Τα Τετράστιχα ν. 18-19-21-22-23-25-26-31-32 (Quatrain XVIII-XIX-XXI-XXII-XXIII-XXV-XXVI-XXXI-XXXII) από το Diwan τού Abu al-Ala al-Maarri

XVIII 

If I have harboured love within my breast, 

'Twas for my comrades of the dusty day, 

Who with me watched the loitering stars at play,

Who bore the burden of the same unrest.

Αν έχω αγάπη κρυμμένη στο στήθος μου μέσα,

Για τους συντρόφους μου ήταν τής μουντής μέρας,

Που μαζί παρακολουθούσαμε τ’ άστρα να παίζουν,

Που της ίδιας αναστάτωσης σηκώσαμε το βάρος.

XIX 

For once the witcheries a maiden flung –

Then afterwards I knew she was the bride 

Of Death; and as he came, so tender-eyed, 

I – I rebuked him roundly, being young.

Για μια φορά τα μαγικά έριξε μια κοπέλα –

Μετά ήξερα πως ήταν η νύφη

Του Θανάτου• και καθώς αυτός ερχόταν, με τόσο τρυφερά μάτια,

Εγώ – τον επέπληξα απερίφραστα, όντας νέος.

XXI 

Have I not heard sagacious ones repeat 

An irresistibly grim argument: 

That we for all our blustering content 

Are as the silent shadows at our feet. 

Δεν έχω ακούσει τούς νοήμονες να επαναλαμβάνουν

Ένα ακαταμάχητα ζοφερό επιχείρημα:

Ότι εμείς, παρ’ όλες μας τις μεγαλόστομες ιδέες  

Είμαστε σαν τις σιωπηλές στα πόδια μας σκιές.

XXII 

Aye, when the torch is low and we prepare 

Beyond the notes of revelry to pass –

Old Silence will keep watch upon the grass, 

The solemn shadows will assemble there. 

Ναι, όταν ο πυρσός είναι χαμηλός κι ετοιμαζόμαστε

Πέρα από τα τραγούδια τού γλεντιού για να περάσουμε –

Η Παλιά Σιωπή θα ‘ναι προσηλωμένη στο γρασίδι,

Οι σοβαρές σκιές θα συγκεντρωθούν εκεί.

XXIII 

No Sultan at his pleasure shall erect 

A dwelling less obedient to decay 

Than I, whom all the mysteries obey, 

Build with the twilight for an architect.

Κανένας Σουλτάνος για την ευχαρίστησή του δεν θα χτίσει

Μια κατοικία λιγότερο υπάκουη στη φθορά

Από εμένα, στον οποίο όλα τα μυστήρια υπακούν –

Χτίζω με το λυκόφως αντί αρχιτέκτονα.

XXV 

Death leans to death! nor shall your vigilance 

Prevent him from whatever he would possess, 

Nor, brother, shall unfilial peevishness 

Prevent you from the grand inheritance. 

Ο θάνατος κλίνει προς τον θάνατο! Ούτε η εγρήγορσή σου 

Θα τον εμποδίσει από οτιδήποτε θέλει να κατέχει,

Ούτε, αδελφέ, η ασεβής ευερεθιστότητα 

Θα σε εμποδίσει από τη μεγάλη κληρονομιά.

XXVI 

Farewell, my soul – bird in the narrow jail 

Who cannot sing. The door is opened! Fly! 

Ah, soon you stop, and looking down you cry 

The saddest song of all, poor nightingale.

Έχε γεια, ψυχής μου – πουλί στη στενή φυλακή

Που δεν μπορεί να τραγουδήσει. Η πόρτα άνοιξε! Πέτα!

Αχ, σύντομα σταματάς, και κοιτάζοντας κάτω αναφωνείς

Το πιο θλιβερό σου από όλα τραγούδι, καημένο αηδόνι.

XXXI 

No longer as a wreck shall I be hurled 

Where beacons lure the fascinated helm, 

For I have been admitted to the realm 

Of darkness that encompasses the world. 

Δεν θα βρεθώ πεταμένος πια ως ναυάγιο

Εκεί που φάροι παρασύρουν το γοητευμένο πηδάλιο,

Γιατί έχω γίνει δεκτός στο βασίλειο

Του σκότους που περιβάλλει τον κόσμο.

XXXII 

Man has been thought superior to the swarm 

Of ruminating cows, of witless foals 

Who, crouching when the voice of thunder rolls, 

Are banqueted upon a thunderstorm.

Ο άνθρωπος έχει θεωρηθεί ανώτερος από το σμήνος

Των αγελάδων που μηρυκάζουν, των ανόητων πουλαριών

Που σκύβουν όταν πέφτει η φωνή τής βροντής

Και τρώνε όταν έχει καταιγίδα.

Πηγή: gutenberg.org.

ΤΕΛΟΣ

Τα Τετράστιχα ν. 1-4-6-11-12-13-16-17 (Quatrain I-IV-VI-XI-XII-XIII- XVI-XVII) από το Diwan τού Abu al-Ala al-Maarri

I 

Abandon worship in the mosque and shrink 

From idle prayer, from sacrificial sheep, 

For Destiny will bring the bowl of sleep 

Or bowl of tribulation – you shall drink.

Τη λατρεία στο τζαμί εγκαταλείψτε κι αποσυρθείτε

Απ’ την ανούσια προσευχή, απ’ τα θυσιαστικά πρόβατα,

Γιατί η Μοίρα το κύπελλο τού ύπνου θα φέρει

Ή το κύπελλο των βασάνων – που θα πιείτε.

IV 

Behold, my friends, there is reserved for me 

The splendour of our traffic with the sky: 

You pay your court to Saturn, whereas I 

Am slain by One far mightier than he.

Ιδού, φίλοι μου, με περιμένει

Το μεγαλείο τής πορείας μας προς τον ουρανό:

Εσείς εξοφλείτε την καταδίκη σας στον Κρόνο, ενώσω εγώ

Σφαγιάζομαι από Έναν πολύ ισχυρότερο από αυτόν.

VI 

So shall you find all armour incomplete 

And open to the whips of circumstance, 

That so shall you be girdled of mischance 

Till you be folded in the winding – sheet.

Έτσι ανεπαρκή θα βρίσκετε όλη την αρματωσιά

Κι ανοιχτή στα μαστίγια των περιστάσεων,

Έτσι, από κακοτυχίες περικυκλωμένοι θα είστε

Μέχρι να βρεθείτε τυλιγμένοι στο νεκρικό σεντόνι.

XI 

Myself did linger by the ragged beach, 

Whereat wave after wave did rise and curl; 

And as they fell, they fell – I saw them hurl 

A message far more eloquent than speech: 

Εγώ ο ίδιος στην άθλια ακτή χαζολογούσα,

Όπου το ένα κύμα μετά το άλλο ερχόντουσαν και φεύγαν•

Και καθώς πέφτανε και πάλι πέφτανε – τα είδα να πετάνε

Ένα μήνυμα πολύ πιο εύγλωττο απ’ τα λόγια:

XII 

“We that with song our pilgrimage beguile, 

With purple islands which a sunset bore, 

We, sunk upon the sacrilegious shore, 

May parley with oblivion awhile”.

«Εμείς που με τραγούδια, το ταξίδι μας για προσκύνημα, ξεγελάμε,

Με μωβ νησιά που ένα ηλιοβασίλεμα έκανε,

Εμείς, βυθισμένοι στην ιερόσυλη ακτή,

Μπορούμε, για λίγο, να διαπραγματευτούμε με τη λήθη».

XIII 

I would not have you keep nor idly flaunt 

What may be gathered from the gracious land, 

But I would have you sow with sleepless hand 

The virtues that will balance your account.

