Στο παρόν παρουσιάζονται λίγες εικόνες από τη διαδρομή την οποία ακολουθήσαμε, με το Χρήστο Καραμήτσιο, στο Τιλφούσιο όρος, το οποίο θεωρείται μέρος τού ευρύτερου ορεινού όγκου τού Ελικώνα και βρίσκεται ανατολικά από τον ορεινό όγκο Παλαιοθήβες, νότια από το χωριό Υψηλάντης, νοτιοδυτικά από το χωριό Πέτρα Αλιάρτου και βόρεια από το χωριό Ευαγγελίστρια. Είναι μακρόστενο με ιδιαίτερα κακοτράχαλη και κρημνώδη κορυφογραμμή, ιδίως προς τα βόρεια ενώ οι τρεις ψηλότερες κορυφές του, από τα δυτικά προς τα ανατολικά είναι οι: Ξερακιώνα – 1.007μ., Αγ. Βασίλειος – 969μ. στην οποία υπάρχει και εκκλησάκι που χτίστηκε το 2003 και μια στα 962 μ.
Είναι καλυμμένο με ένα υπέροχο δρυοδάσος διανθισμένο με πουρνάρια, κουμαριές, σχοίνα, φιλύκες και πλήθος άλλων ενδημικών ή μη φυτών.
Η διαδρομή που ακολουθήσαμε έχει σημειωθεί στο χάρτη από το Google earth:
Ξεκινήσαμε από την προτελευταία στροφή, πριν την είσοδο στον ευρύτερο χώρο τής Μονής Αγ. Νικολάου τού Νέου (εφεξής Μονή) αλλά επειδή το μονοπάτι που περνά από την περίφραξη της ήτανε δυσδιάκριτο έως χαμένο στη βλάστηση, ακολουθήσαμε τα σήματα που μας οδηγήσανε σ’ ένα ποδηλατικό μονοπάτι downhill, το οποίο ανεβήκαμε ανάποδα κάνοντας ένα μεγάλο κύκλο μες στο πυκνό δρυοδάσος, μέχρι που συναντήσαμε το μονοπάτι που έρχεται μέσ’ από το χώρο τής Μονής:
Από εκεί συνεχίσαμε στο μονοπάτι που ανεβαίνει παράλληλα στη ρεματιά μεταξύ των ορέων Τιλφούσιο και Παλαιοθήβες μέχρι το διάσελο:
Από εκεί ακολουθήσαμε το μονοπάτι ανατολικά, το οποίο περνά νότια και κάτω από την κορυφογραμμή τού Τιλμούθιου όρους (σ.σ. το εν λόγω μονοπάτι κάνει έναν κύκλο γύρω από το Τιλμούθιο όρος και βγαίνει στον Πύργο Υψηλάντη) μέχρι το σημείο που ξεκινά ένα κατά τόπους πολύ ανηφορικό, οριακά σαφές στο έδαφος, αφού δεν φαίνεται να χρησιμοποιείται συχνά, με κόκκινα πάντως σημάδια, μονοπάτι προς την κορυφή Αγ. Βασίλειος:
Μανιτάρια Ιούνη μήνα!
Προτιμήσαμε να ανεβούμε το μονοπάτι αυτό για να δούμε τη θέα η οποία αποδείχτηκε απολαυστική! Το μεγάλο δέντρο (σ.σ. μάλλον Πρίνος – Πουρνάρι) δίπλα στο εξωκκλήσι προσφέρει ιδανική σκιά για ανάπαυση:
Η κορυφή στα 962 μ., ανατολικά
Η κορυφή Ξερακιώνα, στα 1.007 μ., δυτικά
Μετά από μια και πλέον ώρα κάτω από τη σκιά του επιστρέψαμε ακολουθώντας την ίδια διαδρομή, μόνο που δεν συνεχίσαμε στο ποδηλατικό μονοπάτι αλλά το, στην αρχή του ασαφές, μονοπάτι προς τη Μονή, το οποίο περνά την περίφραξη και βγαίνει στο χώρο πάρκινγκ έξω από το περιτείχισμα τής Μονής όπου υπάρχει και Μνημείο αφιερωμένο στην τελευταία και νικηφόρα για τους επαναστατημένους έλληνες, υπό τον Δημήτριο Υψηλάντη, μάχη τού απελευθερωτικού Αγώνα 1821, η οποία έλαβε χώρα στην περιοχή τής Πέτρας και την ευρύτερη περιοχή την 12η Σεπτέμβρη 1829:
Χρειαστήκαμε περίπου 2 ώρες και 40 λεπτά για να ανεβούμε και 1 ώρα και 25 λεπτά για να κατεβούμε, συμπεριλαμβανομένων των ενδιάμεσων στάσεων. Η διαδρομή είναι σχετικά εύκολη, για άτομα που έχουνε μια ελάχιστα καλή φυσική κατάσταση και εμπειρία, εκτός από το τμήμα που ανεβαίνει στον Αγ. Βασίλειο το οποίο αν και σύντομο είναι ιδιαίτερα απαιτητικό.
