16 Φεβρουαρίου 2026

[στο Νότιο Υμηττό – διάσχιση τού λόφου Κακαβούλα, 15.02.2026]

Στο παρόν παρουσιάζονται λίγες εικόνες από τη διαδρομή την οποία ακολούθησα στο νότιο Υμηττό, το μουντό πρωινό τής Κυριακής 15 Φλεβάρη 2026.



















Η διαδρομή έχει σημειωθεί στο χάρτη από το Google earth:
























Ξεκίνησα από το πάρκινγκ, δίπλα στο νεκροταφείο Βούλας, ακολουθώντας το δρόμο προς τις εγκαταστάσεις τής ΥΠΑ. Στο ύψος τού Μνημείου Πυροσβεστών και της Θρακιάς «Συκιά»* συνέχισα ανατολικά στο χωματόδρομο. Λίγο μετά τη στροφή, στο σημείο που έχω σημειώσει με έλλειψη, δίπλα στον πυλώνα ηλ. ενέργειας, βρίσκονται τρεις ξερολιθιές… 



















…ίδιες με αυτές για τις οποίες έχει αναφορά στο παρόν ιστολόγιο** και οι οποίες εκτιμώ ότι θα ήτανε πρόχειρα ταμπούρια, από τα χρόνια τού Β’ΠΠ και του εμφύλιου, τα οποία δεσπόζουνε τής ρεματιάς τού Λυκορέματος (που βγαίνει στο χώρο τής Σ.Σ. Ευελπίδων) και του περάσματος δίπλα στην κοίτη του.
Συνεχίζοντας στο χωματόδρομο, βόρεια τού Λυκορέματος, και στη στροφή συνέχισα εκτός μονοπατιού προς μια προεξοχή βράχου…


























…και περνώντας την,

...βγήκα στο χωματόδρομο που οδηγεί στις δυτικές παρυφές του λόφου Κακαβούλα.***


 















Για το λόφο Κακαβούλα, τον οποίο διέσχισα, εκτός μονοπατιού καθόσον δεν υπάρχουνε μονοπάτια,  από δυτικά μέχρι τις ανατολικές του παρυφές, περνώντας από την κορυφή του, διαπίστωσα ότι η ανατολική του πλευρά είναι πιο βατή για να τον ανέβει/κατέβει κανείς. Μάλιστα κατεβαίνοντας συνάντησα 3-4 κούκους, οι οποίοι απλά επιβεβαιώνουν ότι κινείσαι σωστά.
Στην κορυφή τού λόφου Κακαβούλα και πίσω της ο Στραβαετός.:


















Από την κορυφή τού λόφου Κακαβούλα προς τα ανατολικά.:


















Η κορυφή τού λόφου Κακαβούλα από λίγες δεκάδες μέτρα ανατολικά της και πίσω της ο Στραβαετός.: 

      
















Κατεβαίνοντας τις ανατολικές πλαγιές τού λόφου Κακαβούλα.:


























Η κακοτράχαλη προεξοχή βράχου πάνω από το χωματόδρομο, που κινείται στο βορειοανατολικό άκρο τού λόφου Κακαβούλα.:

























Σιγά, σιγά η βλάστηση αναγεννιέται στην ολοσχερώς καταστραμμένη περιοχή από τη φωτιά τού 2022.:


















Λίγο μετά πήρα τo μονοπάτι, το όνομά του θα σχετίζεται με κάποιο άτυχο συμβάν ορειβάτη, που σύντομα χάνεται στα πεσμένα καμένα δέντρα, μέχρι το σημείο που βγάζει στο δρόμο. Από εκεί συνέχισα, μαζί με ένα πρόσκαιρο φίλο που με συνόδεψε μέχρι τέλους, στο μονοπάτι που κινείται παράλληλα στο δρόμο και στο χωματόδρομο μέχρι το σημείο που ξεκίνησα.





         

















*

**

***

15 Φεβρουαρίου 2026

Το κουστούμι [Ντέμης Κωνσταντινίδης]

Το κοστούμι

Από τα κατηχητικά
ως τις επαναστατικές επιτροπές
η ίδια πλήξη.
Πρόβαρα το κοστούμι του κυνικού.
Κάπου με στένευε αλλού μου περίσσευε.
Είναι πολλές οι τέχνες που δεν κατέχω.
Όπως ας πούμε της μαντικής.
Κοιμάσαι από νωρίς
μουτζουρώνεις έξι νούμερα
που 'δες ξεσκέπαστος στον ύπνο σου
πας μετά και το ρίχνεις.

