Πέντε ποιήματα του Salvatore Quasimodo σε απόδοση Ρίτας Μπούμπη Παπά και σύντομη παρουσίαση του μεγάλου Ιταλού ποιητή από την ίδια.

Ο Σαλβατόρε Κουαζίμοντο, που τιμήθηκε εφέτος με το βραβείο Νόμπελ για την ποίηση, γεννήθηκε στις Συρακούσες τής Σικελίας το 1901. Ήταν γιος σιδηροδρομικού και δεν είχε την ευχέρεια να ολοκληρώσει τις σπουδές του. Άλλαξε πολλά επαγγέλματα, γυρίζοντας από πόλη σε πόλη, ώσπου καταστάλαξε συντάκτης τού «Τέμπο» το 1932 στο Μιλάνο. Αυτοδημιούργητος οπλίσθηκε με σίγουρη και θαυμαστή γλωσσομάθεια κι έδωσε υποδειγματικές μεταφράσεις, από τους Λυρικούς και Τραγικούς τής Αρχαιότητος, έως τους συγχρόνους Μπρεχτ και Νερούντα. Η πρωτότυπη παραγωγή του περιλαμβάνεται στις συλλογές του «Νερά και χώματα» (1930), «Το βουλιαγμένο όμποε» (1932), «Άρωμα ευκαλύπτων» (1933), «Ερατώ και Απόλλων» (1936), «Ποιήματα» (1938),«Γρήγορα που νύχτωσε» (1942), «Με το πόδι του ξένου στην καρδιά» (1949), «Το ψεύτικο και αληθινό πράσινο» (1955). Μαζί με τον Ουγκαρέτι και τον Μοντάλε θεωρείται ένας απ’ τους μεγαλύτερους ποιητές της πατρίδας του, με διεθνή ακτινοβολία. Ξεκίνησε, όπως κι εκείνοι, με μια διάθεση ερμητισμού, αλλά δεν έχασε την επαφή με τις δυνάμεις της ζωής και τα προβλήματα του καιρού. Εικόνες κλασσικής λιτότητας και επιγραμματικές εμπειρίες του ατομικού και ομαδικού συγχρόνου οράματος μάς δίνει η ποίησή του Κουαζίμοντο. Η εφετινή βράβευση πρέπει να θεωρείται, και σαν μια δίκαιη, τιμητική διάκριση προς το πνεύμα της επαρχίας, και τις αστείρευτες δυνάμεις της Μεσογείου.

Σικελική νύχτα

Πόσο μεγάλη νύχτα και το φεγγάρι ρόδινο και πράσινο 
καθώς μέσα από πορτοκαλιές ολάνθιστες φωνάζεις 
χτυπώντας σε μια πόρτα σαν βασιλιάς Θεού 
γεμάτος απ’ τ’ αγκάθια της δροσιάς:
«Άνοιξε, αγάπη μου, άνοιξε!» Ο αέρας σε χορδές 
απ’ τα Υβλαία κι απ’ τους κώνους των Μανιόνιε 
ύμνους και θρήνους ξεκολλάει
σε τύμπανα σπηλαίων, αρχαίων
σαν την αγαύη και το μάτι του ληστή.
Κι η Άρκτος ακόμα δεν σ’ αφήνει, μα αναταράζει,
σήμα κινδύνου, τις εφτά φωτιές της εκεί στους λόφους.
Και δε σ’ αφήνει ο θόρυβος ακόμα
των ερυθρών αρμάτων σαρακηνών και σταυροφόρων.
Κι ίσως κι η μοναξιά, ο διάλογος ακόμα 
με τα έναστρα ζώα, το άλογο, ο σκύλος, 
ο βάτραχος, οι απατηλές κιθάρες 
των τζιτζικιών μέσα στη νύχτα.

Μιλάνο, Αύγουστος 1943

Μάταια ψηλαφίζεις μες στη σκόνη 
καημένο χέρι. Η πολιτεία είναι νεκρή.
Είναι νεκρή. Ακούστηκε ο τελευταίος βόμβος
μες στην καρδιά του ποταμού Ναβίλιο. Και τ’ αηδόνι
έπεσε απ’ την κεραία, που υψώνονταν στο μοναστήρι,
απ’ όπου τραγουδούσε πριν ο ήλιος δύσει.
Μη σκάβετε πηγάδια στις αυλές 
οι ζωντανοί πια δεν διψούνε, 
και μην αγγίζετε τους πεθαμένους,
έτσι πρησμένοι, ως είναι και συναίματοι.
Αφήστε τους στο χώμα των σπιτιών τους.
Η πολιτεία είναι νεκρή, νεκρή.


Πέρα από τα κύματα των λόφων

Δεν σου εξέφυγε η ζωή με αριθμομαντείες 
και νόθα εμβλήματα ζωδιακού ή συλλαβές
και αριθμούς βαλμένους σε τάξη, με σκοπό 
τον κόσμο ξανά ν’ ανακαλύψεις. Όχι.
Σ’ αιχμαλωσία ήσουνα. Και κει με άμμο κι αίμα 
μετρούσες τις σιωπές, τους βόγγους του θανάτου 
πέρα απ’ τα κύματα των λόφων.


Επίγραμμα

Από το δίχτυ του χρυσού σιχαμερές αράχνες κρέμονται.


Στους αδελφούς Τσέρβι

Σε όλη τη γη γελούν οι παλιανθρώποι,
οι πρίγκιπες, οι ποιητές που βλέπουν τον κόσμο
στα όνειρα, σοφοί της μοχθηρίας, σφετεριστές
της γνώσης. Έτσι και στην πατρίδα μου γελούνε
για τη συμπόνια, την καρτερία, την ερημιά,
τη θλίψη των φτωχών. Και είναι ωραία η γη μου,
ωραία από ανθρώπους κι από δέντρα,
από μαρτύρια κι από μορφές πέτρινες κι έγχρωμες
κι από αρχαία πνευματική ευφορία.

Οι ξένοι χτυπούν με δάχτυλα εμπόρων 
το στήθος των άγιων, της αγάπης τα λείψανα, 
πίνουν λιβάνι και κρασί στο δυνατό παραθαλάσσιο φεγγάρι 
και πάνω σε βασιλικές κιθάρες
τραγούδια ηφαιστειακά ταιριάζουν.
Χρόνια και χρόνια τους καλούνε στρατιώτες 
και πάνοπλοι γλιστρούν απ’ τις κοιλάδες 
στους κάμπους με τα ζώα και τα ποτάμια.
Στη γλυκύτατη νύχτα ο Πολύφημος κλαίει 
με το μάτι ακόμα σβηστό απ’ το θαλασσοπόρο 
του μακρινού νησιού. Και της ελιάς ο κλώνος 
όπως και τότε λαμπαδιάζει ακόμα.

Κι εδώ μοιράζουν στ’ όνειρο την πλάση,
ντύνουν το θάνατο με τα καλύτερα τους ρούχα
και οι οικογενειακοί εχθροί γελούν.

Κάποιοι απ’ αυτούς μεγάλωναν με μένα 
την εποχή των τραγουδιών της μοναξιάς και της αγάπης, 
όταν οι πόνοι άλεθαν αργά κι ανακατεύονταν τα δάκρυα. 
Τελείωσε η ιστορία τους στην καρδιά μου
σαν έπεσαν τα δέντρα και τα τείχη
μες στην οργή και στους αδελφικούς τους θρήνους
στην πολιτεία της Λομβαρδίας.

Μα εγώ ακόμα γράφω λόγια αγάπης 
κι αυτό εδώ ερωτικό είναι γράμμα 
στη γη μου. Γράφω στ’ αδέλφια Τσέρβι 
όχι στα εφτά άστρα της Μεγάλης Άρκτου.
Στους εφτά χωριάτες της Εμίλια γράφω. Είχαν 
διαβάσει λιγοστά βιβλία
και πέθαναν ρίχνοντας ζάρια αγάπης μες στη σιωπή. 
Στρατιώτες και φιλόσοφοι και ποιητές 
τίποτα δεν εγνώριζαν γι’ αυτή την ανθρωπιά 
που κλείνει στην καρδιά της τής αγροτιάς η ράτσα.
Ο έρωτας, ο θάνατος, σε άβαθο λάκκο όλο ομίχλη.
Ω, κάθε γη θα τάθελε τα δυνατά και ντροπαλά ονόματά σας,
όχι για ανάμνηση, μα για τις μέρες τούτες 
που σέρνονται βαριές από ιστορία,
γοργές από τις μηχανές του φονικού θανάτου.


Πηγή: Λογοτεχνικό Περιοδικό Ενδοχώρα, Τεύχος 2 (1959).

