Nerrivik [Greenland’s Eskimos]

Ένα πουλί κάποτε θέλησε να παντρευτεί μια γυναίκα. Έφτιαξε ένα ωραίο τρίχωμα από δέρμα φώκιας και, έχοντας αδύναμα μάτια, έφτιαξε γυαλιά από ένα χαυλιόδοντα θαλάσσιου ίππου, γιατί ήθελε πολύ να φαίνεται όσο το δυνατόν πιο όμορφος. Κατόπιν ξεκίνησε, μεταμορφωμένος σε άντρα, και φτάνοντας σ’ ένα χωριό, πήρε μια γυναίκα και την έφερε σπίτι.

Κατόπιν άρχισε να πηγαίνει για ψάρεμα και τα ψάρια, τα οποία ονόμαζε φώκιες, τα έφερνε σπίτι στη γυναίκα του.

Μια φορά έχασε τα γυαλιά του και η γυναίκα του, βλέποντας τα άσχημα του μάτια, ξέσπασε σε κλάματα, επειδή ήτανε πολύ άσχημος.

Αλλά ο άντρας της μόνο γέλασε. «Ω, είδες τα μάτια μου; Χα, χα, χα!» Και ξαναφόρεσε τα γυαλιά του.

Τότε τα αδέρφια της, που λαχταρούσανε την αδερφή τους, πήγανε μια μέρα να την επισκεφτούν. Και ενώ ο άντρας της κυνηγούσε, την πήρανε μαζί τους. Ο άντρας της στενοχωρήθηκε πολύ όταν γύρισε σπίτι και δεν τη βρήκε και νομίζοντας ότι κάποιος την είχε απαγάγει, βγήκε σε αναζήτησή της. Κουνούσε τα φτερά του με μεγάλη δύναμη και σήκωσε μια σφοδρή καταιγίδα, γιατί ήταν ένας μεγάλος μάγος.

Όταν ξέσπασε η καταιγίδα, η βάρκα άρχισε να βάζει νερά και καθώς διπλασίασε τα χτυπήματα των φτερών του ο άνεμος δυνάμωσε. Τα κύματα υψωνόντουσαν λευκά από τους αφρούς και η βάρκα παραλίγο να ανατραπεί. Και όταν όσοι ήταν στη βάρκα αρχίσανε να υποψιάζονται ότι η γυναίκα ήταν η αιτία τής καταιγίδας, τη σηκώσανε και την πετάξανε στη θάλασσα. Αυτή προσπάθησε να πιαστεί από τη μια πλευρά τής βάρκας, αλλά τότε πετάχτηκε ο παππούς της και της έκοψε το χέρι.

Κι έτσι πνίγηκε, αλλά στον πάτο τής θάλασσας, έγινε η Nerrivik, η κυρίαρχος όλων των θαλάσσιων πλασμάτων. Κι όταν οι άνθρωποι δεν πιάνουνε καμία φώκια, οι μάγοι κατεβαίνουνε στη Nerrivik, η οποία, επειδή έχει μόνο το ένα χέρι, δεν μπορεί να χτενίσει τα μαλλιά της, και αυτοί το κάνουνε γι' αυτήν κι αυτή, για να τους ευχαριστήσει, στέλνει φώκιες και άλλα θαλάσσια πλάσματα στους ανθρώπους.

Αυτή είναι η ιστορία τής κυρίαρχης τής θάλασσας, την οποία οι άνθρωποι αποκαλούνε Nerrivik επειδή τους δίνει τροφή (σ.σ. στο διαδίκτυο βρήκα, χωρίς να μπορώ να το διασταυρώσω, ότι στη γλώσσα των Inuit, η λέξη nerrivik σημαίνει «τραπέζι τής θάλασσας»). 

NERRIVIK

A bird once wished to marry a woman. He got himself a fine sealskin coat, and having weak eyes, made spectacles out of a walrus tusk, for he was greatly set upon looking as nice as possible. Then he set off, in the shape of a man, and coming to a village, took a wife, and brought her home. 

Now he began to go out catching fish, which he called seal, and brought home to his wife. 

Once it happened that he lost his spectacles, and his wife, seeing his bad eyes, burst out weeping, because he was so ugly. 

But her husband only laughed. "Oho, so you saw my eyes? Hahaha!" And he put on his spectacles again. 