14 Φεβρουαρίου 2026

[το παρκάκι πίσω από το Βαλλιάνειο Μέγαρο, 13.02.2026]

Στο κέντρο τής Αθήνας βρίσκεται το Βαλλιάνειο Μέγαρο, το επί μακρόν ιστορικό κτίριο τής Εθνικής Βιβλιοθήκης, πίσω από το οποίο και μεταξύ αυτού και των οδών Ιπποκράτους, Ακαδημίας και Ρήγα Φεραίου βρίσκεται ένα παρκάκι, στο οποίο μάλιστα υπάρχει και προτομή τού σημαντικότατου έλληνα λογοτέχνη Διονύση Κόκκινου, ο οποίος διατέλεσε, από το 1935 μέχρι το 1954 διευθυντής τής Εθνικής Βιβλιοθήκης.
Ένας χώρος οικείος, από τα φοιτητικά μου χρόνια, αφού σπούδασα Φυσική, παρακολουθώντας τότε, αρχές δεκαετίας τού 1980, τα περισσότερα μαθήματα, στο Φυσικείο, επί της Σόλωνος.
Περνώντας το απόγευμα τής Παρακευής 13 Φλεβάρη 2026, από το σημείο, διαπίστωσα  πως η εικόνα τού μικρού αυτού πάρκου είναι αποκαρδιωτική και δεν την αξίζει.












13 Φεβρουαρίου 2026

Λήμμα [Γιώργος Ζιαμπάκας]

ΛΗΜΜΑ

Θα ποθούσα να μιλήσω –
      μολονότι άλλες τραγούδησα φωνές
      στις γυμνές καστανιές
ένα πρόσωπο υπαρχτό ή τίποτα
τη φτωχή νύχτα που η λάμπα ιχνογραφεί
τα κενά του τοίχου κρυφές στιγμές ονείρων

Ένα πρόσωπο να μιλήσω
τους υπόκωφους θορύβους του τροχού
και το κεντίδι ν’ αγνοήσω της αλυσίδας
καθώς φτάνει το σώμα
στο όριο της υπερέντασης μελανό
το ανώνυμο τραπέζι
                                        και φαίνεται

Κάποιο σώμα πίσω από την κάθετη απουσία
τα μάτια να μιλήσω ποθώ ένα πρόσωπο
στις διαστάσεις των γραμμών βυθίζεται
στο λευκό φέγγος της σελίδας το ρήμα
κερματισμένη εικόνα
                                           δίκρανο μέλλον
θέλει τα γόνιμα κρεβάτια

Χρόνια μακρινά μιας αγάπης
ανθίζει το πέλαγο θαλερό δάκρυ
μιαν ανάσα και σαγιτεύει


Πηγή: Δοκιμασία – περιοδική έκδοση λογοτεχνικού προβληματισμού, τεύχος 10 (1974).  

12 Φεβρουαρίου 2026

Τα Τετράστιχα ν.93-94-95-96 (Quatrain XCΙΙΙ-XCIV-XCV-XCVI) από το Diwan τού Abu al-Ala al-Maarri

XCIII 
My village is the loneliness, and I 
Am as the travellers through the Syrian sand, 
That for a moment see the warning hand 
Of one who breasted up the rock, their spy. 

Το χωριό μου είναι η μοναξιά, κι εγώ
Είμαι σαν τους ταξιδιώτες μέσ’ από την άμμο τής Συρίας,
Που για μια στιγμή βλέπουν το προειδοποιητικό χέρι
Εκείνου που ορθώθηκε στο βράχο, τον κατάσκοπό τους.


XCIV 
Where is the valiance of the folk who sing 
These valiant stories of the world to come? 
Which they describe, forsooth! as if it swum 
In air and anchored with a yard of string. 

Πού είναι η ανδρεία τού λαού που τραγουδά
Αυτές τις γενναίες ιστορίες τού κόσμου που έρχεται;
Που τις περιγράφουν, πραγματικά σα να κολυμπούσαν
Στον αέρα αγκυροβολημένοι με μια γιάρδα σπάγκο.


XCV 
Two merchantmen decided they would battle, 
To prove at last who sold the finest wares; 
And while Mahomet shrieked his call to prayers, 
The true Messiah waved his wooden rattle. 

Δυο εμπορικά πλοία αποφασίσανε να ναυμαχήσουν,
Για να αποδείξουν επιτέλους ποιο πουλούσε τα καλύτερα εμπορεύματα•
Κι ενώ ο Μωάμεθ ούρλιαζε το κάλεσμα για προσευχές,
Ο αληθινός Μεσσίας κουνούσε το ξύλινό του κρόταλο.


XCVI 
Perchance the world is nothing, is a dream, 
And every noise the dreamland people say 
We sedulously note, and we and they 
May be the shadows flung by what we seem.

Ίσως ο κόσμος να ‘ναι ένα τίποτα, ένα όνειρο,
Και κάθε θόρυβος που οι άνθρωποι τής ονειρικής γης λένε
Προσεκτικά παρατηρούμε, και εμείς και αυτοί
Μπορεί να ‘ναι οι σκιές που πετιούνται απ’ αυτό που φαινόμαστε.