Δεν θα ήθελα να κρατάτε ούτε να επιδεικνύετε χαλαρά 

ό,τι μπορεί να μαζευτεί απ’ την ευγενική γη,

Αλλά θα ήθελα να σπέρνετε με άυπνα χέρια

Τις αρετές που θα εξισορροπήσουν το λογαριασμό σας.

XVI 

Now to the Master of the World resign 

Whatever touches you, what is prepared, 

For many sons of wisdom are ensnared 

And many fools in happiness recline. 

Τώρα μπρος στον Άρχοντα τού Κόσμου παραιτηθείτε

Απ’ ό,τι σας αγγίζει κι ό,τι είναι ετοιμασμένο,

Γιατί πολλά παιδιά τής σοφίας παγιδεύονται

Και πολλοί ανόητοι στην ευτυχία ξαπλώνουν.

XVII 

Long have I tarried where the waters roll 

From undeciphered caverns of the main, 

And I have searched, and I have searched in vain, 

Where I could drown the sorrows of my soul. 

Πολύ καιρό έμεινα εκεί που κυλάνε τα νερά

Απ’ τις ανερμήνευτες, απ’ το κύριο ρεύμα, υπόγειες σπηλιές ,

Κι έψαξα κι έψαξα μάταια,

Πού θα μπορούσα να πνίξω τις λύπες τής ψυχής μου.

Πηγή: gutenberg.org

Τα Τετράστιχα ν. 103-104-105-106-107-108-109 (Quatrain CIΙΙ-CIV-CV-CVI-CVII-CVIII-CIX) από το Diwan τού Abu al-Ala al-Maarri

CIII 

«Deep in a silent chamber of the rose 

There was a fattened worm. He looked around, 

Espied a relative and spoke at him: 

It seems to me this world is very good». 

«Βαθιά σε μια σιωπηλή κάμαρα τού ρόδου

Υπήρχε ένα παχύ σκουλήκι. Ολόγυρά του κοίταξε,

Ένα συγγενή διέκρινε και του είπε:

Μου φαίνεται πως αυτός ο κόσμος είναι πολύ καλός».

CIV

«A most unlovely world, said brother worm, 

For all of us are piteous prisoners. 

And if, declared the first, your thought is true, 

And this a prison be, me likes it well»

«Ένας πολύ άσχημος κόσμος, είπε το αδέλφι του σκουλήκι,

Γιατί όλοι μας είμαστε αξιολύπητοι κρατούμενοι.

Κι αν, δήλωσε το πρώτο, η σκέψη σου είναι αληθινή,

Κι αυτή είναι φυλακή, μου αρέσει πολύ».

CV

«So well that I shall weave a song of praise 

And thankfulness because the world was wrought 

For us and with such providential care –

My brother, I will shame you into singing». 

«Τόσο καλά που θα υφάνω ένα τραγούδι επαίνου

Και ευγνωμοσύνης επειδή ο κόσμος φτιάχτηκε

Για μας και με τέτοια προνοητική φροντίδα –

Αδελφέ μου, θα σε ντροπιάσω να τραγουδήσεις».

CVI 

«Then, cried the second, I shall raise a voice 

And see what poor apologies are made. 

And so they sang, these two, for many days, 

And while they sang the rose was beautiful». 

«Τότε, αναφώνησε το δεύτερο, θα υψώσω μια φωνή

Και θα δούμε τι γίνονται οι φτωχές συγγνώμες.

Κι έτσι τραγούδησαν, αυτά τα δύο, για πολλές μέρες,

Κι ενώσω τραγουδούσαν το ρόδο ήταν όμορφο».

CVII

«But this affected not the songful ones, 

And evermore in beauty lived the rose. 

And when the worms were old and wiser too, 

They fell to silence and humility». 

«Αλλά αυτό δεν επηρέασε τούς τραγουδιστές,

Και πάντα στην ομορφιά ζούσε το ρόδο.

Κι όταν τα σκουλήκια γέρασαν και γίνανε σοφότερα,

Σε σιωπή πέσανε και ταπεινότητα.

CVIII 

A night of silence! 'Twas the swinging sea 

And this our world of darkness. And the twain 

Rolled on below the stars; they flung a chain 

Around the silences which are in me.

Μια νύχτα σιωπής! Η λικνιζόμενη θάλασσα ήταν

Κι αυτός ο σκοτεινός μας κόσμος. Κι αμφότεροι

Κυλούσανε κάτω από τα αστέρια• μιαν αλυσίδα έριξαν

Γύρω απ’ τις μέσα μου σιωπές.

CIX 

The shadows come, and they will come to bless 

Their brother and his dwelling and his fame, 

When I shall soil no more with any blame 

Or any praise the silence I possess.

Οι σκιές έρχονται, και θα έρθουν να ευλογήσουν

Τον αδελφό τους και το σπίτι του και τη φήμη του,

Όταν δεν θα βρομίζω πια με καμία κατηγορία

Ή έπαινο κανένα τη σιωπή που κατέχω.

Πηγή: gutenberg.org

Το 109ο είναι το τελευταίο από τα υπέροχα τετράστιχα τού πολύ σημαντικού αγνωστικιστή άραβα ποιητή και φιλόσοφου Abu al-Ala al-Maarri, 973 – 1057 μ.Χ., ο οποίος αν και τυφλώθηκε από ευλογιά σε νεαρή ηλικία σπούδασε αλλά και ταξίδεψε. Έζησε ασκητικά και ήτανε χορτοφάγος. Έχαιρε μεγάλου σεβασμού και τον επισκεπτόντουσαν πολλοί φοιτητές από την περιοχή του, ενώ αλληλογραφούσε με λόγιους και δασκάλους μεγάλων εκπαιδευτικών σχολών στο εξωτερικό. Περισσότερα:  en.wikipedia.org 

Μελλοντικά θα αναρτηθούνε στο παρόν ιστολόγιο αποδόσεις και των υπόλοιπων από τα τετράστιχα, που δεν έχουνε παρουσιαστεί μέχρι σήμερα.

Δυστυχώς στα ελληνικά δεν έχουνε εκδοθεί σχετικά βιβλία και μέχρι να γίνει αυτό (ευχής έργον θα ήτανε να γίνει απευθείας από τα αραβικά) οι αναρτήσεις στο παρόν ιστολόγιο θα είναι οι μόνες ή τέλος πάντων οι πρώτες. 

Τα Τετράστιχα ν.97-98-99-100-101-102 (Quatrain XCVΙΙ-XCVIII-XCIX-C-CI-CII) από το Diwan τού Abu al-Ala al-Maarri

XCVII 

Zohair the poet sang of loveliness 

Which is the flight of things. Oh, meditate 

Upon the sorrows of our earthly state, 

For what is lovely we may not possess. 

Ο ποιητής Ζοχέρ*, τραγούδησε για την ομορφιά

Που είναι η φευγαλέα φύση των πραγμάτων. Ω, αναλογιστείτε

Πάνω στις θλίψεις τής γήινης κατάστασής μας,

Γιατί αυτό που είναι όμορφο να μην το κατέχουμε μπορεί.

XCVIII 

Heigho! the splendid air is full of wings, 

And they will take us to the – friend, be wise 

For if you navigate among the skies 

You too may reach the subterranean kings. 

Αχ! ο υπέροχος αέρας είναι γεμάτος φτερά,

Και θα μας πάνε στο – φίλε, να είσαι σοφός

Γιατί αν πλοηγηθείς στους ουρανούς

Κι εσύ μπορείς να φτάσεις στους υποχθόνιους βασιλιάδες.