Then her brothers, who longed for their sister, came out one day to visit her. And her husband being out hunting, they took her away with them. The husband was greatly distressed when he came home and found her gone, and thinking someone must have carried her off, he set out in pursuit. He swung his wings with mighty force, and raised a violent storm, for he was a great wizard. 

When the storm came up, the boat began to take in water, and the wind grew fiercer, as he doubled the beating of his wings. The waves rose white with foam, and the boat was near turning over. And when those in the boat began to suspect that the woman was the cause of the storm, they took her up and cast her into the sea. She tried to grasp the side of the boat, but then her grandfather sprang up and cut off her hand. 

And so she was drowned. But at the bottom of the sea, she became Nerrivik, the ruler over all the creatures in the sea. And when men catch no seal, then the wizards go down to Nerrivik. Having but one hand, she cannot comb her hair, and this they do for her, and she, by way of thanks, sends seal and other creatures forth to men. 

That is the story of the ruler of the sea. And men call her Nerrivik because she gives them food.

Πηγή: gutenberg.org. 

 

Σύμφωνα με τη en.wikipedia.org, στη θρησκεία των Inuit, η Nerrivik ή Nerivik είναι η μητέρα τής θάλασσας και η προμηθεύτρια της τροφής τους ενώ προστατεύει τούς ψαράδες και τους κυνηγούς. Στους ιθαγενείς τού Καναδά ήτανε γνωστή ως Sedna ή ως Arnapkapfaaluk ενώ της Γροιλανδίας ως Arnakuagsak.

Η Nerrivik είχε παντρευτεί το θεό της καταιγίδας, ο οποίος στη συνέχεια προκάλεσε καταιγίδα στη θάλασσα ενώ, όταν ο σύζυγός της έφυγε για κυνήγι, οι άνδρες συγγενείς της την μεταφέρανε κρυφά πίσω στην πατρίδα τους. Εκεί οι συγγενείς της την ρίξανε στη θάλασσα, για να κατευνάσουνε την καταιγίδα. Μάλιστα  ο παππούς της τής έκοψε το χέρι με το οποίο προσπάθησε να κρατηθεί από τη βάρκα. Έτσι λοιπόν βρίσκεται, τώρα, με ένα χέρι στον βυθό τής θάλασσας.

Εναλλακτικά υπάρχουνε και άλλοι μύθοι για τη Θεά Nerrivik, π.χ.: στο prezi.com.

[στον Υμηττό, 14.02.2026]

Στο παρόν παρουσιάζονται λίγες εικόνες από την πεζοπορική κυκλική διαδρομή στην κορυφογραμμή τού Υμηττού, από την τελευταία στροφή προτού το πάρκο κεραιών μέχρι μια χέρσα περιοχή, σχήματος καμπυλόγραμμου τριγώνου, νότια τής περιοχής Σέσι Κορωπίου (σ.σ. με την ευκαιρία να σημειωθεί ότι το τοπωνύμιο Σέσι, που απαντάται σε αρκετά μέρη τού ελλαδικού χώρου, είναι αρβανίτικο και σημαίνει πλατεία ή πλάτωμα) και το ηλιόλουστο με δροσερό ξεροβόρι πρωινό τής Τρίτης 24 Φλεβάρη 2026 ήταν ιδανικό.

Η διαδρομή, περί τα 13 χλμ. μήκος με υψ. διαφορά 357 μ. (υψηλότερο – χαμηλότερο σημείο), έχει σημειωθεί στο χάρτη από το Google earth, με την ανωτέρω χέρσα περιοχή σε ένθετο απόσπασμα τού χάρτη.:

Ακολουθούν εικόνες:

Στην επόμενη το σημείο που ξεκινά μονοπάτι προς το Σέσι Κορωπίου.:

Τα ανάντη τού μεγαλύτερου ρέματος τού Υμηττού, της Χαλιδούς:

---

Στην επόμενη διακρίνεται μια λάκκα με ερείπια παλιών αγροικιών, εικόνες από την οποία είχανε παρουσιαστεί τον Απρίλη 2025.:

Η ανωτέρω χέρσα περιοχή. Σχεδόν ούτε χόρτα δεν φυτρώνουν. Τα αίτια δεν φαίνεται να είναι ανθρωπογενή.:

Στην επόμενη διακρίνεται το αναρριχητικό πεδίο «Βραχόκηπος» .:

Γυρίζοντας οι μαργαρίτες γιορτάζανε τη φωτεινή μέρα!:

