27 Ιουνίου 2026

[πυροβολώντας και τον πεσμένο Στύλο ακόμα, Παλιά Πόλη Βαρσοβίας, Ιούνιος 2026]

Στην Πλατεία τού Κάστρου (Plac Zamkowy), στη Βαρσοβία, πρωτεύουσα τής Πολωνίας, μεταξύ άλλων:
-ξεκινάνε τα πλίνθινα τείχη της Παλιάς πόλης τής Βαρσοβίας (1), όπου έχει τοποθετηθεί και Μνημείο για τα θύματα τής Σφαγής τού Κατίν (4)
































-βρίσκεται το Βασιλικό Κάστρο τής Βαρσοβίας (2) 


















- δεσπόζει ο Στύλος τού Σιγισμούνδου, έργο τού 1644 προς τιμή τού βασιλιά Σιγισμούνδο Γ' Βάσα (3)

























Ο σημερινός στύλος δεν είναι ο αρχικός αλλά αυτός που κατασκευάστηκε το 1949. Το Σεπτέμβρη τού 1944 οι ναζί όχι μόνο γκρεμίσανε τον αρχικό στύλο, αλλά, σε μια πράξη με έντονο συμβολισμό, πυροβολούσανε τον πεσμένο στύλο, ο οποίος σήμερα βρίσκεται δίπλα στο Βασιλικό Κάστρο γεμάτος από τα σημάδια από τις σφαίρες.





















(1) Τα πλίνθινα οχυρωματικά τείχη τής Βαρσοβίας, από τα ορόσημα τής πόλης, χτιστήκανε μεταξύ 13ου και 16ου μ.Χ. αι. για να προστατεύουνε την Παλιά Πόλη. Το πιο εντυπωσιακό τους τμήμα είναι το ημικυκλικό οχυρό Barbakan, που χτίστηκε το 1540, σε σχέδια τού ιταλού αρχιτέκτονα Τζοβάνι Μπατίστα. Είχανε μήκος 1.200 μ., 8 πύργους, 4 εισόδους και διπλή σειρά τειχών ενώ περιέκλειναν έκταση 85 στρεμμάτων. Το Φθινόπωρο τού 1944, καταστράφηκαν ολοκληρωτικά από τους ναζί σε εκδίκηση για την «Εξέγερση τής Βαρσοβίας». Ανοικοδομηθήκανε, στη δεκαετία τού 1950, από διασωθέντες αυθεντικούς πλίνθους. Μπροστά τους βρίσκεται επίσης μπρούτζινο άγαλμα τού κορυφαίου πολωνού αρχιτέκτονα μηχανικού και συντηρητή μνημείων, Jan Zachwatowicz, 04.03.1900 – 18.08.1963, για τη συμβολή του στην ανοικοδόμηση τής Βαρσοβίας μετά τον Β’ΠΠ. 

(2)Το Βασιλικό Κάστρο τής Βαρσοβίας (Zamek Królewski w Warszawie), χρησιμοποιήθηκε ως βασιλική κατοικία, που χτίστηκε το 17ο αι., βομβαρδίστηκε το 1939 και καταστράφηκε ολοκληρωτικά, αφού ανατινάχτηκε, αρχές με μέσα Σεπτέμβρη τού 1944, από τους ναζί, οι οποίοι πρώτα το είχανε λεηλατήσει και κλέψει τούς θησαυρούς του. Η ανακατασκευή του ξεκίνησε το 1971 και από το 1980 θεωρείται Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς τής UNESCO και λειτουργεί ως μουσείο.

(3) Ο Σιγισμούνδος Γ΄ Βάσα (Sigismund), 20.06.1566 – 30.04.1632, ήτανε βασιλιάς τής Πολωνίας, μέγας δούκας τής Λιθουανίας, μονάρχης τής ενωμένης Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας, από το 1587 έως το 1632, και βασιλιάς τής Σουηδίας από το 1592 μέχρι την καθαίρεσή του το 1599.

(4) για τη Σφαγή τού Κατίν – στη ρώσικη πόλη Κατίν βρεθήκανε από τους ναζί, τον Απρίλη τού 1943, ομαδικοί τάφοι με πτώματα πολωνών αξιωματικών, δολοφονημένων. Ο τελικός αριθμός των δολοφονημένων μετά από έρευνες αποδείχτηκε πως έφτανε τους 22.500 – και συγκεκριμένα για το αν ευθύνονται οι ναζί ή το σταλινικό καθεστώς, έχουνε ειπωθεί και γραφτεί πολλά. Από ό,τι φαίνεται πάντως για το έγκλημα αυτό βαρύνεται το σταλινικό καθεστώς (η απόφαση πάρθηκε από τον ίδιο το Στάλιν σε εισήγηση τού Μπέρια) και έλαβε χώρα κατά το διάστημα 1939 – 1940 και η πρώτη συγκάλυψη επιχειρήθηκε από τον Τσόρτσιλ στο πλαίσιο της μη διάρρηξης τής αντιναζιστικής συμμαχίας, που για αυτόν ήτανε το πρωτεύον.

23 Ιουνίου 2026

Για τα φρεάτια στο Δάσος Δαφνίου

Αναφορικά με τα φρεάτια στο Δάσος Δαφνίου, για τα οποία έγινε αναφορά στην προηγούμενη ανάρτηση, ο κ. Τάσος Λύτρας, τον οποίο ευχαριστώ ιδιαίτερα για την άμεση ανταπόκρισή του, όταν τον ρώτησα σχετικά, μου είπε πως αφενός ο όρος «ορύγματα» στις πινακίδες δεν είναι σωστός διότι δεν υπάρχουν ορύγματα παρά μόνο φρεάτια αφετέρου (το μεταφέρω επί λέξη) πως σε κάποιες εργασίες κατασκευής/διαπλάτυνσης της Εθνικής οδού, κατά τις εργασίες εγκιβωτισμού ή διευθέτησης της κοίτης ή τέλος πάντων ότι κάνανε εκεί ανοίξανε μερικά φρεάτια ικανού βάθους για να συγκεντρώνονται νερά από τυχόν υπερχείλιση του ρέματος. Στην αρχή ήταν σκεπασμένα, μετά τα φρεάτια αυτά έμειναν ακάλυπτα για πολλά χρόνια, με κίνδυνο να πέσει κανένας μέσα και να σκοτωθεί. Εδώ και μερικά χρόνια τα κάλυψαν εκ νέου και φαίνεται τοποθέτησαν και πινακίδες. Νομίζω όμως ότι κάνα δυό εξακολουθούν νάναι ακάλυπτα. 

Με την ευκαιρία να αναφέρω ότι η πρώτη μεγάλη διαπλάτυνση και ανακατασκευή τής Λεωφόρου Αθηνών, στο τμήμα Δαφνί – Σκαραμαγκά, έγινε στα μέσα τής δεκαετίας τού 1950 και ολοκληρώθηκε το 1956. Στα τέλη τής δεκαετίας τού 1970 γίνανε παρεμβάσεις διευθέτησης τής γεωμετρίας τής λεωφόρου ενώ δέκα χρόνια μετά έγιναν εκτεταμένα έργα βελτίωσης τής αντιολισθηρότητας και ενίσχυσης τού οδοστρώματος λόγω τής αυξημένης κίνησης βαρέων οχημάτων από τα διυλιστήρια και τα ναυπηγεία.

