04 Μαρτίου 2026

Δάκρυα και Τιμή μόνο για τη Yanar Mohammed και όσες και όσους αγωνίζονται για την πραγματική απελευθέρωση.

Η είδηση τής δολοφονίας τής Yanar Mohammed – της μεγάλης αυτής αγωνίστριας για τα γυναικεία δικαιώματα στο Ιράκ, κομουνίστριας και ιδρυτικού μέλους τού «Organization of Women's Freedom in Iraq (OWFI)»*, ο οποίος εναντιώθηκε και στο πολιτικό Ισλάμ, που επιδιώκει την επιβολή τής Σαρίας, και στην κατοχή τού Ιράκ από τις ΗΠΑ και τη Μεγάλη Βρετανία – στη χώρα μας αναφέρθηκε μόνον από το In.gr. Δολοφονήθηκε από δυο άγνωστους, οι οποίοι την πυροβόλησαν έξω από το σπίτι της στη Βαγδάτη τη Δευτέρα 2 Μάρτη 2026 και η είδηση θάφτηκε υπό το βάρος των εξελίξεων: του πολέμου εξουσίας και ελέγχου ενεργειακών δρόμων μεταξύ των ακραίων φασιστικών καθεστώτων αφενός των μουλάδων και καταπιεστών τού ιρανικού λαού αφετέρου του αλλοπρόσαλλου ακροδεξιού Τραμπ και του συνοδοιπόρου του Νετανιάχου.

Επειδή η ποίηση είναι κυρίαρχο θέμα στο παρόν ιστολόγιο, θα ήθελα να αναφερθώ σε μια ξεχασμένη, αλλά συγκλονιστική είδηση, που αφορά την Yanar Mohammed:

Όπου οι Λέξεις Λιώνουν τους Τοίχους: Η Ειρηνοποιητική Δύναμη της Ποίησης

Παρόλο που ένοπλοι φρουροί είχανε περικυκλώσει το χώρο και ο ήχος από τις βόμβες διέκοπτε την ποίηση, χίλιοι Σουνίτες και Σιίτες, χόρευαν, κλαίγανε και ζητωκραυγάζανε μαζί.
Ήτανε το 2006, στο απόγειο τού πολέμου στο Ιράκ. Σ’ ένα βομβαρδισμένο δρόμο, που κάποτε ήτανε μια όμορφη περιοχή στο κέντρο τής Βαγδάτης, έχει στηθεί μια μεγάλη σκηνή, εν μέσω εκρήξεων και συγκρούσεων. Ήταν η πρώτη από αυτές που θα αποδειχτούνε πολλές συγκεντρώσεις ποιητών, σε μια πρωτοβουλία που ονομάστηκε «Χώρος Ελευθερίας». Εκεί, και ενώ πολιτοφύλακες σουνίτες και σιίτες περιφερόντουσαν στους δρόμους, άνδρες και γυναίκες, και από τις δύο θρησκευτικές παρατάξεις, συγκεντρωθήκανε για να πούνε ποίηση. Οι Σιίτες κσθόντουσαν απέναντι από τους Σουνίτες, νομίζοντας ότι θα είναι ένας διαγωνισμός, αλλά μέχρι το τέλος τής εκδήλωσης, όλοι αγκαλιαστήκανε και χορεύανε μαζί, επειδή τα ποιήματα και από τις δύο πλευρές μιλούσανε τις ίδιες λέξεις, για τις ίδιες λαχτάρες και τις ίδιες πληγές.
Για αυτό το θαύμα, η συντάκτρια τού άρθρου και ποιήτρια Kim Rosen, έμαθε από την Yanar Mohammed. Μάλιστα η OWFI είχε χρηματοδοτήσει το «Χώρο Ελευθερίας». «Ήτανε ποίηση πινγκ πονγκ», αναφώνησε η Yanar, «με αυτήν τη μαγική μπάλα να αναπηδά από τη μία πλευρά στην άλλη. Αποδείχθηκε ότι όλοι ήτανε στην ίδια ομάδα!»

*

03 Μαρτίου 2026

Τρία (3) haiku τής Sugita Hisajo

Η Hisajo Sugita (杉田 久女), 20.05.1890 – 21.01.1946. ήτανε γιαπωνέζα ποιήτρια χαϊκού, η οποία μαζί με τις Kana Hasegawa και Shizunojo Takeshita θεωρούνται οι τρεις σημαντικότερες ποιήτριες τού σύγχρονου χαϊκού.
Είχε μια δύσκολη οικογενειακή ζωή και μια ταραγμένη σχέση με τον μέντορά της, τον ποιητή Kyoshi Takaham και η τραγική της ζωή συχνά γινόταν η πηγή τού έργου της.
Γεννήθηκε στην πόλη Kagoshima τής ομώνυμης επαρχίας και ήταν η τρίτη κόρη τού Renzo Akahori, ο οποίος είχε διατελέσει υπουργός οικονομικών τής Ιαπωνίας και διαρκώς μετατίθετο λόγω τής δουλειάς του σε πολλά μέρη, και της συζύγου του Sayo.     
Αποφοίτησε από το Ανώτερο Κανονικό Σχολείο Θηλέων τού Τόκυο (σήμερα Λύκειο Πανεπιστημίου Ochanomizu, το 1908.   
Είχε πει ότι πάντα ήθελε α παντρευτεί ζωγράφο και έτσι παντρεύτηκε τον Udai Sugita, ζωγράφο και δάσκαλο τέχνης. Το ζευγάρι μετακόμισε στη Kokura τής επαρχίας Fukuoka (σήμερα Kitakyushu), όπου είχε προσληφθεί να διδάξει ο άντρας της.   
Το 1911 γεννήθηκε η πρώτη της κόρη Masako και πέντε χρόνια μετά η δεύτερη κόρη της Mitsuko.
Ο μεγαλύτερος αδελφός της, Gessen Akahori, ο οποίος ήτανε ποιητής χαϊκού, ήρθε το 1917 και έμεινε με το ζευγάρι και ήταν αυτός που τη μύησε στην ποίηση χαϊκού. Πριν την ενασχόλησή της με την ποίηση χαϊκού ήθελε να γίνει μυθιστοριογράφος. 
Το πρώτο της χαϊκού δημοσιεύθηκε το 1917 και την ίδια χρονιά γνωρίζει τον Kyoshi Takahama, που έγινε μέντορά της και με βάση φήμες και ερωμένη του. Με τη ζωή με το σύζυγό της δήλωνε απογοητευμένη και σε αυτό συνετέλεσε ότι ο σύζυγός της είχε σταματήσει να δημιουργεί εικαστικό έργα.
Το 1920 αρρώστησε με νεφροπάθεια και ζήτησε διαζύγιο, το οποίο ο άντρας της τής το αρνήθηκε. Ταυτόχρονα την κατηγόρησε ότι παραμελούσε τις οικιακές της υποχρεώσεις. Σταμάτησε να γράφει ενώ το 1922 με τον άντρα της βαφτίστηκαν χριστιανοί.
Το 1930 ξεκίνησε πάλι να γράφει και το 1932 κέρδισε μάλιστα και εθνικό βραβείο. Το 1932 ίδρυσε το λογοτεχνικό περιοδικό χαϊκού, Hanagoromo (Ρούχα για να βλέπω λουλούδια), μόνο για γυναίκες, από το οποίο εκδοθήκανε πέντε τεύχη.  
Αν και το επιδίωξε δεν κατάφερε να εκδώσει δική της ποιητική συλλογή. Στην προσπάθεια της αυτή δεν έτυχε καμίας βοήθειας από τον Kyoshi Takahama.     
Το 1936 αποβλήθηκε μαζί με τους Sojo Hino και Zenjido Yoshioka από τη λογοτεχνική κοινότητα Hototogisu, κάτι που την οδήγησε σε κατάθλιψη και σταμάτημα τού συγγραφικού της έργου. Επέστρεψε το 1939 δημιουργώντας αυτοβιογραφικά ποιήματα.
Μετά τον 2οΠΠ, τον Οκτώβρη 1945 αρρώστησε λόγω κακής διατροφής, που μάστιζε την ηττημένη Ιαπωνία, και λίγο μετά, στις 21 Γενάρη 1946 πέθανε από επιπλοκές οφειλόμενες στον υποσιτισμό και τη νεφρική ανεπάρκεια από την οποία έπασχε.    
Το 1952, η κόρη της και ποιήτρια Masako Ishi, εξέδωσε ποιητική συλλογή με το έργο της.
Η τραγική της ζωή σημάδεψε ανεξίτηλα το ποιητικό της έργο. Μάλιστα στην εισαγωγή τού λογοτεχνικού της περιοδικού Hanagoromo, έγραψε ότι η ζωή της ήταν αφιερωμένη στην τέχνη και δεν φρόντισε όπως έπρεπε το σπίτι της, ότι δεν είναι τίποτα ως γυναίκα, ότι είναι μια βρικόλακας, μια αιρετική, την οποία την κατηγορούσαν, την πίεζαν και την απαξίωναν οι γύρω της, με αποτέλεσμα να σκέφτεται κάποιες φορές την αυτοκτονία.

Ακολουθούνε τρία ποιήματά της χαϊκού σε απόδοση εκτός κανόνα 17συλλαβών, καθόσον οι αποδόσεις, στο πλαίσιο τού κανόνα των 17συλλαβών, που επιχείρησα δεν με κάλυπταν.        

Το πρώτο από την ποιητική συλλογή «Far beyond the field-haiku by Japanese women» τού Makoto Ueda και τα υπόλοιπα από την ιστοσελίδα: worldhaikureview.wordpress.com


at spring dawn
unforgetful of a dream
long eyelashes

στο ξύπνημα τής άνοιξης
μ’ ένα όνειρο οδηγό
μεγάλες βλεφαρίδες


oh, pheasant’s wife
do feel sad over your
stolen egg

ω, γυναίκα τού φασιανού
πόσο λυπάμαι
για το κλεμμένο σου αυγό


my love for a butterfly
quickly goes cold, hearing it was
a caterpillar

η αγάπη μου για την πεταλούδα
έσβησε γρήγορα, μόλις άκουσα
πως ήτανε μια κάμπια

02 Μαρτίου 2026

[στα μονοπάτια Σ1 και Σ2 στη Στενή Δίρφυος, 01.03.2026]

Τα μονοπάτια Σ1 και Σ2 μπορεί να μην προσφέρουνε τις εντυπωσιακές θέες, που προσφέρουν άλλες διαδρομές στους ορεινούς όγκους Δίρφυος και Ξεροβουνίου, στην Εύβοια, προσφέρουν όμως μια απολαυστική διαδρομή που κινείται μες στα πυκνά ελατοδάση τής περιοχής, τις κακοτράχαλες ασβεστολιθικές πλαγιές τού ορεινού όγκου «Τούρλα» κ.λπ. Το πρωινό τής 1ης Μάρτη 2026, ακολουθήσαμε με το Χρήστο Καραμήτσο, μια κυκλική διαδρομή που συνδυάζει ανέβασμα από το χώρο τού ανολοκλήρωτου κτιρίου (σ.σ. το εν λόγω κτίριο ξεκίνησε επί χούντας με ενέργειες τού μεγαλοστελέχους τής χούντας, Οδυσσέα Αγγελή, ο οποίος καταγόταν από τη Στενή, για να γίνει αθλητικό κέντρο, το οποίο δεν ολοκληρώθηκε και με την πτώση τής χούντας εγκαταλείφθηκε) βόρεια τού γηπέδου Στενής, στο μονοπάτι Σ1 μέχρι το Καταφύγιο Δίρφυος. Από εκεί πορεία στο χωματόδρομο τού διάσελου Δίρφυος – Ξεροβουνίου και επιστροφή μέσω του μονοπατιού Σ2. Η διαδρομή έχει σημειωθεί στο χάρτη από τη wikimapia.:





































Η διαδρομή που ακολουθήσαμε, δηλαδή ανέβασμα μέσω τού Σ1 και κατέβασμα μέσω τού Σ2, κατά την εκτίμησή μου είναι προτιμότερη από την αντίστροφη και αυτό γιατί το Σ1 έχει πολύ μεγαλύτερη ποικιλία και εναλλαγή συνθηκών (σ.σ. περιλαμβάνει τμήματα σε χώμα αλλά και σε κακοτράχαλα, διαβρωμένα, ασβεστολιθικά βράχια και είναι πιο κουραστικό από το Σ2 που κινείται γενικά σε ομαλό έδαφος αν και πιο επικλινές).
Ακολουθούν εικόνες από τη διαδρομή:
Ανεβαίνοντας (το Σ1):

























Στις επόμενες δύο μια εποχική πηγή.:

























Στις καρστικά διαβρωμένες ασβεστολιθικές πλαγιές τού ορεινού όγκου «Τούρλα».:


























Στις επόμενες τρεις ένα βάραθρο, το οποίο βρίσκεται δίπλα στο μονοπάτι, στη θέση 38°35’56’’N 23°50’25’’E, που καλό είναι η προσέγγιση στα άκρα του να γίνει με προσοχή.:























































Οι επόμενες από το πυκνό πολύ όμορφο ελατοδάσος, πλησιάζοντας το Καταφύγιο.:





















Το καταφύγιο.:


















Το διάσελο Δίρφυος – Ξεροβουνίου.:





















Από το μονοπάτι Σ2, που χαμηλά διασχίζει την κοίτη τού Στενιώτικου ποταμού.:






























01 Μαρτίου 2026

[στην Πάρνηθα, 27.02.2026]

Εικόνες από τη ρεματιά Αγ. Γεωργίου, στην Πάρνηθα, πριν και μετά την καταστροφή τού 2023 έχουνε παρουσιαστεί κατ’ επανάληψη στο παρόν ιστολόγιο (ενδεικτικά: ανάρτηση 20.05.2025 και ανάρτηση 17.11.2024 και τα link στο τέλος) ενώ το μονοπάτι που κινείτο στις πλαγιές νότια τής ρεματιάς και διασταυρωνόταν, στο ύψος τού πέταλου που σχηματίζει ο χωματόδρομος, με το χωματόδρομος, ήταν από τα κορυφαία μονοπάτια τής Πάρνηθας.
Στο παρόν παρουσιάζονται εικόνες από την κυκλική διαδρομή, την οποία ακολούθησα το πρωινό τής 27ης Φλεβάρη 2027, κατά μήκος τού χωματόδρομου, που ανεβαίνει στον Αγ. Γεώργιο Κεραμιδιού και της διακλάδωσής του που συνεχίζει πίσω από τους ορεινούς όγκους Κυράς και Αέρα μέχρι λίγο πριν το γήπεδο τού ΣΕΓΑΣ. Από εκεί ανέβηκα κατά μήκος παλιού μονοπατιού προς το διάσελο Κυράς και Αέρα, συνέχισα μέχρι την κορυφή τού ορεινού όγκου Αέρας, με τις εγκαταλελειμμένες στρατιωτικές εγκαταστάσεις, κατέβηκα προς το παλιό Σανατόριο και επέστρεψα αρχικά ακολουθώντας την οδ. Πάρνηθος και μετά κατεβαίνοντας το μονοπάτι που, κινείται ψηλά και παράλληλα στο ρέμα Αγίας Τριάδας, περνώντας από τα βόρεια πέταλα τής οδ. Πάρνηθος. Μόνο που συγκριτικά με την κατάστασή του το Νοέμβρη 2024, από ένα σημείο και μετά ήταν γεμάτο πεσμένους καμένους κορμούς και το άφησα βγαίνοντας στην οδ. Πάρνηθος. Μετά από λίγο ακολούθησα ένα άλλο υπό εξαφάνιση μονοπάτι, που το πνίγει η υπό αναγέννηση βλάστηση και από πεύκα! Η δουλειά που έχει γίνει από τους ξυλοκόπους, με τα παράλληλα ξύλινα φράγματα από τους καμένους κορμούς, που συγκρατούνε το χώμα, αποδίδει καθώς δίπλα στους κορμούς υπάρχει πλήθος νεαρών βλασταριών από πεύκα.
Η διαδρομή που ακολούθησα, περί τα 14,5 χλμ. μήκος και 567 μ. υψ. διαφοράς (ψηλότερου – χαμηλότερου σημείου), έχει σημειωθεί στο χάρτη από το Google earth.:






















