Τάνκα

με άδειο βλέμμα 

το πρωί στην πλατεία

στέκουν οι γέροι

ως αδειάζει το χωριό

σιγά απ’ τη σειρά τους

[στον Ίταμο Δίρφυος και στο εκκλησάκι Αγ. Κυριακής στα Καμπιά Ευβοίας, 18.04.2026]

Η διαδρομή την οποία επιχειρήσαμε, στη Δίρφυ Ευβοίας, το πρωινό τού Σαββάτου 08 Απρίλη 2026, ξεκινώντας από το Καταφύγιο Αγάλης με σκοπό να ανεβούμε στην κορυφή Δέλφι έμεινε ανολοκλήρωτη, αλλά αποτέλεσε μια επιβεβαίωση αφενός τής παροιμιώδους φράσης «τον πήρε και τον σήκωσε» αφετέρου τού αρχαίου ρητού «ουδέν κακόν αμιγές καλού».

Μπορεί ο πρωινός ουρανός να ήτανε γαλανός, με ελάχιστα σύννεφα (να τρέχουνε δαιμονισμένα), αλλά τελικά ο Θεός Αίολος δεν είχε δώσει την έγκρισή του.

Ανεβαίνοντας το μονοπάτι (σ.σ. αυτό που δεν έχει σήμανση), από τον ασφαλτόδρομο, το οποίο ξεκινά στα 350 μ. πριν το Καταφύγιο Αγάλης, ο καιρός δεν έδειχνε καθαρά τις ταχύτητες των ανέμων στην επικλινή κορυφογραμμή Ίταμος.

Φτάνοντας εκεί, στην αρχή τού Ίταμου, στο διάσελο μεταξύ των ορεινών όγκων Πορτίτσες (βόρεια - βορειοδυτικά) και της Δίρφυος (νότια - νοτιοανατολικά), στα 1.120 περίπου μ. υψ., οι άνεμοι, με ριπές, ήτανε τέτοιοι που κανονικά θα έπρεπε να γυρίσουμε από εκεί πίσω. Στην ουσία ο άνεμος κυριολεκτικά σε έπαιρνε, ιδίως όταν βηματίζοντας το ένα πόδι δεν πατούσε κάτω, και προχωρούσαμε ελαφρά σκυφτοί με μικρά βήματα, όχι απόλυτα υπό έλεγχο. Συνεχίσαμε ελπίζοντας ότι φεύγοντας από το διάσελο οι άνεμοι θα είχαν λιγότερη ένταση, κάτι που κάποιες φορές το βλέπουμε, αλλά εν προκειμένω δεν ίσχυσε. Λίγο μετά, στα 1.228 περίπου μ. υψ. αποφασίσαμε να γυρίσουμε (σ.σ. το κατέβασμα είναι πιο προβληματικό σε αυτές τις συνθήκες) διότι ακόμα και αν φτάναμε επάνω σε δυσανάλογα μεγαλύτερο χρόνο από όσο υπολογίζαμε, μετά, στο κατέβασμα, η πιθανότητα ατυχήματος θα άγγιζε τη βεβαιότητα. Κατεβαίνοντας αφήσαμε τον Ίταμο, λίγο νοτιότερα από όταν ανεβαίναμε, ακολουθώντας το σηματοδοτημένο αυτή τη φορά μονοπάτι που βγαίνει στο Καταφύγιο Αγάλης.

Η διαδρομή που ακολουθήσαμε έχει σημειωθεί στο χάρτη από το Google earth:

Ακολουθούν εικόνες από

-τη διαδρομή μέχρι τον Ίταμο:

-τον Ίταμο μέχρι το σημείο που σταματήσαμε:

-το μονοπάτι που κατεβήκαμε (από τον Ίταμο): 

Γυρίζοντας, αρκετά νωρίτερα από όσο είχαμε προϋπολογίσει, ο Χρήστος Καραμήτσος πρότεινε να πάμε οδικώς, όπως και έγινε, στο εκκλησάκι Αγ. Κυριακής, κοντά στο χωριό Καμπιά, το οποίο έχει χτιστεί σε σπηλιά, δίπλα στο ποτάμι – ρέμα «Παλιόμυλος», το οποίο αυτήν την εποχή από τα χιόνια που λιώνουνε κατεβάζει πολύ νερό ενώ τροφοδοτείται και από πηγές – μάλιστα από κάτω από το εκκλησάκι Αγ. Κυριακής πηγάζει νερό που πέφτει στο εν λόγω ποτάμι.

Οι εικόνες είναι εντυπωσιακές ενώ πίσω από το Ιερό υπάρχει σπηλιά, στην οποία μπαίνει κανείς σκυφτός κατεβαίνοντας 3-4 σκαλάκια.

