Στο παρόν παρουσιάζονται λίγες εικόνες (οι οποίες αφορούνε σημεία από τα οποία δεν έχουνε παρουσιαστεί παλαιότερα εικόνες στο παρόν ιστολόγιο) από τη διαδρομή την οποία ακολούθησα στο Ποικίλο όρος, το πρωινό τής 4ης Μάη 2026 – συνολικού μήκους 5,5 περίπου χλμ. και συνολικής υψ. διαφοράς 196 περίπου μ. – η οποία έχει σημειωθεί στο χάρτη από το Google earth:
Ξεκίνησα από το χώρο στάθμευσης στο νεκροταφείο Πετρούπολης και ακολούθησα το χωματόδρομο μέχρι το σημείο, στο βορειοανατολικό άκρο τού παλιού λατομείου Μουσαμά (εφεξής λατομείο), στο οποίο διακλαδίζεται σε τέσσερις χωματόδρομους. Από εκεί ακολούθησα ένα μη σηματοδοτημένο, οριακά σαφές, μονοπάτι, το οποίο κινείται παράλληλα στο χωματόδρομο που ανεβαίνει προς την κορυφή Ζαχαρίτσα*, σε απόσταση από 1 έως 3 μέτρα από το χείλος τού γκρεμού τού υπολειμματικού χώρου τού λατομείου.
Θέλω να σταθώ λίγο στην επόμενη εικόνα.
Ο γκρεμός, κάτω από τα όρια, τα χείλη, ενός λατομείου σε σχέση με έναν άλλο γκρεμό, ο οποίος διαμορφώθηκε – και εξακολουθεί να διαμορφώνεται από τη δράση τού νερού και του αέρα, άσχετα αν ο άνθρωπος δεν μπορεί να το συνειδητοποιήσει – μες σε δεκάδες ή εκατοντάδες χιλιάδες ή και εκατομμύρια χρόνια, είναι πολύ πιο ασταθής γιατί προέκυψε μετά από βίαιες απομακρύνσεις πετρωμάτων (σ.σ. μετά από εκρήξεις κ.λπ.) οι οποίες φθείρανε τη δομική ακεραιότητα των πετρωμάτων που απέμειναν, καθιστώντας τα επιρρεπή σε κατολισθήσεις (σ.σ. εννοείται πως και στη φύση, γκρεμοί, δημιουργούνται και από βίαια γεγονότα όπως εκρήξεις ηφαιστείων, τεκτονικές μετακινήσεις τού εδάφους κ.λπ., οι οποίοι για μεγάλα χρονικά διαστήματα παραμένουν ασταθείς.). Αυτό ακριβώς δείχνει η προηγούμενη εικόνα. Σε πολλά σημεία τού εδάφους, δίπλα στα χείλη τού γκρεμού στο λατομείο, παρατηρούνται τέτοιες σχισμές, οι οποίες δείχνουν ότι το έδαφος μεταξύ τής ρωγμής και του γκρεμού υποχωρεί. Το πότε και το πόσο ώριμο είναι να φύγει με κατολίσθηση, μόνο ειδικές έρευνες μπορούνε να το δείξουνε και προσωπικά θεωρώ ότι ένας ορεινός πεζοπόρος δεν πρέπει να ρισκάρει να πατάει στην περιοχή μεταξύ τής σχισμής και του γκρεμού.
Λίγο μετά το ψηλότερο σημείο στον γκρεμό τού λατομείου,
...το μονοπάτι χάνεται λόγω τής ολικής αναγέννησης τής βλάστησης και ιδίως των πεύκων στο πριν λίγα χρόνια καμένο μέρος τού δάσους, οπότε ακολούθησα περάσματα μεταξύ των νεαρών δέντρων προς το χωματόδρομο ψηλότερα.
Στάθηκα λίγο σε ένα μικρό βραχοσκεπές, σε ένα μικρό στεφάνι από τους βράχους (σ.σ. η θέση του έχει σημειωθεί στον ανωτέρω χάρτη με λευκή έλλειψη).
Από εκεί πήρα το μονοπάτι που περνάει από την κορυφή Ζαχαρίτσα και επέστρεψα ακολουθώντας το χωματόδρομο αρχικά νότια και μετά βορειοανατολικά, κατόπιν κατέβηκα ένα μονοπάτι που βγάζει σε μια τσιμεντένια δεξαμενή νερού και από εκεί συνέχισα στο χωματόδρομο μέχρι το σημείο που ξεκίνησα. Στο μονοπάτι, στο σημείο που έχει σημειωθεί με λευκό τετράγωνο, μου τράβηξε την προσοχή λιθοσωρός,
που κατά πάσα πιθανότητα είναι ό,τι απέμεινε από παλιά στρούγκα καθόσον το σημείο είναι αρκετά μακριά από το χωματόδρομο για να είναι πέτρες από το άνοιγμά του.
Στα αξιοσημείωτα: όπως φαίνεται σε κάποιες από τις εικόνες πάνω από το λατομείο, προς τα βόρεια, η κορυφή τής Πάρνηθας είναι κατάλευκη! Δεν θυμάμαι άλλη φορά να έχει συμβεί κάτι τέτοιο Μάη μήνα!
*
