Τετάρτη, 18 Ιουλίου 2018

[ταφικός χώρος στην Αρχαία Κόρινθο 16.07.2018]

Το σημερινό χωριό τής Αρχαίας Κορίνθου είναι χτισμένο πάνω στο χώρο τής Αρχαίας πόλης τής Κορίνθου και αυτό σημαίνει πως αρχαία μνημεία περιμένεις να βρεις όπου και να σκάψεις. Οι εικόνες που ακολουθούν είναι από έναν αρχαίο χώρο ταφής, χωρίς δυστυχώς καμία ενημερωτική πινακίδα (υποθέτω ότι πληροφορίες θα υπάρχουν στο Μουσείο τής Αρχαίας Κορίνθου μαζί με πιθανά ευρήματα), ο οποίος βρίσκεται στο ανατολικό άκρο τού χωριού, στον πολύ στενό δρόμο που οδηγεί προς το Παιδικό Χωριό SOS.










    

Τρίτη, 17 Ιουλίου 2018

CREDO (ως είθισται να λέμε λατινιστί) [Νίκος Καρούζος, 17.07.1926 – 28.09.1990]


CREDO (ως είθισται να λέμε λατινιστί) 

Α. Πιστεύω εις ένα Ποιητήν εκτός ουρανού/ φυγάς θεόθεν και αλήτης, Εμπεδοκλής / και επί γης /εξόριστος πάνω στη γη κ.λ.π. του Βωδελαίρου/.
Β. Πιστεύω εις ένα Υπολογιστήν εντός κεραυνού και δια της ύλης.
Γ. Υποφέροντας άχραντα /ουσιαστικόν/ ο Ποιητής ανατείνεται βραδυφλεγής αυτόχειρας εξυπακούοντας πολύωρους ύπνους.
Δ. Τα υποψήφια λάθη λιγοστεύοντας.
Ε. Ορατών τε πάντων και αοράτων ιερουργώντας την αποκρομμύωση.
Ζ. Ο Ποιητής έχει τίποτα /βλέπε τους αναχωρήσαντες/. 
Η. Πιστεύω εις ένα Ποιητήν που λέει: η τρέλα μ’ αρέσει. γελοιοποιεί την ύπαρξη. ας ανάψω απ’ τη μάνα μου. 
Θ. Συνταχτικό δεν το γνοιάζεται στην προσταγή της μουσικότητας. Μαζί και μ’ άλλες ακόμη λευτεριές, και τα νυ παίζονται κατά την έννοια ήχος οπουδήποτε. Π.χ. τον χειμώνα εδώ, το χειμώνα εκεί. δε θα ’ρθει – δεν θα καταλαγιάσουμε, κ.λ.π. κ.λ.π.
Ι. Ο Ποιητής γυμνάζει τη σκέψη σε απογύμνωση. 
Κ. Κι αν είναι έλληνας οφείλει να σπουδάζει πάντοτε της Αττικής τη λεπτότητα, σε φως, βουνά, χωράφια και θάλασσα. Διδάσκει γλώσσα η λεπτότητα τούτη. 
Λ. Κι αν είναι βαθιά πεπρωμένος ο Ποιητής εκφράζει το ανεξήγητο του εξηγητού. τυγχάνει νόμιμος διάδοχος του επιστήμονα και προκάτοχος του. 
Μ. Στον αφρό δεν έχει διάρκεια. στο πατοκάζανο μαίνεται ο Ποιητής. 
Ν. Φλογοδίαιτος και ποτέ ξελυτρωμένος. 
Ξ. Ο Ποιητής κάποτε πρέπει να λέει: μεγάλη κατανάλωση παρουσίας – γενείτε και λίγο μοναξιάρηδες! 
Ο. Ο Ποιητής είναι αμφίφλοξ. 
Π. Επιδέχεται θανάτους και αναστάσεις. 
Ρ. Ακροθωρίζει και υπάρχει σε ξαφνοκοίταγμα.
Σ. Είναι ουραγός της μητέρας. 
Τ. Ανέσπερος από ηλικία. 
Υ. Πιστεύω εις ένα Ποιητήν που λέει: να συμπέσουν οι αγνότητες. Μέχρι την Κόρινθο του Σύμπαντος ή μακρύτερα. 
Φ. Σε ανώτερη απελπισία. 
Χ. Σε φαεινότερη πεμπτουσία. 
Ψ. Σε μιαν αίσθηση που πτηνούται. 
Ω. Συγχωρώντας τους πάντες.