Πηγή: gutenberg.org

11 Φεβρουαρίου 2026

[στην Πεντέλη, 11.02.2026]

Στο παρόν παρουσιάζονται λίγες εικόνες από την κυκλική διαδρομή την οποία ακολούθησα το πρωινό τής Τετάρτης 11 Φλεβάρη 2026, στην Πεντέλη, από το τέλος τής οδ. Πλάτωνος, στην Πολιτεία, μέχρι την κορυφή, πάνω από την Ι.Μ. Αγ. Παντελεήμονα, όπου υπάρχουνε κεραίες κινητής τηλεφωνίας, ένα γκρεμισμένο κτίσμα, ένας μεγάλος μεταλλικός σταυρός κι ένα εκκλησάκι, προς τιμή του Αγ. Ονούφριου δίπλα στο οποίο υπάρχει μεγάλος λάκκος, κατά πάσα πιθανότητα ανοιγμένος από μεταλλωρύχους. Η διαδρομή – με συνολικό μήκος 9,2 περίπου χλμ. και υψομετρική διαφορά 425 μ. – είναι εύκολη πλην ενός μονοπατιού, το οποίο μπορεί να παρακαμφθεί, με πολύ έντονη κλίση, από τα 592 μ. στα 685 μ. υψ. (βλέπε 2η, 3η στην οποία διακρίνεται φύλλο μαρμάρου – επιφανειακά γιατί μπορεί να είναι λεπτή απόληξη μαρμάρινου όγκου μες στο χώμα - περιτυλιγμένο από ηφαιστειακό πέτρωμα, και 4η εικόνες κατωτέρω).
Στις τρεις  τελευταίες εικόνες διακρίνονται, στις θέσεις αντίστοιχα 38°05’22’’N 23°50’57’’E, 38°05’20’’N 23°50’47’’E και 38°05’18’’N 23°50’42’’E, αρματροχιές στο μονοπάτι – αρχαία οδό λιθαγωγίας, από το οποίο, την 10.12.2022, στη θέση 38°05’19’’N 23°50’46’’E, είχε παρουσιαστεί εικόνα από την πιο εμφανή αρματροχιά στην υπόψη αρχαία οδό λιθαγωγίας. 
Η διαδρομή έχει σημειωθεί στο χάρτη από το Google earth. 























10 Φεβρουαρίου 2026

[στο Βουνό Σκαραμαγκά, στο όρος Αιγάλεω, 09.02.2026]

Το πρωινό τής Δευτέρας 9 Φλεβάρη 2026, ακολούθησα μια κυκλική διαδρομή, στο όρος Αιγάλεω, από το τέρμα τής οδού Γανυμήδη (σ.σ. ο χάρτης τής Google την αναφέρει εσφαλμένα ως Γανιμίδη) στη συνοικία Αγ. Χριστόφορος – Άνω Νεάπολη Νίκαιας, ήτοι από το σημείο από το οποίο έχω ξεκινήσει τις περισσότερες διαδρομές, που έχω ακολουθήσει στο όρος Αιγάλεω, προς το Βουνό Σκαραμαγκά.
Η εν λόγω εύκολη διαδρομή έχει σημειωθεί στο χάρτη από το Google earth:
























Στην περιοχή που έχει σημειωθεί με λευκή έλλειψη, παλαιότερα κατέβαινε υποτυπώδες μονοπάτι, χωρίς σήμανση, το οποίο μάλλον σκεπάστηκε από τη βλάστηση. Παρ’ όλα αυτά κατέβηκα από εκεί αφού το ομαλό ανάγλυφο και τα κενά στη βλάστηση αφήνανε περάσματα.

Στις δύο επόμενες το Βουνό Σκαραμαγκά από ανατολικά:



















Στην επόμενη, το βύθισμα, τεκτονικής (αν πρόκειται για τμήμα ρήγματος) ή καρστικής (αν πρόκειται για δολίνη) φύσης, δίπλα στο οποίο βρίσκεται το Σπήλαιο Βουνού Σκαραμαγκά.


















Τέλος, δύο εικόνες (μια φωτογραφία και ένα video) από την κορυφή τού Βουνού Σκαραμαγκά. Η κατάσταση στην ατμόσφαιρα, το πρωινό τής 9ης Φλεβάρη 2026, επέτρεπε την εξαιρετική θέα που δυτικά έφτανε μέχρι τη Ζήρεια, βόρεια την Πάρνηθα, ανατολικά τον Υμηττό και νότια πέρα από τα νησιά: Σαλαμίνα, Αίγινα κ.λπ., μέχρι τις ακτές τής Τροιζηνίας.