Ali Salehi - 12 Ποιήματα

Στην ιστοσελίδα poemhunter.com - ali salehi - 2006 υπάρχουνε 12 ποιήματα τού ιρανού ποιητή Ali Salehi (απλή συνωνυμία με τον ποιητή χαϊκού Seyed Ali Salehi - ανάρτηση 22.05.2024), γραμμένα στην αγγλική γλώσσα ή μεταφρασμένα από τα περσικά από τον ίδιο τον ποιητή με ένα σύντομο βιογραφικό του. Πίσω από τη λιτή, απλή, γλώσσα που επέλεξε να εκφραστεί, κρύβεται μια πολύ ενδιαφέρουσα ποιητική γραφή.

I'm Ali Salehi Born in Iran, 31 May 1975. Unfortunately, I'm chemical engineer but truly, I think I am a poet away poetry. Now a days, I write for my wife, my best friend: Mahnaz and for my newborn honey: Nika. I try to be a poem, not poet.

Είμαι ο Ali Salehi. Γεννήθηκα στο Ιράν στις 31 Μάη 1975. Δυστυχώς, είμαι χημικός μηχανικός, αλλά στην πραγματικότητα, νομίζω ότι είμαι ένας ποιητής μακριά από την ποίηση. Στις μέρες μας, γράφω για τη γυναίκα μου, τον καλύτερό μου φίλο: Mahnaz και για το νεογέννητο μέλι μου: Nika. Προσπαθώ να είμαι ένα ποίημα, όχι ποιητής.

 

Address

A red rose

with it's root

has came

has sat

opposite me

and asks your scent from me.

Διεύθυνση

Ένα ρόδο άλικο

με τη ρίζα του

έχει έρθει

έχει κάτσει

απέναντι μου

και το άρωμά σου από μένα ζητά.

 

Birds

I feed the birds of the morning

by poems pieces

which every night

your hands pour on my hopes pillow

and on my insomnia.

Πουλιά

Τα πουλιά τού πρωινού ταΐζω

με ποιήματα

τα οποία κάθε βράδυ

τα χέρια σου στο μαξιλάρι των ελπίδων μου χύνουν

και στην αϋπνία μου.

 

Conjunction

I waited for you

a long time

and many times

deceived the death angel

to get another chance for life.

Now,

with your first shining hot hands on my shoulders

he is here too

and

I don't know any trick.

Σύνδεσμος

Σε περίμενα

για πολύ καιρό

και πολλές φορές

τον άγγελο τού θανάτου παραπλάνησα

για να έχω μιαν ακόμα ευκαιρία στη ζωή. 

Τώρα,

με τα πρώτα σου λαμπερά, καυτά χέρια στους ώμους μου

είναι κι αυτός εδώ

και

δεν ξέρω κανένα κόλπο.

 

Eyes

It is a sky

that angles live there

although it's rainy always.

It is full of angles' dreams

even if they are distressed:

her eyes

her eyes

her eyes.

Μάτια

Είναι ένας ουρανός

που οι άγγελοι ζουν εκεί

αν και βρέχει διαρκώς.

Είναι γεμάτος αγγέλων όνειρα

ακόμα κι αν είναι στενοχωρημένα:

τα μάτια της

τα μάτια της

τα μάτια της.

 

Fireplace

Tell to sky:

rain and snow

as much as you want

on our naked bodies!

Your chest is a eternal ablaze fireplace

that is the enemy of thousands winters.

Τζάκι

Πες στον ουρανό:

βρέξε και χιόνιζε

όσο θέλεις

στα γυμνά μας σώματα!

Το στήθος σου είναι ένα αιώνιο φλεγόμενο τζάκι

που είναι ο εχθρός χιλιάδων χειμώνων.

 

Ice

You were invited to paradise

but you didn't go

and prefered hell.

You sit on bench awaiting

behind hell's gate;

maybe

the fire

can melt your heart's ice.