[στο όρος Ποικίλο, 23.06.2026]

Στο παρόν παρουσιάζονται λίγες εικόνες από τη διαδρομή την οποία ακολούθησα στις βόρειες παρυφές τού όρους Ποικίλο, μες στο Δάσος Δαφνιού μέχρι τα εμφανή σωζόμενα τμήματα τής αρχαίας Ιεράς Οδού, τα οποία βρίσκονται στο ύψος τού Σκαραμαγκά, μεταξύ: βόρεια τής Λεωφόρου Αθηνών και νότια του εγκαταλελειμμένου Water Park Copa Copana και ενός υπαίθριου χώρου στάθμευσης φορτηγών (σ.σ. στην πράξη η είσοδος στην αρχαία Ιερά Οδό γίνεται περνώντας δίπλα στην περίφραξη τού υπαίθριου χώρου στάθμευσης, η οποία περίφραξη σε κάποια σημεία έχει κενά και καλό είναι πριν προχωρήσει κανείς να ελέγξει αν υπάρχουνε σκυλιά – τη συγκεκριμένη μέρα δεν είδα και έτσι συνέχισα).
Η διαδρομή που ακολούθησα έχει σημειωθεί στο χάρτη από το Google earth:









































Ακολουθούν εικόνες από
- τα εμφανή σωζόμενα τμήματα τής αρχαίας Ιεράς Οδού (σ.σ. από εκεί δεν γύρισα πίσω, αλλά περνώντας ένα σημείο που η περίφραξη έχει πέσει, κινήθηκα βόρεια, εκτός μονοπατιού, σε βατό πετρώδες έδαφος, λίγα μέτρα, παράλληλα, από το εξωτερικό τείχος των εγκαταστάσεων τού Copa Copana, μέχρι την αρχή τού χωματόδρομου):





























-ένα χώρο, βορειοανατολικά τού οικισμού Αφαία, πάνω ακριβώς από το χωματόδρομο, που πρέπει να ήταν αρχαίο λατομείο (ή με λιγότερες πιθανότητες άλλο αρχαίο κτίσμα όπως οχυρωματική θέση). Ίσως κάποιοι από τους λατομημένους λίθους του να έχουνε καταλήξει στο Ιερό Αφροδίτης και Έρωτος, που βρίσκεται από κάτω:























-ένα χώρο, χαμένο μες στη βλάστηση, με ασαφή μονοπάτι διέλευσης [ο οποίος ξεκινά περί τα 200 μ. ανατολικά τής τρενογέφυρας και φτάνει δυτικά μέχρι ένα βαθύ ρέμα (σ.σ. βλέπε τελευταία εικόνα) περί τα 280 μ. δυτικά των ανατολικών ορίων τού Δάσους Δαφνιού ενώ νότια φτάνει μέχρι τη ρεματιά που κινείται παράλληλα στη Λεωφόρο Αθηνών και βόρεια μέχρι λίγα μέτρα κάτω από το νοτιότερο χωματόδρομο που καταλήγει στο Δαφνί], γεμάτο πινακίδες, ενημερωτικές για την ύπαρξη ανοιχτών ορυγμάτων. Τον γύρισα κάμποση ώρα αλλά ορύγματα δεν συνάντησα πλην βαθιών φρεατίων, πλάτους άνω των 2 μ., περιφραγμένων και καλυμμένων με τσιμεντένιες πλάκες ή σιδεριές, τα οποία, από ό,τι μπόρεσα να δω από έξω από την περίφραξη τους, ήτανε χτισμένα με λίθους και μάλλον με συνεκτικό υλικό. Δεν μπόρεσα να βρω πληροφορίες (σ.σ. επιφυλάσσομαι να επανέλθω αν βρω κάτι -πληροφορίες εδώ) και μάλλον θα πρόκειται για μεταλλευτικά φρεάτια που θα συνδέουν υπόγειες στοές και θα είχανε χρησιμοποιηθεί στα νεότερα χρόνια.: 




Στο δάπεδο αυτού τού τσιμεντένιου παραλληλόγραμου λάκκου
κατεβαίνουνε σκαλοπάτια. Πάντως μοιάζει με μικρή δεξαμενή νερού.
     




















