Συνέπεια

Θα ξεκινήσω με μια ιστορία από τις ιστορίες του Koyner του Μπρεχτ (βλέπε κι εδώ).

Τεράστιας αξίας έργο και δυστυχώς όχι ευρέως γνωστό.

-------------------------------------------------------------------

Ο κ. Koyner και η συνέπεια.

Μια μέρα ο κ. Koyner ρώτησε ένα φίλο του τούτο:

Εδώ και λίγο καιρό κάνω παρέα μ’ έναν άνθρωπο που μένει σ’ ένα σπίτι απέναντι στο δικό μου. Τώρα πια δεν έχω όρεξη να κάνω παρέα μαζί του. Ωστόσο δε μου λείπει μοναχά ο λόγος να κάνω παρέα, μα και η αιτία για να διακόψω. Τελευταία, όμως, ανακάλυψα πως όταν πριν από λίγο καιρό αγόρασε το σπίτι που ως τότε το ‘χε νοικιασμένο, έβαλε αμέσως να κόψουν μια δαμασκηνιά μπροστά στο παράθυρό του, γιατί λέει του ‘κοβε το φως, μολονότι τα δαμάσκηνα δεν είχαν ωριμάσει ακόμα. Να το πάρω λοιπόν αυτό σαν αιτία για να μην κάνουμε παρέα ή να διακόψω μια και καλή τις σχέσεις μαζί του;

Μετά από λίγες μέρες ο κ. Koyner είπε στο φίλο του:

Ξέρεις, τελικά έκοψα τις σχέσεις με τον τύπο. Σκέψου ότι πριν από μερικούς μήνες είχε κιόλας ζητήσει από τον τότε ιδιοχτήτη του σπιτιού να κόψει το δέντρο που του ‘κοβε το φως, μα εκείνος αρνήθηκε να το κάνει γιατί ήθελε να μαζέψει τα δαμάσκηνα. Και τώρα που ο γνωστός μου αγόρασε το σπίτι βάζει στ’ αλήθεια να κόψουν το δέντρο που ήταν ακόμα γεμάτο άγουρα δαμάσκηνα!

Έκοψα λοιπόν τις σχέσεις μαζί του γιατί η συμπεριφορά του δεν είχε συνέπεια!    

-----------------------------------------------------------------------------

Τη λογοτεχνία δεν την βλέπω παρά ως κάτι αλληλένδετο με την καθημερινότητα.

Κάποτε σε κοινωνίες που δεν υπάρχουν πια ήταν μια ποιητική διάσταση αυτής.

Σήμερα δεν μπορεί παρά να είναι η περιγραφή [με τον όποιο άμεσο ή έμμεσο (συμβολικό, αλληγορικό, κλπ) τρόπο θέλει ο δημιουργός] της καθημερινότητας και η ανάγκη να εκφραστεί η θέλησή μας να αλλάξει.

Ο Μπρεχτ είναι ένας από τους μεγαλύτερους λογοτέχνες και απόλυτα συνεπής με την ανάγκη αλλαγής την οποία πρέσβευε.

Αλλαγής ναι, αλλά προς πού;

Σε μια συζήτηση μεταξύ φίλων, και μάλιστα αριστερών, άνετα θα καταλήγανε ότι αυτή δεν μπορεί παρά να είναι μια κοινωνία (μάλλον πολλές διάσπαρτες κοινωνίες προσαρμοσμένες στο εκάστοτε περιβάλλον με αμοιβαίο σεβασμό μεταξύ τους και με σεβασμό στο περιβάλλον) μη εκμετάλλευσης του ενός ανθρώπου από τον άλλο.

Είναι αυτό εφικτό σήμερα ή στο άμεσο μέλλον. Όχι! Σαφώς όχι.

Και τότε ποιος ο ρόλος της αριστεράς σήμερα; Ποιος λοιπόν μπορεί να είναι ο άμεσος στόχος προς διεκδίκηση της αριστεράς;

Περισσότερο κοινωνικό κράτος προς απάλειψη των συνεπειών της εκμετάλλευσης. Αυτή τη στιγμή δεν μπορεί τίποτα περισσότερο να διεκδικηθεί, αλλά και αυτό πλέον είναι πολύ δύσκολο και απαιτεί τουλάχιστον την ΕΝΟΤΗΤΑ και τη ΣΥΝΕΠΕΙΑ όλων των αριστερών.

Μα, θα πει κάποιος, τι είναι η συνέπεια; Και γιατί ο αναφερόμενος στην ανωτέρω συμβολική ιστορία του Μπρεχτ είναι ασυνεπής;

Η συνέπεια δεν είναι μια σταθερότητα στο χρόνο ανεξάρτητη της τάξης σου και της περιρρέουσας κατάστασης. Κάτι δηλαδή που αγνοεί το γίγνεσθαι. Αν ήταν τέτοια δεν θα είχε καμία αξία ως κάτι αφύσικο.

