Βροχή [Pier Paolo Pasolini, μετ. Ευαγγελία Πολύμου]

ΒΡΟΧΗ

Στην καρδιά μια βαρυθυμιά

από τ' αναπάντεχο σύννεφο

ενός ίσκιου που πέφτει

προτού ξεψυχήσει η αντηλιά.

Γιατί να ζεις ακόμη,

αν όλα τα ‘χεις ζήσει;

Αν μια βροχή μυρωμένη

όπως στα χρόνια

τα χαμένα, τα μόνα που άξιζαν,

ανακαλύπτει στον πανάρχαιο

αυτόν ίσκιο, άγνωστα ακόμη

υπόλοιπα ζωής;

Από τη Συλλογή – Ανθολογία... 

...από το σύνολο τού ποιητικού έργου τού Pier Paolo Pasolini, στην ιταλική γλώσσα (σ.σ. Από τον εκδοτικό οίκο 24γράμματα κυκλοφορεί και η Ανθολογία από το σύνολο τού ποιητικού έργου τού Pier Paolo Pasolini, στη φριουλανική ιταλική διάλεκτο.)

Πού είναι η πατρίδα μου [Pier Paolo Pasolini, μετ. Ευαγγελία Πολύμου]

Στην πραγματικότητα, αυτό είναι που προκαλεί 

τόση εχθρότητα απέναντί μου:

Η ανεξαρτησία μου, που είναι η δύναμή μου,

συνεπάγεται τη μοναξιά, που είναι η αδυναμία μου.

Π.Π. Παζολίνι

ΠΟΎ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΟΥ

Θα τη λένε Ιταλία;

Θα τραγουδούν μες στον κόρφο της

εκατομμύρια νεκροί, στον κόρφο της; 

εγώ θα τραγουδώ στον κόρφο της; 

– Ιταλία, όνομα φωτεινό;

          Όχι, φίλε μου! 

          Η άγνοια,

          η εγκαρτέρηση, 

τα πάθη, πάθη χωρίς έρωτα.

          Όχι, φίλε μου!

          Η άγνοια,

          η εγκαρτέρηση, 

          τα πάθη.

Πέντε χρόνια Δημοτικό, 

άπειρα χρόνια δουλειά, 

βλαστήμιες και σκιά

από ακατέργαστες σκέψεις,

          πατρίδα!

Σχολείο, βλαστήμιες και σκιά, 

κι ο σταυρός της εργασίας 

χαμένος όλος μες στην άγνοια, 

στην εγκαρτέρηση, στην Ιταλία 

και στα άπειρα χρόνια δουλειάς. 

          Όχι, φίλε μου!

Πατρίδα, για μένα, είναι μια δίψα

κλεισμένη σ' ένα στήθος που καίγεται από την ξηρασία. 

Κανείς δεν αγαπά τα άπειρα χρόνια δουλειάς μου, 

η πατρίδα μου είναι στη δίψα μου γι’ αγάπη. 

          Όχι, φίλε μου!

Από την ποιητική συλλογή: 

Despedida [Natalia Castaldi, μετ. Ευαγγελία Πολύμου]

Στο κάτω κάτω, τι είναι σημαντικό;

To όλον είναι ένα τίποτα μες στην πληρότητά του

- μια μέρα μου είπαν: "είμαστε ολομόναχοι" -

και η μοναξιά μια φωνή που μας κρατάει συντροφιά.

Από την εξαιρετική ποιητική συλλογή: «Οι καλύτερές μου φλέβες», σε μετάφραση Ευαγγελίας Πολύμου και εισαγωγή Σταύρου Δεληγιώργη, από τις εκδόσεις 24Γράμματα, στην οποία ανθολογούνται δεκαπέντε σύγχρονοι Ιταλοί ποιητές και ποιήτριες με δέκα περίπου ποιήματα από κάθε δημιουργό.

Ποίημα της δύναμης πωλήσεων [Massimiliano Damaggio, μετ. Ευαγγελία Πολύμου]