22 Ιουνίου 2026

-λ-


χιόνι στη Ζήρεια
μπάνιο στο Κιάτο
θερινό ηλιοστάσιο



21 Ιουνίου 2026

Ali Salehi - 12 Ποιήματα

Στην ιστοσελίδα poemhunter.com - ali salehi - 2006 υπάρχουνε 12 ποιήματα τού ιρανού ποιητή Ali Salehi (απλή συνωνυμία με τον ποιητή χαϊκού Seyed Ali Salehi - ανάρτηση 22.05.2024), γραμμένα στην αγγλική γλώσσα ή μεταφρασμένα από τα περσικά από τον ίδιο τον ποιητή με ένα σύντομο βιογραφικό του. Πίσω από τη λιτή, απλή, γλώσσα που επέλεξε να εκφραστεί, κρύβεται μια πολύ ενδιαφέρουσα ποιητική γραφή.

I'm Ali Salehi Born in Iran, 31 May 1975. Unfortunately, I'm chemical engineer but truly, I think I am a poet away poetry. Now a days, I write for my wife, my best friend: Mahnaz and for my newborn honey: Nika. I try to be a poem, not poet.

Είμαι ο Ali Salehi. Γεννήθηκα στο Ιράν στις 31 Μάη 1975. Δυστυχώς, είμαι χημικός μηχανικός, αλλά στην πραγματικότητα, νομίζω ότι είμαι ένας ποιητής μακριά από την ποίηση. Στις μέρες μας, γράφω για τη γυναίκα μου, τον καλύτερό μου φίλο: Mahnaz και για το νεογέννητο μέλι μου: Nika. Προσπαθώ να είμαι ένα ποίημα, όχι ποιητής.
Address

A red rose
with it's root
has came
has sat
opposite me
and asks your scent from me.

Διεύθυνση

Ένα ρόδο άλικο
με τη ρίζα του
έχει έρθει
έχει κάτσει
απέναντι μου
και το άρωμά σου από μένα ζητά.

Birds

I feed the birds of the morning
by poems pieces
which every night
your hands pour on my hopes pillow
and on my insomnia.

Πουλιά

Τα πουλιά τού πρωινού ταΐζω
με ποιήματα
τα οποία κάθε βράδυ
τα χέρια σου στο μαξιλάρι των ελπίδων μου χύνουν
και στην αϋπνία μου.

Conjunction

I waited for you
a long time
and many times
deceived the death angel
to get another chance for life.
Now,
with your first shining hot hands on my shoulders
he is here too
and
I don't know any trick.

Σύνδεσμος

Σε περίμενα
για πολύ καιρό
και πολλές φορές
τον άγγελο τού θανάτου παραπλάνησα
για να έχω μιαν ακόμα ευκαιρία στη ζωή. 
Τώρα,
με τα πρώτα σου λαμπερά, καυτά χέρια στους ώμους μου
είναι κι αυτός εδώ
και
δεν ξέρω κανένα κόλπο.

Eyes

It is a sky
that angles live there
although it's rainy always.
It is full of angles' dreams
even if they are distressed:
her eyes
her eyes
her eyes.

Μάτια

Είναι ένας ουρανός
που οι άγγελοι ζουν εκεί
αν και βρέχει διαρκώς.
Είναι γεμάτος αγγέλων όνειρα
ακόμα κι αν είναι στενοχωρημένα:
τα μάτια της
τα μάτια της
τα μάτια της.

Fireplace

Tell to sky:
rain and snow
as much as you want
on our naked bodies!
Your chest is a eternal ablaze fireplace
that is the enemy of thousands winters.

Τζάκι

Πες στον ουρανό:
βρέξε και χιόνιζε
όσο θέλεις
στα γυμνά μας σώματα!
Το στήθος σου είναι ένα αιώνιο φλεγόμενο τζάκι
που είναι ο εχθρός χιλιάδων χειμώνων.

Ice

You were invited to paradise
but you didn't go
and prefered hell.
You sit on bench awaiting
behind hell's gate;
maybe
the fire
can melt your heart's ice.

Πάγος

Σε καλέσανε στον παράδεισο
αλλά δεν πήγες
και προτίμησες την κόλαση.
Κάθεσαι σε παγκάκι περιμένοντας
πίσω απ’ της κόλασης την πύλη•
ίσως
η φωτιά
μπορεί να λιώσει τον πάγο τής καρδιάς σου.