Η συνέπεια, στο έργο, αφορά το ΣΥΜΦΕΡΟΝ της τάξης που ανήκεις και καθορίζει την άμεση πρακτική σου.

Ως νοικάρης δεν σε ενδιέφερε η δαμασκηνιά, αφού από τα δαμάσκηνα δεν είχες να κερδίσεις, αλλά ο ήλιος που σου είχε στερήσει.

Ως ιδιοκτήτης μετά θα έπρεπε να σε ενδιαφέρει η δαμασκηνιά γιατί θα είχες να ωφεληθείς από τα δαμάσκηνα.

Σήμερα (κυριολεκτώ!) όμως και ωθούμενος από τα γεγονότα το βλέπω και από άλλη γωνία.

Δεν μπορεί η δράση σου και ο λόγος σου πάνω στις ανάγκες της επικαιρότητας να είναι ανεξάρτητα του αν είσαι υπουργός την ώρα που καίγεται η χώρα ή αν μιλάς σε μια παρέα στο καφενείο χαλαρά.

Τα μέλη της αριστερής πλατφόρμας στηρίζουν ή είναι σε μια αριστερή κυβέρνηση την ώρα που καίγεται η χώρα. Το έχουν καταλάβει; Τη ζημιά που προκάλεσαν την έχουν συνειδητοποιήσει;

Επειδή

Επειδή

-η ηθελημένη δουλικότητα προς τη Γερμανία πολλών ανατολικών της χωρών εξηγείται από τα όσα τράβηξαν επί ΕΣΣΔ και σήμερα κατάντησαν να είναι ευχαριστημένοι με τα ψίχουλα που παίρνουν αρκεί που τους κλείνει το μάτι ο κάθε Σόιμπλε (*),

-το πρώην ανατολικό μπλοκ αποτελεί παράδειγμα προς αποφυγήν (*),

-o Γενικός Γραμματέας του ΚΚ Ιταλίας, Μπερλινγκουέρ, στις αρχές της δεκαετίας του 70 – πριν το 34,5% των ιταλικών εκλογών του 1976, είχε πει ότι η αριστερά ακόμη και 51% να πάρει δεν θα μπορεί να κυβερνήσει. Έκτοτε και μέχρι που χάθηκε από το προσκήνιο στήριζε τις συντηρητικές ιταλικές κυβερνήσεις,

-σήμερα αυτός είναι ο κόσμος [με το μεγαλύτερο πλυντήριο βρώμικου χρήματος στον κόσμο και κάτοχο διαφόρων τραπεζικών παραγώγων (αμφίβολης) αξίας 57 τρις ευρώ, τα οποία αντιστοιχούν στο 20πλάσιο του ΑΕΠ της Γερμανίας, την Deutsche Bank, να έχει βρει στο πρόσωπο του - κατά ομολογία του δωροδοκηθέντα πριν μερικά χρόνια από έμπορο όπλων - Σόιμπλε τον ιδανικότερο εκπρόσωπό της] κι εμείς δεν μπορούμε να τον αλλάξουμε αλλά να του προκαλέσουμε τα ρήγματα που μας παίρνει και αυτό ήταν το κέρδος του ιστορικού σαββατοκύριακου που μας πέρασε (π.χ, μεταξύ άλλων, σε Γερμανική εφημερίδα  γράφτηκε ότι τα σέντσια που κέρδισε η Γερμανία θα τα πληρώνει πολλαπλάσια στο άμεσο μέλλον),

-η ιδεολογία δεν πρέπει να καταντάει «καταφύγιο» χωρίς ουσιαστικό αντίκρισμα στο γίγνεσθαι, 

ας σταθούν στο ύψος των ιστορικών αυτών στιγμών σήμερα στην αριστερή πλατφόρμα,

Αν μπορούν…

Ο πρωθυπουργός Τσίπρας τουλάχιστον απέδειξε ότι δεν είναι σε ένα 3% που μπορεί ακίνδυνα να λέει ό,τι θέλει. Είναι πολύ περισσότερα και πάνω απ’ όλα ΠΑΡΩΝ.

