Ο 26ος από τους κήπους της Ειρήνης Γαβριλάκη

Κήποι καταπράσινοι. θαλεροί, ολάνθιστοι.
  - Ποιος τους ποτίζει; ρώτησες.
  - Ποτίζονται από τα δάκρυα εκείνων που συγκινούνται από την ομορφιά, σου είπα.
  - Πόση ώρα πρέπει να κοιτάξεις ένα κήπο για να ποτιστεί αρκετά, ρώτησες πάλι.
  - Για πάντα, σου είπα.
  Με κοίταξες λιγάκι σκεπτικός.
  - Κι αν δεν αντέξω να κοιτάζω τόση ομορφιά; είπες.
  - Αν δεν αντέξεις, τότε κοίταξε τη θάλασσα. Φτιάχτηκε από τη συγκίνηση αυτών που κοίταξαν την ομορφιά των κήπων. Θα σου μάθει να κοιτάζεις.

Για τον Παρασκευά Κ.

 

Ο 24ος από τους κήπους της Ειρήνης Γαβριλάκη

 Κήπος – λαβύρινθος, στενόχωρος, στενός.
   Ας εστιάσω στη διαδρομή ανάμεσα στους θάμνους, είπα.
   Δεν θα κοιτάξεις; με ρώτησε ο κηπουρός.
   Θα κοιτάξω μέσα μου, απάντησα, ελπίζοντας πως το βλέμμα μου θα δημιουργούσε μιαν ενστικτώδη κίνηση.
   Έκλεισα τα μάτια. Τότε, το τοπίο γέμισε τέρατα και τρομαγμένες αφηγήσεις. Μάταια τα σημάδια των μαστόρων στις πέτρες εδώ κι εκεί υπαινίσσονταν μιαν υποτυπώδη οργάνωση. 

Από την ποιητική της συλλογή