26 Φλεβάρη 1825 ο Ιμπραήμ Πασάς αποβιβάζεται, με πολυάριθμο πολύ καλά οργανωμένο τακτικό στρατό, στη Μεθώνη, και εκμεταλλευόμενος τον εμφύλιο πόλεμο των επαναστατημένων ελλήνων σύντομα καταλαμβάνει την Τρίπολη και επεκτείνει την κυριαρχία του στο μεγαλύτερο μέρος τής Πελοποννήσου.
Στη Μάχη των Μύλων όμως, στις 13 Ιούνη 1825, γνωρίζει την πρώτη σημαντική ήττα, από τους επαναστατημένους έλληνες υπό το Μακρυγιάννη, ο οποίος εκμεταλλεύτηκε την στρατηγική θέση τού
Κάστρου στην κορυφή τού λόφου πάνω από τους Μύλους Λέρνης, το οποίο σήμερα είναι πλήρως εγκαταλελειμμένο. Ο Ιμπραήμ δεν μπόρεσε να συνεχίσει προς Αργολίδα και Κορινθία και δεν το επιχείρησε ξανά.
Στις 10 Απρίλη 1826, μετά από την ηρωική Έξοδο των πολιορκημένων, στο Μεσολόγγι, οι οποίοι άντεξαν επί ένα χρόνο την πολιορκία από τα στρατεύματα τού Κιουταχή και το ναυτικό αποκλεισμό από το στόλο των Μεχμέτ Χιουρέφ Πασά και Γιουσούφ Πασά στους οποίους στα τέλη τού 1825 προστεθήκανε και τα στρατεύματα τού Ιμπραήμ Πασά, το Μεσολόγγι πέφτει στους οθωμανούς.
Θέλοντας να τελειώσει με την επανάσταση των ελλήνων, ο Ιμπραήμ Πασάς γυρίζει στην Πελοπόννησο με πρώτο στόχο να κατακτήσει τη Μάνη. Τότε το μοναδικό πέρασμα, για το στρατό του, ήτανε το παραθαλάσσιο στενό που βρίσκεται περί τα 5 με 7 χλμ νοτιοανατολικά τής Καλαμάτας, μεταξύ τής ακτογραμμής και των κακοτράχαλων παρυφών τού ορεινού όγκου Καλάθιο, στο ύψος τού χωριού Κάτω Σέλιτσα (σήμερα Κάτω Βέργα).
Αφού οι Μανιάτες αρνηθήκανε να παραδοθούνε, χτίζουν όσο πιο γρήγορα μπορούσαν ένα τείχος πάνω από τις νότιες όχθες ενός ρέματος το οποίο κατεβαίνει από το όρος Καλάθιο και εκβάλει στο σημερινό παραθαλάσσιο οικισμό Αλμυρό. Το τείχος ξεκινούσε από την Κάτω Σέλιτσα και έφτανε μέχρι την ακτή, είχε μήκος 1,5 χλμ., δύο πύργους και ύψος 2 μ.
Μετά από σφοδρές μάχες, που λάβανε χώρα το τριήμερο 22-24 Ιούνη 1826 και αφού ο Ιμπραήμ Πασάς απέτυχε να περικυκλώσει τούς αμυνόμενους, υπό τον Γιωργάκη Μαυρομιχάλη, μιας και η παράλληλη απόβαση που επιχείρησε στο Δυρό γνώρισε μεγάλη αντίσταση από παλλαϊκή αντίσταση των κατοίκων και ο στόλος του αναγκάστηκε να γυρίσει πίσω, υποχώρησε και δεν επιχείρησε πάλι να καταλάβει τη Μάνη.
Το πραγματικά εντυπωσιακό γεγονός πάντως είναι πώς ο κατά πολύ πιο οργανωμένος και πολυπληθέστερος στρατός τού Ιμπραήμ αναχαιτίστηκε σε αυτό το χαμηλό τείχος, πρακτικά στο ύψος ενός ανθρώπου, και αυτό αν μη τι άλλο οφείλεται στη μανιασμένη αντίσταση των αμυνόμενων.
Από το τείχος αυτό σήμερα σώζονται ένας πύργος και καμιά 200αριά μέτρα, τα οποία βρίσκονται μέσα ή στο όριο ιδιωτικών εκτάσεων – τμήμα τους χρησιμοποιείται και ως περίφραξη – ενώ ένα Μνημείο έχει στηθεί, στο τέλος του, δίπλα στο δρόμο, να θυμίζει το γεγονός.
Το τοπωνύμιο και όνομα τού κάστρου: Βέργα, από το επίμηκες σχήμα τού τείχους.
Οι εικόνες που ακολουθούνε λήφθηκαν από το σωζόμενο πύργο (σ.σ. η 3η εικόνα είναι πανοραμική με το φακό σε ευρυγώνια ρύθμιση από το εσωτερικό τού πύργου) μέχρι το Μνημείο Μανιατών.:
