Παρασκευή, 22 Ιουνίου 2018

Ηλίου Φαεινότερον [Μπάμπης Χαραλαμπόπουλος]


"ΗΛΙΟΥ ΦΑΕΙΝΟΤΕΡΟΝ"

Απέναντι σ' έναν κακότροπο Ιούνη
φτερίζομαι λήθη παυσίπονη
Απ' άκρη σ' άκρη το γαλάζιο Σώτηρας
Καθώς η πρύμνη του χρόνου
βυθίζεται στο αφόρητο της ηλικίας
ζυγίζω την πλώρη ιδανικά
με όσα χρόνια απομένουν από τη μια
και από την άλλη με μια λωρίδα ουρανού
τόσο λεπτή που απορώ πως χωρούν
πάνω της του βίου οι φωτιές, οι συννεφιές
και όσα αστέρια.

Ά! Δεν πάει άλλο!
θα ντυθώ ήλιος 
του χρόνου την ειμαρμένη να λιώσω!

Πέμπτη, 21 Ιουνίου 2018

[στη Σπηλιά Δοντά ή Πολέμου 18.06.2018]

O λόφος Κοίλης ή Δεξαμενής (ονομασία που πήρε το 1928 όταν η ΟΥΛΕΝ απαλλοτρίωσε μέρος τού λόφου και κατασκεύασε δεξαμενή για τις ανάγκες ύδρευσης τής Καλλιθέας) βρίσκεται στο νότιο μέρος των Άνω Πετραλώνων, δυτικά τής νότιας απόληξης τής οδού Τρώων, ανατολικά και βόρεια τού Συνοικισμού Πετραλώνων, βόρεια τής οδού Καλλιρόης, ακριβώς απέναντι από το συνοικισμό των Παλιών Σφαγείων Καλλιθέας.
Στις νότιες πλαγιές τού λόφου, αυτές που κάποτε καταλήγανε στις όχθες τού Ιλισού, ο οποίος σήμερα περνάει υπόγεια, κάτω από τις οδούς Καλλιρόης και Παναγή Τσαλδάρη (ουσιαστικά στο σημείο εκείνο, η πρώτη είναι το ρεύμα προς την Πειραιώς και η δεύτερη το ρεύμα προς Αθήνα και Νέο Κόσμο τής ίδιας λεωφόρου), υπάρχουνε δύο σπήλαια, η «Σπηλιά» και η «Σπηλιά Δοντά» ή «Σπηλιά Πολέμου», αμφότερες να έχουν χαρακτηριστεί ως «αιματοβαφείς». Η πρώτη (πρέπει να είναι αυτή που διακρίνεται στην πρώτη φωτογραφία και βρίσκεται ψηλότερα) ανατινάχτηκε αρχές του 20ου μ.Χ. αι. Η δεύτερη διακρίνεται στις επόμενες φωτογραφίες και βρίσκεται σε βράχο που έχει λαξευτεί. Με τον τρόπο αυτό έχουν σχηματιστεί δύο μικρά τεχνητά παραλληλεπίπεδα σπήλαια και επιπλέον έχει διαμορφωθεί η είσοδος και το εσωτερικό τής σπηλιάς. Το όνομα Δοντά το οφείλει στην παλιά αθηναϊκή οικογένεια Δοντά, στην οποία ανήκε, και το Πολέμου από την εποχή της ελληνικής επανάστασης του 21· είχε χρησιμοποιηθεί για τις ανάγκες του αγώνα από τους επαναστατημένους αθηναίους. Χαρακτηρίστηκαν ως «αιματοβαφείς» διότι, το 1926, δύο χασισοπότες στρατιώτες σκοτώσανε μια χήρα με το κορίτσι της, οι οποίες κατοικούσανε σε αυτές. Αργότερα, ένας σοβατζής, που κατοικούσε σε αυτές με τη γυναίκα του, τη σκότωσε, με αξίνα, σε κατάσταση μέθης. Λίγο μετά οι κάτοικοι της περιοχής τοποθετήσανε κάγκελα κλείνοντας την είσοδο της. Ανά καιρούς φαίνεται πως στη «Σπηλιά» και συχνότερα στα δύο μικρά τεχνητά παραλληλεπίπεδα σπήλαια μένουν άστεγοι.                      
 