        

 (*) “Και θα δείτε και μόνος σας τι θα βγει απ' τη Ρωσική Επανάσταση. Κάτι που θα καθυστερήσει την πραγματοποίηση της ελεύθερης κοινωνίας επί δεκαετίες. Αλλά τι να περιμένει κανείς από ένα λαό αναλφάβητων και μυστικιστών;”

Φερντάντο Πεσόα – Ο αναρχικός Τραπεζίτης        

Γιώργος Πρίμπας = ένας πολίτης αυτής της χώρας που αναμένεται να χάσει και άλλα και μάλιστα πολλά από το επερχόμενο τρίτο μνημόνιο.
(πρωινό της 15ης Ιούλη 2015)  

Το τέλος του ΝΑΙοέλληνα; [Γιώργος Πρίμπας]

Το τέλος του ΝΑΙοέλληνα;

Ο έλληνας πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, ο πρώτος αριστερός πρωθυπουργός σε χώρα της δυτικής Ευρώπης, ζήτησε και, παρά την εμετική προπαγάνδα των κομμάτων που μας οδήγησαν στο σημερινό αδιέξοδο και των ιδιωτικών ΜΜΕ, αλλά και τις πέρα από κάθε δημοκρατική λογική πιέσεις διεθνών κέντρων εξουσίας, την 5η Ιουλίου 2015 του δόθηκε πλουσιοπάροχα η εντολή να διεκδικήσει μια βιώσιμη λύση στο οικονομικό αδιέξοδο και τη διογκούμενη εξαθλίωση των πολιτών της χώρας. Μια βιώσιμη λύση στα πλαίσια της συμμετοχής της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την ευρωζώνη.

Μες σε ένα τρομακτικών πιέσεων περιβάλλον, ο ελληνικός λαός και ιδίως οι φτωχοί (που στις δύσκολες στιγμές ξέρουν τι κάνουν) μαζί με τους νέους (που κάποιοι με ελαφριά την καρδιά θέλησαν να τους καταδικάσουν να μη έχουν μέλλον), αλλά και οι ηλικιωμένοι, που στωικά, αν και επιβαρημένοι με προβλήματα υγείας, υπέφεραν μπρος στις τράπεζες στις ουρές που προκάλεσαν οι εκπρόσωποι του διεθνούς τραπεζικού συστήματος, απέδειξε ότι είναι Άξιος της Ιστορίας του.

Είχαμε χρόνια να το δούμε αυτό, πόσο μάλλον να εκδηλώνεται με τέτοιο εμφατικό τρόπο.

Τα κολακευτικά λόγια που ακούστηκαν από διανοητές και δημοκράτες σε όλον τον πλανήτη επιβεβαιώνουν το σημαντικό αυτής του της αντίστασης, πρώτα για τον ίδιο, μετά για την Ευρώπη και τέλος για όλους σε έναν κόσμο όπου η δημοκρατία παρουσιάζεται ως πρόβλημα και διάφοροι καλοθελητές επιζητούν κυβερνήσεις τεχνοκρατών. Τεχνοκρατών που θα δίνουν λόγο μόνον σε  οικονομικά νεοφιλελεύθερης πολιτικής κέντρα εξουσίας και ό,τι φυσικά θα σημαίνει αυτό.

Η μάχη του πρωθυπουργού δεν θα είναι καθόλου εύκολη και ελπίζουμε να την κερδίσει. Αυτή τη στιγμή εξάλλου σε όλη την Ευρώπη είναι ο αξιότερος και ικανότερος όλων των υπόλοιπων αρχηγών κρατών. Αυτό τουλάχιστον δείχνει.

Αλλά και για τον ίδιο τον ελληνικό λαό, εάν θέλει πραγματικά να ξεπεράσει και διαγράψει τα δικά του αίτια στη σημερινή του κατάσταση, η μάχη τώρα ξεκινάει. Και οφείλει να τη συνεχίσει και να τη βγάλει σε πέρας! Πρώτ’ απ’ όλα για τις επερχόμενες γενιές. Μια μάχη ενάντια στο εγκατεστημένο ΝΑΙ στη διαφθορά και στον περί πάρτης του αγώνα. Ο ΝΑΙοέλληνας πρέπει να σβήσει από το χάρτη και να περάσει στην ιστορία, μια μελανή σελίδα της μακραίωνης ιστορίας του τόπου, αλλιώς αυτό το περήφανο ΟΧΙ της 5ης Ιουλίου 2015 θα χάσει κάθε αξία. Το στοίχημα είναι μεγάλο αλλά ΤΩΡΑ είναι η στιγμή να το κερδίσει. 

Γιώργος Πρίμπας (06.07.2015)

OXI!

OXI!

Την Κυριακή 5 Ιούλη 2015 υπάρχει ένα ερώτημα στο οποίο καλούμαστε να απαντήσουμε μέσω ενός δημοψηφίσματος.