Leopard

One day
I'll compose such a spring of your eyes
on waste papers
that leopard watchs himself in it
as a deerlet
and tears himself insanely.

Λεοπάρδαλη

Μια μέρα
θα συνθέσω μια τέτοια άνοιξη από τα μάτια σου
σε άχρηστα χαρτιά
που η λεοπάρδαλη παρακολουθεί τον εαυτό της σε αυτά
σαν ελάφι
και σκίζεται παράφορα.

Miracle

I have not performed a miracle.
No, I have not step on water.
No, I have not restored the dead to life.
No, I have not cut the moon in two halves.

In the world
only I am dead drunk of your finger-tips
full of that orange smell
that you peel for me.
Isn't it miracle?

Θαύμα

Δεν έχω κάνει θαύμα.
Όχι, δεν έχω περπατήσει πάνω στο νερό.
Όχι, δεν έχω επαναφέρει το νεκρό στη ζωή.
Όχι, δεν έχω κόψει το φεγγάρι σε δύο μισά.

Στον κόσμο,
μόνο εγώ είμαι μεθυσμένος από τα ακροδάχτυλά σου,
με αυτή τη μυρωδιά πορτοκαλιού γεμάτος
που για μένα ξεφλουδίζεις.
Δεν είναι θαύμα;

Seconds

Not to be with you
hasn't any remedy.
Until you come,
Seconds
fill and cure my heart's deep wound.

Δευτερόλεπτα

Το να μην μαζί σου είμαι,
δεν έχει καμία θεραπεία.
Μέχρι να έρθεις,
Δευτερόλεπτα
γεμίζουν και γιατρεύουν τη βαθιά τής καρδιάς μου πληγή.

Suicide

On shining sharp hook,
no fish bait is tempting,
no earthworm is charming.
Alone fish in quiet pond
is fed up with life
and old fisher know well.

Αυτοκτονία

Σε λαμπερό κοφτερό αγκίστρι,
κανένα δόλωμα για ψάρι δεν είναι δελεαστικό,
κανένας γεωσκώληκας δεν είναι γοητευτικός.
Ψάρι μοναχικό σε λίμνη ήσυχη
έχει τη ζωή βαρεθεί
και ο γέρος ψαράς το ξέρει καλά.

Train

Alone passenger!
with your small suitcase
in this abandoned station
which train are you waiting for
to yourself otherside destination?
Trains have been fragmented
in your childhood's hands
too many years ago.

Τρένο

Μόνος επιβάτης!
με τη μικρή σου βαλίτσα
σ’ αυτόν τον εγκαταλελειμμένο σταθμό
ποιο τρένο περιμένεις
για τον εαυτό σου στον αντίθετο* προορισμό;
Τα τρένα έχουνε κομματιαστεί
στα χέρια τής παιδικής σου ηλικίας
πριν από πάρα πολλά χρόνια.

*Η κύρια σημασία τού otherside είναι η άλλη ζωή, η μετά θάνατον.  


Umbrella

I hear the sound of rain drops,
on roof,
on windows.

Is it rainy outside?
I'm standing near closed window,
wavering to open it.
I'm afraid of sadness
which will come in.

Finally,
I open it fearfully.
The sun shines and
There aren't any shadows.

Isn't it rainy inside?
Am I so far away from you?
Which window is closed?
Which windows should be opened?
Where are you?
Where aren't you?

I'm rainy
I'm rainy
I'm rainy

Be my umbrella please!

Ομπρέλα

Ακούω τον ήχο των σταγόνων τής βροχής,
στην οροφή,
στα παράθυρα.

Βρέχει έξω;
Στέκομαι κοντά σε ένα κλειστό παράθυρο,
διστάζοντας να το ανοίξω.
Φοβάμαι τη θλίψη
που θα μπει μέσα.

Τελικά,
το ανοίγω φοβισμένα.
Ο ήλιος λάμπει και
Δεν υπάρχουνε σκιές.