Ποίημα της δύναμης πωλήσεων

Υπάρχει ο καιρός των νοικιασμένων ανθρώπων

στη σύμβαση διπλωμένων στα δυο

στην πράξη ν’ ανοίγουν ορθάνοιχτα το στόμα

το κέρμα για να καταπιούν: Συγχαρητήρια

μου λέει ο μάνατζερ, σημειώνετε πρόοδο

αλλά δεν ξέρετε από διαχείριση ατόμων

θέλει το καρότο, θέλει και το μαστίγιο

Υπάρχει ο καιρός των μηρυκαστικών

που ξέρουν την ενδότερη ηδονή του μαστιγίου

ο στόχος σας είναι να είστε ένα ελατήριο

να κουρδίζετε το νόημα των σωμάτων: εσείς

πρέπει να δρασκελίζετε την απογραφή των ημερών

όπου πάνω του κάθεται ένας στόχος, που μας τσεκάρει

Από την εξαιρετική ποιητική συλλογή: «Οι καλύτερές μου φλέβες», σε μετάφραση Ευαγγελίας Πολύμου και εισαγωγή Σταύρου Δεληγιώργη, από τις εκδόσεις 24Γράμματα, στην οποία ανθολογούνται δεκαπέντε σύγχρονοι Ιταλοί ποιητές και ποιήτριες με δέκα περίπου ποιήματα από κάθε δημιουργό.

Δυο ποιήματα τού Francesco Tomada (γεν. 1966) σε μετ. Ευαγγελίας Πολύμου

Η Ιταλία (είναι μια ροδιά)

Στη ζωή μου αγόρασα και φύτεψα μόνο ένα δέντρο 
μια ροδιά

διάλεξα του κήπου μια γωνιά
απ' όπου αγναντεύεις τον οδοντωτό κλοιό των βουνών 
από τον Άγιο Γαβριήλ μέχρι το Νάνος
εκείνη η ακρώρεια ήταν Ιταλία και Γιουγκοσλαβία και μετά Σλοβενία
γη σπαραγμού και μίσους

τα σύνορα θα 'πρεπε να 'ναι σαν τους ορίζοντες 
όταν κινείσαι να κινούνται κι αυτοί
αν σταματάς, να σταματούν μαζί σου
να σε κάνουν πάντα να νιώθεις στο κέντρο του κόσμου

και πατρίδα είναι όπου
ένας άνθρωπος φυτεύει μια ροδιά
και μπορεί να προσδοκά να δρέψει τους καρπούς της

Η Γη της Επαγγελίας

Ήθελα να γράψω για κείνους 
αλλά αναρωτιόμουνα πώς
γιατί δεν ξέρω από τι ξέφυγαν
ή ίσως φοβάμαι να το φανταστώ

περπατούν σε μικρές ομάδες
όπου κανείς δε μιλάει

ξεροσταλιάζουν δεκάδες έξω από την Caritas
όταν είναι ώρα φαγητού
κάποιοι τηλεφωνούν άλλοι χαζεύουν το δρόμο
μόνο ελάχιστοι χαμογελούν

κοιμούνται στις όχθες τον Ιζόντσο
τα ρούχα τους όμως τακτοποιημένα και καθαρά

ήθελα να γράψω για κείνους 
και για τον Ταϊμούρ
αλλά ψες
τον πήρε ο ποταμός

Από την εξαιρετική ποιητική συλλογή: «Οι καλύτερές μου φλέβες», σε μετάφραση Ευαγγελίας Πολύμου και εισαγωγή Σταύρου Δεληγιώργη, από τις εκδόσεις 24Γράμματα, στην οποία ανθολογούνται δεκαπέντε σύγχρονοι Ιταλοί ποιητές και ποιήτριες με δέκα περίπου ποιήματα από κάθε δημιουργό.

Δυο ποιήματα τής Lucia Marilena Ingranata σε μετ. Ευαγγελίας Πολύμου

Στη φωτογραφία που γελώ

Η αδελφή μου κι εγώ, έχουμε ίδια πόδια 
και στο ίδιο σημείο τρύπια την καρδιά

συχνά μάς μπερδεύουν δεν βλέπουν
ότι αυτή είναι καλή, εγώ ξέρω να λέω ψέματα

όπως σ’ εκείνη τη φωτογραφία που γελώ 
κι όλοι οι παραστεκάμενοι έχουν πεθάνει.


Οι γάτες του Γενάρη

Στους ώμους κατακάθεται ο μόχθος του Γενάρη, 
τα κουφάρια των γάτων δε θα χουνε κηδείες 
- θα ξεθωριάσουν - κι ο τελευταίος περαστικός 
ούτε που θα καταλάβει ότι τα ποδοπάτησε.

Έκοψαν το δάσος, εκείνο πριν από τη θάλασσα 
Άννα, θα πρέπει ν’ αλλάξουμε τα ποιήματα 
και θέση στις καρέκλες. Μα ξέρεις, λίγο με νοιάζει, 
έχω ένα γιο που μπορεί και κλαίει από χαρά.