Το ερώτημα του δημοψηφίσματος αν και είναι απόλυτα σαφές [ήτοι: αν ο ελληνικός λαός αποδέχεται (ψηφίζοντας ΝΑΙ) ή δεν αποδέχεται (ψηφίζοντας ΟΧΙ) τις προτάσεις των δανειστών όπως αυτές υποβλήθηκαν στους εκπροσώπους της ελληνικής κυβέρνησης την 25η Ιούνη 2015] εν τούτοις έχει αναπτυχθεί μια πρωτοφανής παραφιλολογία από τα κόμματα που πρόσκεινται στις θέσεις και την πλευρά των δανειστών (εκ των εντός βουλής τα: ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΠΟΤΑΜΙ) για το τι κρύβεται πίσω από το ερώτημα του δημοψηφίσματος. Μια παραφιλολογία που εντείνεται από την ακραία προπαγάνδα υπέρ του ΝΑΙ των ιδιωτικών καναλιών ΜΜΕ. Καναλιών τα οποία λειτουργούν χωρίς, εδώ και χρόνια με την ανοχή των προηγούμενων κυβερνήσεων, να έχουν πληρώσει τα τέλη χρήσης των τηλεσυχνοτήτων στο ελληνικό δημόσιο. Των οποίων τελών, όπως ξεκαθάρισε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, θα διεκδικηθεί η άμεση καταβολή.

Αν όμως κάποιος προσπαθήσει, μέχρι την ώρα που γράφεται το παρόν: το απόγευμα της Παρασκευής 3 Ιούλη 2015, να δει τελικά, πίσω από το ερώτημα, αν υπάρχει – πέρα από το καθαυτό ερώτημα – και κάποια ερμηνεία, σε συνάρτηση φυσικά με τις δύο δυνατές απαντήσεις, τότε μάλλον θα πρέπει να καταλήξει ότι αυτή μπορεί να αναζητηθεί μόνον στη θέση που διατύπωσε ο Γερούν Ντάισελμπλουμ

[βλέπε εδώ] και η οποία, για το τι μπορεί να σημαίνουν το ΝΑΙ και το ΟΧΙ, είναι η εξής  

-το ΝΑΙ σημαίνει ότι οι έλληνες ΑΠΟΔΕΧΟΝΤΑΙ τη λιτότητα. Αυτό φυσικά θα συνιστούσε μια αμετάκλητη ΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ που αναπόφευκτα θα ερχότανε να προστεθεί στα επιχειρήματα των δανειστών, καθιστώντας κάθε τυχόν αντίρρηση της ελληνικής πλευράς χωρίς νόημα.

-το ΟΧΙ σημαίνει ότι ΠΙΘΑΝΟΝ (άρα ΟΧΙ ΒΕΒΑΙΑ) η Ελλάδα δεν θα έχει θέση στην ευρωζώνη. Πιθανόν; Και πέρα από έναν πιθανότατα για να μην πούμε βεβαιότατα χωρίς ουσιαστικό αντίκρισμα εκβιασμό, τι άλλο μπορεί να σημαίνει το ΠΙΘΑΝΟΝ; Και επίσης, πλέον με την κατάσταση όπως διαμορφώνεται στην Ευρώπη, γιατί πέρα από μια βραχυπρόθεσμα δύσκολη μεταβατική περίοδο η έξοδος από την ευρωζώνη (που ΔΕΝ συνεπάγεται και την έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση) μακροπρόθεσμα να μην είναι μια καλύτερη κατάσταση; Αυτές τις στιγμές, τις τόσο κρίσιμες στιγμές, η ερμηνεία αυτή του ΟΧΙ δεν συνιστά τίποτε άλλο πέρα από έναν ακόμη εκβιασμό υπέρ του ΝΑΙ. Ενός ΝΑΙ που ΒΕΒΑΙΑ θα σημάνει την αναπόδραστη συναίνεσή μας στη λιτότητα = στην εξαθλίωσή μας.       

Ε, λοιπόν, προσωπικά σε αυτήν την ζοφερή ΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ δεν πρόκειται να συναινέσω.

Γιώργος Πρίμπας (03.07.2015)

Γιατί θα ψηφίσω OXI στο Δημοψήφισμα [Λεωνίδας Ορφανουδάκης]

Γιατί θα ψηφίσω «ΟΧΙ» στο ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ!!

Η κυρία Λυμπεράκη την οποία προσωπικά υπολήπτομαι, διατύπωσε καθώς διαβάζω  την άποψη, ότι “Αυτοί που είναι φτωχοί κάνουν λάθος επιλογές σε κρίσιμες στιγμές“. Καθώς είμαι κι εγώ φτωχός και οι στιγμές είναι κρίσιμές, κινδυνεύω να κάνω λάθος και θέλω να βρεθεί κάποιος πλούσιος να μου εξηγήσει αν και που κάνω λάθος σκέψεις « ίνα μη πληρωθεί και σε εμέ το υπ αυτής ρηθέν“!.