Στο χωματόδρομο έχουνε γίνει εργασίες ανοίγματός του και συντήρησής του και η είσοδος τού μονοπατιού που παρακάμπτει τη στροφή, περί τα 1.000 μ. νότια τού σημείου που ξεκινάει ο χωματόδρομος, είχε κλείσει. Επιστρέφοντας ακολούθησα το εν λόγω μονοπάτι, με σκοπό να βρω την είσοδό του, και βγήκα στο σημείο τής επόμενης φωτογραφίας, όπου υπήρχε ήδη μικρός κούκος. Αφιέρωσα 3-4 λεπτά τής ώρας και νομίζω πως η είσοδός του είναι ξεκάθαρη.:

We grow accustomed to the Dark [Emily Dickinson]

Συνηθίζουμε με τον καιρό στο Σκοτάδι –

Όταν το Φως κάνει στην άκρη –

Όπως όταν ο Γείτονας κρατάει τη Λάμπα

Με τα μάτια μας το Αντίο του να δούμε –

Μια Στιγμή – Κάνουμε έν’ αβέβαιο βήμα

Στη νύχτα που μόλις πριν λίγο απλώθηκε –

Τότε – προσαρμόζουμε την Όρασή μας στο Σκοτάδι –

Και παίρνουμε το Δρόμο – όρθιοι –

Κι έτσι στα μεγαλύτερα – Σκοτάδια –

Εκείνα των Βραδιών που στις Σκέψη μας κλεινόμαστε –

Όταν ούτε το Φεγγάρι κάποιο σημάδι αποκαλύπτει –

Ούτε κάποιο Αστέρι – φανερώνεται – εντός –

Οι πιο Γενναίοι – ψηλαφούνε λίγο –

Και μερικές φορές χτυπάνε σ’ ένα Δέντρο

Κατευθείαν στο Μέτωπο –

Αλλά καθώς να βλέπουνε μαθαίνουν –

Είτε το Σκοτάδι αλλάζει –

Ή κάτι στην όραση

Προσαρμόζεται στα Μεσάνυχτα –

Και η Ζωή συνεχίζει σχεδόν το ίδιο.

We grow accustomed to the Dark –

When Light is put away –

As when the Neighbor holds the Lamp

To witness her Goodbye –

A Moment – We uncertain step

For newness of the night –

Then – fit our Vision to the Dark –

And meet the Road – erect –

And so of larger – Darkness –

Those Evenings of the Brain –

When not a Moon disclose a sign –

Or Star – come out – within –

The Bravest – grope a little –

And sometimes hit a Tree

Directly in the Forehead –

But as they learn to see –

Either the Darkness alters –

Or something in the sight

Adjusts Itself to Midnight –

And Life steps almost straight.

419

[στην Πάρνηθα, 22.02.2026]

Στο παρόν παρουσιάζονται λίγες εικόνες από τη διαδρομή την οποία ακολουθήσαμε, με το Χρήστο Καραμήτσο, στην Πάρνηθα, το πρωινό τής Κυριακής 22 Φλεβάρη 2026: ξεκινήσαμε από το χώρο στάθμευσης στο τελεφερίκ, ανεβήκαμε τη ρεματιά τής Αγ. Τριάδας ή Μικρή Χούνη, συνεχίσαμε μέχρι το Παλαιοχώρι και πήραμε τη ρεματιά βόρεια (η οποία έρχεται από Καραβόλα και συνεχίζοντας εκβάλλει στη ρεματιά Καμπέρα), μέχρι την πηγή Σκίπιζα και το Πυροφυλάκιο ΕΔΑΣΑ. Από εκεί επιστρέψαμε μέσω τού μονοπατιού και του δρόμου που βγάζει στο Μπάφι και το μονοπάτι προς το Casino. Από εκεί κατεβήκαμε με το τελεφερίκ.  

Υπέροχη διαδρομή (συνολικού μήκους περί τα 13,5 χλμ. και υψ. διαφοράς 798 μ.) σε μια εξαιρετική μέρα που είχε από ήλιο, διαδρομή μες στα σύννεφα, βοριά και ψιλόχιονο ενώ, όπως θα φανεί και στις εικόνες, οι ρεματιές κατεβάζανε νερό, από εποχικές πηγές. Ειδικότερα για τη ρεματιά Αγίας Τριάδας το νερό πήγαζε από ψηλά, από πηγές στο χώρο μπροστά στο εκκλησάκι Αγ. Τριάδας και από τον εξωτερικό τοίχο τής περίφραξης στο παλιό μοτέλ Κυκλάμινα, όμως χανότανε σε καταβόθρες και για αυτό στα κατάντη τής ρεματιάς δεν κατέβαινε νερό.        

Η διαδρομή έχει σημειωθεί στο χάρτη από τη wikimapia:

-Στη ρεματιά Αγ. Τριάδας:

-Στο δρόμο προς το Παλαιοχώρι:

Εποχική πηγή, που αναβλύζει από τον τοίχο τής περίφραξης στο πλαλιό μοτέλ Κυκλάμινα:

-Στη ρεματιά που ανεβαίνει από το Παλαιοχώρι βόρεια:

-Στην Πηγή Σκίπιζα:

-Στο Πυροφυλάκιο ΕΔΑΣΑ:

Παλιότερες σχετικές αναρτήσεις:

Ρεματιά Αγίας Τριάδας

08.10.2022 

03.01.2026 

Ρεματιά Παλαιοχώρι και Πηγή Σκίπιζα

26.12.2022 

Ρεματιά Παλαιοχώρι και Πυροφυλάκιο ΕΔΑΣΑ

30.03.2024

Πυροφυλάκιο ΕΔΑΣΑ

19.11.2022 

Erst wenn [Paul Celan]

Erst wenn ich dich

als Schatten berühre,

glaubst du mir meinen

Mund,

der klettert mit Spät-

sinnigem droben

in Zeithöfen

umher,

du stößt zur Heerschar

der Zweitverwerter unter

den Engeln,

Schweigewütiges

sternt.

Πηγή: goodreads.com. 

Only When 

Only when

as a Shade I touch you,

will you believe my

Mouth,

that climbs with Late-

Minded things up there

around the

Time-Courts,

you come to the Host

of the Twice-Using among

the Angels,

Silence-Enraged

Stars.

Μετάφραση από τα γερμανικά: 

poemhunter.com 

allpoetry.com 

Μόνον όταν

σα Σκιά σε αγγίξω,

θα το πιστέψεις 

το Στόμα μου,

που αναρριχάται – με πράγματα

που εκ των υστέρων καταλαβαίνουμε –

εκεί πάνω

στα Δικαστήρια τού Χρόνου

τριγύρω

εντάσσεσαι στο Πλήθος 

– στους Αγγέλους ανάμεσα – 

σ’ αυτούς που θα τους εκμεταλλευτούνε την ιστορία*

Σιωπηλά – Οργισμένα

Αστέρια.

*Το ποίημα «Erst wenn» βρίσκεται στη συλλογή «Zeitgehöft», η οποία εκδόθηκε το 1976, ήτοι έξι χρόνια μετά το θάνατο τού Paul Celan. Ο όρος «Zweitverwerter» (στα αγγλικά: Twice-Using) είναι νεολογισμός τού ποιητή και θα μπορούσε να ερμηνευτεί με πολλούς τρόπους. Αυτός που επέλεξα αφορά την προσωπική μου ερμηνεία, στο υπέροχο αυτό ποίημα.  

-κζ-

λίκνισμα φύλλων

σύννεφων ροή

άηχες λάμψεις πέρα

[στον Υμηττό, 19.02.2026]

Στο παρόν παρουσιάζονται λίγες εικόνες από την οικεία κυκλική διαδρομή, την οποία ακολούθησα το πρωινό τής 19ης Φλεβάρη 2026, στον Υμηττό, με αφετηρία και κατάληξη το χώρο στάθμευσης στην Ι.Μ. Τιμίου Προδρόμου Καρέα και πέρασμα από τις περιοχές «Δελφοί»* και «Απάγκιο» [στην οποία βρίσκεται το εικονοστάσι Μεταμόρφωση Σωτήρα «εφεξής εικονοστάσι»)]. Η διαδρομή έχει σημειωθεί στο χάρτη από το Google earth.:

Τα σκαλοπάτια προς το Καταφύγιο Υμηττού.:

Η κατωτέρω λήφθηκε από τη θέση «Δελφοί» και δικαιολογεί πλήρως το τοπωνύμιο Δελφοί, το οποίο είναι αρχαίο τοπωνύμιο από τη λέξη δελφύς: μήτρα τής γυναίκας, κοιλότητα. Εκτός από την αρχαία πόλη στη Φωκίδα, με το περίφημο Μαντείο (που βρίσκεται στη βόρεια πλαγιά τής κοιλάδας που σχηματίζει ο ποταμός Πλείστος), συναντιέται και αλλού:

