Δεν Έχω Οξυγόνο - εικόνες από τη μεγαλειώδη συγκέντρωση στο Σύνταγμα

 

---

Tα video είναι τής Γιάννας Πρίμπα

---

Μοναστηράκι:

Μητροπόλεως:

Ερμού:

Poème sur le désastre de Lisbonne [François-Marie Arouet de Voltaire, Ποίημα για την καταστροφή της Λισαβόνας, μετ. Γιάννα Πρίμπα ]

Εδώ πληροφορίες για την έντυπη έκδοση τής πρώτης κυκλοφορίας τού περίφημου ποιήματος Poème sur le désastre de Lisbonne (Ποίημα για την καταστροφή τής Λισαβόνας) του François-Marie Arouet de Voltaire, σε μετάφραση Γιάννας Πρίμπα.

The big splash of love [Γιάννα Πρίμπα]

The Big Splash of Love.

One of the main theories concerning the formation of the moon is that an astronomical body collided with earth. The biggest part of that astronomical body was absorbed by the earth but earth itself lost a significant amount of materials which was released into space. This mass of materials created a ring around earth which with the passage of time became one solid body, the moon. Thenceforth, moon revolves around earth. As I am not an astronomer I conceive this theory as one of the saddest unfulfilled love stories. When two people are in love one solid body is created thanks to their bond. But difficulties like Theia, are meant to rouse, but not necessarily to cause rapture. But even so obstacles might seem insuperable and can cause disruption. When this happens the concrete body of their love is wounded and the one body becomes two. But love won't let them get completely separated. The one body will be doomed to revolve eternally around the other. The passage of time forces them to gradually become more and more distant and widens the gap between them, as it happens with earth and moon. But still the one is compelled to be around the other because the one is part of the other.

The Thresher's Labour by Stephen Duck and The Woman's Labour by Mary Collier [μετ. Γιάννα Πρίμπα]

Διαβάστε ή κατεβάστε (σε μορφή pdf), ακολουθώντας το σύνδεσμο εδώ, το τεσσαρακοστό όγδοο βιβλίο της σειράς "εν καινώ" των 24Γραμμάτων τη μελέτη: "The Thresher's Labour by Stephen Duck and The Woman's Labour by Mary Collier" σε ελεύθερη απόδοση στα ελληνικά από τη Γιάννα Πρίμπα.


«Μεταφράσεις Κοινωνικού Ενδιαφέροντος»
Εισαγωγικό σχόλιο στις μεταφράσεις της Γιάννας Πρίμπα, στα ποιήματα των Stephen Duck και Mary Collier από τον Απόστολο Θηβαίο.

Οι ποιητικές εργασίες των Βρεττανών Mary Collier και Stephen Duck συνιστούν δύο έργα, ενδεικτικά της εποχής. Πρόκειται για δυο γλαφυρές αναπαραστάσεις του φαινομένου της εργασίας, όπως το τελευταίο διαμορφώθηκε κατά τον 18ο αιώνα. «Ο Μόχθος του Αλωνιστή» και «Ο Μόχθος της γυναίκας», της Collier, έργο που αποτέλεσε μία μορφή ευθείας απάντησης προς τον Stephen Duck και την υμνητική προσέγγιση της ανδρικής εργασίας, επιβεβαιώνουν την επισήμανση του Frederik Jameson, σχετικά με την υποχρέωση της τέχνης να ιστορικοποιεί, ενσωματώνοντας μες στο ποιητικό, στην προκειμένη, σώμα όλα εκείνα τα συστατικά στοιχεία που σηματοδοτούν μια ορισμένη περίοδο. Με άλλα λόγια και στα δύο πονήματα, θα μπορούσε κανείς να αντλήσει πλήθος στοιχείων και ενδείξεων, σχετικά με τις κοινωνικές δομές και τη συμμετοχή του πληθυσμού στην παραγωγική διαδικασία. Η Mary Collier, στο βιωματικό της έργο παραθέτει το πνεύμα και το ύφος της εργασίας. Η ίδια, έχοντας δαπανήσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της, διεκπεραιώνοντας εργασίες χειρωνακτικές, επιστρατεύει τη βιωματική της γνώση προκειμένου να αναδείξει το φορτίο της επιβίωσης, όπως βάραινε κατά την περίοδο εκείνη το γυναικείο φύλλο. Πέρα από την πολιτική και κοινωνική υποβάθμιση της γυναίκας, παρατήρηση διαυγής μες στο ποίημα της Collier, τόσο ο Duck όσο και η Βρεττανίδα ποιήτρια καταδεικνύουν το πνεύμα ενός ολόκληρου καιρού. 

Στην περίπτωση του Stephen  Duck, συντάκτη του «Μόχθου του Αλωνιστή» η βρεττανική κοινωνία στάθηκε ιδιαίτερα επιτιμητική.Ο ποιητής με το αγροτικό του ποίημα, το οποίο διαθέτει στοιχεία κοινωνικής φύσεως, προκάλεσε το ενδιαφέρον της αγγλικής αριστοκρατίας, παρά την δευτερεύουσα θέση του μες στο σώμα των ποιητών. Παρά τη στέρεη, θρησκευτική συνείδησή του, για την οποία ο Duck ξεχωρίζει στην εποχή του, εντούτοις το έργο του δεν διαθέτει την ιδιαίτερη, εκείνη δυναμική, που θα μπορούσε να αναδείξει την ποίησή του για το ρυθμό ή τις εξαίσιες μεταφορές του, παρά το γεγονός πως όσον αφορά τα τεχνικά στοιχεία του, «Ο Μόχθος του Αλωνιστή» παραμένει μία επαρκής δημιουργία.
Η Mary Collier συνιστά, πέρα από ποιήτρια, μια πρώιμη φωνή καταγγελίας του γυναικείου δράματος, το οποίο μες στους επόμενους αιώνες θα κορυφωθεί για να καταγγελθεί και τελικά να αποτελέσει ιστορικό ντοκουμέντο της κοινωνικής προοόδου για τον τρέχοντα αιώνα.Η Collier με το απαντητικό, βιωματικό της ποίημα προς τον Duck επισημαίνει τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης των γυναικών της εποχής, καθώς και τις αυξημένες απαιτήσεις στον τομέα της εργασίας. Μια απασχόληση, αυστηρά αγροτική και οικιακή, η οποία θα συνεχίσει να εκτελείται με το ίδιο πνεύμα, ακόμα και κατά την ανατολή της αστικής εποχής. Η παιδική εργασία, οι άθλιες συνθήκες διαβίωσης, ειδικά για το εργατικό δυναμικό της πρωτοπόρου Αγγλίας, επιβεβαιώνουν τον αργό ρυθμό με τον οποίο ο τομέας της εργασίες ενσωμάτωσε τελικά τα χαρακτηριστικά της ανθρωπιάς και της κοινωνικής αλληλεγγύης.

Οι ποιητικές δημιουργίες των Duck και Collier διατηρούν στο ακέραιο εξειδικευμένα στοιχεία της τέχνης, καθώς και τεχνικά χαρακτηριστικά, τα οποία δυσχεραίνουν σε μεγάλο βαθμό τη μεταφραστική απόπειρα. Πρωτίστως ο λόγος, ο οποίος παραμένει αναχρονιστικός και δίχως την πλαστικότητα, διατηρεί μόνο την επικοινωνιακή του δυναμική, παρά φωτεινά σημεία μες στα όρια της δημιουργίας. Τα ποιήματα αγνοούν την έννοια του υπαινιγμού και παραμένουν ρεαλιστικές τοποθετήσεις έμμετρου τύπου με μια ανυπόφορη ψυχρότητα του ίδιο του λόγου. Με άλλα λόγια τα ποίηματα των Duck και Collier μόνον ως ιστορικά ντοκουμέντα μπορούν να ειδωθούν, διατηρώντας πια ελάχιστη σχέση με τη νέα ποίηση και το α-χώρητο αίσθημα της υπερβατικής αρμονίας, το οποίο η σύγχρονη, ποιητική δημιουργία εννόησε και επεδίωξε. Οι ποιητικές δημιουργίες των δύο Βρεττανών παραμένουν δύο λιθικές πια δημιουργίες, των οποίων η ένταση δεν μπορεί ούτε να αναπαραχθεί μα και ούτε να συγκινήσει ίσως στη σημερινή εποχή. 