Δευτέρα, 16 Ιουλίου 2018

[Στο Ναΰδριο Αγίου Γεωργίου στη Νέα Κολοκυνθού 12.07.2018]

Στην περιοχή της Νέας Κολοκυνθούς, στο δήμο Περιστερίου, περί τα 270 μέτρα από το σημείο που η οδός Δυρραχίου / Λεωφόρος Κωνσταντινουπόλεως (μετά τη γέφυρα Ροσινιόλ), σε μια πλατεία, στην περιοχή τού κάποτε κτήματος Π. Τζιώτη, στο σημείο που η οδός Λυσία συναντά τον σκεπασμένο Κηφισό, βρίσκεται ένα μεσαιωνικό Ναΰδριο τού Αγίου Γεωργίου, το οποίο περιλαμβάνεται στο ευρετήριο μεσαιωνικών μνημείων του Ορλάνδου.
Το Ναΰδριο τού Αγίου Γεωργίου, όπως φαίνεται στις φωτογραφίες, ανακατασκευάζεται ενώ μέχρι πριν λίγα χρόνια ήταν σκεπασμένο με σκουπίδια και μπάζα. Πιθανόν χτίστηκε σε παλαιότερο βυζαντινό ναό. Πρόκειται για μια βασιλική, δίκλιτη με ξύλινη στέγη, διαστάσεων 7,00 Χ 11,75 μ.

Περισσότερα εδώ.
















Κυριακή, 15 Ιουλίου 2018

Κιτρινωπή Ακροβασία [Σωτήρης Λάμπρου]


Κιτρινωπή Ακροβασία

«Την αγάπη χρωματίζω στις σκιές σου» 

Σ' έλουζαν τα φύλλα τα φθινοπωρινά
και σε χάιδευε ο αέρας της αυγής·
άγαλμα της γαλήνης.
Με τη θλίψη στα μάτια να πάλλει
στάχτες βαθυκόκκινες
περπάτησα
στις ανταύγειες των δακρύων,
Κατάσαρκα κράτησα
τον ασημένιο ουρανό.
Αγάπη με τους γαλάζιους κρίνους
μείνε ανίκητη ως το τέλος της σιωπής.
Ύψωσε το φως της μνήμης
ανέστησε το αιώνιο Καλοκαίρι.

Όλη η ζωή ρωγμές Ονείρων …

Σάββατο, 14 Ιουλίου 2018

(χωρίς)

Μία όχι μια.
Ιδιόφωνη.
Φτερά, φωτιά σε κύκλο.
12.07.2018

Παρασκευή, 13 Ιουλίου 2018

Από τις «Ιστορίες του κ. Koyner»[Bertolt Brecht - μετάφραση Πέτρος Μάρκαρης] IX – X.

Πείνα

Σε μια ερώτηση σχετικά με την πατρίδα ο κ. Κ. έδωσε τούτη την απάντηση: Παντού μπορώ να πεινάσω. Ένας προσεχτικός ακροατής ρώτησε τότε τον κ. Κ. πώς γίνεται να λέει ότι πεινάει όταν στην πραγματικότητα έχει να φάει. Ο κ. Κ. δικαιολογήθηκε λέγοντας: Προφανώς ήθελα να πω ότι μπορώ να ζήσω παντού όπου υπάρχει πείνα, φτάνει να θέλω να ζήσω. Ομολογώ πως υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο να πεινάω εγώ ο ίδιος και στο να ζω σε τόπο όπου ο κόσμος πεινάει. Ας μου επιτραπεί ωστόσο ν’ αναφέρω σαν ελαφρυντικό μου το γεγονός ότι το να ζω σε τόπο όπου υπάρχει πείνα είναι για μένα αν ίσως όχι τόσο κακό όσο να πεινάω ό ίδιος, τουλάχιστο όμως πολύ κακό. Στο κάτω-κάτω για τούς άλλους δεν έχει τόση σημασία αν εγώ πεινάω, έχει όμως μεγάλη σημασία ότι είμαι εναντίον της πείνας.



Ο κ. Κ. και ή παλίρροια

Ό κ. Κ. διάβαινε από μια κοιλάδα όταν ξαφνικά παρατήρησε ότι τα πόδια του βουλίαζαν στο νερό. Πρόσεξε τότε ότι η κοιλάδα δεν ήταν παρά μια προέκταση της θάλασσας κι ότι σίμωνε η ώρα της παλίρροιας. Στάθηκε παρευθύς κι άρχισε να ψάχνει για καμιά βάρκα κι όσο έλπιζε ότι θα την έβρισκε δεν το κουνούσε από τη θέση του. Σαν είδε όμως ότι βάρκα δεν υπήρχε πουθενά παραιτήθηκε από τούτη την ελπίδα κι άρχισε να ελπίζει ότι η στάθμη του νερού δε θ’ ανέβαινε άλλο. Μονάχα όταν το νερό έφτασε ίσαμε το σαγόνι του έπαψε να ελπίζει κι άρχισε να κολυμπάει. Είχε καταλάβει πως βάρκα ήταν ο ίδιος.

Πέμπτη, 12 Ιουλίου 2018

Προηγούνται οι ντόπιοι

(αναθεώρηση παλαιότερου κειμένου)

Στην πεδινή Κορινθία, όπως εξάλλου και στην πλειοψηφία των εκτός των μεγάλων πόλεων κατοικημένων περιοχών τής Ελλάδας, το νερό τής βρύσης ούτε πόσιμο είναι ούτε καν για μαγείρεμα. Επιπλέον (α) με την εκτεταμένη χρήση φυτοφαρμάκων στις καλλιέργειες, (β) τη δημιουργία και λειτουργία και μάλιστα επιδοτούμενων, επί πολλά χρόνια χωματερών αγροτικών προϊόντων (κυρίως πορτοκαλιών), από τις οποίες διαχεότανε στο υπέδαφος και τον υδροφόρο ορίζοντα, κάτω από την πεδιάδα, το προϊόν τής αποσύνθεσης των σηπόμενων φρούτων, πικρό δηλητήριο που ενίοτε χρωμάτιζε πορτοκαλί το νερό των γεωτρήσεων, και (γ) τις ανεξέλεγκτες γεωτρήσεις, πόσιμο νερό, το οποίο θα ήταν δυνατόν να αντληθεί σε πεδινές περιοχές δεν υπάρχει καθόλου και οι λύσεις, στο πρόβλημα της εξεύρεσης πόσιμου νερού, αναζητούνται είτε σε πηγές, σε κάποιο υψόμετρο στις πλαγιές λόφων ή βουνών στα όρια πεδινής – ορεινής Κορινθίας, από τις οποίες πηγάζει καθαρό πόσιμο νερό, μέχρις φυσικά αποδείξεως τού εναντίον, είτε στο αρκετά δαπανηρότερο εμφιαλωμένο νερό.

Μέχρι το 2007, πριν δηλαδή το χειρότερο καλοκαίρι από πλευράς πυρκαγιών στην Πελοπόννησο, μια πηγή πόσιμου νερού βρισκότανε στην άκρη ενός μικρού χωριού, στους πρόποδες ενός πευκόφυτου και με ελάχιστες καλλιέργειες βουνού, στα όρια τής πεδινής και της ορεινής Κορινθίας. Στην εν λόγω πηγή αναζητούσανε πόσιμο νερό εκτός από τους κατοίκους τού παρακείμενου χωριού και αρκετοί άλλοι, κάτοικοι, μόνιμοι ή μη από κοντινές περιοχές.
Ακριβώς δίπλα στην πηγή, σε εμφανές σημείο, υπήρχε μια πινακίδα όπου αναγραφόταν: «προηγούνται οι ντόπιοι».
Το νερό πήγαζε ελεύθερα, χωρίς δηλαδή κάποιο μηχάνημα άντλησης, και όταν δεν υπήρχε κάποιος να το συλλέξει, συνήθως σε μπιτόνι, έρεε προς ένα ρυάκι, το οποίο αρχικά κινούνταν δυτικά και μετά από λίγες εκατοντάδες μέτρα συναντούσε ένα ρέμα, από τα πολλά που ξεκινούν από την ορεινή Κορινθία και κινούμενα βόρεια καταλήγουνε στον Κορινθιακό κόλπο.
Η ροή του νερού, όπως πήγαζε, ήτανε σχετικά σταθερή, χειμώνα καλοκαίρι, και ένα μπιτόνι, γύρω στα δεκαπέντε με είκοσι λίτρα, γέμιζε σε λιγότερο από δυόμιση με τρία λεπτά.
Στη συγκεκριμένη πηγή, όποια ώρα και αν πήγαινες, ακόμα και τους καλοκαιρινούς μήνες όταν στην περιοχή ανοίγουνε τα εξοχικά, δεν υπήρχε περίπτωση να περιμένεις στην ουρά πάνω από δέκα με δεκαπέντε λεπτά για να προμηθευτείς νερό γεμίζοντας δύο με τρία μπιτόνια. Παραπάνω ποσότητα δεν είχε νόημα αφού το στάσιμο νερό μες σε δυο τρεις μέρες καθίσταται ακατάλληλο για πόση, εκτός αν έχει συσκευαστεί αεροστεγώς έχοντας υποστεί και την κατάλληλη επεξεργασία. 
Οι ώρες που προτιμούνταν ήτανε το πρωί πριν τις δέκα και αργά το απόγευμα πριν νυχτώσει.
Στην ουρά βέβαια δεν περίμεναν όλοι διότι υπήρχε ο «νόμος της πινακίδας». Τι και αν βρισκόμασταν σε δημόσιο χώρο, άρα προσπελάσιμο ισότιμα για όλους, όταν ερχόταν ο «ντόπιος» (δηλαδή ο μόνιμος κάτοικος του χωριού στην άκρη του οποίου βρισκόταν η πηγή), απλά προχωρούσε παίρνοντας θέση πίσω από αυτόν που εκείνη την ώρα γέμιζε τα παγούρια του, που μάλιστα, αν τύχαινε να είχε πάνω από ένα και δεν ήτανε «ντόπιος», κινδύνευε να του υποδειχθεί - ναι είχα γίνει μάρτυρας τέτοιου συμβάντος και όχι μόνο μια φορά - ότι για να γεμίσει τα υπόλοιπα, ένα ή δύο το πολύ όπως είπαμε, θα πρέπει να περιμένει πρώτα να γεμίσει ο ντόπιος! Και αν κάποιος στην ουρά, πιθανόν μη γνωρίζοντας ή έχοντας κατανοήσει το «νόμο της πινακίδας», τολμούσε να διαμαρτυρηθεί, ο «ντόπιος», χωρίς λόγια, του έδειχνε ειρωνικά και προκλητικά την πινακίδα και αν χρειαζότανε του απευθυνότανε και λεκτικά, με όχι βέβαια και τον καλύτερο τρόπο. Μια λεκτική επίθεση που, αν ο «μη ντόπιος» δε φρόντιζε να συμμορφωθεί, θα μπορούσε να εξελιχθεί περαιτέρω.

