[στον καταρράκτη Ραπεντώσας και μια αναπάντεχη έκπληξη, 24.05.2026]

Εικόνες από τον καταρράκτη τής Ραπεντώσας έχουνε παρουσιαστεί παλαιότερα στο παρόν ιοτολόγιο (26.10.2019 και 06.05.2023) και η προγραμματισμένη, για την Κυριακή 24 Μάη 2026, πεζοπορική εκδήλωση από την Περιπατητική Ομάδα Υμηττού, προς τον ανωτέρω καταρράκτη ήτανε μια πρώτης τάξης ευκαιρία να βρεθώ πάλι στο τόσο πληγωμένο από τις φωτιές αλλά πολύ όμορφο αυτό μέρος που στο τέλος έκλεισε με μια αναπάντεχη, εξαιρετική, έκπληξη.

Η διαδρομή την οποία ακολουθήσαμε έχει σημειωθεί στο χάρτη από τη wikimapia:

Ξεκινήσαμε από το Γερμανικό Νεκροταφείο (σ.σ. στην πρώτη εικόνα κατωτέρω διακρίνεται αριστερά ενώ δεξιά διακρίνεται το Νεκροταφείο Διονύσου Ραπεντώσας) και κινηθήκαμε προς το φράγμα Ραπεντώσας, αλλά εκεί λόγω τής πολλή λάσπης αποφασίστηκε να μην ακολουθήσουμε την κοίτη τής ρεματιάς Κιμπεντούη, δυτικά, η οποία κατέβαζε αρκετό νερό, αλλά να ακολουθήσουμε ένα χωματόδρομο, πάνω από την εν λόγω ρεματιά, μέχρι το σημείο που το ρέμα Ραπεντώσας εκβάλλει στο προηγούμενο.

Πατημασιά λύκου.

Μετά από μια σύντομη στάση, πήραμε το μονοπάτι δίπλα ή και πάνω στην κοίτη τής ρεματιάς Ραπεντώσα και βγήκαμε στον καταρράκτη που κατέβαζε αρκετό νερό.

Επιστρέφοντας κάναμε μια μικρή στάση, στο σημείο που έχει σημειωθεί στο χάρτη με λευκό κύκλο και από περιέργεια βγήκα λίγο από το χωματόδρομο προς το δάσος. Λίγα μέτρα από αυτόν, με μεγάλη μου έκπληξη (γιατί πουθενά στο διαδίκτυο δεν έχω βρει να αναφέρεται κάτι σχετικά ούτε υπάρχει κάποια πινακίδα), είδα τα ερείπια αρχαίου, πολύ προσεγμένου, κτίσματος, το οποίο θα πρέπει να ήτανε τμήμα οχύρωσης ή ιερού. Η μεγάλη του πλευρά είναι 16 περίπου μέτρα. Δυστυχώς, όπως φαίνεται στην τελευταία εικόνα με το μεγάλο λάκκο, φοβάμαι ότι το έχουν ήδη βρει και αυτοί που δεν θα έπρεπε. Ελπίζω να μην έχουνε βρει κάτι.

[στη βορειοανατολική Πάρνηθα, 26.04.2026]

Το πρωινό τής Κυριακής 26 Απρίλη 2026, ακολούθησα την Περιπατητική Ομάδα Υμηττού (Π.Ο.Υ), στην κυκλική διαδρομή στη βορειοανατολική Πάρνηθα, η οποία έχει σημειωθεί στο χάρτη από το Google earth:

Η διαδρομή ήτανε περί τα 10,5 χλμ., είχε υψ. διαφορά (μεταξύ ψηλότερου και χαμηλότερου σημείου) περί τα 251 μ., αλλά στην πράξη λόγω τού ότι ανάμεσα στις ανηφόρες υπήρχανε αρκετές κατηφόρες πολλών μέτρων, η συνολική ανάβαση ήτανε πολύ μεγαλύτερη, δεν είχε αξιόλογη θέα (πλην ελάχιστων σημείων) αλλά κινούταν συνεχώς μες σε ένα καταπράσινο τοπίο ποικίλης βλάστησης – μόνο οι δρύες δεν δείχνουνε να βιάζονται να βγάλουνε φύλλα.

Ξεκινήσαμε από το χώρο που βρίσκεται το παρεκκλήσι Αγ. Μερκουρίου και η εγκαταλελειμμένη ταβέρνα* και πήραμε ένα σημτοδοτημένο μονοπάτι που κατεβαίνει στο εκκλησάκι Αγ. Μερκουρίου*…

Σε πρώτο πλάνο: ο Δημήτρης Μανιός.

Δεν  είναι πηγάδι ούτε ρετσινόλακκος. Δείχνει
ημιτελής αλλά είναι προσεγμένος.

   

Από εκεί συνεχίσαμε προς μια Λάκκα νότια από τον ορεινό όγκο Μηλιά…

Στο βάθος ο ορεινός όγκος Φελλεύς** και πίσω στο βάθος
τού ορίζοντα η Όχη Εύβοιας.

…και μετά από μια μικρή στάση συνεχίσαμε…

Στο βάθος, δεξιά, ο ορεινός όγκος Σκίμφθι.

Στο βάθος η Δίρφυ.

…προς τη Λάκκα Βρόκολι***, όπου είδαμε το δύο πηγάδια*** και κάναμε μικρή στάση δίπλα στη μεγάλη δρυ:

Ανάμεσα στις δρύες κάποιες ήτανε γεμάτες με Κηκίδια ή Κακατσίδια (σ.σ. πρόκειται για σκληρές φούσκες, οι οποίες δημιουργούνται, στα φύλλα ή τα κλαδιά τής δρυός, από ένα είδος μικρής σφήκας, μες στις οποίες γεννάει τα αυγά της, για να τα προστατεύσει. Οι δρύες συμμετέχουνε στη δημιουργία των κηκίδων, οι οποίες χρησιμοποιούτανε παλαιότερα στη βαφή και τη φαρμακευτική.):

Από εκεί συνεχίσαμε κατηφορικά προς το Παλιομήλεσι…

Μια πηγή νερού στη βάση του πλάτανου.

 

…όπου σταματήσαμε λίγο στο σημείο που το μονοπάτι κατεβαίνει στο ομώνυμο ρέμα.

Στις επόμενες τρεις διακρίνεται μια πανέμορφη Παιώνια.

Από εκεί συνεχίσαμε στο μονοπάτι βορειοανατολικά, το οποίο κινείται δίπλα ή μες στην κοίτη τού ρέματος Παλιομήλεσι…

…μέχρι την «Καλύβα τού Παππού»*.

Από εκεί συνεχίσαμε για λίγο ανατολικά στο χωματόδρομο και μετά επιστρέψαμε μέσω αρχικά ενός ανηφορικού μονοπατιού και τέλος τού χωματόδρομου που βγάζει στο παρεκκλήσι Αγ. Μερκουρίου.    

*   ανάρτηση 09.11.2023        

** ανάρτηση - 22.04.2023 

*** ανάρτηση - 03.06.2023. 

[στο μονοπάτι Αγ. Νεκτάριος Βιλίων – Αιγόσθενα, 09.03.2025]

Το πρωινό τής Κυριακής 9 Μάρτη 2025, ακολούθησα την Περιπατητική Ομάδα Υμηττού (Π.Ο.Υ.)  στην πεζοπορία που οργάνωσε κατά μήκος τού μονοπατιού που κατεβαίνει από τον οικισμό Αγ. Νεκτάριος Βιλίων στα Αιγόσθενα (Πόρτο Γερμενό). Το μονοπάτι αυτό είναι παλιό και μέσω αυτού γινόντουσαν οι μετακινήσεις και μεταφορές με ζώα, από τα Βίλια στο Πόρτο Γερμενό. Διασχίζει ένα όμορφο πυκνό πευκοδάσος και κατά τόπους υποστηρίζεται από πέτρες (ξερολιθιά). Αξίζει να σημειωθεί ότι το μεγαλύτερο μέρος του συντηρείται από έναν κάτοικο των Βιλίων. Η διαδρομή την οποία ακολουθήσαμε έχει σημειωθεί στο χάρτη από τη wikimapia:

Ακολουθούνε λίγες εικόνες από τη διαδρομή.

