών που στις Σκέψη μας κλεινόμαστε –

Όταν ούτε το Φεγγάρι κάποιο σημάδι αποκαλύπτει –

Ούτε κάποιο Αστέρι – φανερώνεται – εντός –

Οι πιο Γενναίοι – ψηλαφούνε λίγο –

Και μερικές φορές χτυπάνε σ’ ένα Δέντρο

Κατευθείαν στο Μέτωπο –

Αλλά καθώς να βλέπουνε μαθαίνουν –

Είτε το Σκοτάδι αλλάζει –

Ή κάτι στην όραση

Προσαρμόζεται στα Μεσάνυχτα –

Και η Ζωή συνεχίζει σχεδόν το ίδιο.

We grow accustomed to the Dark –

When Light is put away –

As when the Neighbor holds the Lamp

To witness her Goodbye –

A Moment – We uncertain step

For newness of the night –

Then – fit our Vision to the Dark –

And meet the Road – erect –

And so of larger – Darkness –

Those Evenings of the Brain –

When not a Moon disclose a sign –

Or Star – come out – within –

The Bravest – grope a little –

And sometimes hit a Tree

Directly in the Forehead –

But as they learn to see –

Either the Darkness alters –

Or something in the sight

Adjusts Itself to Midnight –

And Life steps almost straight.

419

[στην Πάρνηθα, 22.02.2026]

Στο παρόν παρουσιάζονται λίγες εικόνες από τη διαδρομή την οποία ακολουθήσαμε, με το Χρήστο Καραμήτσο, στην Πάρνηθα, το πρωινό τής Κυριακής 22 Φλεβάρη 2026: ξεκινήσαμε από το χώρο στάθμευσης στο τελεφερίκ, ανεβήκαμε τη ρεματιά τής Αγ. Τριάδας ή Μικρή Χούνη, συνεχίσαμε μέχρι το Παλαιοχώρι και πήραμε τη ρεματιά βόρεια (η οποία έρχεται από Καραβόλα και συνεχίζοντας εκβάλλει στη ρεματιά Καμπέρα), μέχρι την πηγή Σκίπιζα και το Πυροφυλάκιο ΕΔΑΣΑ. Από εκεί επιστρέψαμε μέσω τού μονοπατιού και του δρόμου που βγάζει στο Μπάφι και το μονοπάτι προς το Casino. Από εκεί κατεβήκαμε με το τελεφερίκ.  

Υπέροχη διαδρομή (συνολικού μήκους περί τα 13,5 χλμ. και υψ. διαφοράς 798 μ.) σε μια εξαιρετική μέρα που είχε από ήλιο, διαδρομή μες στα σύννεφα, βοριά και ψιλόχιονο ενώ, όπως θα φανεί και στις εικόνες, οι ρεματιές κατεβάζανε νερό, από εποχικές πηγές. Ειδικότερα για τη ρεματιά Αγίας Τριάδας το νερό πήγαζε από ψηλά, από πηγές στο χώρο μπροστά στο εκκλησάκι Αγ. Τριάδας και από τον εξωτερικό τοίχο τής περίφραξης στο παλιό μοτέλ Κυκλάμινα, όμως χανότανε σε καταβόθρες και για αυτό στα κατάντη τής ρεματιάς δεν κατέβαινε νερό.        

Η διαδρομή έχει σημειωθεί στο χάρτη από τη wikimapia:

-Στη ρεματιά Αγ. Τριάδας:

-Στο δρόμο προς το Παλαιοχώρι:

Εποχική πηγή, που αναβλύζει από τον τοίχο τής περίφραξης στο πλαλιό μοτέλ Κυκλάμινα:

-Στη ρεματιά που ανεβαίνει από το Παλαιοχώρι βόρεια:

-Στην Πηγή Σκίπιζα:

-Στο Πυροφυλάκιο ΕΔΑΣΑ:

Παλιότερες σχετικές αναρτήσεις:

Ρεματιά Αγίας Τριάδας

08.10.2022 

03.01.2026 

Ρεματιά Παλαιοχώρι και Πηγή Σκίπιζα

26.12.2022 

Ρεματιά Παλαιοχώρι και Πυροφυλάκιο ΕΔΑΣΑ

30.03.2024

Πυροφυλάκιο ΕΔΑΣΑ

19.11.2022