Τον Αύγουστο του 2007, ολόκληρο το πευκοδάσος τού μικρού αυτού βουνού εξαφανίστηκε από την πύρινη λαίλαπα και από την άνοιξη τού 2008 και μετά η πηγή στέρεψε. Τα δέντρα - το ριζικό σύστημα των οποίων συγκρατούσε το νερό τής βροχής, καθώς και του ελάχιστου χιονιού τύχαινε να πέσει στην κορυφή του κάποιους χειμώνες, και το αποστράγγιζε με ρυθμό που επέτρεπε και την απορρόφηση και αποθήκευσή του, μες στο σώμα τού βουνού, και την έξοδό του, από την πηγή, με την θεσμοθετημένη [από ποιόν και με ποια εξουσία αλήθεια;] ανισότιμη υπέρ των «ντόπιων» πρόσβαση, με σταθερό ρυθμό όλο το χρόνο, αλλά και από άλλες - εξαφανίστηκαν από όλο τον κώνο τού βουνού.     
  
Έντεκα πλέον χρόνια μετά κι ένα κομμάτι τού δάσους φαίνεται πως ξαναγίνεται, αλλά σε κάποια μέρη τού πρώην δάσους, οι «ντόπιοι», φροντίσανε να φυτέψουν αμπέλια και ελιές [να υποθέσουμε αποκτώντας τίτλους κατοχής των (καμένων) εκτάσεων τού πρώην δάσους από την ίδια εξουσία που τους είχε καταστήσει πιο ίσους των υπολοίπων στην αναμονή πρόσβασης στο νερό τής επίμαχης πηγής;] φέρνοντας μάλιστα, με χιλιόμετρα δικτύου σωληνώσεων, νερό από την πεδινή Κορινθία. Νερό που ενώ μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα, στην πεδινή Κορινθία, βρισκότανε «στο μισό μέτρο» στα πηγάδια, στις αυλές και στα χωράφια, τώρα οι γεωτρήσεις φτάνουνε στα 200-250 μέτρα κι ενίοτε βγάζουν «αλμυρό νερό», κάτι που σημαίνει ότι το θαλασσινό νερό εισέβαλε στον υδροφόρο ορίζοντα τής περιοχής τής γεώτρησης οριστικά και μη αναστρέψιμα. Ένας ακόμη, μαζί με την κλιματική αλλαγή και την αποχέρσωση των δασών, παράγοντας ερημοποίησης τής περιοχής.   