Από την εξαιρετική ποιητική συλλογή: «Οι καλύτερές μου φλέβες», σε μετάφραση Ευαγγελίας Πολύμου και εισαγωγή Σταύρου Δεληγιώργη, από τις εκδόσεις 24Γράμματα, στην οποία ανθολογούνται δεκαπέντε σύγχρονοι Ιταλοί ποιητές και ποιήτριες με δέκα περίπου ποιήματα από κάθε δημιουργό.

     

είναι ο νους που αριθμεί τη σιωπή [Francesco Marotta, μετ. Ευαγγελία Πολύμου]

ΕΙΝΑΙ Ο ΝΟΥΣ ΠΟΥ ΑΡΙΘΜΕΙ ΤΗ ΣΙΩΠΗ

είναι ο νους που

αριθμεί τη σιωπή

των νεκρών, και το μέτρημα

είναι ένας πόνος που ζει και

διακλαδώνεται σε κηλίδες

σύννεφων πάνω στο δέρμα, μερικές φορές 

είναι άμμος, ένα ηλιοβασίλεμα 

ένα λουλούδι του χιονιού 

ν’ απλώνεται μέχρι 

τις ίριδες, να

γεμίζει το στόμα

με τη γλώσσα του ξέχειλη

από θύμησες, με τα περιφερόμενα 

αποκαΐδια μιας 

πυρκαγιάς, με το

περίβλημά του από πατημασιές, φωνές 

μαλλιά, με τη 

σβολιασμένη, ακάθαρτη 

αλήθεια του πάγου

Από τη συλλογή

Θα είναι λοιπόν οι μύθοι [Gianmario Lucini, μετ. Ευαγγελία Πολύμου]

ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΛΟΙΠΟΝ ΟΙ ΜΥΘΟΙ

Θα είναι λοιπόν οι μύθοι

κυριεύοντας τη γη

εκείνοι που θα πουν: «δεν φτιάχνουμε άλλα όπλα

δε δουλεύουμε πέραν του αναγκαίου

θέλουμε το χρόνο μας για να καταλάβουμε

το πόθεν και το πού

θέλουμε αξιοπρέπεια, όχι πλούτη

δε Θέλουμε να χαραμίσουμε τίποτα

παρά μονάχα να δανειστούμε

ζητώντας την άδεια υπό τη φύση

για τη στιγμή που διαρκεί ο σπινθήρας μας

μέσα στης απεραντοσύνης τη μεγαλειώδη νύχτα

δίχως όνειρα προς πώληση ή όνειρα προς αγορά

ζωντανοί μέχρις εσχάτων, ορθοί

με αξιοπρέπεια εμπρός στον Θάνατο

αποχαιρετώντας τους φίλους».

Έτσι Θα τραγουδούν οι μύθοι

κουβαλώντας δεμάτια σιταριού.

Θα τραγουδούν τα ποιήματά τους

όταν θα επιστρέψει η ομορφιά με τα καθάρια μάτια

στο τέλος κάθε λέξης

στο βασίλεμα

κάθε λογικής.

Από τη συλλογή

Αν ήμουν νορμάλ [Federico Tavan, μετ. Ευαγγελία Πολύμου]

ΑΝ ΗΜΟΥΝ ΝΟΡΜΑΛ

Αν ήμουν νορμάλ 

θα βοηθούσα τον άνεμο 

να γράψει ποιήματα 

πάνω στα μαλλιά σου.

Ξυπόλυτος

μες στα νερά του Αντρέις

σε αναζήτηση της πηγής.

Και το βράδυ 

μεθυσμένος απ' το φεγγάρι,

δίχως ποτέ να κουραστώ 

τον έρωτά μας να διαλαλώ.

Και ύστερα σκαρφαλωμένος στα δέντρα 

ψάχνοντας φωλιές,

στα χείλη ένα σκουλήκι.

Αν ήμουν νορμάλ 

θα χτυπούσα 

όλες τις καμπάνες.

Και ύστερα έξω

στους αγρούς 

να γίνομαι 

λουλούδια 

μέλισσες 

και 

μέλι.

Από τη συλλογή

Εκείνος ο γέροντας [Ida Travi, μετ. Ευαγγελία Πολύμου]

ΕΚΕΙΝΟΣ Ο ΓΈΡΟΝΤΑΣ 

Εκείνος ο γέροντας δε θέλει 
να μας διηγηθεί την ιστορία του 
κρατά το στόμα σφραγιστό

σφραγιστό

Παρακαλώ, παρακαλώ πολύ 
δεν κάναμε τόσο δρόμο για το τίποτα 
ένα παραμύθι, τουλάχιστον, ένα μόνο...