Πέντε ποιήματα του Αλεξάντρ Μπλοκ, από την «Παγκόσμια Ποιητική Ανθολογία» των Περ. Σύψα και Χρ. Σιαμάντα, Αθήνα 1953, σε μετάφραση Ρίτας Μπούμη Παπά.

Πηγή: hallofpeople.com/gr.


ΣΤΗ ΓΩΝΙΑ ΤΟΥ ΝΤΙΒΑΝΙΟΥ

Τα δαυλιά μέσα στο τζάκι
Έσβησαν, για δες.
Πόσες έσβησε ο αέρας
Πυρκαγιές.

Πόσα η θάλασσα καράβια
Εκατάπιε, ναι.
Πόσοι γλάροι κλαίν στο κύμα
Αν καημέ!

Εχάθη ο ήλιος από τον κόσμο
Και το ξέρω, ωιμέ.
Είμαι ποιητής καρδιά μου,
Πίστεψε σε με.

Όσα παραμύθια θέλεις
Θα σου πω.
Κι όσες μάσκες μου ζητήσεις
Θα φορώ.

Που σκιές παίζουν τόσες,
όσες μέσα εδώ;
Πού παράξενες εικόνες
Να βρω αλλού μπορώ;

Γονατίζω πάντα κι όπου 
είσαι εσύ.
Κι από το χέρι μου άνθος πέφτε 
Σαν βροχή.


ΖΩΗ ΣΤΗ ΡΩΣΙΑ

Ω δίχως τέλος ν' αμαρταίνεις
Αίσθηση χρόνου να μην έχεις
Και μεθυσμένος να πηγαίνεις
Για την ασπρότοιχη την εκκλησία

Κει ταπεινά γοντατισμένος
Μπρός στο Χριστό το σταυρωμένο 
Τις πλάκες τις χιλιοφτυσμένες 
Να ασπάζεσαι άφωνος τριπλά.

Να ρίχνεις νόμισμα στο δίσκο
Κι εφτά φορές να προσκυνάς
Την άτεχνη φτωχή εικόνα
Με την κορνίζα την παλιά.

Και με το ίδιο το μπακίρι
Συνάνθρωπο άλλονε να κλέβεις
Και εν’ αχαμνό σκυλί να διώχνεις 
Απ το σκαλί σου με κλωτσιές

Στου καντηλιού το φως να πίνεις 
Τσάι αργά, να ξεκοκκίζεις 
Το κομπολόι σου και ν ανοίγεις 
Δίχως αιτία τα κομά

Στο πουπουλένιο μαξιλάρι
Να πνίγεσαι σε ύπνο βαρύ:
Γλυκειά Ρωσία μου και τέτοια
Απ άλλες χώρες, σε αγαπώ.


ΠΟΙΗΜΑ: ΓΙΑ ΤΗΝ ΆΝΝΑ ΑΧΜΑΤΟΒΑ.

«Η ομορφιά είναι τρομακτική», - σας λένε.
Σεις όμως ρίχνετε κουρασμένα στους ώμους ένα ισπανικό σάλι 
Στα μαλλιά ένα κόκκινο τριαντάφυλλο.
«Η ομορφιά είναι απλή», - σας λένε.
Σεις όμως πολύ απλά τυλίγετε το πολύχρωμο σάλι γύρω 
από ένα παιδί
Στο πάτωμα - το κόκκινο τριαντάφυλλο.
Σαστισμένη στέκεστε απέναντι σ’ όλα τα λόγια
Που ηχούν τριγύρω
Σκέφτεστε μελαγχολικά
Και μονολογείτε:
Δεν είμαι τρομακτική, δεν είμαι απλή·
Δεν είμαι τόσο τρομακτική ώστε απλά να σκοτωθώ·
Δεν είμαι τόσο απλή ώστε να μην ξέρω πόσο τρομακτική 
είναι η ζωή.


ΟΙ ΔΩΔΕΚΑ 
[απόσπασμα σε απόδοση Γιάννη Ρίτσου]

Πρώτος, δεύτερος, τρίτος,
τέταρτος, πέμπτος, έκτος,
έβδομος, όγδοος, ένατος,
δέκατος, ενδέκατος...
Δώδεκα.
Με βήμα σίγουρο, βαδίζουν πέρα. Πέρα.
-Τις ει; Τις ει; Έβγα όξω!
Τσιμουδιά!...
Ο άνεμος μόνο με την κόκκινη παντιέρα, παίζει μπροστά...
Μπροστά το χιόνι, στοίβες χιόνι, παγωμένο.
-Τις ει;
Ποιος είναι μες στο χιόνι; Έβγα από κει.
Τίποτα, μόνο ένα σκυλί ξεπηδισμένο 
τραβάει κουτσαίνοντας, ψωριάρικο σκυλί.
-Όξω σου λέω, για ξεκουμπίσου κασιδιάρη 
μ’ αυτή τη λόγχη το λαιμό σου γαργαλώ!
Κόσμε παλιέ, σκύλε μαγκούφη και ψωριάρη 
χάσου από μπρος μου, αλλιώς στο χώμα σε πατώ.
Δείχνει τα δόντια, όμοιος με πεινασμένο λύκο
πεσμένη η ουρά του, μα ούτε ρούπι παρακεί.
-Σκύλε ορφανέ, σκύλε λιμάρη,
Ε, άιντε σήκω,
Έι, αποκρίσου το λοιπόν.
Τις ει; Τις ει;
Ποιος ανεμίζει εκεί την κόκκινη παντιέρα;
...Για κοίτα ντε... τι σκοτεινιά, τι σκοτεινιά...
-Ποιος με το βήμα έτσι γοργό φτάνει από πέρα 
τοίχο τον τοίχο στων σπιτιώνε τη σκιά;
Δε μου γλιτώνεις
σού μυρίζεται κουμπούρα
τη ζωή σου αν θες, κάλλιο τα χέρια σου ψηλά
Έ! Έι! συντρόφι, σού το λέω, θαν τα βρεις σκούρα
έβγα σού λέω
αλλιώς θα ρίξω στα στραβά,
Τραχ ταχ ταχ .
Κι αντηχεί, Θέ μου, μόνο η ηχώ, σπίτι το σπίτι... 
μόνο ο σαρκασμός του ανέμου 
σβήνει στου χιονιού την κοίτη.
Τραχ, ταχ, ταχ...
Τράχ, ταχ, ταχ...
Με το βήμα το πλατύ, βαδίζουν πέρα...
Πίσω, ο πεινασμένος σκύλος...
Μπρος, μ' αιμάτινη παντιέρα
άφαντος πίσω απ' το χιόνι...
κι ούτε σφαίρα τον λαβώνει
πάνω από την καταιγίδα
μ’ ένα βήμα πουπουλένιο
σ’ ένα σπίθισμα νιφάδων μαργαριταρένιο
με στεφάνι από άσπρα ρόδα.
σιωπηλός...
πάει μπροστά

ο Ιησούς Χριστός!


ΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ

Είσαι μακάριος με τη γυναίκα σου και το “εγώ” σου
Με το κουτσουρεμένο νέο σύνταγμα και παλιοκαθεστώς,
Αλλά οι ποιητές έχουν την οικουμενική διψομανία,
Και δεν περιορίζουν την ελευθερία τους τα άρθρα των θεσμών.

Ας τερματίσω τη ζωή μου κάτω απ' τον φράχτη σαν σκυλί
Κι ας με γονάτισε η μοίρα μου στη γη,
Πιστεύω πως ο Κύριος με σκέπασε με χιόνι,
Πιστεύω πως ο χιονοστρόβιλος μού έδωσε φιλί

Η βωδάμαξα [Ρίτα Μπούμη Παπά]

Η ΒΩΔΑΜΑΞΑ

Άρμα της αγιωσύνης
και των παρθενικών γερατειών τών γονιών μας
φερμένη απ’ τη γη Χαναάν
στο θεσσαλικό κάμπο με τ’ αραποσίτια
πούναι μεγάλος και βουβός σαν εκκλησιά υπομονής,
κάτω απ’ τη φωτιά του ήλιου
που δεν ξεδίψασε σε κανένα ποτάμι, σε καμμιά θάλασσα. 
Πηγαίνεις αργά σαν βιβλική χελώνα
καθώς σηκώνεις πάνω σου τη μοίρα τών ανθρώπων τής γης, 
πιο λυπημένη απ’ το μαγγανοπήγαδο και το σαλιγκάρι, 
με ρόδες σκοτεινές, δίχως αχτίνες,
- φέττες γριάς βαλανιδιάς πελεκημένες απ’ τον πρόγονο — 
κυλάς πάνω στον κάμπο που δεν έχει δρόμους 
μα είναι ό ίδιος δρόμος τοξωτός μ’ ανατολή και δύση 
και το θεό ανάμεσα, μεγάλο,
για να σκεπάζει τα χωράφια μας.

Το θεριστή το μήνα
σηκώνεις ένα ξανθό βουνό από άχερο
γλιστρώντας σε μια γιαλιστερή πελώρια ψάθα
ψαλιδισμένη απ’ τις φεγγαροπρόσωπες θερίστρες αδερφές μου,
και πας μονάχη κάτω απ’ το λιοπύρι,
γιατί ο αφέντης σου πληγώθηκε απ’ το κάμμα
και μέσ’ το θησαυρό του βουλιαγμένος
πιο κίτρινος απ’ τάχερο, πιο γυμνός απ’ την πέτρα,
νειρεύεται μπορεί μια πετροπέρδικα
να λούζεται σε μια βουνίσια ανάβρα.

Τα μονοκόμματα χοντρά πλευρά σου
δεμένα με πρωτόγονους όρμους
φυλάξαν του Αβραάμ το μεσημεριάτικο ύπνο
και της Ρεββέκας το καρδιοχτύπι
μετρημένο με τα κουδούνια των καμηλιών
στη φλογερή έρημο δίχως πηγάδι.

Τα κραταιά τα βώδια σου κρατάν απ’ τα κοπάδια τών Αχαιών 
κι είναι σαν δυο μνημεία καλωσύνης 
ήρεμα όπως το σούρουπο τής πεδιάδας.
Στο βάλτο των ματιών τους βαφτίζεται η ψυχή μας και το νούφαρο 
παχύς κρουνός είναι ή φωνή τους
οκνά σαν ρέει στην κοιλάδα,
όπου κοιμάται ανάσκελα η ειρήνη
με τα μαλλιά της χυμένα στα χόρτα
και τάσπρα της φρέσκα φορέματα.

Κόκκινη λουρίδα τούς φοράμε
στο ρωμαλέο κι άκακο λαιμό τους
που θυμίζει την κλωστή τής μοίρας τους 
και χάντρες βάναυσες στα στριφτά κέρατά τους 
που οι πεταλούδες δεν φοβούνται,
κι όπου ο άγγελος τής Παλιάς Διαθήκης
κρεμάει τον κεφαλόδεσμό του κάθε βράδυ
πριν κοιμηθεί στα μούσκλα τής εφτάστομης βρύσης.

Πρωτόπλαστο συννεφιασμένο αμάξι
τις μικρές μέρες με τις μεγάλες βροχές 
που ώρες δεν έχει κι όρια ο απελπισμένος κάμπος 
τυφλά δεμένος σα μια κίτρινη θάλασσα 
με της βροχής τα βροντερά γιοφύρια,
χωσμένο ως τα ροζιάρικά σου γόνατα
σ’ ένα φθινόπωρο πικρό σαν τη ζωή σου, 
βογγώντας να νικήσεις πολεμάς 
τη δυναστεία τής λάσπης.

Πάντα νικάει ο αγώνας τών βωδιών σου 
με τον αχνό που βγαίνει απ’ τα ρουθούνια τους 
τότε που τα κατόχρονα τρίζουνε κόκκαλά σου 
μα μια τρυφερωσύνη
σχεδόν σαν τ’ αναφυλλητά παιδιού
πούχει από ώρα κλάψει,
και πας αργά κουτσαίνοντας
και πληγωμένη από τις λάσπες
εκεί που σ’ οδηγάει κάθε μέρα
ο αγαθός Ησαύ με τα πελώρια χέρια.

Έτσι πολλούς αιώνες
το ριζικό του γράφεις με τις ρόδες σου 
στη λάσπη, στο χιόνι και στο γρασίδι, 
πάντα γελασμένος δίχως να το ξέρει 
κι αγαπημένος μόνο από τα βώδια του 
που σκιάζονται τους ίσκιους.