-ως Δέλφι: η κορυφή τού όρους Δίρφυς με τις εντυπωσιακές βαθιές δολίνες,

-στον Υμηττό, 260 περίπου μέτρα νότια τού Καταφύγιου Υμηττού, πάνω από προεξοχή βράχου, σε πλατύ κοίλωμα, στα ανάντη απόκρημνης ρεματιάς,

-στη Σκόπελο, όπου έτσι ονομάζεται το ψηλότερο βουνό της, με υψ. στα 680 μ.,

-αλλά και αλλού, στον ελλαδικό χώρο, όπου συνδέεται και με την αρχαία λατρεία του Θεού Απόλλωνα.

Στο μονοπάτι, παράλληλα και ψηλότερα, στα όρια, της ρεματιάς Σαρίνα, προς το εικονοστάσι. Η καθαρότητα τής ατμόσφαιρας ήταν εξαιρετική καθώς διακρινόντουσαν, στο βάθος, οριακά έως και τα χιονισμένα όρη Μαίναλο και Ταΰγετος (σ.σ. μετάνιωσα που δεν είχα μαζί μου, με το σκεπτικό ότι από την περιοχή αυτή τού Υμηττού έχω περάσει και βγάλει φωτογραφίες πολλές φορές, τη φωτογραφική μηχανή με τον τηλεφακό.):

και από εδώ ακολούθησα το μονοπάτι που κατεβαίνει προς το σημείο αφετηρίας.:

* Προηγούμενες αναρτήσεις για την περιοχή Δελφοί. Να σημειωθεί ότι στην πρώτη διακρίνεται το εικονοστάσι Μεταμόρφωση Σωτήρα, όταν στηριζότανε σε ένα σίδερο ενώ τώρα έχει τοποθετηθεί σε λιθοσωρό. Ενδεικτικά:

pribas.blogspot.com - 16.12.2020 

pribas.blogspot.com - 01.02.2025

pribas.blogspot.com - 28.09.2025

Ζεις για να πεθάνεις [Δημήτρης Παπαθεοφίλου]

Ζεις για να πεθάνεις

Πες μου αν υπάρχει κάτι πιο πολύ

Πεθαίνω και είμαι ακόμα στην αρχή

Μάταιοι αγώνες και προσευχές

Υπνοβατούμε σα μακάβριες σκιές

Πώς να ξεφύγεις και πού να κρυφτείς

Είσαι δεσμώτης μιας κοινής λογικής

Άχαρη τύχη και ματαιότης

Άδοξο τέλος μιας ένδοξης νιότης

Ζεις για να πεθάνεις

Ζεις για να πεθάνεις

Μόνος σου θα φύγεις, μόνος

Ό, τι και να κάνεις (Χ2)

Αυτοί που πιστεύεις θα φύγουν κι αυτοί

Στην ύστατη ώρα που το φως θα χαθεί

Κι αν υπάρχει κάτι άλλο εκεί

Αυτός που το νιώθει αυτός θα το δει

Ζεις για να πεθάνεις

Ζεις για να πεθάνεις

Μόνος σου θα φύγεις, μόνος

Ό, τι και να κάνεις (Χ2)

Ακούστε το....

...από το συγκρότημα «Αρνάκια», στο δίσκο τους LP «Στο Στόμα του Λύκου», 1993 με τους  

Δημήτρη Παπαθεοφίλου – Φωνητικά, Μπάσο 

Αντώνη Πρωτονοτάριο – Κρουστά 

Χάρη Παπασιδέρη – Κιθάρα

[στο Φαληρικό Δέλτα – Πίσω από τη βιτρίνα, 17.02.2026]

Οι μνήμες μου από το Φαληρικό Δέλτα και την ακτογραμμή μεταξύ των εκβολών τής τεχνητής κοίτης τού Ιλισσού* και του Έδεμ (σ.σ. το Έδεμ είναι η παραλία τού Παλιού Φαλήρου, δυτικά των εκβολών τής Πικροδάφνης) ξεκινάνε κάπου στα μέσα τής δεκαετίας τού 1960, όταν με πήγαινε η γιαγιά μου, με το λεωφορείο, πριν καν πάω δημοτικό, στο Μπάτη για μπάνιο και μετά για μπουγάτσα, την οποία μού έπαιρνε από το περίπτερο, απέναντι, δίπλα στη στάση, στο ρεύμα προς Αθήνα.