Από τη συλλογή

Τώρα που μοιάζει ο χρόνος ολόδικός μου [Patrizia Cavalli, μετ. Ευαγγελία Πολύμου]

ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΜΟΙΑΖΕΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΟΛΟΔΙΚΟΣ ΜΟΥ

Τώρα που μοιάζει ο χρόνος ολόδικός μου
και κανείς δε με καλεί για γεύμα ή για δείπνο 
τώρα που μπορώ και μένω να κοιτάζω 
πώς σκορπάει ένα σύννεφο και πώς ξεθωριάζει,
πώς βηματίζει στη στέγη ένας γάτος
μες στην απέραντη πολυτέλεια μιας εξερεύνησης, τώρα 
που κάθε μέρα με παραμονεύει
το ατέλειωτο τρενάρισμα μιας νύχτας
όπου δεν υπάρχει πια δέλεαρ ούτε και λόγος 
να γδυθώ βιαστικά για ν' αναπαυτώ μες
στην αποβλακωτική γλύκα ενός κορμιού που με προσμένει,
τώρα που η πρωία αρχή ποτέ δεν έχει 
και σιωπηλή μ' αφήνει στα σχέδιά μου
στις μεταπτώσεις όλες της φωνής, τώρα
επιζητώ ξαφνικά τη φυλακή.

Από τη συλλογή

Το σπίτι του τρελού [Cristina Annino, μετ. Ευαγγελία Πολύμου]

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΤΡΕΛΟΥ

Μπαίνω σιγά στο σπίτι του τρελού͘
δεν ανοίγω τις περσίδες, δεν αφαιρώ τη σκόνη.
Φτάνω στην κάμαρά του που κοιμάται ακόμα
πολύς ο πρωινός αγέρας για μάτια
με ωχρό, θλιμμένοι καστανό. Κοιτάζω
τον άκαμπτο αυχένα του και το σώμα που δε νιώθει
ούτε καν την πιτζάμα του.
Κάθομαι πλάι του και του φέρνω την άσφαλτο
απαλλαγμένη από το θόρυβο, τη μυρωδιά του μήνα,
το βάρος του κόσμου.
Προσπαθώ να μην ενοχλήσω διόλου
το άδειο του σώμα είναι ένα δωμάτιο: όνειρα
φυσούνε μέσα του φυσαλίδες παλαιάς οδύνης.
Ποιος ο λόγος; Έρχομαι εδώ κι απλώνομαι
στα πόδια του κρεβατιού του, κώμα σε ένα φυτό
και μπαίνει μέσα μου, απ' τον τρελό, σαν
καλώδιο ηλεκτρικό, μια άσπρη, κουρασμένη,
άγρια ζωτικότητα.


Από τη συλλογή

Δυο ποιήματα τής Alda Merini (1931-2009) σε μετ. Ευαγγελίας Πολύμου

ΚΑΙ ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ΕΥΚΟΛΟ

Και ακόμα πιο εύκολο, θα μου ‘ταν
να κατέβω σε σένα από τις πιο σκοτεινές σκάλες,
εκείνες του πόθου που μου χιμάει
σαν στερημένος λύκος μες στη νύχτα.

Ξέρω καλά πως θα έδρεπες τους καρπούς μου
με της συγγνώμης τα σοφά χέρια ...

Και ξέρω επίσης πως μ’ αγαπάς με αγάπη
αγνή, απέραντη, βασίλειο της θλίψης ...

Το δάκρυ μου όμως για σένα εγώ το δούλεψα
μέρα τη μέρα σε άπλετο φως
κι αμίλητη το ξαναστήνω στα μάτια μου που,
όταν σε κοιτάζω, ταΐζονται μ’ αστέρια.


ΔΕΝ ΕΧΩ ΑΝΑΓΚΗ ΑΠΟ ΧΡΗΜΑΤΑ

Δεν έχω ανάγκη από χρήματα.
Έχω ανάγκη από αισθήματα,
από λέξεις, από λέξεις σοφά διαλεγμένες,
από λουλούδια που τα λένε σκέψεις,
από ρόδα που τα λένε παρουσίες,
από όνειρα που κατοικούν τα δέντρα,
από τραγούδια που κάνουν τ’ αγάλματα να χορεύουν,
από άστρα που ψιθυρίζουν στ’ αυτί των εραστών.
Έχω ανάγκη από ποίηση,
εκείνη τη μαγεία που πυρακτώνει το βάρος των λέξεων,
που ξυπνά τις συγκινήσεις και βγάζει καινούργια χρώματα.


Από τη συλλογή