[στον Ακροκόρινθο, 24.07.2026]

Εικόνες από το μονοπάτι από το εξωκκλήσι Αγ. Γεωργίου, το οποίο βρίσκεται βορειοανατολικά τού Ακροκόρινθου, προς το περιμετρικό μονοπάτι στη βάση τού βράχου, στην ευρύτερη περιοχή τής κορυφής τού οποίου βρίσκεται το περίφημο κάστρο, έχουνε παρουσιαστεί παλαιότερα στο παρόν ιστολόγιο*.

Το πρωινό τής 24ης Ιούλη 2026, ακολούθησα το επικλινές μονοπάτι από το ανωτέρω εξωκκλήσι προς το περιμετρικό μονοπάτι και από εκεί κινήθηκα νότια και μετά νοτιοδυτικά στο μονοπάτι (σ.σ. με εμφανή σημάδια μη χρήσης του) το οποίο ανεβαίνει στην οχύρωση κάτω από τα τείχη (σ.σ. βλέπε το πρώτο από τα link κατωτέρω), αλλά το άφησα για να κινηθώ προς μια σπηλίτσα εκτός μονοπατιού στον κακοτράχαλο βράχο.

Από το Google earth

Ακολουθούν εικόνες από το ανέβασμα στην σπηλίτσα και από αυτήν.:

Κατόπιν ακολούθησα ένα σχετικά σαφές μονοπάτι που ξεκινά λίγο κάτω από τη σπηλίτσα και πηγαίνει νοτιοανατολικά μέχρι ένα κοίλωμα στο βράχο, μετά το οποίο (κοίλωμα) δεν διακρίνεται συνέχεια.:

Από εκεί κατέβηκα την κακοτράχαλη πλαγιά μέχρι το μονοπάτι και επέστρεψα ακολουθώντας το μονοπάτι που περνά μέσα από το άλσος πεύκων και κυπαρισσιών κατεβαίνοντας τη ράχη.:

Στην επόμενη ερείπια παλιάς ξερολιθιάς, ίσως τμήματος μεσαιωνικής οχύρωσης.:

*

ανάρτηση 20.07.2022

ανάρτηση 27.07.2023

ανάρτηση 21.07.2025.

[στο Σπήλαιο Λουτρά τής Αφροδίτης, στην Αρχαία Κόρινθο, 24.07.2026]

Στο παρόν παρουσιάζονται εικόνες από ένα μέρος που δεν πιστεύεις ότι βρίσκεται μες σε μια πόλη, ανάμεσα σε σπίτια, την Αρχαία Κόρινθο εν προκειμένω. Πρόκειται για το Σπήλαιο «Λουτρά τής Αφροδίτης», το οποίο βρίσκεται στο βόρειο μέρος τής Αρχαίας Κορίνθου, στο τέλος τού παράδρομου, αφού κατέβει κανείς τα παλιά πέτρινα σκαλοπάτια, ο οποίος ξεκινά από την οδό Αφροδίτης, περί τα 55 μ. από το σημείο που η οδ. Κρέοντος διακλαδίζεται στις οδούς Αφροδίτης και Όσκαρ Μπροντίρ.

Το υπόψη Σπήλαιο είναι πανέμορφο και υποβλητικό ενώ από μια στοά, η οποία έχει μεγάλο βάθος και έχει εσωτερικά διαμορφωθεί ώστε να μπορεί να μπει και να προχωρήσει κάποιο μικρόσωμο άτομο (σ.σ. προφανώς με εμπειρία και στο πλαίσιο δραστηριότητας ομάδας), πηγάζει νερό όλες τις εποχές τού χρόνου. Νερό το οποίο έρχεται υπόγεια από τον Ακροκόρινθο. Η είσοδος τής στοάς, η οποία είναι φυσική, λόγω σχήματος έχει πάρει το όνομα, από τους ντόπιους, Αιδοίο τής Αφροδίτης.:

Λίγα μέτρα παραπέρα διακρίνεται η είσοδος ενός ακόμα μικρού σπηλαίου από την οποία βγαίνει μεταλλικός σωλήνας μεταφοράς νερού.:

[στο Ξυλόκαστρο, 15.07.2026]

Ελέω απαγορευτικού κυκλοφορίας πεζών σε δασικές εκτάσεις, πάρκα και άλση στην Π.Ε Κορινθίας για την 15 Ιούλη 2026 [σ.σ. Μέχρι και το 2025 απαγορευτικό έβγαινε σε καταστάσεις εκδήλωσης πυρκαγιάς κατηγορίας 4 (πολύ υψηλός κίνδυνος) και 5 (κατάσταση συναγερμού), αλλά από φέτος η απαγόρευση ξεκινά από την κατηγορία 3 (υψηλός κίνδυνος) κάτι που σημαίνει ότι τους μήνες Ιούλιο και Αύγουστο θα είναι θέμα τύχης να βρεθούν 3-4 μέρες για πεζοπορία στις δασικές εκτάσεις τής Κορινθίας. Πρωταγωνιστές σε μια light εκδοχή των «No Human Areas» που βλέπαμε σε δυστοπικές ταινίες.