Αυτή η παγκόσμια, μετά την εξαφάνιση ή υποχρεωτική προσαρμογή στους κατακτητές αρχαίων λαών όπως οι ινδιάνοι και οι κάτοικοι απομονωμένων νησιών στους ωκεανούς, σήμερα, επίκτητη, αφύσικη και εξ ιδεοληψίας επιβληθείσα συμπεριφορά: η απαξιωτική προς τον μη ντόπιο, προς τον διαφορετικού χώματος ή και ίδιου χρώματος, αλλά άλλης φυλής (λες και δεν καταγόμαστε όλοι μας από τους ίδιους κοινούς προγόνους, που κάποτε στα καυτά χώματα της Αιθιοπίας, εξελιχθήκανε και σηκωθήκανε στα δυο τους πόδια για να αποφύγουν αυτήν την αφόρητη φλόγα των βράχων, υπό και από τον κάθετο ήλιο τού ισημερινού και ταξιδέψανε προς, και κατοικήσανε σε, όλα τα μέρη τού κόσμου), προς τον διαφορετικής θρησκείας ή ιδιαίτερης σεξουαλικής επιλογής, προς τη γυναίκα αφού και σήμερα υπάρχουνε χώρες στις οποίες ο «ηθικός νόμος» φτάνει να απαιτεί το βίαιο ακρωτηριασμό της και την παραχώρησή της ως ερωτικό αντικείμενο αμέτοχο στην ερωτική πράξη και δούλα, δεν έχει καμία λογική δικαιολόγηση και είναι συνυφασμένη με την οικονομική, και όχι μόνο, εκμετάλλευση γιατί χωρίς αυτήν, η εκμετάλλευση, δεν θα μπορούσε να στεριώσει. Εκμετάλλευση και ρατσιστική συμπεριφορά πάνε αντάμα. Αφύσικα και παράλογα αμφότερα.
Μόνο που η εκμετάλλευση επεκτείνεται και στη σχέση μας με τη φύση καθιστώντας τήν επιβίωσή μας ως είδος προβληματική και όχι από φυσικά αίτια, τα οποία δεν θα μπορούσαμε να ελέγξουμε, όπως έχει ανά καιρούς συμβεί με αμέτρητα άλλα είδη ζωής, χαμένα οριστικά, στα 4,5 δις χρόνια ύπαρξης τής γης, αλλά από την συμπεριφορά μας, η οποία δείχνει να αγνοεί τα όρια τού πλανήτη και να εξαντλεί ανεπιστρεπτί, στο όνομα τού εφήμερου κέρδους των λίγων, τους πόρους του.
Είτε μιλάμε για την αλόγιστη οικονομική εκμετάλλευση των φυσικών πόρων και το ζοφερό μέλλον που μας φτιάχνουμε είτε μιλάμε για την οικονομική εκμετάλλευση τού ανθρώπου από τον άνθρωπο είτε συνήθως και τα δύο μαζί, ως τις δυο πλευρές του ίδιου νομίσματος, ο παράλογος και αφύσικος κάθε είδους και έκφρασης ρατσισμός είναι το πολυτιμότερό τους όργανο. Και αυτό δεν είναι κάτι που συμβαίνει τα πρόσφατα χρόνια τής ανθρώπινης ιστορίας, αλλά ανέκαθεν όπου υπήρχε ταξική εξουσία. Είναι γνωστό για παράδειγμα ότι στη μεσοποταμία υπήρχανε δάση τα οποία χάθηκαν από την ανθρώπινη δραστηριότητα πριν λίγες χιλιάδες χρόνια, αφήνοντας έρημο. Μόνο που σήμερα οι επεμβάσεις τού ανθρώπου στο φυσικό περιβάλλον είναι τέτοιες που οι συνέπειες θα είναι ολιστικές στη βιόσφαιρα και οι «ντόπιοι» δεν θα βρίσκουνε χώρο πουθενά να νιώθουνε ντόπιοι.

Τρίτη, 10 Ιουλίου 2018

Ανέκαθεν.







































[παλιό εργοστάσιο Λιπασμάτων, Δραπετσώνα, 08.07.2018 09.52] 

Φωνές τη σκουριασμένη ν’ ανέβεις σκάλα στα ίδια μα σένα τ’ όνειρο ταξίδι στο κάδρο κολλημένος στη μικρή σου κάμαρη.



-------------------------------------------------------------------


Η φωτογραφία από το φωτογραφικό αφιέρωμα για το πρώην εργοστάσιο Λιπασμάτων στη Δραπετσώνα.

Δευτέρα, 9 Ιουλίου 2018

(αδιαίρετα βήματα)


ανώνυμα
βροχοσταλίδες
μυρμηγκοφωλιές
πετρογέφυρα
συλλογικά
07.07.2018