Σκέπτομαι λοιπόν, αρχικά, να ψηφίσω ΟΧΙ στο δημοψήφισμα αφού είμαι εντελώς βέβαιος ότι στο αν η Πατρίδα μου τους προσεχείς μήνες ή έτη θα είναι Μέσα ή Έξω στην Ευρώπη και στο Ευρώ εξαρτάται από πολλές άλλες Σοβαρές Παραμέτρους και καθόλου από το Ναι ή το ΟΧΙ το δικό μου. Είναι σαφέστατο ότι με το ΟΧΙ μου απλά δηλώνω ότι δεν εξουσιοδοτώ την κυβέρνηση μου να υπογράψει την συμφωνία που πρότειναν οι δανειστές και με την οποία εγώ (ο φτωχός ) μαζί με τους άλλους φτωχούς θα πληρώνουμε ΈΝΑ ΧΡΕΟΣ το οποίο όλοι συμφωνούν ότι ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΒΙΩΣΙΜΟ. Πάει να πει με απλά λόγια ένα δάνειο που δεν θα μπορεί να εξοφληθεί ποτέ με τα μέτρα που προτείνουν οι δανειστές αν και οι Έλληνες θα εξαθλιώνονται σε κάθε γενιά περισσότερο. Να σημειώσω ότι τα μέτρα που πρότειναν είναι όμοια με τα μέτρα που εφαρμοζόταν από το 2010 μέχρι τον Ιανουάριο του 15 και είχαν αποτύχει.

Κατανοώ βέβαια την συμπεριφορά των Ευρωπαϊκών Κυβερνήσεων οι οποίες για να σώσουν τις Τράπεζές τους από μαζική χρεοκοπία, μετέφεραν (καλώς ή κακώς, δεν θα το σχολιάσω τώρα εδώ) τα χρέη των Τραπεζών τους στους φορολογούμενούς, τους οποίους υποχρεώνουν με μέτρα λιτότητας να τα εξοφλούν. Ξεκίνησε από το 2010 να γίνει το ίδιο και στην Ελλάδα. Με ευθύνη όμως των Ελληνικών Κυβερνήσεων, αλλά και της Τρόικας η οποία τολμώ να πω ότι επέλεγε τις κυβερνήσεις, και τους επέτρεπε να μην εφαρμόζουν το πρόγραμμα (διάσωσής). Υποψιάζομαι τέλος ότι ενώ τώρα με την νέα Ελληνική Κυβέρνηση οι Ευρωπαίοι είχαν την ευκαιρία να καταλήξουν σε μία αμοιβαίως επωφελή και δίκαιη λύση δεν την θέλησαν για δύο λόγους. Αφενός μεν διότι κάτι τέτοιο θα είχε σαν αποτέλεσμα στην Ελλάδα να σβήσουν από τον πολιτικό χάρτη οι συνεργάτες τους πολιτικοί πράγμα που δεν ήθελαν γιατί πιστεύουν πως θα τους χρειαστούν ξανά στο μέλλον. Αφετέρου φοβούνται ότι αν υποχωρήσουν στα αιτήματα των Ελλήνων αυτό θα αποτελέσει, κακό κατ’ αυτούς προηγούμενο για τους άλλους λαούς και τις Κυβερνήσεις τους που εφαρμόζουν προγράμματα λιτότητας!

Σκέφτομαι όμως και το ενδεχόμενο να ψηφίσω ΝΑΙ στο Δημοψήφισμα. ΔΕΝ βρίσκω όμως καμία λογική ΣΧΕΣΗ αιτίου και αποτελέσματος, ανάμεσα στο να ψηφίσω το ΝΑΙ το οποίο Ντόπιοι και Ξένοι μας προβάλλουν πιεστικά σαν την αναγκαία και ικανή συνθήκη για να ΜΕΙΝΟΥΜΕ στο ΕΥΡΩ και στην ΕΥΡΩΠΗ! Εκτός και αν εννοούν βέβαια με αυτό ότι με το ΝΑΙ θα υποχρεώσω την Κυβέρνηση μας να υπογράψει και να υπογράφει στο μέλλον οποιουσδήποτε όρους ξεπουλήματος της Ελλάδας για να παραμένουμε στο Ευρώ και στην Ευρώπη, οπότε φυσικά η απάντηση μου είναι και πάλι “Ο Χ Ι“ στο ναι, και αν μπορείτε, που δεν νομίζω ότι μπορείτε διώξετε μας από την ΕΥΡΩΠΗ ΜΑΣ και αρχίσετε από εμάς να ξεπλέκετε το πουλόβερ ΤΗΣ!!