Αυτό δεν κράτησε πολύ καθώς είχε αρχίσει να λειτουργεί το αποχετευτικό σύστημα στο λεκανοπέδιο τής Αθήνας μεταφέροντας και χύνοντας, χωρίς καμία επεξεργασία (σ.σ. οι εγκαταστάσεις στην Ψυττάλεια αρχίσανε να λειτουργούνε το 1994), τα αστικά λύματα, μέσω τού Ακροκέραμου, δίπλα στα Λιπάσματα στη Δραπετσώνα, στο φαληρικό όρμο ρυπαίνοντας πολύ σοβαρά τις βόρειες και ανατολικές ακτές τής Σαλαμίνας, τον κόλπο τής Ελευσίνας και το Σαρωνικό κόλπο μέχρι νότια την Αίγινα και νοτιοανατολικά πέρα από τη Βάρκιζα.

Αργότερα, μετά τα μέσα τής δεκαετίας τού 1970, συνηθίζαμε με άλλα παιδιά από τη γειτονιά μου, στου Χαροκόπου τότε, να κατεβαίνουμε την Ηρακλέους ή τη Δημοσθένους, να περνάμε τις τότε εγκαταστάσεις του Ιπποδρόμου, οι οποίες βρισκόντουσαν στο σημερινό χώρο τού ΚΠΙΣΝ (σ.σ. σήμερα σώζονται μόνον κάποιοι από τους στάβλους) και να καθόμαστε στην τότε πετρώδη ακτή, στην οποία δεν υπήρχε παρά ένα λιμανάκι με ψαρόβαρκες και μια ή δυο μικρές ψαροταβέρνες – ουζερί, και να χαζεύουμε το λιόγερμα προς την Καστέλλα και την Πειραϊκή.

Η περιοχή εκεί παρέμενε χωρίς σημαντικές αλλαγές μέχρι που ξεκινήσανε τα έργα κατασκευής των εγκαταστάσεων που θα φιλοξενούσανε τους ολυμπιακούς αγώνες 2004. Ο Ιππόδρομος εγκαταλείφθηκε το 2003 ενώ το 2009 ξεκίνησε, στο χώρο τού παλιού ιππόδρομου, η κατασκευή τού ΚΠΙΣΝ.

Η σημερινή εικόνα τής περιοχής με τις μαρίνες, τα café, τα εστιατόρια και τα εμπορικά καταστήματα, τους χώρους αναψυχής και την όλη διαμόρφωση (σ.σ. η οποία δεν έχει ολοκληρωθεί καθώς υπάρχουνε νέα έργα σε εξέλιξη) δεν θυμίζει σε τίποτα την περιοχή πριν λίγες δεκαετίες, αλλά δυστυχώς είναι μια βιτρίνα, που πίσω της βλέπεις άθλιες εικόνες, που σε πληγώνουνε πολύ περισσότερο αν έχεις και μνήμες από την περιοχή.

Οι εικόνες από το σημείο που έχει σημειωθεί με κύκλο στο χάρτη (από το Google earth) που προηγείται των εικόνων.

 

* Μέχρι τις αρχές τού 20ου αι., ο Ιλισσός ποταμός, εξέβαλε στον Κηφισό ποταμό, στο ύψος των σημερινών ορίων Ταύρου και Μοσχάτου, αλλά to 1905 ξεκίνησαν οι εργασίες διάνοιξης τής σημερινής τεχνητής κοίτης, η οποία ξεκινά από το σημείο εισόδου στην Καλλιθέα, στο ύψος τής Παναγής Τσαλδάρη αρ. 202, όπου υπάρχει και αντλιοστάσιο υδάτων, μέχρι το φαληρικό όρμο. Οι εργασίες διάνοιξης και εγκιβωτισμού ολοκληρωθήκανε το 1950 ενώ οι εργασίες επικάλυψης του ξεκινήσανε κάπου το 1960 και μέχρι το 1982 τον σκεπάσανε μέχρι το ύψος της οδού Φορνέζη. Τα τελευταία χρόνια ο προβληματισμός έχει να κάνει με το γιατί δεν τον αφήσαμε ανοιχτό εξ αρχής.