Ως πού μια μέρα λιόχαρη 
στολισμένη σαν άρμα λυδικό 
με φλουρόστηθες κοπέλλες και ντέφια 
πηγαίνεις κατά κει πού πυκνώνουν τα περιστέρια 
και πέφτουν τουφεκιές γαλάζιας χαράς, 
για ν’ αδειάσει φλασκιά κρασί ο παππούς 
που κρατάει τα γκέμια σου με παιδικά χέρια 
και να φτερώσει ο νους των αγοριών
με τάσπρο πουκάμισο και τις ραβδωτές κάλτσες, 
στο τόξο αρχαίου χορού
που καταρράχτες οι πτυχές στους στρογγυλούς γοφούς 
και χοντρά ρόδια μέσ’ τους κόρφους —
(ω θεσσαλές γυναίκες καραγκούνες!) 
κρατιούνται και δε σπάζουνε απ’ ασημένιες πόρπες.

Εσύ οδηγάς τις φιλενάδες στο ποτάμι
που τραγουδάν σα να μοιρολογάνε
για να λουστεί η αγράμματη κοπέλλα
που την έταξαν δίχως να τη ρωτήσουν
και να πλυθεί το κεντημένο βιος
πούταν κρυμμένο με το μόσκο,
και ν’ απλωθεί η δόξα του πάνω στα χόρτα,
τι τα προικιά την Κυριακή θα φορτωθείς
βαμμένα με ξύλο σκυθικό και καρυδόφυλλα
κ’ έτσι λαμπρή όσο ποτέ,
γεμάτη ασημοκούδουνα και κλαδωτές κουβέρτες 
σαν αργαλιός ομηρικός θα τραβήξεις 
για το χωριό που κρύβουνε τα σύγνεφα, 
ενώ μια κόρη που δε γέλασε ποτέ της 
θα κλαίει μ’ αναφυλλητά γιατί τηνε παντρεύουν.

Αχ, νάταν μια φορά απ’ τις χίλιες σου
καθώς θα κουβαλούσες έναν πύργο στάχια
στο φεγγαρόπετρο τ’ αλώνι του μεσημεριού,
από μιαν οργισμένη κονταριά τού θεσσαλού ήλιου 
σύγκορμη νάπαιρνε φωτιά η υπομονή σου!
Νάλιωνε μέσ’ τις φλόγες σου ο καμπίσιος πόνος
απ’ τα πλευρά σου οι αρμοί να λύνανε με κρότο
και της σκλαβιάς σου τα καρφιά να πήδαγαν τ’ αψήλου!

Κι εκεί που με τον άνεμο θα πάλευε ό καπνός σου
κι η στάχτη σου θα ράντιζε τον κόσμο,
φτερά αητού να κόλλαγαν στις ρόδες σου
του ρήγα αιθέρα αμάξι να γινόσουν
και, σα ν’ αντίκρυσαν από μακριά κόκκινα λάβαρα,
ν’ αγρίευαν οι ταύροι σου, να χύνονταν στον κάμπο...


από το 826ο τεύχος της Νέας Εστίας (εδώ)

Υπόγειο [Ρίτα Μπούμη Παπά]

Υπόγειο

Τους ήλιους δεν εμέτρησες
που σε ζητήσαν τόσα χρόνια
πού 'σαι γυναίκα
με τα γαλάζια τσίνορα

Σ' έκρυψε στο φουστάνι της
η μαραμένη κοπέλα
πέντε χειμώνες σ' έθαψαν
σε χιόνι λασπερό

Μεγάλη νυχτερίδα τρέφεται
απ' τη νιότη σου
γι' αυτό νωρίς βραδιάζει
πριν χορτάσεις
το μεσημέρι καίει
στα ψηλά τα δώματα
το κύμα του ξανθό
λούζει τους δρόμους

Πεθαίνεις με τους ποιητές
κάθε ηλιοβασίλεμα
τα χέρια σου μυρίζουν
απ' τα μαλλιά τους
χτυπάει η καμπάνα
που δεν πιστεύεις πια
σε ξένη αυλή συνομιλείς
με το φεγγάρι

Σου 'φερε ο Μυλόζ
φέτος την άνοιξη
την πείνα σου ποιος άλλος
μπορούσε να νοιαστεί
φουρτούνιασε τη γειτονιά
το φιλντισένιο αμάξι του
γίνου όμορφη γίνου όμορφη
στα περιβόλια θα σε δείξει

Έχεις ένα χαμόγελο
από μαργαριτάρια
ψαράδες Σικελοί
στο ταίριασαν να το φοράς
ψάξε και βρες το
πριν σε κλείσει η νύχτα
σ' ένα υπόγειο βαθύτερο
από τούτο

Ακούστε το εδώ με τους Χάρη και Πάνο και Κατσιμίχα