XCIX 

Now fear the rose! You travel to the gloom 

Of which the roses sing and sing so fair, 

And, but for them, you'd have a certain share 

In life: your name be read upon the tomb. 

Του ρόδου το φόβο να ’χεις τώρα! Στη σκοτεινιά ταξιδεύεις εσύ

Εκεί που τραγουδούν  τα ρόδα και πόσο όμορφα τραγουδούν!,

Κι αν δεν ήταν αυτά, θα ‘χες ένα ορισμένο μερίδιο

Στη ζωή: το όνομά σου να διαβάζεται στον τάφο.

C 

There is a tower of silence, and the bell 

Moves up – another man is made to be. 

For certain years they move in company, 

But you, when fails your song do fail as well. 

Υπάρχει ένας πύργος τής σιωπής, και η καμπάνα

Κάνει χώρο – ένας άλλος άνθρωπος έγινε για να είναι.

Για κάποια χρόνια πάνε μαζί,

Αλλά εσύ, όταν αποτυγχάνεις, το τραγούδι σου αποτυγχάνει κι αυτό.

CI 

No sword will summon Death, and he will stay 

For neither helm nor shield his falling rod. 

We are the crooked alphabet of God, 

And He will read us ere he wipes away. 

Κανένα σπαθί δεν θα καλέσει τον Θάνατο, κι αυτός (για λίγο) θα μείνει

Γιατί ούτε τα ηνία κρατά ούτε προστατεύει τη ράβδο του που πέφτει.

Είμαστε το προβληματικό αλφάβητο του Θεού,

Και αφού μάς διαβάσει θα μας ξεγράψει.

CII 

How strange that we, perambulating dust, 

Should be the vessels of eternal fire, 

That such unfading passion of desire 

Should be within our fading bodies thrust.

Πόσο παράξενο που εμείς, μια περιπλανώμενη σκόνη,

Πρέπει να είμαστε τα δοχεία τής αιώνιας φωτιάς,

Ότι ένα τέτοιο άσβεστο τής επιθυμίας πάθος

Πρέπει να βρίσκεται μες στα ξεθωριασμένα σώματά μας χωμένο.

Πηγή: gutenberg.org.

* Ίσως αναφέρεται στον μεγάλο προ-ισλαμικό άραβα ποιητή Zuhayr bin Abī Sulmā (زهير بن أبي سلمى). 520 – 609 μ.Χ.) allpoetry.com/Zuhair, en.wikipedia.org/Zuhayr κ.λπ.

Τα Τετράστιχα ν.93-94-95-96 (Quatrain XCΙΙΙ-XCIV-XCV-XCVI) από το Diwan τού Abu al-Ala al-Maarri

XCIII 

My village is the loneliness, and I 

Am as the travellers through the Syrian sand, 

That for a moment see the warning hand 

Of one who breasted up the rock, their spy. 

Το χωριό μου είναι η μοναξιά, κι εγώ

Είμαι σαν τους ταξιδιώτες μέσ’ από την άμμο τής Συρίας,

Που για μια στιγμή βλέπουν το προειδοποιητικό χέρι

Εκείνου που ορθώθηκε στο βράχο, τον κατάσκοπό τους.

XCIV 

Where is the valiance of the folk who sing 

These valiant stories of the world to come? 

Which they describe, forsooth! as if it swum 

In air and anchored with a yard of string. 

Πού είναι η ανδρεία τού λαού που τραγουδά

Αυτές τις γενναίες ιστορίες τού κόσμου που έρχεται;

Που τις περιγράφουν, πραγματικά σα να κολυμπούσαν

Στον αέρα αγκυροβολημένοι με μια γιάρδα σπάγκο.

XCV 

Two merchantmen decided they would battle, 

To prove at last who sold the finest wares; 

And while Mahomet shrieked his call to prayers, 

The true Messiah waved his wooden rattle. 

Δυο εμπορικά πλοία αποφασίσανε να ναυμαχήσουν,

Για να αποδείξουν επιτέλους ποιο πουλούσε τα καλύτερα εμπορεύματα•

Κι ενώ ο Μωάμεθ ούρλιαζε το κάλεσμα για προσευχές,

Ο αληθινός Μεσσίας κουνούσε το ξύλινό του κρόταλο.

XCVI 

Perchance the world is nothing, is a dream, 

And every noise the dreamland people say 

We sedulously note, and we and they 

May be the shadows flung by what we seem.

Ίσως ο κόσμος να ‘ναι ένα τίποτα, ένα όνειρο,

Και κάθε θόρυβος που οι άνθρωποι τής ονειρικής γης λένε

Προσεκτικά παρατηρούμε, και εμείς και αυτοί

Μπορεί να ‘ναι οι σκιές που πετιούνται απ’ αυτό που φαινόμαστε.

Πηγή: gutenberg.org

Τα Τετράστιχα ν.86-87-88-89-90-91-92 (Quatrain LXXXVI-LXXXVII-LXXXVIII-LXXIX-XC-XCI-XCII) από το Diwan τού Abu al-Ala al-Maarri.

LXXXVI

You strut in piety the while you take

That pilgrimage to Mecca. Now beware,

For starving relatives befoul the air,

And curse, O fool, the threshold you forsake.

Καμαρωτός βαδίζεις με ευσέβεια καθώς εκπληρώνεις

Το θρησκευτικό σου αυτό ταξίδι στη Μέκκα. Μόνο τώρα πρόσεχε,

Τους πεινασμένους συγγενείς που βρομίζουν τον αέρα,

Και καταριούνται, Ω ανόητε, την πύλη που εγκαταλείπεις.

LXXXVII

How man is made! He staggers at the voice,

The little voice that leads you to the land

Of virtue; but, on hearing the command

To lead a giant army, will rejoice.

Πώς είναι φτιαγμένος ο άνθρωπος! Παραπαίει στη φωνή,

Στη μικρή φωνή που σε οδηγεί στη γη

Της αρετής· αλλά, ακούγοντας την εντολή

Που οδηγεί έναν τεράστιο στρατό, θα αποκριθεί.

LXXXVIII

Behold the cup whereon your slave has trod;

That is what every cup is falling to.

Your slave--remember that he lives by you,

While in the form of him we bow to God.

Να το κύπελλο που πάτησε ο σκλάβος σου·

Έτσι γίνεται κάθε κύπελλο.

Ο σκλάβος σου – θυμήσου ότι ζει από σένα,

Ενώ με τη μορφή του υποκλινόμαστε στο Θεό.

LXXXIX

The lowliest of the people is the lord

Who knows not where each day to make his bed,

Whose crown is kept upon the royal head

By that poor naked minister, the sword.

Ο πιο ταπεινός τού λαού είναι ο κύριος

Που δεν ξέρει πού να στρώσει κάθε μέρα το κρεβάτι του,

Το στέμμα τού οποίου φυλάσσεται στο βασιλικό κεφάλι

Από τούτον τον φτωχό γυμνό φροντιστή, το σπαθί.

XC

Which is the tyrant? say you. Well, 'tis he

That has the vine-leaf strewn among his hair

And will deliver countries to the care

Of courtesans – but I am vague, you see.

Ποιος είναι ο τύραννος; ρωτάς. Λοιπόν, αυτός είναι

Που αμπελόφυλλα σκορπισμένα έχει στα μαλλιά του ανάμεσα

Και θα παραδώσει χώρες να τις φροντίζουν

Πόρνες – αλλά είμαι βλέπετε ασαφής.

XCI

The dwellers of the city will oppress

Your days: the lion, a fight-thirsty fool,

The fox who wears the robe of men that rule--

So run with me towards the wilderness.

Οι κάτοικοι τής πόλης θα καταπιέζουν

Τις μέρες σου: το λιοντάρι, ένας ανόητος για μάχη διψασμένος,

Η αλεπού που φορά τη ρόμπα των ανδρών που κυβερνούν –

Τρέξε λοιπόν μαζί μου προς την ερημιά.

XCII

Our wilderness will be the laughing land,

Where nuts are hung for us, where nodding peas

Are wild enough to press about our knees,

And water fills the hollow of our hand.

Ο ερημότοπός μας θα ‘ναι η γη τού γέλιου,

Κει που κρέμονται για μας ξηροί καρποί, και που τα μπιζέλια που κουνιούνται

Είναι αρκετά άγρια για να πιέζουνε τα γόνατά μας,

Και το νερό γεμίζει τις παλάμες μας.

Πηγή: gutenberg.org

Τα Τετράστιχα ν.81-82-83-84-85 (Quatrain LXXXI-LXXXII-LXXXIII-LXXIV-LXXXV) από το Diwan τού Abu al-Ala al-Maarri

LXXXI

"There is no God save Allah!"--that is true,

Nor is there any prophet save the mind

Of man who wanders through the dark to find

The Paradise that is in me and you.

«Δεν υπάρχει άλλος Θεός εκτός απ’ τον Αλλάχ!» – αυτό είναι αλήθεια,

Ούτε άλλος προφήτης εκτός απ’ το μυαλό

Του ανθρώπου που περιπλανιέται στο σκοτάδι για να βρει

Τον Παράδεισο που βρίσκεται μέσα μου και μέσα σου.

LXXXII

The rolling, ever-rolling years of time

Are as a diwan of Arabian song;

The poet, headstrong and supremely strong,

Refuses to repeat a single rhyme.

Κυλούν τα χρόνια, αέναα κυλούν

Όπως μια συλλογή αραβικών ποιημάτων·

Ο ποιητής, ισχυρογνώμων και εξαιρετικά δυνατός,

Και μια ομοιοκαταληξία αρνείται να επαναλάβει.*

LXXXIII

An archer took an arrow in his hand;

So fair he sent it singing to the sky

That he brought justice down from – ah, so high!

He was an archer in the morning land.

Ένας τοξότης πήρε ένα βέλος στο χέρι του·

Τόσο ήταν όμορφο που το ‘στειλε τραγουδώντας στον ουρανό

Και κατέβασε τη δικαιοσύνη από -- αχ, τόσο ψηλά!

Τοξότης ήτανε στην πρωινή γη.

LXXXIV

The man who shot his arrow from the west

Made empty roads of air; yet have I thought

Our life was happier until we brought

This cold one of the skies to rule the nest.

Ο άνθρωπος που έριξε το βέλος του από τη δύση

Έφτιαξε άδειους δρόμους από αέρα· ακόμα σκέφτηκα

Πως η ζωή μας ήταν πιο ευτυχισμένη μέχρι που φέραμε

Αυτόν τον κρύο από τους ουρανούς για να κυβερνήσει τη φωλιά.

LXXXV

Run! follow, follow happiness, the maid

Whose laughter is the laughing waterfall;

Run! call to her--but if no maiden call,

'Tis something to have loved the flying shade.

Τρέξε! ακολούθησε, την ευτυχία ακολούθησε, την κόρη

Που το γέλιο της είναι ο γελαστός καταρράκτης·

Τρέξε! φώναξέ την – αλλά αν κόρη καμιά δεν ανταποκριθεί,

Κάτι υπάρχει που έχεις αγαπήσει: την ιπτάμενη σκιά.

Πηγή: gutenberg.org/cache/epub/13086/pg13086.txt

* Αξίζει να γίνει αντιπαραβολή με το απόσπασμα τού κορυφαίου των φιλοσόφων, τού Ηράκλειτου:

Ποταμῷ γὰρ οὐκ ἔστιν ἐμβῆναι δὶς τῷ αὐτῷ οὐδὲ θνητῆς οὐσίας δὶς ἅψασθαι κατὰ ἕξιν· ἀλλ' ὀξύτητι καὶ τάχει μεταβολῆς σκίδνησι καὶ πάλιν συνάγει (μᾶλλον δὲ οὐδὲ πάλιν οὐδ' ὕστερον, ἀλλ' ἅμα συνίσταται καὶ ἀπολείπει) καὶ πρόσεισι καὶ ἄπεισι.

Δεν μπορούμε να μπούμε δυο φορές στο ίδιο ποτάμι ούτε να αγγίξουμε δυο φορές μια θνητή ουσία, γιατί σκορπίζεται και πάλι μαζεύεται με την οξύτητα και την ταχύτητα τής μεταβολής, (και μάλιστα όχι πάλι, ούτε αργότερα, αλλά ταυτόχρονα εμφανίζεται και χάνεται) και πλησιάζει κι απομακρύνεται.

Τα Τετράστιχα ν.76-77-78-79-80 (Quatrain LXXVI-LXXVII-LXXVIII-LXXIX-LXXX) από το Diwan τού Abu al-Ala al-Maarri

LXXVI

Be gracious to the King. You cannot feign

That nobody was tyrant, that the sword

Of justice always gave the just award

Before these Ghassanites began to reign.

Να είστε ευγενικοί με το Βασιλιά. Δεν μπορεί να παριστάνουμε

Πως κανείς δεν ήταν τύραννος, πως το σπαθί

Της δικαιοσύνης πάντα απέδιδε το δίκιο

Προτού αρχίσουνε να βασιλεύουν αυτοί οι Γασσανίδες.* 

LXXVII

You cultivate the ranks of golden grain,

He cultivates the cavaliers. They go

With him careering on some other foe,

And your battalions will be staunch again.

Εσείς καλλιεργείτε τις σειρές των χρυσών σιτηρών,

Αυτός καλλιεργεί ιππότες. Πηγαίνουνε μαζί του,

Μισθοφόροι, σε κάποιον άλλο εχθρό ενάντια,

Και τα τάγματά σου θα είναι πάλι πιστά.

LXXVIII

The good law and the bad law disappear

Below the flood of custom, or they float

And, like the wonderful Saraby coat,

They captivate us for a little year.

Ο καλός νόμος και ο κακός νόμος εξαφανίζονται

Όταν πνίγονται απ’ το έθιμο, ή επιπλέουν

Και σαν το υπέροχο παλτό σαραμπί,

Μας αιχμαλωτίζουνε για λίγο χρόνο.

LXXIX

God pities him who pities. Ah, pursue

No longer now the children of the wood;

Or have you not, poor huntsman, understood

That somebody is overtaking you?

Ο Θεός συμπονά αυτόν που συμπονά. Αχ, σταμάτα

Να κυνηγάς τα παιδιά τού δάσους·

Ή δεν έχεις, αξιολύπητε κυνηγέ, καταλάβει

Πως κάποιος σε προσπερνά;

LXXX

God is above. We never shall attain

Our liberty from hands that overshroud;

Or can we shake aside this heavy cloud

More than a slave can shake aside the chain?

Ο Θεός είναι ψηλά. Δεν θα καταφέρουμε ποτέ

Να ελευθερωθούμε από χέρια που μας καλύπτουν.

Ή μπορούμε ν’ απαλλαγούμε απ’ αυτό το βαρύ σύννεφο

Περισσότερο απ’ όσο ένας σκλάβος μπορεί να απαλλαγεί από τις αλυσίδες;

Πηγή: gutenberg.org. 

* Το αραβικό βασίλειο των Γασσανιδών, ιδρύθηκε από απογόνους τής φυλής Αζντ, όταν προσηλυτιστήκανε στο Χριστιανισμό και μετανάστευσαν, αρχές του 3ου μ.Χ. αι., από την περιοχή τής σημερινής Υεμένης στην περιοχή τού Λεβάντε, για να αποφύγουνε τις θρησκευτικές διώξεις στην προϊσλαμική Αραβία.

Το κράτος τους έγινε εξαρτημένο κράτος τής Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και αφενός πολεμήσανε στο πλευρό της εναντίον των Σασσανιδών Περσών και των Αράβων υποτελών τους, των Λαχμιδών αφετέρου λειτούργησαν ως ζώνη προστασίας του, από τις επιδρομές των Βεδουίνων.

Το κράτος τους καταλύθηκε το 636 μ.Χ. μετά τη μάχη στο Γιαρμούκ και τη συντριπτική νίκη των μουσουλμάνων πλέον Αράβων επί των βυζαντινών, η οποία άνοιξε την πόρτα τής αραβικής εξάπλωσης στη Μέση Ανατολή και τη βόρειο Αφρική. Πολλοί από τους Γασσανίδες εξισλαμιστήκανε και όσοι δεν δεχτήκανε τη νέα θρησκεία ενσωματωθήκανε με τους χριστιανικούς πληθυσμούς στη Δαμασκό και την ευρύτερη περιοχή γύρω από αυτήν.

Ο Abu al-Ala al-Maarri, 973 – 1057 μ.Χ., έζησε τέσσερις αιώνες μετά τη διάλυση τού κράτους των Γασσανιδών, οπότε η λέξη: these (αυτοί) ήταν ένας ιδιοφυής τρόπος να εκφράσει – ο αγνωστικιστής και με ελεύθερο πνεύμα φιλόσοφος Abu al-Ala al-Maarri – τη διαχρονικότητα των καταχρήσεων τής εξουσίας χωρίς να κάνει άμεση αναφορά στη μουσουλμανική τής εποχής του.    

Πηγή: en.wikipedia.org. 

Τα Τετράστιχα ν.71-72-73-74-75 (Quatrain LXXI-LXXII-LXXIII-LXXIV-LXXV) από το Diwan τού Abu al-Ala al-Maarri

LXXI 

We suffer – that we know, and that is all 

Our knowledge. If we recklessly should strain 

To sweep aside the solid rocks of pain, 

Then would the domes of love and courage fall. 

Υποφέρουμε – αυτό ξέρουμε, και αυτό είναι

Ό,τι γνωρίζουμε. Αν απερίσκεπτα κοπιάσουμε 

Να παραμερίσουμε τούς στέρεους βράχους τού πόνου,

Τότε θα πέφτανε τής αγάπης και του θάρρους οι θόλοι.

LXXII 

But there is one who trembles at the touch 

Of sorrow less than all of you, for he 

Has got the care of no big treasury, 

And with regard to wits not overmuch.

Αλλά υπάρχει κάποιος που τρέμει στο άγγιγμα

Της θλίψης λιγότερο από όλους σας, γιατί

Δεν έχει φροντίσει για κανένα μεγάλο θησαυρό,

Και με μέτρο όσον αφορά το πνεύμα.

LXXIII 

I think our world is not a place of rest, 

But where a man may take his little ease, 

Until the landlord whom he never sees 

Gives that apartment to another guest. 

Νομίζω πως ο κόσμος μας δεν είναι τόπος ανάπαυσης,

Αλλά κει που ένας άνθρωπος μπορεί να ηρεμήσει λίγο,

Μέχρις ο ιδιοκτήτης, τον οποίον ποτέ δε βλέπει,

Να δώσει αυτό το χώρο σ’ έναν άλλον επισκέπτη.

LXXIV 

Say that you come to life as 'twere a feast, 

Prepared to pay whatever is the bill 

Of death or tears or – surely, friend, you will 

Not shrink at death, which is among the least? 

Πες πως έρχεσαι στη ζωή ως να ‘ταν ένα γλέντι,

Προετοιμασμένος να πληρώσεις, όποιος κι αν είναι του θανάτου ή των δακρύων 

Ο λογαριασμός ή – σίγουρα, φίλε, δεν θα περιοριζόσουνα

Στο θάνατο, που είναι απ’ τα πιο μικρά;  

 

LXXV 

Rise up against your troubles, cast away 

What is too great for mortal man to bear. 

But seize no foolish arms against the share 

Which you the piteous mortal have to pay.

Επαναστάτησε κόντρα στα προβλήματά σου, ξεφορτώσου

Ό,τι ‘ναι πολύ βαρύ για να τ’ αντέξει ο θνητός άνθρωπος.

Αλλά μην αρπάζεις ανόητα όπλα κόντρα στο μερίδιο

Που εσύ, ο αξιολύπητος θνητός, πρέπει να πληρώσεις.

 

Πηγή: 

gutenberg.org. 

Τα Τετράστιχα ν.66-67-68-69-70 (Quatrain LXVI-LXVII-LXVIII-LXIX-LXX) από το Diwan τού Abu al-Ala al-Maarri

LXVI

The songs we fashion from our new delight

Are echoes. When the first of men sang out,

He shuddered, hearing not alone the shout

Of hills but of the peoples in the night.

Τα τραγούδια που φτιάχνουμε απ' τις καινούργιες μας χαρές

Είναι αντίλαλοι. Όταν ο πρώτος άνθρωπος τραγούδησε,

Ρίγησε, ακούγοντας όχι μόνον την κραυγή

Των λόφων αλλά και των λαών τη νύχτα.

LXVII

And all the marvels that our eyes behold

Are pictures. There has happened some event

For each of them, and this they represent –

Our lives are like a tale that has been told.

Και όλα τα φαινόμενα που τα μάτια μας αντικρύζουν

Είναι εικόνες. Κάποιο γεγονός σχετίζεται

Με το καθένα από αυτά, και αυτό αναπαριστούν –

Οι ζωές μας είναι σαν μια ιστορία που έχει ειπωθεί.

LXVIII

There is a palace, and the ruined wall

Divides the sand, a very home of tears,

And where love whispered of a thousand years

The silken-footed caterpillars crawl.

Υπάρχει ένα παλάτι, και ο κατεστραμμένος τοίχος

Χωρίζει την άμμο, ένα σπίτι δακρύων ακριβώς,

Και κει που η αγάπη ψιθύριζε για χίλια χρόνια

Οι κάμπιες σέρνονται με τα μεταξωτά τους πόδια.

LXIX

And where the Prince commanded, now the shriek

Of wind is flying through the court of state:

"Here," it proclaims, "there dwelt a potentate

Who could not hear the sobbing of the weak."

Και κει που διέταζε ο Πρίγκιπας, τώρα τα ουρλιαχτά

του ανέμου φυσούν απ’ τo παλάτι τού κράτους μέσα:

«Εδώ», διακηρύσσει, «κατοικούσε ένας ηγεμόνας

που δεν μπορούσε να ακούσει τ’ αναφιλητά των αδύναμων.»

LXX

Beneath our palaces the cornerstone

Is quaking. What of noble we possess,

In love or courage or in tenderness,

Can rise from our infirmities alone.

Κάτω απ’ τα παλάτια μας ο ακρογωνιαίος λίθος

Σείεται. Ό,τι ευγενές έχουμε,

Στην αγάπη ή στο θάρρος ή στην τρυφερότητα,

Μόνον απ’ τις αδυναμίες μας μπορεί ν' ανατείλει.

Πηγή: gutenberg.org. 

Τα Τετράστιχα ν.62-63-64-65 (Quatrain LXII-LXIII-LXIV-LXV) από το Diwan τού Abu al-Ala al-Maarri

LXII

But for the grandest flame our God prepares

The breast of man, which is the grandest urn;

Yet is that flame so powerless to burn

Those butterflies, the swarm of little cares.

Αλλά για τη μεγαλοπρεπέστατη φλόγα ο Θεός μας προετοιμάζει

Τα στήθη τού ανθρώπου, που είναι η μέγιστη υδρία·

Αυτή η φλόγα ωστόσο είναι τόσο ανίσχυρη να κάψει

Εκείνες τις πεταλούδες, το πλήθος των μικρών φροντίδων.

LXIII

And if you find a solitary sage

Who teaches what is truth – ah, then you find

The lord of men, the guardian of the wind,

The victor of all armies and of age.

Και αν συναντήσεις έναν μοναχικό σοφό

Που διδάσκει τι είναι αλήθεια – α, τότε θα ‘χεις βρει

Τον κύριο των ανθρώπων, τον φύλακα τού ανέμου,

Το νικητή όλων των στρατών και των γηρατειών.

LXIV

See that procession passing down the street,

The black and white procession of the days –

Far better dance along and bawl your praise

Than if you follow with unwilling feet.

Κοίτα αυτήν την πομπή που περνάει κάτω στο δρόμο,

Την ασπρόμαυρη πομπή των ημερών –

Πολύ καλύτερα να χορέψεις μαζί τους και να φωνάζεις που τα κατάφερες

Παρά ν’ ακολουθείς μ’ απρόθυμα βήματα.

LXV

But in the noisy ranks you will forget

What is the flag. Oh, comrade, fall aside

And think a little moment of the pride

Of yonder sun, think of the twilight's net.

Αλλά στις θορυβώδεις σειρές θα ξεχάσεις

Τι είναι η σημαία. Ω, σύντροφε, κάτσε στην άκρη

Και σκέψου για μια μικρή στιγμή την περηφάνεια

Τού ήλιου στο βάθος, σκέψου το δίκτυ τού λυκόφωτος.

Πηγή: gutenberg.org. 

Τα Τετράστιχα ν.58-59-60-61 (Quatrain LVIII-LIX-LX-LXI) από το Diwan τού Abu al-Ala al-Maarri

 LVIII

"Great is your soul," – these are the words they preach, –

"It passes from your framework to the frame

Of others, and upon this road of shame

Turns purer and more pure." – Oh, let them teach!

«Μεγάλη είν’ η ψυχή σου», – αυτά είναι τα λόγια που κηρύττουν, –

«Απ’ το γενικό σκελετό των σκέψεών σου περνά στο πλαίσιο σκέψεων 

Των άλλων, και σ’ αυτόν το δρόμο τής ντροπής

Γίνεται όλο και πιο αγνή». – Ω, ας διδάξουν!

LIX

I look on men as I would look on trees,

That may be writing in the purple dome

Romantic lines of black, and are at home

Where lie the little garden hostelries.

Τους ανθρώπους κοιτάζω όπως θα κοίταζα τα δέντρα,

Που μπορεί να γράφουνε στο μαβί θόλο

Ρομαντικές γραμμές μαύρου, κι είναι στο σπίτι τους

Όπου βρίσκονται οι μικροί ξενώνες κήπου.

LX

Live well! Be wary of this life, I say;

Do not overload yourself with righteousness.

Behold! the sword we polish in excess,

We gradually polish it away.

Ζήσε καλά! Να ‘σαι επιφυλακτικός με τούτη τη ζωή, λέω·

Να μην βαραίνεις υπερβολικά τον εαυτό σου με ηθική.

Να! το ξίφος που γυαλίζουμε υπερβολικά,

Το γυαλίζουμε συνεχώς.

   

LXI

God who created metal is the same

Who will devour it. As the warriors ride

With iron horses and with iron pride –

Come, let us laugh into the merry flame.

Ο Θεός που δημιούργησε το μέταλλο είναι ο ίδιος

Που θα το καταβροχθίσει. Καθώς οι πολεμιστές ιππεύουν

Με σιδερένια άλογα και με σιδερένια υπερηφάνεια –

Ελάτε, ας γελάσουμε στην χαρούμενη φλόγα.

Πηγή: gutenberg.org. 

Τα Τετράστιχα ν.54-55-56-57 (Quatrain LIV-LV-LVI-LVII) από το Diwan τού Abu al-Ala al-Maarri

LIV

The chariot-wheels of Doom! Now, hear them roll

Across the desert and the noisy mart,

Across the silent places of your heart –

Smile on the driver you will not cajole.

Οι ρόδες των αρμάτων τής Μοίρας! Να, άκουσέ τες που κυλούν

Μέσ’ από την έρημο και τη θορυβώδη αγορά,

Μέσ’ από τα ήσυχα μέρη τής καρδιάς σου –

Στον οδηγό χαμογέλα που μάταια θα καλοπιάσεις.  

LV

I never look upon the placid plain

But I must think of those who lived before

And gave their quantities of sweat and gore,

And went and will not travel back again.

Ποτέ δεν κοιτάζω τα γαλήνια πεδία

Αλλά πρέπει να σκεφτώ εκείνους που ζήσανε προτού

Κι όλο τους τον ιδρώτα και το αίμα δώσανε,

Και πήγανε και δεν θα επιστρέψουνε ποτέ. 

LVI

Aye! verily, the fields of blandishment

Where shepherds meditate among their cattle,

Those are the direst of the fields of battle,

For in the victor's train there is no tent.

Ναι! Πράγματι, τα λιβάδια τού ξελογιάσματος

Που οι βοσκοί διαλογίζονται στα βοοειδή τους ανάμεσα,

Είναι τα τρομερότερα πεδία μαχών,

Γιατί δεν υπάρχει σκηνή για του νικητή το καραβάνι.

LVII

Where are the doctors who were nobly fired

And loved their toil because we ventured not,

Who spent their lives in searching for the spot

To which the generations have retired?

Πού είναι οι γιατροί που απολύθηκαν ευγενικά

Και αγαπούσανε τη δουλειά τους γιατί δεν τολμήσαμε,

Που πέρασαν τις ζωές τους ψάχνοντας

Τον τόπο που οι γενιές έχουν αποσυρθεί;

Πηγή: gutenberg.org. 

Τα Τετράστιχα ν.50-51-52-53 (Quatrain L-LI-LII-LIII) από το Diwan τού Abu al-Ala al-Maarri

L

Alas! I took me servants: I was proud

Of prose and of the neat, the cunning rhyme,

But all their inclination was the crime

Of scattering my treasure to the crowd.

Αλίμονο! Πήρα υπηρέτες: ήμουν περήφανος

Για τα πεζά και για την τάξη, τους έξυπνους στίχους,

Αλλά ρέπανε στο έγκλημα

Της διασποράς των θησαυρών μου στο πλήθος.

 

LI

And yet – and yet this very seed I throw

May rise aloft, a brother of the bird,

Uncaring if his melodies are heard –

Or shall I not hear anything below?

Κι όμως – κι όμως αυτός ακριβώς ο σπόρος που ρίχνω

Μπορεί ν’ ανέβει ψηλά, του πουλιού αδελφός,

Αδιαφορώντας αν οι μελωδίες του ακουστούν –

Ή μήπως εγώ από κάτω δεν θα μπορώ να τις ακούω;  

LII

The glazier out of sounding Erzerum,

Frequented us and softly would conspire

Upon our broken glass with blue-red fire,

As one might lift a pale thing from the tomb.

Μακριά απ’ τους ήχους τού Ερζερούμ,

Ο υαλουργός που συχνάζαμε, μπορούσε εύκολα να συνωμοτεί,

Με την κοκκινομπλέ του φλόγα, στα σπασμένα μας γυαλιά επάνω,

Σα να μπορούσε κανείς να σηκώσει ένα πράγμα χλωμό από τον τάφο. 

LIII

He was the glazier out of Erzerum,

Whose wizardry would make the children cry –

There will be no such wizardry when I

Am broken by the chariot-wheels of Doom.

Αυτός ήταν ο υαλουργός έξω απ’ το Ερζερούμ,

Τα μαγικά τού οποίου θα κάνανε τα παιδιά να κλαίνε –

Δεν θα υπάρχει τέτοια μαγεία όταν εγώ

Θα ‘χω συντριβεί απ’ τους τροχούς τού άρματος τής Μοίρας.  

Πηγή: gutenberg.org. 

Τα Τετράστιχα ν.46-47-48-49 (Quatrain XLVI-XLVII-XLVIII-XLIX) από το Diwan τού Abu al-Ala al-Maarri

XLVI

One is behind the draperies of life,

One who will tear these tanglements away –

No dark assassin, for the dawn of day

Leaps out, as leapeth laughter, from the knife.

Κάποιος βρίσκεται πίσω απ’ το πέπλο τής ζωής,

Αυτός που θα τα σκίσει και θα πετάξει τα μπερδέματα μακριά –

Δεν είναι κάποιος σκοτεινός δολοφόνος, για το ξημέρωμα

Προς τα έξω τινάζεται, ξεπηδά όπως το γέλιο, απ’ το μαχαίρι.  

XLVII

If you do some deed before you die,

Remember not this caravan of death,

But have belief that every little breath

Will stay with you for an eternity.

Αν κάτι πράξεις προτού πεθάνεις,

Να μην θυμάσαι το καραβάνι αυτό τού θανάτου,

Αλλά έχε πίστη πως κάθε μικρή ανάσα

Θα μείνει μαζί σου για μιαν αιωνιότητα.

XLVIII

Astrologers! – give ear to what they say!

"The stars be words; they float on heaven's breath

And faithfully reveal the days of death,

And surely will reveal that longer day."

Αστρολόγοι! – Προσέξτε τι λένε!

«Τα αστέρια είναι λέξεις· στην ανάσα πλέουν τ’ ουρανού

Και μ’ ακρίβεια τις μέρες τού θανάτου αποκαλύπτουν,

Και σίγουρα θ’ αποκαλύψουν τη μεγάλη εκείνη μέρα.»

XLIX

I shook the trees of knowledge. Ah! the fruit

Was fair upon the bleakness of the soil.

I filled a hundred vessels with my spoil,

And then I rested from the grand pursuit.

Τα δέντρα τράνταξα τής γνώσης. Αχ! Τα φρούτα

Πόσο όμορφα φαντάζουν στην ερημιά τού χώματος επάνω.

Εκατό αγγεία με τα λάφυρά μου γέμισα,

Και κατόπιν απ’ το μεγάλο κυνήγι ξεκουράστηκα.  

Πηγή: gutenberg.org. 

Τα Τετράστιχα ν.42-43-44-45 (Quatrain XLII-XLIII-XLIV-XLV) από το Diwan τού Abu al-Ala al-Maarri

XLII

If there should be some truth in what they teach

      Of unrelenting Munkar and Nakir,

      Before whose throne all buried men appear--

Then give me to the vultures, I beseech.

Αν είναι να υπάρχει ίχνος αλήθειας στις διδαχές

Για τους άκαμπτους Μοuνκάρ και Νακίρ,

Μπροστά στους οποίους όλοι οι θαμμένοι εμφανίζονται,

Τότε σας εκλιπαρώ δώστε με στους γύπες. 

 

* Σύμφωνα με το ισλάμ ο Monkar και ο Kakyr, منكر ونكير, (σ.σ. συγκεκριμένα αναφορά για αυτούς δεν γίνεται στο Κοράνι αλλά στο al-Tirmidhi), είναι δύο άγγελοι που, μετά τον θάνατο κάποιου, πηγαίνουνε στον τάφο του και τον ανακρίνουνε για να δοκιμάσουνε την πίστη του και να κρίνουνε τις πράξεις του κατά τη διάρκεια της ζωής του.

XLIII

Some yellow sand all hunger shall assuage

      And for my thirst no cloud has need to roll,

      And ah! the drooping bird which is my soul

No longer shall be imprisoned in the cage.

Λίγη άμμος κίτρινη κι όλη μου η πείνα θα κατευναστεί

Και για τη δίψα μου σύννεφο να κυλήσει δεν θα χρειαστεί,

Και αχ, το πεσμένοι πουλί, που ‘ν’ η ψυχή μου

Δεν θα ‘ναι πια στο κλουβί φυλακισμένο.

   

XLIV

Life is a flame that flickers in the wind,

      A bird that crouches in the fowler's net--

      Nor may between her flutterings forget

That hour the dreams of youth were unconfined.

Η ζωή ‘ναι μια φλόγα που στον άνεμο τρεμοπαίζει,

Ένα πουλί που μαζεύεται στου πτηνοθήρα το δίχτυ –

Ούτε μπορεί να ξεχάσει, στα απελπισμένα της φτερουγίσματα ανάμεσα,

Τις στιγμές τής νιότης που τα όνειρα λεύτερα πετούσαν.

 

XLV

There was a time when I was fain to guess

      The riddles of our life, when I would soar

      Against the cruel secrets of the door,

So that I fell to deeper loneliness.

Ήταν κάποτε που να μαντέψω λαχταρούσα

Της ζωής τα αινίγματα, όταν να πετάξω μπορούσα

Κόντρα στα σκληρά τής πόρτας μυστικά, 

Ώστε τη βαθύτερη μοναξιά να νιώθω.

Πηγή: gutenberg.org. 

Τα Τετράστιχα ν.38-39-40-41 (Quatrain XXXVIII-XXXIX-XL-XLI) από το Diwan τού Abu al-Ala al-Maarri

XXXVIII

I have imagined that our welfare is

      Required to rise triumphant from defeat;

      And so the musk, which as the more you beat,

Gives ever more delightful fragrancies.

Έχω φανταστεί πως η ευημερία μας είναι απαραίτητη 

Για να σηκωθούμε θριαμβευτικά από τη συντριβή·

Κι έτσι ο ιβίσκος, που όσο περισσότερο τον χτυπάς, 

Δίνει ακόμα πιο ευχάριστα αρώματα.

XXXIX

For as a gate of sorrow-land unbars

      The region of unfaltering delight,

      So may you gather from the fields of night

That harvest of diviner thought, the stars.

Γιατί όπως η πύλη τής θλιβερής γης ξαμπαρώνει

Την περιοχή τής σταθερής χαράς,

Έτσι μπορείς από τα νυχτερινά πεδία να συλλέξεις

Εκείνη τη συγκομιδή των σκέψεων τού δημιουργού, τα αστέρια.

XL

Send into banishment whatever blows

      Across the waves of your tempestuous heart;

      Let every wish save Allah's wish depart,

And you will have ineffable repose.

Εξοστράκισε οτιδήποτε φυσά

Κατά μήκος των κυμάτων τής ταραγμένης σου καρδιάς·

Άφησε να φύγει κάθε επιθυμία που συντηρεί τις επιθυμίες τού Θεού,

Και θα βρεις ανείπωτη ηρεμία.   

XLI

My faith it is that all the wanton pack

      Of living shall be--hush, poor heart!--withdrawn,

      As even to the camel comes a dawn

Without a burden for his wounded back.

 

Η πίστη μου είναι ότι όλη η ακόλαστη αγέλη

Των ζωντανών – σιωπηλά, καημένη καρδιά! – θα αποσυρθεί,

Όπως έρχεται στην καμήλα μια αυγή

Χωρίς φορτία για την πληγωμένη της πλάτη.