Πάγος

Σε καλέσανε στον παράδεισο

αλλά δεν πήγες

και προτίμησες την κόλαση.

Κάθεσαι σε παγκάκι περιμένοντας

πίσω απ’ της κόλασης την πύλη•

ίσως

η φωτιά

μπορεί να λιώσει τον πάγο τής καρδιάς σου.

 

Leopard

One day

I'll compose such a spring of your eyes

on waste papers

that leopard watchs himself in it

as a deerlet

and tears himself insanely.

Λεοπάρδαλη

Μια μέρα

θα συνθέσω μια τέτοια άνοιξη από τα μάτια σου

σε άχρηστα χαρτιά

που η λεοπάρδαλη παρακολουθεί τον εαυτό της σε αυτά

σαν ελάφι

και σκίζεται παράφορα.

 

Miracle

I have not performed a miracle.

No, I have not step on water.

No, I have not restored the dead to life.

No, I have not cut the moon in two halves.

In the world

only I am dead drunk of your finger-tips

full of that orange smell

that you peel for me.

Isn't it miracle?

Θαύμα

Δεν έχω κάνει θαύμα.

Όχι, δεν έχω περπατήσει πάνω στο νερό.

Όχι, δεν έχω επαναφέρει το νεκρό στη ζωή.

Όχι, δεν έχω κόψει το φεγγάρι σε δύο μισά.

Στον κόσμο,

μόνο εγώ είμαι μεθυσμένος από τα ακροδάχτυλά σου,

με αυτή τη μυρωδιά πορτοκαλιού γεμάτος

που για μένα ξεφλουδίζεις.

Δεν είναι θαύμα;

 

Seconds

Not to be with you

hasn't any remedy.

Until you come,

Seconds

fill and cure my heart's deep wound.

Δευτερόλεπτα

Το να μην μαζί σου είμαι,

δεν έχει καμία θεραπεία.

Μέχρι να έρθεις,

Δευτερόλεπτα

γεμίζουν και γιατρεύουν τη βαθιά τής καρδιάς μου πληγή.

 

Suicide

On shining sharp hook,

no fish bait is tempting,

no earthworm is charming.

Alone fish in quiet pond

is fed up with life

and old fisher know well.

Αυτοκτονία

Σε λαμπερό κοφτερό αγκίστρι,

κανένα δόλωμα για ψάρι δεν είναι δελεαστικό,

κανένας γεωσκώληκας δεν είναι γοητευτικός.

Ψάρι μοναχικό σε λίμνη ήσυχη

έχει τη ζωή βαρεθεί

και ο γέρος ψαράς το ξέρει καλά.

 

Train

Alone passenger!

with your small suitcase

in this abandoned station

which train are you waiting for

to yourself otherside destination?

Trains have been fragmented

in your childhood's hands

too many years ago.

Τρένο

Μόνος επιβάτης!

με τη μικρή σου βαλίτσα

σ’ αυτόν τον εγκαταλελειμμένο σταθμό

ποιο τρένο περιμένεις

για τον εαυτό σου στον αντίθετο* προορισμό;

Τα τρένα έχουνε κομματιαστεί

στα χέρια τής παιδικής σου ηλικίας

πριν από πάρα πολλά χρόνια.

*Η κύρια σημασία τού otherside είναι η άλλη ζωή, η μετά θάνατον.  

Umbrella

I hear the sound of rain drops,

on roof,

on windows.

Is it rainy outside?

I'm standing near closed window,

wavering to open it.

I'm afraid of sadness

which will come in.

Finally,

I open it fearfully.

The sun shines and

There aren't any shadows.

Isn't it rainy inside?

Am I so far away from you?

Which window is closed?

Which windows should be opened?

Where are you?

Where aren't you?

I'm rainy

I'm rainy

I'm rainy

Be my umbrella please!

Ομπρέλα

Ακούω τον ήχο των σταγόνων τής βροχής,

στην οροφή,

στα παράθυρα.