Τετάρτη, 20 Ιουνίου 2018

Αέρινες επισκέψεις [Χρήστος Ι. Βατούσιος]

Αέρινες επισκέψεις.

Μπορεί ο έρωτας να χτύπησε δύο, ίσως και τρείς φορές την πόρτα - δεν ήταν σίγουρος, καθώς δεν άκουσε κρότο, πόσο δε μάλλον λυγμό.
Ίσως να κοιμόταν, ίσως να ήταν αφημένος σε σκέψεις... Πιο πρακτικές - κατά το πλείστον αναγκαίες.
Συνέχισε όμως συχνά να κοιτάζει απ' το παράθυρο, να ανοίγει τις νύχτες την εξώπορτα σιγουρεύοντας την απουσία, καθώς τον τύλιγε ανεπαίσθητα με τα βαριά διάφανα πέπλα του ο χρόνος.
Κάποιο βράδυ ένιωσε ξαφνικά μια αδιόρατη παρουσία στο δωμάτιο.
Σηκώθηκε αργά, στις μύτες των ποδιών, ερευνώντας διστακτικά το σπίτι.
Όχι, θα τον γέλασε το όνειρο. Όχι, δεν ήταν κανείς. Κανένας, ήταν σίγουρος.
Μόνο που σαν σύννεφο, άρχισαν να απλώνονται παιδικά γέλια σαρώνοντας τον χώρο, πηδώντας από ψιθύρους σε ιαχές θριάμβου, δονώντας τους ανήλιαγους έρημους τοίχους.
Πανικόβλητος άνοιξε όλα τα παράθυρα ως αναζήτηση διαφυγής, αλλά τα γέλια χόρευαν ήδη εντός του.
Κλαίγοντας, έπεσε στα γόνατα κρύβοντας το πρόσωπο του μέσα σε απόκοσμους λυγμούς, μέχρι που τον κύκλωσαν ολομέταξα πορφύρα κύματα, κυλώντας τον σε μια θάλασσα μακρινή, χορτασμένη από κάθε είδους έννοια.

Πηγή: drasivrilissia.gr.

Τρίτη, 19 Ιουνίου 2018

Στα ζάρια του Θεού.





























[Καστέλα, 17.06.2018 15.53] 

Πάντα στην ερμηνεία τού κόσμου κάτι θα λείπει, κάτι θα πρέπει να υποθέτω.
η βροχή
Για να σου πω την ταχύτητα συντριβής τής σταγόνας θα πρέπει να υποθέσω, ελλείψει κανόνα, το μήκος τού ίχνους αυτής, της πιο ευδιάκριτης, που συνέλαβε ο φακός, τυχαία, στο μολυβί υπόβαθρο, πάνω δεξιά στην αποτύπωση, στο 1/258 δευτερόλεπτα που επέτρεψε στο φως να περάσει. 
σαν της νύχτας
Θα πρέπει να καταφύγω στη στατιστική, στις υδροδυναμικές θεωρίες για τις διαστάσεις των σταγόνων που πέφτουν έχοντας κατακτήσει ορική ταχύτητα, να υποθέσω το μέσο όρο, και στη γεωμετρία για χρήση των αναλογιών.
τα πρώτα βήματα
Έτσι μπορώ να εξηγώ τη συμπεριφορά του κόσμου, των γαλαξιών, των αστεριών, των πλανητών. 
τα χρώματα ξεπλένει
Σχεδόν όλων.

Δευτέρα, 18 Ιουνίου 2018

Μπλε, κίτρινο, πράσινο στο γκρι


































Οι εικόνες από την αρχαία κρήνη, που βρίσκεται δίπλα στην πλατεία Αμαλίας Μερκούρη, στη συμβολή των οδών Ανταίου και Γενναίου Κολοκοτρώνη, στα Άνω Πετράλωνα.  

Σάββατο, 16 Ιουνίου 2018

A Few Words about Macedonian Haiku [Toni Pavleski]



The beginnings of haiku in Macedonia are largely unknown. The first publications in the pages of literary magazines appeared as early as the 1960s. Due to the large sweep of time involved, selection of haiku in this essay will necessarily be based solely upon my personal research, view and aesthetic judgment. 