Πηγή: gutenberg.org. 

Τα Τετράστιχα ν.34-35-36-37 (Quatrain XXXIV-XXXV-XXXVI-XXXVII) από το Diwan τού Abu al-Ala al-Maarri

XXXIV

Ah! We may never hope to win release

      Before we that unripeness overthrow, --

      So must the corn in agitation grow

Before the sickle sings the songs of peace.

Αχ! Μπορεί την απελευθέρωση ποτέ, να μην ελπίζουμε να κατακτήσουμε, 

Προτού την ανωριμότητα αυτήν ανατρέψουμε, –

Έτσι πρέπει το καλαμπόκι σ’ αναταραχή να μεγαλώνει 

Προτού το δρεπάνι τα τραγούδια τής ειρήνης τραγουδήσει.

XXXV

Lo! There are many ways and many traps

      And many guides, and which of them is lord?

      For verily Mahomet has the sword,

And he may have the truth – perhaps! – perhaps! –

Να! πολλοί τρόποι υπάρχουνε και παγίδες πολλές

Και οδηγοί πολλοί, μα ποιος απ’ αυτούς έχει την εξουσία;

Γιατί πραγματικά ο Μωάμεθ έχει το σπαθί,

Και την αλήθεια να κατέχει μπορεί – ίσως! – ίσως! –

  

XXXVI

Now this religion happens to prevail

      Until by that religion overthrown, -

      Because men dare not live with men alone,

But always with another fairy tale.

Τώρα αυτή η θρησκεία δείχνει να επικρατεί

Μέχρι από εκείνη τη θρησκεία να ανατραπεί, –

Γιατί οι άνθρωποι δεν έχουνε το θάρρος να ζήσουνε με τους ανθρώπους μόνο

Αλλά πάντοτε μ’ ένα άλλο παραμύθι.  

XXXVII

Religion is a charming girl, I say;

      But over this poor threshold will not pass,

      For I may not unveil her, and alas!

The bridal gift I can't afford to pay.

Η θρησκεία, λέω, είναι μια κοπέλα γοητευτική· 

– Αλλά από το φτωχικό αυτό κατώφλι δεν θα περάσει,

Γιατί μπορώ να μην το πέπλο της αφαιρέσω, και αλίμονο! –

Το νυφικό δώρο που δεν αντέχω να πληρώσω.

Πηγή: gutenberg.org. 

Τα Τετράστιχα ν.28-29-30-33 (Quatrain XXVII-XXIX-XXX-XXXIII) από το Diwan τού Abu al-Ala al-Maarri

XXVIII

Ah! let the burial of yesterday,

      Of yesterday be ruthlessly decreed,

      And, if you will, refuse the mourner's reed,

And, if you will, plant cypress in the way.

Αχ! Την ταφή τού χθες παράτα,

Του χθες που αποφάσιζε αδίστακτα 

Κι αν θελήσεις, τους ήχους τής νεκρικής πομπής αρνήσου 

Κι αν θελήσεις, μες στη μέση φύτεψε κυπαρίσσι.  

XXIX

As little shall it serve you in the fight

      If you remonstrate with the storming seas,

      As if you querulously sigh to these

Of some imagined haven of delight.

Τόσο λίγο στον αγώνα σου θα βοηθηθείς

Αν διαμαρτύρεσαι για τις φουρτουνιασμένες θάλασσες,

Όσο θα αναστέναζες μεμψιμοιρώντας γι’ αυτές

Από κάποιο φανταστικό χαρούμενο λιμάνι.       

XXX

Steed of my soul! When you and I were young 

      We lived to cleave as arrows thro' the night, –

      Now there is ta'en from me the last of light,

And wheresoe'er I gaze a veil is hung.

Ατίθασο τής ψυχής μου άτι! Όταν εσύ κι εγώ ήμασταν νέοι

Ζούσαμε για να σκίζουμε σαν τόξα τη νύχτα –

Τώρα πάρθηκε από μένα το τελευταίο φως,

Κι όπου κι αν κοιτάξω κρέμεται ένα πέπλο.   

XXXIII

But shall the fearing eyes of humankind

      Have peeped beyond the curtain and excel

      The boldness of a wondering gazelle

Or of a bird imprisoned in the wind? 

Αλλά τα φοβισμένα μάτια τής ανθρωπότητας

Θα έχουνε κρυφοκοιτάξει πέρα απ’ την κουρτίνα και ξεπεράσει

Την τόλμη μιας φιλοπερίεργης γαζέλας

Ή ενός πουλιού φυλακισμένου στον άνεμο;   

Πηγή: gutenberg.org. 

Τα Τετράστιχα ν.15-20-24-27 (Quatrain XV-XX-XXIV-XXVII) από το Diwan τού Abu al-Ala al-Maarri

XV

A deed magnanimous, a noble thought

      Are as the music singing thro' the years

      When surly Time the tyrant domineers

Against the lute were out of it was wrought.

Μια πράξη μεγαλόψυχη, μια σκέψη ευγενική 

Είναι όπως η μουσική που άντεξε στο χρόνο

Όταν σε Χρόνια σκληρά ο τύραννος καταδυναστεύει

Στο λαούτο ενάντια και ήχο σφυρήλατο ηχεί.

XX

Yet if all things that vanish in their noon

      Are but the part of some eternal scheme,

      Of what the nightingale may chance to dream

Or what the lotus murmurs to the moon!

Αν ωστόσο, τα πράγματα όλα, στην κορύφωσή τους χάνονται

Δεν είναι παρά το μέρος κάποιου αιώνιου σχεδίου,

Αυτού που τ’ αηδόνι ίσως ονειρευτεί

Ή αυτού που ο λωτός στο φεγγάρι ψιθυρίζει. 

XXIV

Dark leans to dark! the passions of a man

      Are twined about all transitory things,

      For verily the child of wisdom clings

More unto dreamland than Arabistan*.

Το σκοτάδι κλίνει προς το σκοτάδι! Τα πάθη ενός ανθρώπου

Είναι μ’ εφήμερα πράγματα περιπλεγμένα,

Γιατί το σοφό παιδί στη χώρα των ονείρων

Παρά στο Αραβιστάν είναι προσκολλημένο.

XXVII

Our fortune is like mariners to float

     Amid the perils of dim waterways;

     Shall then our seamanship have aught of praise

If the great anchor drags behind the boat?

 

Η περιουσία μας μοιάζει με τους ναυτικούς που εν μέσω κινδύνων

Στους αχνούς θαλάσσιους δρόμους πλέουν·

Άραγε, θα επαινεθεί τότε η ναυτοσύνη μας

Αν η μεγάλη άγκυρα πίσω από τη βάρκα σέρνεται;   

Πηγή: gutenberg.org. 

* Ο όρος Αραβιστάν αναφέρεται

στη σημερινή επαρχία τού Ιραν, Khuzestan ή 

στη Σαουδική Αραβία, στις περσική και τουρκική γλώσσες ή

στην αραβική χερσόνησο μετά την κυριαρχία τού ισλάμ ή τέλος

στην αυτόνομη επαρχία τής οθωμανικής αυτοκρατορίας υπό τον Fakhr-al-Din II (1620 – 1633 μ.Χ.).

Προφανώς εδώ αναφέρεται στην αραβική χερσόνησο. Ο μεγάλος σκεπτικιστής – στην εποχή του τον θεωρούσαν άθεο –, φιλόσοφος και ποιητής, αραβικής καταγωγής, που έζησε στην περιοχή τής σημερινής Συρίας, γεννήθηκε το Δεκέμβρη τού 973 και πέθανε το Μάη τού 1057.