Βρέχει έξω;

Στέκομαι κοντά σε ένα κλειστό παράθυρο,

διστάζοντας να το ανοίξω.

Φοβάμαι τη θλίψη

που θα μπει μέσα.

Τελικά,

το ανοίγω φοβισμένα.

Ο ήλιος λάμπει και

Δεν υπάρχουνε σκιές.

Δεν βρέχει μέσα;

Είμαι τόσο μακριά σου;

Ποιο παράθυρο είναι κλειστό;

Ποια παράθυρα πρέπει να ανοίξουν;

Πού είσαι;

Πού δεν είσαι;

Βρέχει

Βρέχει

Βρέχει

Γίνε η ομπρέλα μου σε παρακαλώ!

[στην κορυφογραμμή Κορακοβουνίου, στον Υμηττό, 19.06.2026]

Οι καιρικές συνθήκες το πρωινό τής 19 Ιούνη 2026, ήταν ιδανικές για μια σύντομη πεζοπορία στην κορυφογραμμή τού Κορακοβουνίου Υμηττού*, όπως αυτή που έκανα από το διάσελο ΟΤΕ μέχρι τη δεύτερη κορυφή στα 692 μ. και πίσω με δύο ενδιαφέρουσες παρεκκλίσεις.

Η διαδρομή, την οποία ακολούθησα έχει σημειωθεί στο χάρτη από το Google earth:

Περίπου 550 με 600 μ. μετά που ξεκίνησα, από το διάσελο ΟΤΕ, πρόσεξα προς τα πίσω ένα πέτρινο πύργο (σ.σ. από αυτούς που φτιάχνουν ορειβάτες σε κορυφές και είναι σα στύλοι χτισμένοι με ξερολιθιά) σε σημείο που δεν θυμόμουνα να υπήρχε:

Συνέχισα και τον άφησα για την επιστροφή.

Πέρασα από το Σπήλαιο Κορακοβουνίου, κρυμμένο στην πυκνή βλάστηση, το οποίο είχα επισκεφτεί και το Νοέμβρη 2022. Έχοντας αυτή τη φορά μαζί μου έναν καλό φακό πρόσεξα στο βάθος ένα στενό πέρασμα – στοά (σ.σ. δεν χωράει να μπει άνθρωπος και αν κάποιος πολύ μικρόσωμος, μέλος έμπειρης ομάδας και επ’ ουδενί μόνος, το επιχειρούσε έρποντας, θα δυσκολευότανε πολύ να γυρίσει) που δείχνει να προχωρά πέρα από όσο μπορούσα να δω. Είχε αρκετά μυγάκια κάτι που ίσως, γιατί ήτανε ξερό, υποδηλώνει ότι πιο μέσα θα έχει νερό.:

Η ψηλότερη κορυφή τού Κορακοβουνίου, στα 728 μ. υψ. Στη 2η εικόνα, σε λευκό κύκλο έχει σημειωθεί ο πέτρινος πύργος, που είχα αναφέρει ανωτέρω.:

Η 2η ψηλότερη κορυφή τού Κορακοβουνίου, στα 692 μ. υψ.:

Ένας λάκκος, χαμένος μες στη βλάστηση, που μάλλον κάποιος θα έχει θάψει το σκυλί του.:

Επιστρέφοντας πέρασα από το σημείο που βρίσκεται ο πέτρινος πύργος που ανέφερα ανωτέρω. Πρόκειται για τη θέση 37°58’40’’N 23°49’21’’E, που βρίσκεται κολονάκι τής ΓΥΣ, πάνω από τις ξερολιθιές, που βρίσκονται στο μονοπάτι, στη θέση 37°58’40’’N 23°49’23’’E. Να σημειώσω πάντως πως όταν είχα περάσει πέρσι το Μάη εκτός από το κολονάκι τής ΓΥΣ, δεν υπήρχε ούτε ο πέτρινος πύργος ούτε τα μονοπάτια, σημασμένα με κούκους, που οδηγούνε σε αυτόν! Το αποτέλεσμα πάντως δικαιώνει τον κόπο αυτών που τον χτίσανε.