Στις εικόνες πάντως που ακολουθούνε καταγράφεται και η οριστική αλλαγή τού τοπίου καθώς γίνονται εργασίες τοποθέτησης τσιμεντένιων φραγμάτων στην κοίτη τού ρέματος Αγ. Γεωργίου.

Στα κατάντη τού ρέματος, ανοίχτηκε χωματόδρομος εκεί που υπήρχε μονοπάτι το οποίο πήγαινε από το χωματόδρομο προς το μονοπάτι Αγ. Γεωργίου, ο νέος αυτός χωματόδρομος κατεβαίνει στην κοίτη και εξυπηρετεί στην κατασκευή δύο φραγμάτων (δεν ξέρω αν υπάρχει και άλλο – από πάνω αυτά τα δύο φαίνονται). 



















Στα ανάντη τού ρέματος, κοντά στο εκκλησάκι Αγ. Γεωργίου, ανοίχτηκε και άλλος χωματόδρομος που εξυπηρετεί στην κατασκευή και άλλων δύο φραγμάτων ενώ διακρίνεται και συνεργείο που κάνει εργασίες δενδροφύτευσης πεύκων και ελάτων. Δίπλα στον Αγ. Γεώργιο διακρίνεται ένα κοπάδι ελάφια.  





























Στην επόμενη, το σημείο που ξεκινούσε το χαμένο πια από τους καμένους κορμούς μονοπάτι που οδηγούσε στους ορεινούς όγκους Κεραμίδι και Κορομηλιά.


















Στην επόμενη, τα ανάντη τής ρεματιάς Αγ. Γεωργίου, από το χωματόδρομο βόρειά της.:












Η επόμενη από το χωματόδρομο πίσω από τον ορεινό όγκο Κυρά.:



























Στο παλιό μονοπάτι, λίγο πριν το γήπεδο ΣΕΓΑΣ προς το διάσελο Κυράς – Αέρα.:
























Προς και στην κορυφή Αέρας.





Ένα από τα ελάχιστα σημεία, στα μονοπάτια που κόβουνε την οδ. Πάρνηθος, που διακρίνεται το μονοπάτι.:




28 Φεβρουαρίου 2026

Τρία χρόνια μετά...

Διότι αν φταίει η αμέλεια ή η ανικανότητα ενός σταθμάρχη, τότε δεν φταίει αυτός.



26 Φεβρουαρίου 2026

Nerrivik [Greenland’s Eskimos]

Ένα πουλί κάποτε θέλησε να παντρευτεί μια γυναίκα. Έφτιαξε ένα ωραίο τρίχωμα από δέρμα φώκιας και, έχοντας αδύναμα μάτια, έφτιαξε γυαλιά από ένα χαυλιόδοντα θαλάσσιου ίππου, γιατί ήθελε πολύ να φαίνεται όσο το δυνατόν πιο όμορφος. Κατόπιν ξεκίνησε, μεταμορφωμένος σε άντρα, και φτάνοντας σ’ ένα χωριό, πήρε μια γυναίκα και την έφερε σπίτι.
Κατόπιν άρχισε να πηγαίνει για ψάρεμα και τα ψάρια, τα οποία ονόμαζε φώκιες, τα έφερνε σπίτι στη γυναίκα του.
Μια φορά έχασε τα γυαλιά του και η γυναίκα του, βλέποντας τα άσχημα του μάτια, ξέσπασε σε κλάματα, επειδή ήτανε πολύ άσχημος.
Αλλά ο άντρας της μόνο γέλασε. «Ω, είδες τα μάτια μου; Χα, χα, χα!» Και ξαναφόρεσε τα γυαλιά του.
Τότε τα αδέρφια της, που λαχταρούσανε την αδερφή τους, πήγανε μια μέρα να την επισκεφτούν. Και ενώ ο άντρας της κυνηγούσε, την πήρανε μαζί τους. Ο άντρας της στενοχωρήθηκε πολύ όταν γύρισε σπίτι και δεν τη βρήκε και νομίζοντας ότι κάποιος την είχε απαγάγει, βγήκε σε αναζήτησή της. Κουνούσε τα φτερά του με μεγάλη δύναμη και σήκωσε μια σφοδρή καταιγίδα, γιατί ήταν ένας μεγάλος μάγος.
Όταν ξέσπασε η καταιγίδα, η βάρκα άρχισε να βάζει νερά και καθώς διπλασίασε τα χτυπήματα των φτερών του ο άνεμος δυνάμωσε. Τα κύματα υψωνόντουσαν λευκά από τους αφρούς και η βάρκα παραλίγο να ανατραπεί. Και όταν όσοι ήταν στη βάρκα αρχίσανε να υποψιάζονται ότι η γυναίκα ήταν η αιτία τής καταιγίδας, τη σηκώσανε και την πετάξανε στη θάλασσα. Αυτή προσπάθησε να πιαστεί από τη μια πλευρά τής βάρκας, αλλά τότε πετάχτηκε ο παππούς της και της έκοψε το χέρι.
Κι έτσι πνίγηκε, αλλά στον πάτο τής θάλασσας, έγινε η Nerrivik, η κυρίαρχος όλων των θαλάσσιων πλασμάτων. Κι όταν οι άνθρωποι δεν πιάνουνε καμία φώκια, οι μάγοι κατεβαίνουνε στη Nerrivik, η οποία, επειδή έχει μόνο το ένα χέρι, δεν μπορεί να χτενίσει τα μαλλιά της, και αυτοί το κάνουνε γι' αυτήν κι αυτή, για να τους ευχαριστήσει, στέλνει φώκιες και άλλα θαλάσσια πλάσματα στους ανθρώπους.
Αυτή είναι η ιστορία τής κυρίαρχης τής θάλασσας, την οποία οι άνθρωποι αποκαλούνε Nerrivik επειδή τους δίνει τροφή (σ.σ. στο διαδίκτυο βρήκα, χωρίς να μπορώ να το διασταυρώσω, ότι στη γλώσσα των Inuit, η λέξη nerrivik σημαίνει «τραπέζι τής θάλασσας»). 


NERRIVIK

A bird once wished to marry a woman. He got himself a fine sealskin coat, and having weak eyes, made spectacles out of a walrus tusk, for he was greatly set upon looking as nice as possible. Then he set off, in the shape of a man, and coming to a village, took a wife, and brought her home. 
Now he began to go out catching fish, which he called seal, and brought home to his wife. 
Once it happened that he lost his spectacles, and his wife, seeing his bad eyes, burst out weeping, because he was so ugly. 
But her husband only laughed. "Oho, so you saw my eyes? Hahaha!" And he put on his spectacles again. 
Then her brothers, who longed for their sister, came out one day to visit her. And her husband being out hunting, they took her away with them. The husband was greatly distressed when he came home and found her gone, and thinking someone must have carried her off, he set out in pursuit. He swung his wings with mighty force, and raised a violent storm, for he was a great wizard. 
When the storm came up, the boat began to take in water, and the wind grew fiercer, as he doubled the beating of his wings. The waves rose white with foam, and the boat was near turning over. And when those in the boat began to suspect that the woman was the cause of the storm, they took her up and cast her into the sea. She tried to grasp the side of the boat, but then her grandfather sprang up and cut off her hand. 
And so she was drowned. But at the bottom of the sea, she became Nerrivik, the ruler over all the creatures in the sea. And when men catch no seal, then the wizards go down to Nerrivik. Having but one hand, she cannot comb her hair, and this they do for her, and she, by way of thanks, sends seal and other creatures forth to men. 
That is the story of the ruler of the sea. And men call her Nerrivik because she gives them food.

Πηγή: gutenberg.org. 
 