Δεν βρέχει μέσα;
Είμαι τόσο μακριά σου;
Ποιο παράθυρο είναι κλειστό;
Ποια παράθυρα πρέπει να ανοίξουν;
Πού είσαι;
Πού δεν είσαι;

Βρέχει
Βρέχει
Βρέχει

Γίνε η ομπρέλα μου σε παρακαλώ!

20 Ιουνίου 2026

[στην κορυφογραμμή Κορακοβουνίου, στον Υμηττό, 19.06.2026]

Οι καιρικές συνθήκες το πρωινό τής 19 Ιούνη 2026, ήταν ιδανικές για μια σύντομη πεζοπορία στην κορυφογραμμή τού Κορακοβουνίου Υμηττού*, όπως αυτή που έκανα από το διάσελο ΟΤΕ μέχρι τη δεύτερη κορυφή στα 692 μ. και πίσω με δύο ενδιαφέρουσες παρεκκλίσεις.
Η διαδρομή, την οποία ακολούθησα έχει σημειωθεί στο χάρτη από το Google earth:






















Περίπου 550 με 600 μ. μετά που ξεκίνησα, από το διάσελο ΟΤΕ, πρόσεξα προς τα πίσω ένα πέτρινο πύργο (σ.σ. από αυτούς που φτιάχνουν ορειβάτες σε κορυφές και είναι σα στύλοι χτισμένοι με ξερολιθιά) σε σημείο που δεν θυμόμουνα να υπήρχε:


















Συνέχισα και τον άφησα για την επιστροφή.
Πέρασα από το Σπήλαιο Κορακοβουνίου, κρυμμένο στην πυκνή βλάστηση, το οποίο είχα επισκεφτεί και το Νοέμβρη 2022. Έχοντας αυτή τη φορά μαζί μου έναν καλό φακό πρόσεξα στο βάθος ένα στενό πέρασμα – στοά (σ.σ. δεν χωράει να μπει άνθρωπος και αν κάποιος πολύ μικρόσωμος, μέλος έμπειρης ομάδας και επ’ ουδενί μόνος, το επιχειρούσε έρποντας, θα δυσκολευότανε πολύ να γυρίσει) που δείχνει να προχωρά πέρα από όσο μπορούσα να δω. Είχε αρκετά μυγάκια κάτι που ίσως, γιατί ήτανε ξερό, υποδηλώνει ότι πιο μέσα θα έχει νερό.:
























Η ψηλότερη κορυφή τού Κορακοβουνίου, στα 728 μ. υψ. Στη 2η εικόνα, σε λευκό κύκλο έχει σημειωθεί ο πέτρινος πύργος, που είχα αναφέρει ανωτέρω.:




































Η 2η ψηλότερη κορυφή τού Κορακοβουνίου, στα 692 μ. υψ.:



















Ένας λάκκος, χαμένος μες στη βλάστηση, που μάλλον κάποιος θα έχει θάψει το σκυλί του.:

























Επιστρέφοντας πέρασα από το σημείο που βρίσκεται ο πέτρινος πύργος που ανέφερα ανωτέρω. Πρόκειται για τη θέση 37°58’40’’N 23°49’21’’E, που βρίσκεται κολονάκι τής ΓΥΣ, πάνω από τις ξερολιθιές, που βρίσκονται στο μονοπάτι, στη θέση 37°58’40’’N 23°49’23’’E. Να σημειώσω πάντως πως όταν είχα περάσει πέρσι το Μάη εκτός από το κολονάκι τής ΓΥΣ, δεν υπήρχε ούτε ο πέτρινος πύργος ούτε τα μονοπάτια, σημασμένα με κούκους, που οδηγούνε σε αυτόν! Το αποτέλεσμα πάντως δικαιώνει τον κόπο αυτών που τον χτίσανε.





















* Προηγούμενες αναφορές στην Κορυφογραμμή Κορακοβουνίου και τις δύο ψηλότερες κορυφές του, στα 728 και 692 μ. αντίστοιχα, έχουνε  κατ’ επανάληψη γίνει στο παρόν ιστολόγιο. Ενδεικτικά: