Πέντε haiku τού Hirose Izen

Ο Hirose Izen (廣瀬 惟然), 1648 – 1711, ήτανε πολύ σημαντικός ιάπωνας ποιητής χαϊκού τής περιόδου Edo στην Ιαπωνία. Γεννήθηκε στην πόλη Seki τής νομαρχίας Gifu, ήταν αφοσιωμένος οπαδός τού Ζεν και ανήκε στο στενό κύκλο των μαθητών τοϋ Matsuo Basho.  

Ακολουθούνε πέντε χαϊκού τού Hirose Izen, σε αγγλική μετάφραση. Από τις δυο αποδόσεις, στα ελληνικά, οι δεύτερες προσαρμοσμένες στον κανόνα των 17συλλαβών

These flowers of the plum –

How red, how red they are,

How red, indeed!

Αυτά τα άνθη τής δαμασκηνιάς –

Πόσο κόκκινα, πόσο κόκκινα είναι,

Πόσο κόκκινα, πράγματι!

της δαμασκηνιάς

αυτής, τα άνθη,

στο πιο κόκκινο χρώμα! 

 

Along the seashore fall the

waves, fall and hiss,

fall and hiss.

Κατά μήκος τής ακτής πέφτουν τα

κύματα, πέφτουν και σφυρίζουν,

πέφτουν και σφυρίζουν.

πέφτουν – σφυρίζουν

τα κύματα στην ακτή

πέφτουν – σφυρίζουν 

Through the cedars whew, whew, whew

whistles the breeze.

Μέσ’ από τους κέδρους φιου, φιου, φιου

σφυρίζει το αεράκι.

από τους κέδρους

ανάμεσα σφυρίζει

το αεράκι

Πηγή των ανωτέρω τριών wenaus.org  

The night is wearing on. The Milky Way

Gleams faintly on the water of rice-fields.

Η νύχτα προχωρά. Ο Γαλαξίας

Αμυδρά λάμπει πάνω στο νερό των ορυζώνων.

ο Γαλαξίας

αχνολάμπει στα νερά 

των ορυζώνων 

On Parting from My Old Master below a Slope:

Before parting, we looked up

The slope, eating persimmons.

Για τον Αποχωρισμό απ’ τον παλιό μου Κύριο κάτω από μια Πλαγιά:

Πριν αποχωριστούμε, κοιτάξαμε ψηλά 

Στην πλαγιά, τρώγοντας λωτούς.

αναβλέψαμε 

τρώγοντας λωτούς –

χωρισμός στις παρυφές

Πηγή των ανωτέρω δύο: An Anthology of Haiku, Ancient and Modern τού Asataro Miyamori, εκδ. Maruzen Company, LTD, 1932, Tokyo.

[στον Υμηττό, 08.06.2026]

Δευτέρα – μέρα ιδανική να απολαύσει κανείς τον Υμηττό με τη μέγιστη απουσία αλλότριων ήχων ιδίως μάλιστα εκεί που δεν φτάνουν οι ήχοι τής πόλης – 8 Ιούνη 2026 και λίγες εικόνες από τη διαδρομή (έχει σημειωθεί στο χάρτη από το Google earth)…

…κάτω από ψηλά πεύκα και πλαγιόκλαδα κυπαρίσσια, που ελαχιστοποιούνε την επίδραση από τον κάθετο καυτό ήλιο, την οποία ακολούθησα από το Πυροφυλάκιο Καραμολέγκος μέχρι το πέτρινο κατάλυμα, πάνω από τη Μονή Αστερίου, το οποίο είχε φτιάξει ιταλός στρατιώτης, το 1943, όταν η χώρα του άλλαξε στρατόπεδο και εντάχθηκε στους Συμμάχους ενάντια στη ναζιστική Γερμανία, και έμεινε εκεί, για να μην παραδοθεί στους γερμανούς, μέχρι το τέλος τού πολέμου (σ.σ. αρχικά είχα ακούσει και εναλλακτική άποψη ότι έμεινε εκεί πολλά χρόνια, αλλά δεν είναι σωστή) οπόταν και επέστρεψε στη χώρα του.

H σήμανση από την Περιπατητική Ομάδα Υμηττού

Πηγαίο νερό κάτω από το χώρο αναψυχής στην Καλοπούλα. Η χρονιά φέτος από υδρολογική ματιά ήταν εξαιρετική.:

Στο βάθος αριστερά ο λόφος Κυλλού Πήρα ή Κυραλένη*:

---

Ξερολιθιά που στηρίζει το μονοπάτι, πάνω από την Καλοπούλα, σε σημείο που διασταυρώνεται με ρέμα.:   

Το ανωτέρω αναφερθέν πέτρινο κατάλυμα και μια μικρή ανακάλυψη λίγα μέτρα πίσω του: ένας τεχνητός ημισφαιρικός λάκκος πάνω στο βράχο, περί τους 30 πόντους διάμετρο. Υποθέτω θα είχε σμιλευτεί από τον αρχικό ένοικο τού πέτρινου καταλύματος. Ίσως να έκρυβε κάτι, σκεπασμένο με χώμα, να μην βρεθεί αν τον έπιαναν οι γερμανοί.:

           

*

ανάρτηση 20.01.2021 

ανάρτηση 24.06.2025 

ανάρτηση 22.10.2025.

Τρία ποιήματα τού Γιώργου Οδ. Φραγκούλη

Βραδινό

Σε μας το χρέος 

να κλαίμε τους νεκρούς. 

Η καρδιά μας κάτω από γρανίτη, 

κάτω από χιλιάδες 

τόνους θλίψη. 

Η ζωή τους φευγάτες εικόνες 

οι χαρές τους αέρας που πέρασε. 

Θυμάσαι κι απλά 

σαν επισκέπτης που φεύγει 

σ ̓ αφήνουν και σβήνουν τα μάτια τους. 

Κι είναι μονάχα 

της ψυχής σου το βράδιασμα 

που τους θυμίζει. 

Εξίσωσις 

Η φυγή δεν είν’ παρά στιγμές 

εναλλασσόμενες: Το βραδινό 

φίδι του φεγγαριού 

χωμένο στην καρδιά μας, 

τα πρωινά χαρούμενα αντικρίσματα, 

ο ψίθυρος των φωτεινών κυμάτων, 

στο ηλιοβασίλεμα. 

Η φυγή δεν είναι κάτι που σου αρκεί 

(ο ταχυδρόμος με παρέκαμψε 

χαμογελώντας στην αγωνιώδη 

επίκλησή μου). 

Κι' αύριο θα προσπαθώ να συνταιριάξω 

το νόημα των μελισσών 

πάνω απ' τα κυπαρίσσια, 

τα δεντρολίβανα που ανθούν 

στον τάφο τής μητέρας μου, 

το βουητό τής θάλασσας 

πάνω απ' τον παγωμένο της 

βυθό. Θα βλέπω 

το φως να απομακρύνεται 

στα βάθη μιας σπηλιάς 

από ομίχλη. 

Η φυγή δεν είναι παρά στιγμές. 

Το πώς θα δεις πίσω απ' τα μάτια 

τα χαλύβδινα, το πώς 

θ' αποκριθείς στο σιδερένιο γέλιο, 

στον μαύρον αρουραίο 

που σε κοιτάει κατάματα. 

Το πώς... 

Τα πουλιά 

Πέρασαν τα πουλιά... 

Στην ώρα που τα βουνά σβήναν πισωπατώντας 

στο σκοτάδι

 … τα δυο πουλιά περάσαν. 

Στην ώρα που τα νερά χλωμιάζαν ηρεμώντας

κι' είχε το βράδυ τυλιχτεί αμυδρά 

με καλοσύνη 

… ήρθανε τα πουλιά. 

Ήρθαν…  (Αμίλητα 

μείναν για λίγο και με κοίταζαν). 

Κι είχαν το χρώμα σκοτεινό σαν απειλή 

και τα φτερά 

                        σα δρέπανα.

Πηγή: Λογοτεχνικό Περιοδικό Ενδοχώρα, Τεύχος 15 (1962)

[στο Τιλφούσιο όρος, 06.06.2026]

Στο παρόν παρουσιάζονται λίγες εικόνες από τη διαδρομή την οποία ακολουθήσαμε, με το Χρήστο Καραμήτσιο, στο Τιλφούσιο όρος, το οποίο θεωρείται μέρος τού ευρύτερου ορεινού όγκου τού Ελικώνα και βρίσκεται ανατολικά από τον ορεινό όγκο Παλαιοθήβες, νότια από το χωριό Υψηλάντης, νοτιοδυτικά από το χωριό Πέτρα Αλιάρτου και βόρεια από το χωριό Ευαγγελίστρια. Είναι μακρόστενο με ιδιαίτερα κακοτράχαλη και κρημνώδη κορυφογραμμή, ιδίως προς τα βόρεια ενώ οι τρεις ψηλότερες κορυφές του, από τα δυτικά προς τα ανατολικά είναι οι: Ξερακιώνα – 1.007μ., Αγ. Βασίλειος – 969μ. στην οποία υπάρχει και εκκλησάκι που χτίστηκε το 2003 και μια στα 962 μ.

Είναι καλυμμένο με ένα υπέροχο δρυοδάσος διανθισμένο με πουρνάρια, κουμαριές, σχοίνα, φιλύκες και πλήθος άλλων  ενδημικών ή μη φυτών.

Η διαδρομή που ακολουθήσαμε έχει σημειωθεί στο χάρτη από το Google earth:

Ξεκινήσαμε από την προτελευταία στροφή, πριν την είσοδο στον ευρύτερο χώρο τής Μονής Αγ. Νικολάου τού Νέου (εφεξής Μονή) αλλά επειδή το μονοπάτι που περνά από την περίφραξη της ήτανε δυσδιάκριτο έως χαμένο στη βλάστηση, ακολουθήσαμε τα σήματα που μας οδηγήσανε σ’ ένα ποδηλατικό μονοπάτι downhill, το οποίο ανεβήκαμε ανάποδα κάνοντας ένα μεγάλο κύκλο μες στο πυκνό δρυοδάσος, μέχρι που συναντήσαμε το μονοπάτι που έρχεται μέσ’ από το χώρο τής Μονής:

Από εκεί συνεχίσαμε στο μονοπάτι που ανεβαίνει παράλληλα στη ρεματιά μεταξύ των ορέων Τιλφούσιο και Παλαιοθήβες μέχρι το διάσελο:

Από εκεί ακολουθήσαμε το μονοπάτι ανατολικά, το οποίο περνά νότια και κάτω από την κορυφογραμμή τού Τιλμούθιου όρους (σ.σ. το εν λόγω μονοπάτι κάνει έναν κύκλο γύρω από το Τιλμούθιο όρος και βγαίνει στον Πύργο Υψηλάντη) μέχρι το σημείο που ξεκινά ένα κατά τόπους πολύ ανηφορικό, οριακά σαφές στο έδαφος, αφού δεν φαίνεται να χρησιμοποιείται συχνά, με κόκκινα πάντως σημάδια, μονοπάτι προς την κορυφή Αγ. Βασίλειος:

Μανιτάρια Ιούνη μήνα!

Στο βάθος η κορυφή τού Ελικώνα, Παλιοβούνα:

Ο ορεινός όγκος Ζαγαράς ή Αρχαίος Ελικώνας:

Προτιμήσαμε να ανεβούμε το μονοπάτι αυτό για να δούμε τη θέα η οποία αποδείχτηκε απολαυστική! Το μεγάλο δέντρο (σ.σ. μάλλον Πρίνος – Πουρνάρι) δίπλα στο εξωκκλήσι προσφέρει ιδανική σκιά για ανάπαυση:

Η κορυφή στα 962 μ., ανατολικά

Η κορυφή Ξερακιώνα, στα 1.007 μ., δυτικά

Μετά από μια και πλέον ώρα κάτω από τη σκιά του επιστρέψαμε ακολουθώντας την ίδια διαδρομή, μόνο που δεν συνεχίσαμε στο ποδηλατικό μονοπάτι αλλά το, στην αρχή του ασαφές, μονοπάτι προς τη Μονή, το οποίο περνά την περίφραξη και βγαίνει στο χώρο πάρκινγκ έξω από το περιτείχισμα τής Μονής όπου υπάρχει και Μνημείο αφιερωμένο στην τελευταία και νικηφόρα για τους επαναστατημένους έλληνες, υπό τον Δημήτριο Υψηλάντη, μάχη τού απελευθερωτικού Αγώνα 1821, η οποία έλαβε χώρα στην περιοχή τής Πέτρας και την ευρύτερη περιοχή την 12η Σεπτέμβρη 1829:  

Χρειαστήκαμε περίπου 2 ώρες και 40 λεπτά για να ανεβούμε και 1 ώρα και 25 λεπτά για να κατεβούμε, συμπεριλαμβανομένων των ενδιάμεσων στάσεων. Η διαδρομή είναι σχετικά εύκολη, για άτομα που έχουνε μια ελάχιστα καλή φυσική κατάσταση και εμπειρία, εκτός από το τμήμα που ανεβαίνει στον Αγ. Βασίλειο το οποίο αν και σύντομο είναι ιδιαίτερα απαιτητικό.