Σύμφωνα με τη en.wikipedia.org, στη θρησκεία των Inuit, η Nerrivik ή Nerivik είναι η μητέρα τής θάλασσας και η προμηθεύτρια της τροφής τους ενώ προστατεύει τούς ψαράδες και τους κυνηγούς. Στους ιθαγενείς τού Καναδά ήτανε γνωστή ως Sedna ή ως Arnapkapfaaluk ενώ της Γροιλανδίας ως Arnakuagsak.
Η Nerrivik είχε παντρευτεί το θεό της καταιγίδας, ο οποίος στη συνέχεια προκάλεσε καταιγίδα στη θάλασσα ενώ, όταν ο σύζυγός της έφυγε για κυνήγι, οι άνδρες συγγενείς της την μεταφέρανε κρυφά πίσω στην πατρίδα τους. Εκεί οι συγγενείς της την ρίξανε στη θάλασσα, για να κατευνάσουνε την καταιγίδα. Μάλιστα  ο παππούς της τής έκοψε το χέρι με το οποίο προσπάθησε να κρατηθεί από τη βάρκα. Έτσι λοιπόν βρίσκεται, τώρα, με ένα χέρι στον βυθό τής θάλασσας.

Εναλλακτικά υπάρχουνε και άλλοι μύθοι για τη Θεά Nerrivik, π.χ.: στο prezi.com.

25 Φεβρουαρίου 2026

[στον Υμηττό, 14.02.2026]

Στο παρόν παρουσιάζονται λίγες εικόνες από την πεζοπορική κυκλική διαδρομή στην κορυφογραμμή τού Υμηττού, από την τελευταία στροφή προτού το πάρκο κεραιών μέχρι μια χέρσα περιοχή, σχήματος καμπυλόγραμμου τριγώνου, νότια τής περιοχής Σέσι Κορωπίου (σ.σ. με την ευκαιρία να σημειωθεί ότι το τοπωνύμιο Σέσι, που απαντάται σε αρκετά μέρη τού ελλαδικού χώρου, είναι αρβανίτικο και σημαίνει πλατεία ή πλάτωμα) και το ηλιόλουστο με δροσερό ξεροβόρι πρωινό τής Τρίτης 24 Φλεβάρη 2026 ήταν ιδανικό.
Η διαδρομή, περί τα 13 χλμ. μήκος με υψ. διαφορά 357 μ. (υψηλότερο – χαμηλότερο σημείο), έχει σημειωθεί στο χάρτη από το Google earth, με την ανωτέρω χέρσα περιοχή σε ένθετο απόσπασμα τού χάρτη.:



























Ακολουθούν εικόνες:





























Στην επόμενη το σημείο που ξεκινά μονοπάτι προς το Σέσι Κορωπίου.:


















Τα ανάντη τού μεγαλύτερου ρέματος τού Υμηττού, της Χαλιδούς:


















---





Στην επόμενη διακρίνεται μια λάκκα με ερείπια παλιών αγροικιών, εικόνες από την οποία είχανε παρουσιαστεί τον Απρίλη 2025.:


















Η ανωτέρω χέρσα περιοχή. Σχεδόν ούτε χόρτα δεν φυτρώνουν. Τα αίτια δεν φαίνεται να είναι ανθρωπογενή.:





















Στην επόμενη διακρίνεται το αναρριχητικό πεδίο «Βραχόκηπος» .:































Γυρίζοντας οι μαργαρίτες γιορτάζανε τη φωτεινή μέρα!:
























Στο χωματόδρομο έχουνε γίνει εργασίες ανοίγματός του και συντήρησής του και η είσοδος τού μονοπατιού που παρακάμπτει τη στροφή, περί τα 1.000 μ. νότια τού σημείου που ξεκινάει ο χωματόδρομος, είχε κλείσει. Επιστρέφοντας ακολούθησα το εν λόγω μονοπάτι, με σκοπό να βρω την είσοδό του, και βγήκα στο σημείο τής επόμενης φωτογραφίας, όπου υπήρχε ήδη μικρός κούκος. Αφιέρωσα 3-4 λεπτά τής ώρας και νομίζω πως η είσοδός του είναι ξεκάθαρη.: