Δευτέρα, 10 Αυγούστου 2020

Εποχές [Χρήστος Ι. Βατούσιος]


ΕΠΟΧΕΣ

Ο μικρός έριξε στους ώμους του το πανωφόρι του πατέρα κι έφυγε για το χωράφι. Ίσα που ξημέρωνε.
Τ' άρβυλα γεμισμένα μ' εφημερίδες και για ζωνάρι τραγόσκοινο στο ύψος του θώρακα.
Χρόνια είχε να γελάσει και τα χείλη του σχημάτιζαν μια μόνιμη υπάκουη γραμμή.
Σαν ανέβηκε στο λόφο τραβώντας για το βιός τους κι αντίκρισε τη θάλασσα ταράχτηκε.
Δεν την έβλεπε πρώτη φορά, όμως σήμερα σα να 'χε κάτι το αλλόφερτο, το αλαργινό.
Τα κύματα τα ‘βλεπε κατσίκια που χοροπηδούσαν. Τα βότσαλα πολύχρωμα λουλούδια που λαμποκοπούσαν, κι ανάμεσα παιδιά, μαγεμένα γελαστά παιδιά, να ζυμώνουν όλο τ' απόσταγμα της ζωής σ' ένα τους γέλιο.
Βάλθηκε να τρέχει προς τη μεριά τους κουτρουβαλώντας, πέταξε τα παράτερα ρούχα του και άρχισε να φωνάζει γυμνός.
Κωστή, Λενιώ, Στράτο, ο χειμώνας πέθανε, τ' ακούτε πέθανε!

Πηγή: drasivrilissia.gr.


Κυριακή, 9 Αυγούστου 2020

Μες στη σιωπή σου [Θωμαή Ζορμπάκη]

 

Μες στη σιωπή σου
Μια πεταλούδα στέκει
Στα λευκά άνθη

Σάββατο, 8 Αυγούστου 2020

Από τους μύθους του Ivan Andreyevich Krylov σε μετ. Γιάννη Περγιαδίτη.

Πηγή: O Νουμάς, τεύχος 152 (1905).

ΤΑ ΔΥΟ ΒΑΡΕΛΙΑ

Τα δυο Βαρέλια ελεύθερα και μόνα 
Επήραν δρόμο μιαν ήμερα· τόνα 
Κούφιο ήταν κι αδειανό· μα τ’ άλλο 
Γιομάτ’ ως πάνου με πιοτό που ευφραίνει
Της γης κάθε θνητό μικρό ή μεγάλο.
Το δεύτερ’ όμως πάντοτες πηγαίνει 
Καταμεσής και πίσω από το πρώτο 
Κυλώντας δίχως θόρυβο και κρότο,
Ενώ τ’ ολαδειανό χοροπηδώντας 
Με βήματα τρελά κροτεί περνώντας 
Και σύγνεφο στο δρόμο του σηκώνει...
Τον κόσμο στο ποδάρι και... τη σκόνη.

Σαν βλέπουν οι διαβάτες, που ‘χαν γνώση, 
Αθεόρατο βαρέλι να ‘χει τόση 
Ορμή και Τρέλα, σα «ναν το ‘χε πιάσει 
Η μύγα», κάνουν τόπο να περάσει·
Μα το μωρό το πλήθος γιουχαρίζει 
Το δεύτερο βαρέλι το γεμάτο,
Ενώ το ολαδειανό που πάει τρεχάτο 
Θωρεί με θαυμασμό... κι ας μην τ’ αξίζει!

Θόρυβο τέτοιο κάνουνε συχνά
Κεφάλια που όλως διόλου είναι αδειανά· 
Μ’ αυτός που ήρωας είναι αληθινά 
Διαβαίνει σιωπηλός παντοτινά,
Κάθ’ έργο του και μόνο, που ωφελεί,
Αφήνοντας γι’ αυτόνε να μιλεί.

Παρασκευή, 7 Αυγούστου 2020

Ένα με τρόπο χαϊκού της verbascum acaule.


Λούζεται με φως
Της πανσελήνου
Με ρούχο το αλάτι


Πέμπτη, 6 Αυγούστου 2020

(χωρίς)


Πρωινή αχλή.
Δυο γλάροι στον πρόβολο.
Δίπλα μια βάρκα. 
04.08.2020


Τρίτη, 4 Αυγούστου 2020

[στη Μυκηναϊκή Γέφυρα και το Φρούριο Καζάρμα στο Αρκαδικό Αργολίδας, 01.08.2020]

Στην περιοχή τού χωριού Αρκαδικό, στην Αργολίδα, βρίσκονται δυο σημαντικότατοι αρχαιολογικοί χώροι, ίσως όχι τόσο γνωστοί όσο πολλοί από τους αρχαιολογικούς χώρους ενός νομού, της Αργολίδας, στον οποίο συναντάται ένα μεγάλο μέρος από τα σημαντικότερα αρχαιολογικά μνημεία τής χώρας. Πρόκειται για την αρχαιότερη σε λειτουργία πέτρινη γέφυρα στην Ευρώπη, που ανάγεται στον 13ο π.Χ. αι. και το φρούριο Καζάρμα, εικόνες από τους οποίους ακολουθούν (Εδώ όλο το φωτογραφικό αφιέρωμα σε μορφή αρχείου pdf).






 






















Το φρούριο Καζάρμα (σ.σ. η λέξη Καζάρμα, από το ιταλικό caserma: φρουραρχείο,  σημαίνει φρούριο και ήταν η παλιά ονομασία τού χωριού Αγ. Ιωάννης, το οποίο βρίσκεται δίπλα στο Αρκαδικό) κατασκευάστηκε από τους Αργείους στον 4ο π.Χ. αι., για να ελέγχουνε την αρχαία οδό Άργους – Επιδαύρου, στα σύνορα των περιοχών που έλεγχαν οι πόλεις τού Άργους και της Επιδαύρου, και χρησιμοποιούνταν, με προσθήκες που είναι εμφανείς στην τειχοποιία του, αδιάλειπτα μέχρι και τη Φραγκοκρατία. Κατά την τουρκοκρατία εγκαταλείφθηκε. Βρίσκεται στην κορυφή λόφου, στις νότιες παρυφές τού οποίου υπάρχει μυκηναϊκός θολωτός τάφος, σε υψόμετρο 280 μ., έχει διαστάσεις 85μ. Χ 75μ., πλάτος τειχών 2,5 μ., τέσσερις πύργους και η είσοδός του ήταν από τα δυτικά. Σήμερα η πρόσβαση γίνεται πεζή από τα ανατολικά μέσω χωματόδρομου 400 περίπου μ. μήκους, ο οποίος όμως σταματά μερικές δεκάδες μέτρα από το φρούριο. Μετά η διαδρομή απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή καθώς γίνεται εκτός μονοπατιού. 
Αναλυτικά για το φρούριο Καζάρμα εδώ: odysseus.culture.gr και kastra.eu. 






















Δευτέρα, 3 Αυγούστου 2020

Ανεπιθύμητα [verbascum acaule]


ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΑ 

Ξύπνησα
Μ’ έναν ιδρώτα
Τσούξιμο στα μάτια
Απ’ το παράθυρο έμπαινε φως
Από τη σίτα κάπνα
Καλοκαίρι!
Κανείς δεν κάπνιζε
Στην αυλή
Δυο σκυλιά τρομαγμένα  
Παραδίπλα ζωγραφίζουν
Νεκρή φύση
Μαύρο τους πεύκους
Και ανάβουν κερί
Τα κυπαρίσσια

Αν είχες έρθει έχεις φύγει
Κάτι λόγια 
Σα να ‘χα ακούσει
Ανέπαφα
Όπως ένα βλέμμα
Χωρίς φωτιά
Αυτή τη φυλάμε
Μακριά από μας

Κυριακή, 2 Αυγούστου 2020

[στο παράκτιο πολυβολείο, εποχής Β'ΠΠ, στη θέση 37°58'32"N 23°17'13"E, 31.07.2020]

Εδώ και και εδώ σε μορφή pdf είχαμε παρουσιάσει εικόνες από πέντε πολυβολεία στην περιοχή τής Κακιάς Σκάλας στη δυτική αττική. Εκτός αυτών, λίγες δεκάδες μέτρα ανατολικά τού τελευταίου, ανατολικά τής τρενογέφυρας, υπάρχει κι ένα ακόμη, εικόνες από το οποίο παρουσιάζουμε στο παρόν. Το εν λόγω πολυβολείο μάς είχε διαφύγει τότε καθόσον δεν φαίνεται από την παλιά γραμμή τού τρένου επί της οποίας είχαμε κινηθεί και το οποίο βρίσκεται αριστερά μας, όπως βλέπουμε τη δεύτερη φωτογραφία (χωρίς να είναι ορατό από εκεί λόγω των έργων διαμόρφωσης που είχανε γίνει για να περάσει η παλιά γραμμή τού τρένου Αθήνα – Κόρινθος). Το εντοπίσαμε πρόσφατα με τη βοήθεια χάρτη (wikimapia). Σημειώνουμε ότι στο σημείο εκείνο η γραμμή τού προαστιακού κινείται ακριβώς δίπλα στην παλιά γραμμή τού τρένου.










  

Σάββατο, 1 Αυγούστου 2020

Comrade [Dil Sahni]

Σύντροφε 

Σύντροφε!
Όταν κάτω ήσουνα στο δρόμο
Για επανάσταση μιλούσες

Σύντροφε!
Όταν κάτω ήσουνα στις τρώγλες
Γι’ απελευθέρωση μιλούσες

Σύντροφε!
Όταν κάτω ήσουνα με το λαό
Σαν το ψάρι ήσουν μες στο νερό

Για Μαρξισμό μιλούσες
Για Λενινισμό μιλούσες
Για Μαοϊσμό μιλούσες  
Πάρα πολύ μιλούσες
Για Σοσιαλισμό και Κομουνισμό
Και για πράγματα παρόμοια

Αλλά τώρα Σύντροφε!
Στην καρέκλα ενώ κάθεσαι
Κουφός μού φαίνεσαι
Σ’ ό,τι έχει ο δρόμος να σου πει

Αλλά τώρα Σύντροφε
Ενώ στο θρόνο σου κάθεσαι ψηλά
Από τις τρώγλες δεν περνάς
Έστω μονάχα να επιβεβαιώσεις
Αν ευτυχισμένοι ‘ναι νεκροί
Ή ζουν ακόμη

Αλλά τώρα Σύντροφε!
Ενώ στο παλάτι σου μένεις
Των ανθρώπων τα πρόσωπα δε βλέπεις
Έστω μονάχα να γνωρίσεις
Τι παράπονα θα κάναν 

Μιλώντας ειλικρινά 
Αν δεν σε πειράζει
Ο Σύντροφος που ήσουν
Τώρα πια δεν είσαι
Θαυμαστά έχεις εσύ αλλάξει
Ενώ  τίποτα δεν έχει αλλάξει
Και με την ευγενική σου άδεια
Να σε ρωτήσω κάτι ουσιαστικό:

Ω Σύντροφε!
Για Σύντροφος λογίζεσαι ακόμη
Ή ό,τι άλλο
Από Σύντροφος εκτός;


Comrade

Comrade!
When you were in the street
You spoke revolution

Comrade!
When you were in the slums
You spoke liberation

Comrade!
When you were with the people
Like the fish in the water

You spoke Marxism
You spoke Leninism
You spoke Maoism
You spoke so much
Socialism and Communism
And what not

But now Comrade!
When you are in the chair
You do not hear
What the street would say to you

But now Comrade
When you are in your heavenly kingdom
You do not visit the slums
Even just to confirm
Whether they are happily dead
Or still alive

But now Comrade!
When you are in the palace
You do not face the people
even just to ascertain
What complaints they would make

Frankly speaking
If you don’t mind
What you were in the past Comrade
You are not in the present
You are wonderfully changed
When nothing is changed
with your kind permission
May I ask you the crux of the question

O Comrade!
Are you still a Comrade
Or everything
Except a Comrade.

Πηγή πρωτότυπου: revolutionary-initiative.com.

Παρασκευή, 31 Ιουλίου 2020

Αισιοδοξία χωρίς λόγο.





























[Βασιλικό (Αρχ. Σικυώνα) 29.07.2020 09.43/ 30.07.2020]

Μια ματαιότητα για μια κατηφόρα.