* Προηγούμενες αναφορές στην Κορυφογραμμή Κορακοβουνίου και τις δύο ψηλότερες κορυφές του, στα 728 και 692 μ. αντίστοιχα, έχουνε  κατ’ επανάληψη γίνει στο παρόν ιστολόγιο. Ενδεικτικά:  

ανάρτηση 27.01.2019

ανάρτηση 08.11.2020

ανάρτηση 21.09.2023 

ανάρτηση 01.03.2025.

Απορία [Τάκης Μωραΐτης]

ΑΠΟΡΙΑ

Βήματα που διστάζουν

πορεία χωρίς τέρμα 

χωρίς σκοπό

Μουδιασμένες αποφάσεις 

εκνευριστικές σιωπές

φεγγάρια που σημαδεύουν θάνατο

τόσο νέοι

χωρίς σταγόνα φως

χωρίς ξημέρωμα γιορτής 

χωρίς ζεστασιά

πώς θα πεθάνουμε

Πηγή: Ηπειρώτικες Σελίδες (Τεύχος 5 - 1953)

Old Woman who Never Dies [Mandan]

Η ΓΡΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΠΟΤΕ

Στον ήλιο ζει ο Κύριος τής Ζωής. Στη Σελήνη ζει η Γριά που Δεν Πεθαίνει Ποτέ. Έχει έξι παιδιά, τρεις γιους και τρεις κόρες. Αυτά ζούνε στον ουρανό. Ο μεγαλύτερος γιος είναι η Ημέρα• ένας άλλος είναι ο Ήλιος• ένας άλλος είναι η Νύχτα. Η μεγαλύτερη κόρη είναι το Πρωινό Άστρο, που ονομάζεται «Η Γυναίκα που Φοράει ένα Φτερό» (σ.μ. πρόκειται για την Αφροδίτη)• μια άλλη είναι ένα αστέρι που περιστρέφεται γύρω από το πολικό αστέρι και ονομάζεται «Η Ριγωτή Νεροκολοκύθα» (σ.σ. μάλλον αναφέρεται στον αστερισμό τής Μεγάλης Άρκτου) και η τρίτη είναι το Απογευματινό Άστρο (σ.μ. δηλαδή πάλι η Αφροδίτη).

Κάθε άνοιξη η Γριά που Δεν Πεθαίνει Ποτέ στέλνει τις αγριόχηνες, τους κύκνους και τις πάπιες. Όταν στέλνει τις αγριόχηνες, οι Ινδιάνοι φυτεύουνε το καλαμπόκι τους και η Γριά που Δεν Πεθαίνει Ποτέ το κάνει να αναπτυχθεί. Όταν έντεκα αγριόχηνες βρίσκονται μαζί, οι Ινδιάνοι γνωρίζουν ότι η σοδειά καλαμποκιού θα είναι πολύ μεγάλη. Οι κύκνοι σημαίνουν ότι οι Ινδιάνοι πρέπει να φυτέψουνε νεροκολοκύθες. Οι πάπιες, ότι πρέπει να φυτέψουνε φασόλια. 

Οι Ινδιάνοι πάντα φυλάνε αποξηραμένο κρέας για αυτά τα άγρια πουλιά, ώστε όταν έρχονται την άνοιξη να μπορέσουνε να κάνουνε μια καλή Γιορτή Καλαμποκιού. Κατασκευάζουνε σκαλωσιές με πολλά κοντάρια, τρεις ή τέσσερις σειρές, τη μια πάνω από την άλλη, και σ’ αυτές κρεμάνε το αποξηραμένο κρέας. Στη συνέχεια, οι ηλικιωμένες γυναίκες τού χωριού, η καθεμιά μ’ ένα ραβδί, συναντιούνται γύρω από τη σκαλωσιά. Στη μια άκρη τής σκαλωσιάς υπάρχει ένα στάχυ καλαμποκιού. Καθισμένες σε κύκλο, φυτεύουνε τα ραβδιά τους στο χώμα μπροστά τους. Στη συνέχεια χορεύουνε γύρω από τις σκαλωσιές ενώ οι ηλικιωμένοι άντρες χτυπάνε τα τύμπανα και κουνάνε τις νεροκολοκύθες.

Στο τέλος, οι ηλικιωμένες γυναίκες τού χωριού επιτρέπεται να φάνε (από) το αποξηραμένο κρέας.

Το φθινόπωρο διοργανώνουνε μια άλλη Γιορτή Καλαμπόκι, αφού έχουν ωριμάσει τα καλαμπόκια. Αυτό γίνεται για να στείλει η Γριά που Δεν Πεθαίνει Ποτέ τα κοπάδια των βουβαλιών σε αυτούς. Κάθε γυναίκα κουβαλάει ολόκληρο το κοτσάνι τού καλαμποκιού, με τα στάχια προσκολλημένα ακριβώς όπως τα είχανε τραβήξει από τις ρίζες. Τότε φωνάζουνε στη Γριά που Δεν Πεθαίνει Ποτέ και λένε:

«Μητέρα, λυπήσου μας. Μην στείλεις το κρύο πολύ νωρίς, αλλιώς μπορεί να μην έχουμε αρκετό κρέας. Μητέρα, μην αφήνεις τα θηράματα να ξεφεύγουν, για να έχουμε αρκετά για τον χειμώνα».

Το φθινόπωρο, όταν τα πουλιά πηγαίνουνε νότια στη Γριά που Δεν Πεθαίνει Ποτέ, παίρνουνε πίσω, μαζί τους, το αποξηραμένο κρέας που είναι κρεμασμένο στις σκαλωσιές, επειδή η Γριά που Δεν Πεθαίνει Ποτέ το αγαπάει πολύ.

Η Γριά που Δεν Πεθαίνει Ποτέ έχει μεγάλες εκτάσεις με καλαμπόκια, που της το φυλάνε το μεγάλο ελάφι και το ελάφι με την άσπρη ουρά. Τα κοτσύφια τη βοηθούν επίσης να φυλάει τις εκτάσεις με τα καλαμπόκια της. Οι εκτάσεις με τα καλαμπόκια είναι μεγάλες και για αυτό η Γριά που Δεν Πεθαίνει Ποτέ έχει ανάγκη τη βοήθεια και των ποντικιών και των τυφλοπόντικων. Την άνοιξη τα πουλιά πηγαίνουν βόρεια, πίσω στο Γέρο που Δεν Πεθαίνει Ποτέ.

Στα παλιά χρόνια, η Γριά που Δεν Πεθαίνει Ποτέ ζούσε κοντά στο Μικρό Μιζούρι. Μερικές φορές την επισκέπτονταν οι Ινδιάνοι. Μια μέρα ήρθανε δώδεκα, και τους πρόσφερε μόνο ένα μικρό καζάνι καλαμπόκι. Πεινούσανε πολύ και η καζάνι ήτανε πολύ μικρό. Αλλά μόλις άδειαζε, αμέσως ξαναγέμιζε κι έτσι όλοι οι Ινδιάνοι είχαν αρκετό καλαμπόκι να φάνε (σ.μ. Προφανώς αυτό το τελευταίο κομμάτι τού μύθου, θα οφείλεται στην επαφή τους με τους ευρωπαίους και το «Θαύμα με τους πέντε άρτους και τα δύο ψάρια» που θα είχαν ακούσει από αυτούς.)

---

Οι Mandan είναι μια φυλή ιθαγενών ινδιάνων που κατοικούσε στις περιοχές τής σημερινής Βόρειας Ντακότα των ΗΠΑ κατά μήκος των όχθων τού ποταμού Άνω Missouri και των παραποτάμων του Heart και Knife. Η οικονομία τους βασιζότανε στη γεωργία και τις εμπορικές συναλλαγές με γειτονικές φυλές – κυρίως ανταλλάσανε καλαμπόκι για κρέας και λίπος βίσωνα. Ο πληθυσμός τους αποδεκατίστηκε το 1781 από ευλογιά. Μετά το 1950, οι Mandan με τους Hidatsa και τους Arikara ζούνε στη New Town, στη Βόρεια Ντακότα. Αναλυτικά για την ιστορία τους: en.wikipedia.org/Mandan 

OLD WOMAN WHO NEVER DIES 

In the sun lives the Lord of Life. In the moon lives Old-Woman-Who-Never-Dies. She has six children, three sons and three daughters. These live in the sky. The eldest son is the Day; another is the Sun; another is Night. The eldest daughter is the Morning Star, called "The Woman who Wears a Plume"; another is a star which circles around the polar star, and she is called "The Striped Gourd"; the third is Evening Star. 

Every spring Old-Woman-Who-Never-Dies sends the wild geese, the swans, and the ducks. When she sends the wild geese, the Indians plant their corn and Old-Woman-Who-Never-Dies makes it grow. When eleven wild geese are found together, the Indians know the corn crop will be very large. The swans mean that the Indians must plant gourds; the ducks, that they must plant beans. 

Indians always save dried meat for these wild birds, so when they come in the spring they may have a corn feast. They build scaffolds of many poles, three or four rows, and one above the others. On this they hang the meat. Then the old women in the village, each one with a stick, meet around the scaffold. In one end of the stick is an ear of corn. Sitting in a circle, they plant their sticks in the ground in front of them. Then they dance around the scaffolds while the old men beat the drums and rattle the gourds. 

Afterwards the old women in the village are allowed to eat the dried meat. 

In the fall they hold another corn feast, after the corn is ripe. This is so that Old-Woman-Who-Never-Dies may send the buffalo herds to them. Each woman carries the entire cornstalk, with the ears attached, just as it was pulled up by the roots. Then they call on Old-Woman-Who-Never-Dies and say, 

"Mother, pity us. Do not send the cold too soon, or we may not have enough meat. Mother, do not let the game depart, so that we may have enough for winter." 

In the fall, when the birds go south to Old-Woman, they take back the dried meat hung on the scaffolds, because Old-Woman is very fond of it. 

Old-Woman-Who-Never-Dies has large patches of corn, kept for her by the great stag and by the white-tailed stag. Blackbirds also help her guard her corn patches. The corn patches are large, therefore the Old Woman has the help also of the mice and the moles. In the spring the birds go north, back to Old-Man-Who-Never-Dies. 

In the olden time, Old-Woman-Who-Never-Dies lived near the Little Missouri. Sometimes the Indians visited her. One day twelve came, and she offered them only a small kettle of corn. They were very hungry and the kettle was very small. But as soon as it was empty, it at once became filled again, so all the Indians had enough to eat.

Πηγή: gutenberg.org - The eBook of Myths and Legends of the Great Plains

[στα όρη Ποικίλο και Αιγάλεω, 16.06.2026]

Στο παρόν παρουσιάζονται λίγες διάσπαρτες εικόνες από τη διαδρομή την οποία ακολούθησα στα όρη Ποικίλο και Αιγάλεω, το πρωινό τής 16ης Ιούνη 2026. Εκμεταλλευόμενος την ψηλή βλάστηση στα δάση Δαφνίου, στο Ποικίλο όρος, και Μονής Δαφνίου, στο Αιγάλεω όρος, περιπλανήθηκα άνετα για αρκετές ώρες.

Ακολουθούνε λίγες εικόνες από

Το Δάσος Δαφνίου, στο Ποικίλο όρος, ένα χώρο με έντονα σημάδια παραμέλησης από τους αρμόδιους και υποβάθμισης από τους επισκέπτες ενώ έχει όλες τις υποδομές να είναι κόσμημα και πόλος έλξης για άθληση, εκδηλώσεις μικρών ομάδων ατόμων, απλή πεζοπορία ή παραμονή για αναψυχή:

Απέναντι, στο όρος Αιγάλεω, διακρίνεται το Σπήλαιο Πανός.

Ένα ερειπωμένο και γκρεμισμένο κατάλυμα – υπαίθρια αποθήκη, διαστάσεων 3,5 Χ 3,5 περίπου μ., στο νότιο μέρος τού χαμηλού λόφου – υψώματος «Μαντριά Τρελλού», στο όρος Αιγάλεω. Κατά πάσα πιθανότητα θα ήτανε κάποιου ιδιόρρυθμου κτηνοτρόφου ενώ λίγα μέτρα νοτιότερα θα βρισκόταν η στάνη ή στρούγκα του:

Μια αράχνη με τον ιστό της πλήρη μικρών εντόμων:

Και το Σπήλαιο Πανός στο Αιγάλεω όρος*:

Δίπλα στην είσοδό του. Αναθηματική κόγχη;

*Προηγούμενες αναρτήσεις για το Σπήλαιο Πανός στο όρος Αιγάλεω:

ανάρτηση 03.11.2020

ανάρτηση 31.01.2026.

[στα Όνεια όρη, 14.06.2026]

Στο παρόν παρουσιάζονται λίγες εικόνες από την κυκλική διαδρομή την οποία ακολούθησα το πρωινό τής 14ης Ιούνη 2026, στα Όνεια όρη, από το τέλος τής οδού Καλλιρρόης (σημείο από το οποίο έχω κατ’ επανάληψη ξεκινήσει πεζοπορικές διαδρομές στα ανατολικά Όνεια όρη), στον Οικισμό Siemens, στα Λουτρά Ωραίας Ελένης, η οποία πέρασε από τον Πύργο – Φρυκτωρία των ελληνιστικών χρόνων στην περιοχή Στανοτόπι* και, ακολουθώντας το πρόσφατα συντηρημένο μονοπάτι, τις ενετικές οχυρώσεις** δίπλα στο χώρο τού Λατομείου Κεχριών.

Η διαδρομή έχει σημειωθεί στο χάρτη από το Google earth:

-από τη διαδρομή προς τα ανατολικά, στην κορυφογραμμή, προς τον αρχαίο Πύργο – Φρυκτωρία:

-από τον αρχαίο Πύργο – Φρυκτωρία:

-από τη διαδρομή στο μονοπάτι προς τις ενετικές οχυρώσεις:

-από τις ενετικές οχυρώσεις:

Εύκολη διαδρομή, που περνά από σημεία με υπέροχη θέα, μήκους 6,1 περίπου χλμ. για την οποία χρειάστηκα λιγότερο από 2 ώρες με όλες τις στάσεις. Να σημειωθεί πως παλαιότερα, προτού τη φωτιά τού 2020, υπήρχε πέρασμα από τον αρχαίο Πύργο – Φρυκτωρία προς τα κάτω, αλλά πλέον η αναγεννημένη βλάστηση το έχει κλείσει τελείως όπως επίσης εξαφανισμένο στη βλάστηση είναι κι ένα παλιό μονοπάτι που κατέβαινε στις ενετικές οχυρώσεις δυτικότερα τού υφιστάμενου και ανατολικότερα τού πρώην χωματόδρομου – λατομικής οδού και πλέον μονοπάτι που προσεγγίζει τις εν λόγω οχυρώσεις από δυτικά.

Προηγούμενες αναφορές:

* ανάρτηση 27.08.2021

** ανάρτηση 18.07.2021.