A book with the double title Skiffs—Haiku, written by Aleksandar Popovski (1932) is the first book of haiku published here. It was officially released by Kocho Racin (Skopje, 1966). The collection consists of 51 three-verse poems, only a dozen of which are written according to the standards of haiku. These few poems are the first authentic haiku in the Macedonian language. By that time, in the Balkans, only a few poets were writing haiku, but they were quickly followed by thousands who adopted it in this region, with many awards and publications in international anthologies. The following two haiku poems are written by Aleksandar Popovski:

there are kind of days 
when the silence is speaking 
the rest is silent

the nests are so high 
on the stone of resistance 
thunders are nesting

The first Macedonian book exclusively containing haiku poems is “Peak” by Hristo Petreski (1957), published in 1983 by the publisher Razvitok from Bitola. The same author had previously published 23 haiku in the Zagrebian bi-weekly journal Oko. In 1991, the haiku library Matzuo Basho in Odzaci published Petreski’s book Areturningtraveler in both Macedonian and Serbian. He wrote the first retrospect of Macedonian haiku, titled Scripture for the Macedonian Haiku. Here are two of his remarkable haiku poems:

the songs I've burned
are the songs that have made the best 
distance from myself 

do not pour water 
into the fire, the dust 
will burst in your eyes

Several haiku writers appeared in that period, and their poetry is worth mentioning. They include Dobrinka Krstevska, Vidoe Podgorec, Petko Dabeski, Dimitar Argakiev, Aleksandar Prokopiev.

Petko Dabeski (1939) is one of our most active and productive haiku writers. He started with the pioneers of this style in Macedonia and is still writing today. His work has been published in the most prominent Macedonian literary magazines, as an author who has written quite a lot of haiku books, including the remarkable Not everything is haiku. He is also the author of the first anthology of Macedonian haiku, published in 2003 and incorporating the work of nine Macedonian poets. Having published a book of haiku was a condition for inclusion in the anthology.

the knee is glowing 
on the bare knee the pollen 
has gently fallen 

I'm laying long 
lying with my eyes open 
looking into myself

Dimitar Argakiev (1949) is one of the most productive Macedonian haiku authors. His work is translated in many languages. His book of haiku A day in Drayinci has been translated into Bulgarian. His haiku have been published in magazines in Germany, Bulgaria, Slovenia, Croatia, Serbia and Montenegro, as well as included in haiku anthologies in the USA, Germany and Bulgaria. He has received awards in haiku contests in Japan.

I wasn't brave 
to go out into my yard 
there was a dove.

a gentle touch 
maybe it's a memory 
or a butterfly

Alexandar Prokopiev (1953) is a remarkable haiku author. He has published his first haiku book Picture — Wheel in 1998. He has collaborated with many haiku authors from all over the world. His work has appeared in haiku anthologies ...

the rooster is here
just in time for the lunch time 
the lunch time of ours

my underpanties
are washing in a whirlwind
while I'm watching still.

From among the latest generation of haiku authors, Vladimir Martinovski, Nikola Madzirov, Toni Pavleski and Iskra Doneva are some who deserve mention.

Nikola Madzirov (1973) brilliantly expresses his haiku talent through his book of haiku Asphalt, but sky. He writes in a contemporary style, carefully noticing everything that surrounds him. He was the chief editor of the haiku magazine Ant (Mravka) that produced 10 issues from 2003 - 2008. Many young and talented haiku authors were published in this magazine, both in English and Macedonian.

the television
has broken down — inside the screen 
we see our faces

a broken button 
in a garden of roses 
the thread's on the thorn

Toni Pavleski (1970) has won many awards for his writing. He is one of the fifteen writers from the Balkans to appear in the cooperative collection I’ll be a haijin. He has not yet published a book of his own haiku, but his poems have been published in the most prominent Macedonian magazines, principally in Ant. His work has been included in anthologies of Balkan and world haiku. He is a multiple first prize winner of international competitions organized by the journal DIOGEN, as well as a first prize winner for haiku at the Nights of poetry in Melnica. His haiku is translated in English, Bulgarian, Serbian and Croatian.

a sketch of a wood stove 
drawn in a raging snowstorm 
by an orphan child. 