Το πρωινό τής 15ης Ιούλη 2026, ξεκίνησα για μια χαλαρή πεζοπορία στον Πευκιά τού Ξυλοκάστρου μέχρι τη Μαρίνα Ξυλοκάστρου, κρατώντας ως πιθανότερο ενδεχόμενο η πεζοπορία μες στο παραθαλάσσιο Αισθητικό Δάσος Πευκιά να μην επιτρέπεται και να πρέπει να κινηθώ στο πεζοδρόμιο, στα όρια του. Τελικά υπήρχε αρκετά σημαντικός αριθμός πεζοπόρων και αθλούμενων που τον διέσχιζαν. Κακά τα ψέματα, μπορεί να είναι εύκολο να κλείσεις για κάνα δίμηνο τη Ζήρεια, τα Γεράνεια, τα Όνεια όρη κ.λπ. αλλά τον Πευκιά Ξυλοκάστρου δεν τον κλείνεις εύκολα και ιδίως μέρες που οι καιρικές συνθήκες όπως τις αντιλαμβάνεται ο πολίτης είναι ιδανικές για πεζοπορία μες σε ένα δροσερό αστικό άλσος ψηλών δέντρων.

Η διαδρομή, πολύ εύκολη περί τα 6,8 χλμ με την επιστροφή, έχει σημειωθεί στο χάρτη από το Google earth:

Ακολουθούνε λίγες εικόνες από το τμήμα μεταξύ Πευκιά και Μαρίνας:

Μέχρι πριν λίγα χρόνια, όταν είχε άμπωτη, περνούσες πεζή στον κυματοθραύστη, μεταξύ Πευκιά και Μαρίνας. Λόγω τής διάβρωσης όμως, από τις ροές τού θαλασσινού νερού, παράλληλες στις ακτές τής ευρύτερης περιοχής, το πέρασμα καλύφτηκε από τη θάλασσα.:

Ξεχωρίζει ο ορεινός όγκος τού λόφου Κούτσα ενώ στο βάθος αριστερά διακρίνεται το Μαύρο όρος.:

Οι φάροι στην είσοδο τής Μαρίνας Ξυλοκάστρου, δίπλα στις εγκιβωτισμένες εκβολές τού ποταμού Σύθα, που έρχεται από τα ανάντη τής ρεματιάς Φλαμπουρίτσα.:

[στα Όνεια όρη, 14.06.2026]

Στο παρόν παρουσιάζονται λίγες εικόνες από την κυκλική διαδρομή την οποία ακολούθησα το πρωινό τής 14ης Ιούνη 2026, στα Όνεια όρη, από το τέλος τής οδού Καλλιρρόης (σημείο από το οποίο έχω κατ’ επανάληψη ξεκινήσει πεζοπορικές διαδρομές στα ανατολικά Όνεια όρη), στον Οικισμό Siemens, στα Λουτρά Ωραίας Ελένης, η οποία πέρασε από τον Πύργο – Φρυκτωρία των ελληνιστικών χρόνων στην περιοχή Στανοτόπι* και, ακολουθώντας το πρόσφατα συντηρημένο μονοπάτι, τις ενετικές οχυρώσεις** δίπλα στο χώρο τού Λατομείου Κεχριών.

Η διαδρομή έχει σημειωθεί στο χάρτη από το Google earth:

-από τη διαδρομή προς τα ανατολικά, στην κορυφογραμμή, προς τον αρχαίο Πύργο – Φρυκτωρία:

-από τον αρχαίο Πύργο – Φρυκτωρία:

-από τη διαδρομή στο μονοπάτι προς τις ενετικές οχυρώσεις:

-από τις ενετικές οχυρώσεις:

Εύκολη διαδρομή, που περνά από σημεία με υπέροχη θέα, μήκους 6,1 περίπου χλμ. για την οποία χρειάστηκα λιγότερο από 2 ώρες με όλες τις στάσεις. Να σημειωθεί πως παλαιότερα, προτού τη φωτιά τού 2020, υπήρχε πέρασμα από τον αρχαίο Πύργο – Φρυκτωρία προς τα κάτω, αλλά πλέον η αναγεννημένη βλάστηση το έχει κλείσει τελείως όπως επίσης εξαφανισμένο στη βλάστηση είναι κι ένα παλιό μονοπάτι που κατέβαινε στις ενετικές οχυρώσεις δυτικότερα τού υφιστάμενου και ανατολικότερα τού πρώην χωματόδρομου – λατομικής οδού και πλέον μονοπάτι που προσεγγίζει τις εν λόγω οχυρώσεις από δυτικά.

Προηγούμενες αναφορές:

* ανάρτηση 27.08.2021

** ανάρτηση 18.07.2021.