Από εκεί ακολουθήσαμε ένα σύντομο μονοπάτι (απαιτεί προσοχή γιατί είναι γλιστερό και σε κάποια σημεία σχηματίζει σκαλοπάτια που ξεπερνούνε το ένα μέτρο ύψος) δίπλα στο οποίο υπάρχει παλιός υδραύλακας, ο οποίος μάλιστα περνούσε από διαμπερές κοίλωμα…

…και οδηγούσε σε έναν παλιό νερόμυλο, από τον οποίο διακρίνονται ερείπια μες σε οργιώδη βλάστηση πλατάνων κ.λπ. δέντρων και φυτών.

Δυο ποιήματα τής Θωμαής Ζορμπάκη

πάλι,

χάθηκαν τα λόγια 

στον καθρέφτη τόσα χρόνια.

πάλι στη σκέψη μου, εσύ.

---

ο κήπος 

στο μπλε του Σαββάτου 

κοντά σου

μονάχα κοιτώ 

ό,τι η αγάπη μακριά ταξιδεύει.

Good morning – Midnight [Emily Dickinson]

Καλημέρα – Μεσονύχτι –

Γυρίζω Σπίτι –

H Μέρα – κουράστηκε από μένα –

Πώς θα μπορούσα Εγώ – από Αυτόν;

Η Λιακάδα ήταν ευχάριστη –

Μου άρεσε να μείνω –

Αλλά το Πρωινό – δεν με ήθελε – τώρα –

Έτσι – Καληνύχτα – Μέρα

Μπορώ να κοιτώ – δεν μπορώ –

Όταν είναι Κόκκινη η Ανατολή;

Οι Λόφοι – έχουν ένα τρόπο – τότε –

Που την Καρδιά πηγαίνει – μακριά –

Εσύ – δεν είσαι τόσο δίκαιο – Μεσονύχτι –

Διάλεξα – Μέρα –

Αλλά – πάρε ένα μικρό Κορίτσι –

Στρέφει το βλέμμα του αλλού Αυτός

Good morning – Midnight –

I'm coming Home –

Day – got tired of me –

How could I – of Him?

Sunshine was a sweet place –

I liked to stay –

But Morn – didn't want me – now –

So – Goodnight – Day

I can look – can’t I –

When the East is Red?

The Hills – have a way – then –

That puts the Heart –abroad –

You – are not so fair – Midnight –

I chose – Day –

But – please take a little Girl –

He turned away

425

[στη Γέφυρα Μπανιά και μια παλιά παραδοσιακή ασβεστοκάμινος, 12.04.2026]

Η «Γέφυρα Μπανιά» είναι ένας μικρός οικισμός που βρίσκεται βόρεια τού χωριού Βλαχομάνδρα Αιτωλοαναρνανίας, σε υψόμετρο 130 μ. από τη θάλασσα, πάνω από την κοίτη τού ποταμού Ευήνου (αρχ. Φίδαρις), ο οποίος οικισμός πήρε το όνομά του από την ομώνυμη γέφυρα, η οποία κατασκευάστηκε στη θέση παλαιότερης, το 1948, έχει μήκος 50 μ., ύψος από την κοίτη 15 μ. και είναι τύπου «Bailey Bridge» (οι γέφυρες τύπου Μπέιλι είναι προκατασκευασμένες, φτιαγμένες από σίδερα, ξύλινα δοκάρια και πέτρες, συναρμολογούνται εύκολα, αντέχουνε το πέρασμα βαρέων οχημάτων και εφευρεθήκανε από τον άγγλο μηχανικό Bailey, κατά τη διάρκεια τού Β’ΠΠ, για να αντέχουνε να περνάνε και τανκς. Παίξανε καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη του Β’ΠΠ.)

Στο βάθος το όρος Ριγάνι (υψ. 1474 μ.), που βρίσκεται
βόρεια από τη Ναύπακτο.

Στην ανατολική πλευρά τής γέφυρας, στον οικισμό, βρίσκονται χώροι αναψυχής και εστίασης. Μέχρι πρότινος λειτουργούσε και οργανωμένος χώρος εκπαίδευσης σε δραστηριότητες σχετικές με το ποτάμι, αλλά έκλεισε γιατί τα προηγούμενα χρόνια τα νερά στο ποτάμι, λόγω μείωσης των βροχοπτώσεων, είχανε πέσει. Φέτος τα πράγματα είναι καλύτερα αλλά αφενός το κόστος επισκευών και επαναλειτουργίας είναι απαγορευτικό αφετέρου η κλιματική αλλαγή δεν εγγυάται και για το άμεσο δυστυχώς μέλλον.       

Λίγα μέτρα από τη γέφυρα, πίσω από ένα μικρό café, υπάρχει μια παλιά παραδοσιακή ασβεστοκάμινος, στην οποία, όπως μου είπε ο ιδιοκτήτης, παλιά, εκτός από ασβέστη φτιάχνανε και κάρβουνα. Τις ασβεστόπετρες τις ανεβάζανε από την ποταμιά. Μου είπε επίσης ότι δεν είναι η μόνη στην περιοχή, αλλά για τις άλλες έχουνε κλείσει τα περάσματα και είναι χαμένες στη βλάστηση.