leap over a thorn 
running away from the pain 
I broke a flower

Iskra Doneva (1983) is another productive haiku writer. She is the author of the haiku collections Who will warm up the birds, A little grasshopper is playing hopscotch, Father and Haiku from Lazaropole. Her poems have been published in most Macedonian haiku magazines, and are regularly found in the haiku journal Ant. Her works have been translated into English, Polish and French.

a man with a rod
the fish is in the river
waiting for breakfast

black dust is falling 
a matchstick which is half burned 
between the fingers

Vladimir Martinovski (1973) is an author interested in literary collaboration with other haiku poets from his surrounding, and in exchanging opinions and essays on haiku writing. He has published the collections Sea moon and Hidden poems. He is an editor and regular associate of the haiku magazine Ant.

how soft they appear 
the needles of the pine tree 
after the first snow. 

we swim on our backs 
us — in the ocean 
the cloud — in the sky.

Translated by Dimitar Gjorgjievski <godimitar@gmail.com>.

Κι επειδή το τελευταίο μού άρεσε ιδιαίτερα, μπήκα στον κόπο να επιχειρήσω μια απόδοση στα ελληνικά:

ύπτιες πλεύσεις  
ημών - στον πόντο
σύγνεφου - στον ουρανό

Παρασκευή, 15 Ιουνίου 2018

[στα Τουρκοβούνια 12.06.2018]

Με τα λατομεία στον κεντρικό λόφο των τουρκοβουνίων, μεταξύ Γαλατσίου και Ψυχικού, η λειτουργία των οποίων αφενός μετέβαλε οριστικά και ριζικά τη μορφή των κάποτε ομαλών πλαγιών του αφετέρου μείωσε το ύψος του, είχαμε ασχοληθεί κι εδώ. Στο παρόν θα δούμε εικόνες από το πάνω μέρος του λόφου, όπως είναι σήμερα εγκαταλελειμμένος, με τη χαμηλού ύψους χλωρίδα να περιλαμβάνει ελάχιστα δέντρα ενώ θα μπορούσε να φιλοξενεί ένα άλσος αρκετών εκατοντάδων στρεμμάτων. Σε αυτήν την εικόνα δυστυχώς βοηθάει και η παράνομη στάνη (με τα τσοπανόσκυλα επίσης να συνιστούν απειλή για όποιον τυχόν βρεθεί κοντά) καθόσον τα κατσίκια δεν επιτρέπουνε στα όποια πεύκα φυτρώσουνε να αναπτυχθούν. Όπως διακρίνεται σε κάποιες από τις φωτογραφίες που ακολουθούνε, κάποια δέντρα, κυρίως πεύκα, εντός των χώρων που λειτουργήσανε τα λατομεία, έχουν αναπτυχθεί αλλά μόνον στις απόκρημνες πλαγιές των διάσπαρτων λοφίσκων που άφησε πίσω τους η ανθρώπινη δραστηριότητα.




















Πέμπτη, 14 Ιουνίου 2018

[παλιός Νερόμυλος στον πρώην Δήμο Κορώνειας (σήμερα Δήμο Λειβαδέων) 07.06.2018]

Στην Π.Ε.Ο Αθηνών Λαμίας, 3,5 περίπου χλμ πριν από τη διασταύρωση προς την πόλη τής Λειβαδιάς συναντάμε έναν εγκαταλειμμένο νερόμυλο, φωτογραφίες από τον οποίο ακολουθούν, που συνοδεύεται και από μια τραγική κατοχική ιστορία.












    

Τετάρτη, 13 Ιουνίου 2018

[στην αρχαία Άμβροσσο 07.06.2018]

Σε λόφο που δεσπόζει της πόλης τού Διστόμου, στο δυτικό της μέρος, αλλά και στους πρόποδες αυτού, στους οποίους υπάρχει σήμερα «Αρχαιολογικό Πάρκο», βρίσκονται ερείπια, κυρίως των τειχών, της αρχαίας πόλης Άμβροσσος (ή Άμβρυσσος), η οποία ανήκε στη Φωκίδα. Από την αρχαία αυτή πόλη περνούσε η Σχιστή Οδός προς τους Δελφούς. Ο Παυσανίας, στα Βοιωτικά του, αναφέρει ότι τα τείχη που την περιβάλανε ήτανε διπλά. Καταστράφηκε από τον Ξέρξη στους περσικούς πολέμους.