Εντούτοις όμως, οι μεταφράσεις της Γιάννα Πρίμπα, στο σώμα των οποίων παραχωρήθηκαν ορισμένες επισημάνσεις με σκοπό τη βελτίωση ενός ήδη ολοκληρωμένου ποιήματος, επιβεβαιώνουν και το ενδιαφέρον της μεταφράστριας σχετικά με δημιουργίες κοινωνικής και ιστορικής έντασης, μέσω των οποίων είναι δυνατόν να αποσαφηνιστούν οι εποχές και οι κλονισμοί τους. Τόσο το ποίημα «Για την καταστροφή της Λισσαβώνας» του Βολταίρου, όσο και η πιο πρόσφατη μετάφρασή της του ποίηματος της Ελίζαμπεθ Μπράουνινγκ «Η κραυγή των παιδιών», ποίημα σταθμός στην καταγγελία της αλόγιστης, παιδικής εργασίας, επιβεβαιώνουν το ενδιαφέρον της Πρίμπα σχετικά με θέματα κοινωνικής παθολογίας. Το ελληνικό, φιλοποιητικό κοινό ίσως να παραμείνει αδιάφορο εμπρός στα ποίηματα των Duck και Collier, εφόσον το ενδιαφέρον του περιοριστεί σε μια επικαιροποιημένη ποίηση. Βρίσκεται όμως στη μελέτη του παρελθόντος και στον τρόπο με τον οποίο ετούτο εμπεδώνεται, η πραγματική δυναμική της εργασίας του λόγου. Ο σύγχρονος μελετητής μπορεί να ανακαλύψει στις μεταφράσεις της Πρίμπα σημαντικά στοιχεία για την ιστορική και στοχαστική προσέγγιση κοινωνικών φαινομένων, καθώς η εργασία ή η ανθρώπινη δυστυχία.

Το ενδιαφέρον για τις μεταφραστικές επιλογές της Γιάννας Πρίμπα, παρουσιάζεται υψηλό και από μια άλλη σκοπιά, ίσως περισσότερο ακαδημαϊκή. Μέσω των ποιημάτων του Stephen Duck και της Mary Collier θα μπορούσε κανείς να στηρίξει την αφορμή για την καταγωγή του ύφους και της δομής της αγγλικής ποίησης. Καθώς γράφει ο Dryden, η αγγλική ιστορία διαθέτει τους προγόνους και τις φατρίες, καθώς οι άλλες οικογένειες και τούτα τα στοιχεία μπορούν να αποκαλύψουν πολλά σχετικά με τις καλλιτεχνικές ανησυχίες της βρεττανικής λογοτεχνίας, η οποία αποτέλεσε αντικείμενο της εντόπιας κριτικής τόσο για τα τεχνικά της στοιχεία, όσο και για τα ερεθίσματα, τα οποία την έθρεψαν. Όπως πολύ εύστοχα σημειώνει η Τζίνα Πολίτη στην περιήγησή της στην αγγλική λογοτεχνία, θα μπορούσε να εκτιμηθεί μέσω της ποιητικής δημιουργίας η επανανακάλυψη του εθνικού λογοτεχνικού και γλωσσικού παρελθόντος, οι αιτίες για μια θεώρηση θρησκευτικού ενδιαφέροντος, δεδομένης της προσκόλλησης των δημιουργών σε τούτο το στοιχείο ή ακόμα ο σχηματισμός προτύπων «γούστου» που διαμόρφωναν την ψυχολογία και την υποκειμενική αντίδραση στα έργα του λόγου. Μέσω μεμονωμένων κειμένων θα μπορούσε να αναπαραχθούν τα στάδια της ακμής, της παρακμής, της λήθης και της εξάλειψης σχολών, δογμάτων και παραδόσεων, όπως διαπιστώνει εύστοχα ο Wellek. Η διαμορφωμένη πια «εξορία», όπως ορίζεται το ελαχιστοποιημένο ενδιαφέρον απέναντι σε δημιουργίες και σχολές ή γενικές προσεγγίσεις κοινωνικών και θρησκευτικών θεμάτων, είναι δυνατόν να αναπαραστήσει εκ νέου τους σημερινούς «άπατρεις», εννοώντας εκείνους των οποίων οι δημιουργίες κινούνται πια στο περιθώριο μιας αργά διαμορφωμένης, εθνικής λογοτεχνίας, όπως η αγγλική.


Η υψηλή λογοτεχνία, όπως ορίζεται σήμερα, κινείται έξω και πέρα από ιδεολογίες και παρατηρήσεις κοινωνικού ενδιαφέροντος. Άλλωστε το σύστημα έχει απωλέσει πια το χαρακτήρα του «κοινωνικού», απαξιώνοντας όσα η συλλογικότητα πέτυχε μέσα από τους πολιτικούς και ανθρωπιστικούς αγώνες της. Παραμένει όμως αναλλοίωτη η σχέση της υψηλής τέχνης με τον ανθρώπινο πόνο και το πραγματικό του πρόσωπο, με έναν τρόπο τόσο άμεσο και ευθύ, σχεδόν αξιακό. Η Τζίνα Πολίτη τονίζει πως οι μεγάλες επαναστάσεις προκύπτουν από πράξεις ανυπακοής, εξέγερσης και κριτικής, επιβεβαιώνοντας πω η λογοτεχνία άλλη επιλογή δεν έχει παρά να σταθεί με το πλευρό της Εύας. Με άλλα λόγια η αφορμή ποίημα του Duck αλλά και η απάντηση της Collier δεν συνιστούν παρά δείγμα μιας τέχνης υψηλής και ανθρώπινης, ένα είδος, δηλαδή λαμπρού ρεαλισμού, που αναδεικνύεται μέσω της επιλογής και της εξαιρετικής μετάφρασης της Γιάννας Πρίμπα.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Δυο αμοιβαία ποιητικά και όμως…  ασύγκριτα μεγέθη. [Γιώργος Πρίμπας]

Παραμερίζοντας το αυστηρά γλωσσικό μέρος των δυο ποιημάτων [The Thresher's Labour του Stephen Duck και The Woman's Labour της Mary Collier], το οποίο δυστυχώς δεν μπορεί να αποδοθεί χωρίς απώλειες σε καμία μετάφραση [ποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι απέδωσε πλήρως ή έστω με ελάχιστες απώλειες το γλωσσικό πλούτο του Παπαδιαμάντη όχι μόνο σε άλλη γλώσσα, αλλά και στην σημερινή μας καθομιλουμένη;], που μόνο βαθιοί γνώστες της αγγλικής θα μπορούσαν να απολαύσουν στο πρωτότυπο, θα επικεντρωθούμε, επιγραμματικά, στο παρόν κείμενο στο ποιητικό σημαινόμενο ρίχνοντας ματιές στα βιογραφικά στοιχεία των δημιουργών τους και σε γνώση πάντα πως αυτό τελικά αφορά τον εκάστοτε αναγνώστη, εν προκειμένω τον υπογράφοντα το παρόν κείμενο.

Διαβάζοντας το The Thresher's Labour του Stephen Duck αυτό που μπορούμε να διαπιστώσουμε είναι πως θυμίζει πολλούς σύγχρονους μας «ποιητές» στο ότι τελικά ο κόσμος τους τελειώνει εκεί που τελειώνει η πέτσα τους και που όταν αποφασίζουν να επεκταθούν σε κοινωνικά προβλήματα τα αντιμετωπίζουν αφενός με μια ρηχότητα και ανικανότητα εμβάθυνσης αφετέρου κλείνοντας το μάτι, επιδιώκοντας την φιλοφρόνησή της και τα βραβεία της, στην εξουσία, στα γραφεία και σαλόνια της οποίας διαρκώς θα τους βρεις. Και η αλήθεια είναι πως η βιογραφία του Stephen Duck δικαιώνει πλήρως αυτή τη θέση.

Στον αντίποδα ακριβώς βρίσκεται η Mary Collier. Έζησε, όπως και ο Stephen Duck, στην Αγγλία λίγο πριν τη βιομηχανική επανάσταση και βίωσε στο πετσί της όλη την καταπίεση και εξαντλητική κόπωση του εργάτη στο χωράφι και στις υπηρεσίες των μεγαλοκυράδων μαζί με αυτήν της γυναίκας δούλας στο σπίτι της. Η Mary Collier, σε εκπληκτική για εργάτρια γλώσσα, δεν ενδιαφερόταν να γίνει ποιήτρια, ως εργάτρια έζησε όλη της τη ζωή, αλλά μπρος στο αναξιοπρεπές ποίημα του Duck όρθωσε τον ποιητικό της λόγο. Αυτή τη φορά δεν ήταν το παιδί που φώναξε: ‘ο βασιλιάς είναι γυμνός’, αλλά η εργάτρια: ‘«αξιότιμοι» κύριοι ο ευνοούμενός σας ποιητής είναι ψεύτης’. Μετά την απάντηση της Collier το ποίημα του Duck φαντάζει ως μια αστεία καρικατούρα ενός κόσμου που έπρεπε να αλλάξει και ιδίως ως προς τη θέση των γυναικών που ήταν τα μεγαλύτερα θύματα του. Αδιάφορο αν η Mary Collier ήθελε να ουρλιάξει την αλήθεια ζητώντας αυτή η αλήθεια να αναγνωριστεί ή μέσα της δεν έπλαθε και επανάσταση. Αυτό που μετράει είναι πως αυτή η ποιητική κραυγή, τεράστια και σταθερά παραγνωρισμένη ακόμα και σήμερα, μέτρησε στη γέννηση του φεμινιστικού κινήματος και μας παραδίνει μαθήματα σπάνιου ήθους.

Tim Buckley - Goodbye and Hello [απόδοση Γιάννα Πρίμπα]

Ακούστε το εδώ.

Αποχαιρετισμός και Καλωσόρισμα

Οι  παλιοί άνθρωποι βρίσκονται κάτω σε σκοτεινά μπουντρούμια
Τους διοικούνε μηχανές και φοβούνται τους φόρους
Mε τα κεφάλια τους στον τάφο και τα χέρια τους στα μάτια
Σε κυκλικές τροχιές σέρνουνε τις καρδιές τους
Καθώς πάντα προσποιούνται πως οι μεταμφιεσμένοι τους πύργοι
Δεν είναι στ’ αλήθεια διάτρητοι από ρωγμές που όλο και μεγαλώνουν
Και γνέφω αντίο στο σίδερο
Και τον αέρα γελώντας καλωσορίζω

Τα νεαρά παιδιά χορεύουν ---- Είμαι νέος
Γύρω από τα μπαλόνια ---- Θα ζήσω
Που ταλαντεύονται τυχαία ---- Είμαι δυνατός
Στο αεράκι του φεγγαριού ---- Μπορώ να δώσω
Ζωγραφίζοντας τον ουρανό ---- Εσύ ο παράξενος
Με τα χρώματα του ήλιου ----  Ο καρπός της μέρας
Ελεύθερα πετούν ---- Νιώσε την αλλαγή
Καθώς όλα γίνονται ένα ---- Αναγνώρισε το δρόμο

Στους αυτοκινητοδρόμους εκτονώνονται οι εθισμένοι στην ταχύτητα
Τρέχουν υπερβολικά αγνοώντας το ταξίδι
Τα νεύρα τους διαλύονται και ασθμαίνουν καθώς δεν μπορούν να αναπνεύσουν
Τους κυνηγούνε οι μπάτσοι ενός νεκρού παρελθόντος
Απολιθωμένοι απ’ την παράδοση σ’ εφιάλτη τρεκλίζουν
Στο καθόλου στο πουθενά κοιτούν εμβρόντητοι προς τα πάνω
Και γνέφω αντίο στην ταχύτητα
Και το τριαντάφυλλο γελώντας καλωσορίζω

Τα νεαρά παιδιά παίζουν ---- Είμαι νέος
Κάτω από πεύκα ---- Θα ζήσω
Και κάτω από τον μπλε και γκρι ουρανό ---- Είμαι δυνατός
Συνεχίζουν με ευκολία ---- Μπορώ να δώσω
Να κινούνται αργά ---- Εσύ ο παράξενος
Όσο πιο ήρεμα μπορούν ---- Ο καρπός της μέρας
Με χάρη μεγαλώνουν ---- Νιώσε την αλλαγή
Και να! Καταλαβαίνουν ακόμα ---- Αναγνώρισε το δρόμο

Ο βασιλιάς και η βασίλισσα στων διαφημίσεων τους το κάστρο
Υπνοβατούν σέρνοντας πίσω τους στους διαδρόμους
Όλα τα υπάρχοντα και τους παροδικούς θησαυρούς τους
Καθώς πάνε να προσκυνήσουν στον ηλεκτρονικό βωμό
Στον οποίο παίζει το πιο πρόσφατο διαφημιστικό
Στο κούφιο αυτό σπίτι του πλούσιου τυφλού
Και γνέφω αντίο στον πλούτο
Και τον ποταμό γελώντας καλωσορίζω

Τα νεαρά παιδιά αγοράζουν ---- Είμαι νέος
Τον κόσμο όλο για ‘να τραγούδι ---- Θα ζήσω
Χωρίς δεκάρα ---- Είμαι δυνατός
Στον οποίον κι ανήκουν ---- Μπορώ να δώσω
Όπου κανείς δεν κατέχει ---- Εσύ ο παράξενος
Κάτι, κάπου ---- Ο καρπός της μέρας
Του καθενός η ανάπτυξη ---- Νιώσε την αλλαγή
Τόση όση μπορεί να μοιραστεί ---- Αναγνώρισε το δρόμο

Οι στρατηγοί του βαριετέ χοροπηδούν στη σκηνή
Και συντρίβουν το κοινό τους με πολυβόλα όπλα
Και η ελευθερία και η βία ως ακροβάτες κλόουν
Προσπαθούν να ισορροπήσουν στους τάφους των γιών μας
Ενώ ο αυτοκράτορας, χορεύοντας κλακέτες, τραγουδά πως “ο πόλεμος είναι ειρήνη”
Και η αγάπη, ο αιώνιος Μάγος, χάνεται στη διασκέδαση
Και γνέφω αντίο στο φόνο
Και τη βροχή γελώντας καλωσορίζω

Τα νεαρά παιδιά δεν μπορούν ---- Είμαι νέος
Να πούνε τον εχθρό από το φίλο ---- Θα ζήσω
Βιάζονται στη γοητεία ----  Είμαι δυνατός
Και στη χαρούμενη επέκταση ---- Μπορώ να δώσω
Χουφτών αυγής ---- Εσύ ο παράξενος
Στων ανθρώπων το καλειδοσκόπιο ---- Ο καρπός της μέρας
Που έρχεται από πέρα ---- Νιώσε την αλλαγή
Το Μεγάλο Τοίχο του Δέρματος ---- Αναγνώρισε το δρόμο

Οι σύζυγοι χωρίς αίμα,  γελωτοποιοί που ακούνε,
Σαν πρόβατα στις κραυγές και στις διαταγές των συζύγων τους
Και οι άντρες που δεν είναι άντρες μόνες εγκαταλείπουν τις γυναίκες τους
Βλέποντας τες να προσποιούνται τον έρωτα σε κρεβάτια από μαχαίρια
Φοβούνται να ανακαλύψουν ή να εμπιστευτούν τα σώματά τους
Και γνέφω αντίο στις στάχτες
Και το κορίτσι γελώντας καλωσορίζω

Τα νεαρά παιδιά φιλάνε ---- Είμαι νέος
Είναι τόσο περήφανα να μάθουν ---- Θα ζήσω
Της γυναίκας την ξύλινη ευδαιμονία ---- Είμαι δυνατός
Και τη φωτιά του άντρα που καίει ---- Μπορώ να δώσω
Χωρίς να γνωρίζουν φόβο ---- Εσύ ο παράξενος
Βγάζουν τα ρούχα τους ---- Ο καρπός της μέρας
Τίμιοι και καθαροί ---- Νιώσε την αλλαγή
Όπως ένα ποτάμι που ρέει ---- Αναγνώρισε το δρόμο

Οι παλιοί άνθρωποι ξεθωριάζουν αργά
Όπως οι φλεγόμενες εφημερίδες σε μυαλό που αυτοκτονεί
Χωρίς θεό, χωρίς έρωτα σαν αποπροσανατολισμένες πάπιες
Οι ψεύτικοι αμμόπυργοι διαλύονται στην παλίρροια
Φοράνε τις μάσκες του θανάτου τους και συμβιβάζονται καθημερινά
Τα νεαρά παιδιά θα ζήσουν για τους ηλικιωμένους που έχουν πεθάνει
Και γνέφω αντίο στην Αμερική
Και τον κόσμο γελώντας καλωσορίζω

Goodbye and Hello

The antique people are down in the dungeons
Run by machines and afraid of the tax
Their heads in the grave and their hands on their eyes
Hauling their hearts around circular tracks
Pretending forever their masquerade towers
Are not really riddled with widening cracks
And I wave goodbye to iron
And smile hello to the air

O the new children dance ------ I am young
All around the balloons ------ I will live
Swaying by chance ------ I am strong
To the breeze from the moon ------ I can give
Painting the sky ------ You the strange
With the colors of sun ------ Seed of day
Freely they fly ------ Feel the change
As all become one ------ Know the Way

The velocity addicts explode on the highways
Ignoring the journey and moving so fast
Their nerves fall apart and they gasp but can't breathe
They run from the cops of the skeleton past
Petrified by tradition in a nightmare they stagger
Into nowhere at all and they look up aghast
And I wave goodbye to speed
And smile hello to a rose

O the new children play ------ I am young
Under the juniper trees ------ I will live
Sky blue or gray ------ I am strong
They continue at ease ------ I can give
Moving so slow ------ You the strange
That serenely they can ------ Seed of day
Gracefully grow ------ Feel the change
And yes still understand ------ Know the Way

The king and the queen in their castle of billboards
Sleepwalk down the hallways dragging behind
All their possessions and transient treasures
As they go to worship the electronic shrine
On which is playing the late late commercial
In that hollowest house of the opulent blind
And I wave goodbye to Mammon
And smile hello to a stream

O the new children buy ------ I am young
All the world for a song ------ I will live
Without a dime ------ I am strong
To which they belong ------ I can give
Nobody owns ------ You the strange
Anything anywhere ------ Seed of day
Everyone's grown ------ Feel the change
Up so big they can share ------ Know the Way

The vaudeville generals cavort on the stage
And shatter their audience with submachine guns
And Freedom and Violence the acrobat clowns
Do a balancing act on the graves of our sons
While the tapdancing Emperor sings "War is peace"
And Love the Magician disappears in the fun
And I wave goodbye to murder
And smile hello to the rain

O the new children can't ------ I am young
Tell a foe from a friend ------ I will live
Quick to enchant ------ I am strong
And so glad to extend ------ I can give
Handfuls of dawn ------ You the strange
To kaleidoscope men ------ Seed of day
Come from beyond ------ Feel the change
The Great Wall of Skin ------ Know the Way

The bloodless husbands are jesters who listen
Like sheep to the shrieks and commands of their wives
And the men who aren't men leave the women alone
See them all faking love on a bed made of knives
Afraid to discover or trust in their bodies
And in secret divorce they will never survive
And I wave goodbye to ashes
And smile hello to a girl

O the new children kiss ------ I am young
They are so proud to learn ------ I will live
Womanwood bliss ------ I am strong
And the manfire that burns ------ I can give
Knowing no fear ------ You the strange
They take off their clothes ------ Seed of day
Honest and clear ------ Feel the change
As a river that flows ------ Know the Way

The antique people are fading out slowly
Like newspapers flaming in mind suicide
Godless and sexless directionless loons
Their sham sandcastles dissolve in the tide
They put on their deathmasks and compromise daily
The new children will live for the elders have died
And I wave goodbye to America
And smile hello to the world

The Cry of the Children [Elizabeth Barrett Browning μετ. Γιάννα Πρίμπα]

Διαβάστε ή κατεβάστε (σε μορφή pdf), ακολουθώντας το σύνδεσμο εδώ, το The Cry of the Children (Η κραυγή των παιδιών) της Elizabeth Barrett Browning, σε απόδοση, για πρώτη φορά, στα ελληνικά.


Επίσης κατωτέρω παρατίθενται οι σύνδεσμoι από όλα τα άρθρα του αφιερώματος των 24Γραμμάτων για την παιδική εργασία:

Η unicef Eλλάδος στηρίζει το αφιέρωμα του 24grammata.com για την παιδική εργασία και κακοποίηση - Xαιρετισμός του Γενικού Διευθυντή της UNICEF Ελλάδος, κ. Ηλία Λυμπέρη.

Σχόλιο για την πρώτη απόδοση στα Ελληνικά του ποιήματος «The Cry of the Children» της Elizabeth Barrett Browning [Γιώργος Πρίμπας]

Αφού τα Παιδιά τα Ξέρουν Όλα [Απόστολος Θηβαίος]

Ο κ. Λυμπέρης, γεν. διευθυντής της Unicef, μιλά στο 24grammata.com για τα δικαιώματα του παιδιού.

Η ψυχική και σωματική κακοποίηση των παιδιών [Στέλιος Μοίρας]

Παιδική Εργασία «Παραβιάζοντας τα παιδικά χρόνια» [Σοφία Καραγιαννοπούλου – Κόγιου]

Παιδική εργασία: Ξαναγυρίζοντας στον 19ο αιώνα… – Τι θα έγραφε σήμερα ο Κάρολος Ντίκενς; [Μπαλή Κάκη]

Η Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού. Έκδοση φιλική προς τα παιδιά.

Μορφές Παιδικής Εργασίας στη Βιομηχανία και τη Βιοτεχνία 1870-1940 [Μιχάλης Ρηγινός]

Το νομικό καθεστώς της παιδικής ηλικίας και της νεότητας από το 1833 έως το 1900 [Κώστας Σοφιανός]

Η μαθητεία στα επαγγέλματα (16ος-20ός αι.) [Γιώργος Παπαγεωργίου]

Η Παιδική Εργασία στην Ελλάδα κατά το 19ο και 20ο αιώνα [Ειρήνης Αρτέμη]

Ρομά: ελληνική και διεθνής βιβλιογραφία. Διδακτορικές διατριβές, διπλωματικές εργασίες.

Hard Times (1854) [Charles Dickens]

Oliver Twist [Charles Dickens]

Poème sur le désastre de Lisbonne (Ποίημα για την καταστροφή της Λισαβόνας) του François-Marie Arouet de Voltaire [απόδοση στα ελληνικά: Γιάννα Πρίμπα]

Διαβάστε ή κατεβάστε (σε μορφή pdf), ακολουθώντας το σύνδεσμο εδώ, το Poème sur le désastre de Lisbonne (Ποίημα για την καταστροφή της Λισαβόνας) του François-Marie Arouet de Voltaire, σε απόδοση για πρώτη φορά στα ελληνικά.

(H παρούσα έκδοση είναι τετράγλωσση: Γαλλικό πρωτότυπο, Ελληνικά, Αγγλικά και Ιταλικά)