Από την άλλη βλέπω καθαρά ότι το ΝΑΙ θα είναι συγχωροχάρτι στους εντός και εκτός Ελλάδος, για κάθε τυχόν ανόμημα τους σχετικό με τα ΜΝΗΜΟΝΙΑ που έχουν ΥΠΟΓΡΑΦΕΙ μέχρι τώρα ! Θα υποθέσω μάλιστα πως αυτός είναι και ο κύριος λόγος του λυσσαλέου ΥΠΕΡ του ΝΑΙ κοινού αγώνα των Μέσα και των Έξω που τον διακρίνουμε όλοι! Επιπλέον και σημαντικότερο όλων το ΝΑΙ θα σημαίνει φυσικά, παραδοχή όλων των χρεών κατά το Αγγλικό δίκαιο αφού ο λαός θα έχει πλέον αποφανθεί θετικά με ”ΝΑΙ“ υπέρ του ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ. Έτσι θα στερήσω και στις μελλοντικές ακόμα γενιές το δικαίωμα και τα επιχειρήματα να κηρύξουν ΕΠΑΧΘΕΣ και Παράνομο το χρέος και να ζητήσουν διαγραφή του αλλά ενδεχομένως και να αναζητήσουν Ευθύνες. Εγώ και για τους λόγους αυτούς Δηλώνω ότι δεν μπορώ να ψηφίσω ΝΑΙ και θα ψηφίσω “Ο Χ Ι”! Σε όσους μάλιστα σκοπεύουν να ψηφίσουν ΝΑΙ και είναι πολλοί γιατί ακολουθούν το κόμμα που Ψήφισαν, κάποιος πρέπει να τους εξηγήσει τι σημαίνει το ΝΑΙ!! Και ότι μια λάθος ψήφος στο Ναι στο Δημοψήφισμα κάνει χίλιες φορές μεγαλύτερη ζημία στον τόπο από την λάθος ψήφο στις Εθνικές εκλογές!!!!  Καθώς βλέπω ότι οι Θεσμοί δεν κάνουν καμία προσπάθεια για να ματαιωθεί το Δημοψήφισμά, είμαι βέβαιος ότι υπάρχουν κρυφές δημοσκοπήσεις που δείχνουν ότι η μαύρη προπαγάνδα, εμπαιγμού και η προσπάθεια κατατρομοκράτησης του λαού που έγινε, έχει πιάσει τόπο και το ΝΑΙ προηγείται και μάλιστα με διαφορά από το Ο Χ Ι. Για αυτό είμαι βέβαιος ότι κανείς και φυσικά ούτε η κυρία Λυμπεράκη δεν θα ασχοληθεί με εμένα για να μου εξηγήσει αν και που κάνω λάθος καθώς έχω αποφασίσει να ψηφίσω «ΟΧΙ»!!

Λεωνίδας Ορφανουδάκης

πηγή: patarilogotexnon.blogspot.gr

Η μόνη μας ευθύνη [Απόστολος Θηβαίος]

H μόνη μας ευθύνη.

Το διακύβευμα του προσεχούς δημοψηφίσματος δεν αφορά τίποτε περισσότερο ή λιγότερο από το κύρος ενός ολόκληρου λαού. Πέρα απ΄ την κομματική ταυτότητα που επιδεικνύουν στα δόντια μαζί με τις τελευταίες, μεταπολιτευτικές ρανίδες τους οι εκφραστές του συστήματος, πέρα απ΄ την διδακτική για το μέλλον στάση των μέσων μαζικής ενημέρωσης, πέρα απ΄ τις κρυφές ατζέντες και τα εμμονικά σύνδρομα δύο παρωχημένων συστημάτων που συγκρούονται βρυχώμενα στην αρχή του νέου αιώνα, πέρα απ΄ τις εξαθλιωμένες όψεις των συνταξιούχων που διέθεσαν όλη τη δυναμική της γενιάς τους στη στήριξη του παλαιοκοματισμού, εκείνο που παίζεται στα ζάρια είναι το κύρος μας. Η αξιοπιστία ενός λαού που ακολουθώντας το ένστικτό του πριν από μερικούς μήνες ύψωσε μια φωνή αντίδρασης -η λέξη αντίσταση ευτελίστηκε στις μέρες μας και οφείλουμε να την προστατεύσουμε καταχωρώντας την για πάντα στην ιστορία-, για να φθάσει στο μέσον του καλοκαιριού αμήχανο, να προδίδει την ίδια του τη βούληση.

Το δημοψήφισμα πρέπει να πραγματοποιηθεί. Ο πιο καίριος λόγος είναι η λυτρωτική διενέργειά του ώστε να κλείσει οριστικά το αφήγημα μιας ολόκληρης εποχής. Η ετυμηγορία του λαού θα σφραγίσει παρόν και μέλλον, θα κλείσει οριστικά τους λογαριασμούς με το παρελθόν και θα θέσει οριστικά τη χώρα σε μια καθορισμένη, αναπόδραστη πορεία. Η τέλεσή του δεν συνεπάγεται μόνον μια άσκηση δημοκρατικού χαρακτήρα. Κάτι δηλαδή σαν τις ασκήσεις ετοιμότητας των δυνάμεων ασφαλείας. Το δημοψήφισμα συνιστά τον πιο αποφασιστικό τρόπο προκειμένου να καθοριστεί το πνεύμα και η στόχευση της κοινωνίας.

Η απόδοση σε μια δημοκρατική διαδικασία του χαρακτηρισμού “διχαστική” επιβεβαιώνει για μια ακόμη φορά τη διάσταση που υφίσταται ανάμεσα στη θεωρητική προσέγγιση του δημοκρατικού πολιτεύματος και την ρεαλιστική άσκηση των όρων του. Πρώτοι εκείνοι που καθορίζουν το χαρακτήρα του και εμπνέουν τις φαντασιώσεις του, πρώτοι εκείνοι συμβάλλουν στη διχαστική προσέγγιση. Η νωπή, λαϊκή εντολή, πάνω στην οποία στηρίζεται το πολιτειακό μας οικοδόμημα, όσο σαθρό και αν αποδείχτηκε στην εμπορευματοποίηση της εποχής μας, επιβάλλει το σεβασμό των εκφραστών της λαϊκής βούλησης. Η ακύρωση του δημοψηφίσματος ίσως αφήσει πιο βαθιά σημάδια στη λαϊκή συνείδηση. Αυτό πρέπει να το λάβουν υπόψη τους όσοι ευαγγελίζονται το φόβο και την αβεβαιότητα. Μια πληγωμένη δημοκρατία θα θέσει σε αμφισβήτηση τη δυναμική και την αξιοπιστία της. Πρόκειται για μια ακύρωση των θεσμών και των αρχών για τις οποίες γράφτηκαν οι τελευταίες σελίδες της ιστορίας μας στους δρόμους γύρω απ΄ το πολύπαθο Πολυτεχνείο. Δεν μπορεί παρά να θεωρηθεί αναμενόμενη η στάση φορέων όπως η ΓΣΕΕ που αρνούνται σε τόνους δραματικούς κάθε εκφορά της λαϊκής βούλησης, όταν αυτήν έχουν πάψει να υπηρετούν, καθιερώνοντας ένα νέο κλειστό επάγγελμα. Πέρα απ΄ τη σύμπλευση όλων των φορέων σ΄ αυτήν την κρίσιμη, εθνική στιγμή, εκείνο που προέχει είναι η προετοιμασία της κοινωνίας για το αποτέλεσμα της προσεχούς Κυριακής. Το “ναι” ή το “όχι” θα πρέπει να γίνουν απόλυτα σεβαστά, μα επιβάλλεται να αποτελέσουν αντικείμενο ψύχραιμων χειρισμών απ΄ όλες τις εμπλεκόμενες πλευρές. Η ηρεμία στο εσωτερικό της χώρας, λίγες μέρες πριν ληφθεί η πιο κρίσιμη απόφαση της νεότερης ιστορίας μας κρίνεται επιβεβλημένη. Κάθε άλλη πρακτική, ας το συλλογιστούν όσοι φέρουν την ευθύνη είναι δυνατόν να μας απομακρύνει απ΄ τα ορθά συμπεράσματα, οδηγώντας τότε στην πιο σκληρή εκδοχή της ιστορικής επανάληψης. Ίσως δε, τούτο το τελευταίο να έχει ήδη συμβεί, καθώς αποτέλεσμα των ξενόφερτων πρακτικών αποτέλεσε η πόλωση και η αναζωπύρωση παλιών διενέξεων που τόσο στοίχισαν στην πατρίδα και την αξιοπρέπεια που όλοι διεκδικούν και επιδιώκουν.

Ακόμη και αν η σημερινή κυβέρνηση πράττει παιχνίδια ελιγμών, ακόμη και αν οι προθέσεις της υπήρξαν αγνές, επιβάλλεται ο σεβασμός απέναντι στις αποφάσεις της. Τα μέσα και οι μηχανισμοί για την πτώση ή την αποδοχή της στο άμεσο μέλλον εγγυώνται την εφαρμογή της λαϊκής βούλησης. Αν θέλουμε να δείξουμε μια εικόνα ευρωπαϊκής χώρας στη διεθνή, κοινή γνώμη τότε οφείλουμε να ασκήσουμε τα δικαιώματά μας με σεβασμό απέναντι στα θεμελιώδη αξιώματα της δημοκρατίας. Κάθε άλλη τακτική, απ΄ όπου και αν προέρχεται καθίσταται υπονομευτική, καθώς διαταράσσει μια λυτρωτική διαδικασία για τη συνείδηση αυτού του τόπου. Η θέση μας στην Ευρώπη και όσα απαιτούμε απ΄ τη διεθνή μας παρουσία, το παρελθόν μας που όλοι φέρνουν στο προσκήνιο θέτει μόνο μιας επιταγή. Να εξελιχθεί το δημοψήφισμα με τον δέοντα τρόπο. Και θα πρέπει κανείς να συλλογιστεί πως το ερώτημα δεν αφορά μια δοκιμασία τύπου βουλευτικών εκλογών, δεν αφορά πρόσωπα αλλά το παρόν και το μέλλον μας μέσα από μια σαφή εκτίμηση.

Κάναμε λόγο πρωτύτερα για τη διδακτική αυτή δοκιμασία του δημοψηφίσματος. Διδακτική διότι μες σε λίγες μέρες κιόλας, προλάβαμε να γίνουμε μάρτυρες της αποφασιστικής επιρροής την οποία είναι δυνατόν να ασκήσει μια ολοκληρωτικά ανεξέλεγκτη εξουσία, έξω και πέρα από κάθε πλαίσιο λειτουργίας και ευνομίας, όπως τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Είναι μάταιο να τονίζει κανείς την ανάγκη για ψυχραιμία και σύνεση, όταν για τους περισσότερους από εμάς ετούτη η απόφαση φαντάζει ως μια τυπική και τεχνηέντως συγκαλυμμένη, εκλογική αναμέτρηση και όχι μια υπερκομματική λειτουργία που εκτείνεται πέρα απ΄ τα πλαίσια του καιρού μας.

Η σημερινή κυβέρνηση μας ζητά να της υποδείξουμε το δρόμο. Η ευθύνη μας, η ίδια εκείνη που γεμίζει το διαδίκτυο με σχόλια, προτάσεις και κρίσεις εκ τους ασφαλούς φαντάζει πιο απαιτητική από ποτέ. Ας μην δικαιώσουμε φωνές όπως εκείνης της βουλευτού που αποδίδει στα φτωχότερα στρώματα την άγνοια και την αφέλεια ως άμεση συνέπεια του βιοτικού τους επιπέδου. Ενός επιπέδου και μιας αυτοθυσίας που έφθασε τούτη τη χώρα ως τις μέρες μας και που σήμερα καλείται να καθορίσει ένα ζήτημα εσωτερικής φύσεως με προεκτάσεις παιδευτικές, οικονομικές, κοινωνικές. Οι καιροί που έρχονται θα φέρουν και άλλα δημοψηφίσματα. Το ευρωπαϊκό σύνταγμα, η άσκηση εξωτερικής πολιτικής εκ μέρους της ένωσης, το μεταναστευτικό, οι ανθρώπινες σχέσεις, ίσως η επιστήμη απαιτήσουν τη δική μας απόφαση προκειμένου να καθορίσουν τις κατευθύνσεις τους για μια μακρά εποχή.

Προσβλέπω στην ανάληψη εκ μέρους της κυβέρνησης όλων εκείνων των δράσεων που ευθυγραμμίζονται με τις τωρινές και παλαιότερες εξαγγελίες τους. Προσμένω απ΄ τη μαζική αυτήν αντιπολίτευση το σεβασμό απέναντι στην κυβέρνηση. Προσβλέπω σε εργατικά συνδικάτα που θα είχαν πάψει να λειτουργούν με ολότελα ακαλλιέργητα αντανακλαστικά, προσβλέπω στην υπεράσπιση της εκλεγμένης μας κυβέρνησης έναντι όλων όσων ομολογούν με τον πλέον εξόφθαλμο τρόπο πως ζητούμενο των ασκούμενων πιέσεων είναι η πτώση μιας παράταξης και όχι η εξεύρεση μιας λύσης. Δυστυχώς ποτέ δεν είδα τα ίδια αντανακλαστικά απέναντι σε εθνικιστικά μορφώματα που δρουν πια απόλυτα ασύδοτα, έχοντας εκπληρώσει μια προσφορά αίματος στο παλαιό σύστημα και εξασφαλίζοντας την ύπαρξή τους γι αρκετές δεκαετίες στο κοινοβουλευτικό μας σύστημα.

Μια δίκαιη διαδικασία θα παραχωρήσει με σιγουριά τη δυνατότητα για ουσιώσεις λύσεις. Το “ναι” θα θέσει ενώπιον του ελληνικού λαού μια άλλη κυβέρνηση, με αδιαμφισβήτητη εντολή για την ευρωπαϊκή μας ολοκλήρωση. Ένα “όχι” ίσως ν΄ αποτελέσει την πρώτη ρωγμή σ΄ αυτό το ευρωπαϊκό οικοδόμημα των πολλών ταχυτήτων και της επιλεκτικής δημοκρατίας που αποτυγχάνει στην πρώτη, σημαντική κρίση της ιστορίας του. Σε κάθε περίπτωση όμως, όλα τα παραπάνω δεν θα μπορούν να συμβούν όταν θα έχουμε ευτελίσει την πιο σημαντική διαδικασία της νεότερης ιστορίας μας, βαρύνοντας για χρόνια το κύρος του τόπου και των παιδιών μας.

War

Barbarie?