Να γράψεις κάποτε [Κατερίνα Κατσίρη]

Να γράψεις κάποτε

Να γράψεις κάποτε

Να γράψεις κάποτε πως ονειρεύτηκα μια μικρή βροχή

να ’σπαγε τα χέρια μου, την ονειρεύτηκα πολύ σκαλίζοντας

τις λέξεις, οι λέξεις μου δυόμισι βήματα απ’ το θεό

που σύρθηκε στη σκόνη

και θάμπωσε τα λαμπερά μου μάτια

Να γράψεις και για τη σιωπή, ζεσταίνει όσο και να πεις τις λέξεις

που ’χουν μείνει, μίτρες από τη μήτρα τις αντέγραψα

δύσκολα ξεχνιούνται την ώρα του επισκεπτηρίου

Έτσι να το γράψεις στους τοίχους

Μόνο μην κλάψεις χαμηλώνοντας τα γράμματα

και χαρακώσουν θάνατο οι σκουριές

Να γράψεις κάποτε σαν χάδι, μυρίζοντας τις τσέπες μου

έτσι να γράψεις και ας ανάβει νύχτα η βροχή

Από την ποιητική της συλλογή «ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΛΗΘΗ»

Πηγή: aoratatopia.blogspot.com. 

Βαγκνερική βροχή [Κατερίνα Κατσίρη]

Βαγκνερική βροχή

 

Τραυματισμένη
κι η βροχή κατέβαινε
σαν την ψυχή της

η παλιά βροχή
στα δάχτυλά της
όπου δε φύτρωσαν
ποτέ λουλούδια

˜

Θα μπουν οι βροχές στο παράθυρό της
κρεμασμένες σαν το Χριστό από ψηλά
και θα γεμίζουν τ’ άπειρο της μοναξιάς της

Στροβιλισμένες θα κατεβαίνουν
στη σιωπήκαι θα δαγκώνουν
ολόγυμνα τα στήθη της
ανάμεσα στα όνειρα
και στο σεντόνι
π’ απλώνει τα ξέπλεκα μαλλιά της

˜

Όπου να ‘ναι
ετούτη η βροχή
θα γίνει πεπρωμένο της

˜

Και πως να σε ζωγραφίσω
με τόσο νότο στα δάχτυλα
έρωτα;

 

(από την ποιητική της συλλογή "ΖΟΖΕΤ Αθώο Μαύρο")

Kατερίνα Κατσίρη - δυο ποιήματα από την ποιητική της συλλογή "Ζοζέτ - Αθώο Μαύρο"

Μιλώ πια λίγο…

Μιλώ πια λίγο για τα παλιά
Κάποιες λέξεις
τις άφησα να υποφέρουν πνιγμένες
στις ρίζες της πέτρας
κι ας πονά μια γυναίκα βδομάδες μέσα στο χρόνο
που χωνεύει τις κραυγές τους
κι ύστερα
ο ύπνος της τόσο γυμνός

Μιλώ όλο και πιο λίγο
στη γη που κρατά τον αγκώνα μου
ολωσδιόλου χαμένο
και τη βάζω να σκοτώνει
τις κόκκινες κινήσεις
στην άκρη του ματιού
της κόρης

Θα μιλάω λιγότερο μιλώντας
για το παιδί
που πέθανε πάνω στο χιόνι
και για τ' αηδόνι
που ράβει πέτρα πέτρα
ένα ποτάμι με νερό

γιατί ακόμα
πατώ λυγμούς
στις λέξεις που αγάπησα


Μια νύχτα.

Εσένα πως σε λένε;

είπε η φωνή
κουβαλώντας ήλιο
από μαύρο αίμα

Πως λεν τα μάτια σου
θάλασσα
ή φωτιά;

Πες μου αλήθεια
πως σε λένε
νύχτα μου χθεσινή…





από την ποιητική συλλογή της Κατερίνας Κατσίρη "ΖΟΖΕΤ Αθώο Μαύρο" (εκδ. Λιβάνη)

2008 μ.Χ. – ΑΘΗΝΑ [Κατερίνα Κατσίρη]

2008 μ.Χ. – ΑΘΗΝΑ

Ευτυχώς που ακόμα γεννιούνται
παιδιά ζωντανοί ποιητές
και γκρεμίζουν εμάς που χυδαία ποιούμε
Ο Μαέστρος έγραφε το χρονικό των αδύναμων ημερών
μεγαλώνοντας τον πόνο από ώρα σε ώρα
με ρέκβιεμ και μικρές ωδές
Όχι για τους απλούς ποιητές, που έσβησαν τριάντα τριών ετών
με βήματα αυτόχειρα
– εκείνοι πήγαν σε πρώιμο θάνατο, αξεχώριστα
ερμηνεύοντας το θάνατό τους
Παραδίπλα οι μπάτσοι μπήγουν στην άσφαλτο μια φυλακή
– μπορεί να εκραγεί ως τα κόκκινα τούβλα της
αν μετρήσω τα μουχλιασμένα νοήματα της τάξης
με ωριμότητα διαίσθησης
Ένα παιδί άγουρο ύστερα χτυπά της πέτρας την επιθυμία
παίζοντας με τους σπιούνους ως το κόκαλο
Τόσο αλλόκοτα ωραίο στην αρχή και μετά λύπη
αδυσώπητη, κρυμμένη στ’ αναπάντητα
Καημένο παιδί, αγανακτείς διδάσκοντας συνείδηση
στο τσιμέντο και στη μοναξιά της οδού Ακαδημίας!
Βίασε στο μυαλό τους την αιτία, καθώς πετά σκουριές
στ’ αγάλματα και σπάζει τα μικρά τους δαχτυλάκια
Δυο ολόξανθα άλογα τουλάχιστον
ακολουθούν και το παίρνουν αγκαλιά στα στενά και στις πλατείες
Όμως τώρα το παιδί ξετέλειωσε με τα χτυπήματα στα χάσματα
Ζωγραφίζει, αχ πως ζωγραφίζει με σωστή γραφή τίμιους πεθαμένους
να τυλίγουν σαν ένδυμα σφιχτά το ρέκβιεμ, τα χέρια
σε κανέναν και λίγο πιο ψηλά μέλισσες
Δεν έχουν μάτια, μόνο χείλη υγρά, που απειλούν
θαρραλέα το θεό
Η τελευταία μάλιστα ξεχώριζε απ’ το ρυθμό στα πόδια
Γυμνά χτυπούν τον αέρα, αλλάζοντας στα κεφάλια ψυχές
και στα μάρμαρα τις άγνοιες των αιμάτων
Αέρας δε φυσούσε να μείνει στενός ο δρόμος
κι οι μέλισσες, στο φόβο προσπερνώντας το θεό
με πήραν παιδί μαζί τους



από την τελευταία ποιητική συλλογή της Κατερίνας Κατσίρη "αναγκαία λήθη" (εκδ. Οδός Πανός)