Στην επόμενη, το σημείο εκκίνησης. Ξεχωρίσει η οροσειρά Πατέρας ενώ στο βάθος δεξιά τα Γεράνεια όρη (Μεγάλη Ντουσκιά, Παλιοβούνα και δεξιά τους η χαμηλή οροσειρά Πελεκάνοι – Ομάλια).

Στην επόμενη, στο βάθος, ο Κιθαιρώνας.

---

Στις δύο επόμενες, δίπλα στο μονοπάτι, ένα πέτρινο παλιό πηγάδι.

Στις επόμενες το βυζαντινό εκκλησάκι Αγ. Ιωάννη Προδρόμου με μια παλιά κρήνη δίπλα του. Όπως διακρίνεται στην 5η εικόνα, έχουνε γίνει, τα τελευταία χρόνια, τσιμεντοενέσεις. 

Οι επόμενες τρεις από τα ερείπια τού αρχαίου οικισμού Φιλίππι. Εκτείνονται κατά μήκος χωματόδρομου εκατέρωθεν των πλευρών του.

Συνεχίζουμε το μονοπάτι, κατά μήκος τού οποίου και μέχρι κάτω στο Πόρτο Γερμενό συναντήσαμε πολλές ερειπωμένες και καταστραμμένες αγροικίες. Κάποιες, οι παλαιότερες, είχανε χτιστεί με ξερολιθιά.

Από την εκκλησία Αγ. Σπυρίδωνα…

…ακολουθήσαμε το πρόσφατα ανοιγμένο μονοπάτι καθώς το παλαιότερο, που κατέβαινε την κοίτη τής ρεματιάς Χούνη έχει κλείσει από καμένους κορμούς από πρόσφατη (πριν 2 χρόνια) φωτιά. Το μονοπάτι περνά από ένα σχετικά κακοτράχαλο βραχώδες πεδίο ανάμεσα σε καμένα δέντρα…

…και καταλήγει στο ανατολικό όριο τής ακρόπολης-φρούριο των Αιγοσθενών.

Εικόνες, και πληροφορίες, από το υπόψη φρούριο είχανε  παρουσιαστεί, στο παρόν ιστολόγιο, και τον Οκτώβρη 2017, αλλά τότε δεν είχαν ολοκληρωθεί οι εργασίες συντήρησης και αποκατάστασης, όπως ήτανε στα αρχαία χρόνια, του μεγάλου νοτιοανατολικού Πύργου, από τις καταστροφές που υπέστη, όπως και όλο το φρούριο, το 1981 από τους σεισμούς των Αλκυονίδων νήσων. Στο φρούριο μάς έγινε κατατοπιστικότατη ξενάγηση από την υπεύθυνη των εργασιών αρχαιολόγο. Ακολουθούνε λίγες εικόνες από το εσωτερικό του. Ο πύργος είναι τριώροφος και οι όροφοι μεταξύ τους επικοινωνούνε με ξύλινη σκάλα. Στο πρώτο επίπεδο δεν υπάρχουνε παράθυρα. Στο δεύτερο επίπεδο μόνο οι κλασικές, στενές εξωτερικά αλλά ευρύχωρες εσωτερικά για να διευκολύνονταν οι τοξότες, τοξοθυρίδες και στο τρίτο επίπεδο μεγαλύτερα παράθυρα με ξύλινα τελάρα και υπέροχη θέα. Αξίζει να τονιστεί ότι ο πύργος έχει διπλό τοίχο. Ο εξωτερικός είναι ισοδομική ξερολιθιά (οι τετραγωνισμένοι λίθοι είναι απόλυτα στοιχισμένοι) και ο εσωτερικός ανακόνιστος. Μεταξύ τους «δένονται» με κάθετους λίθους που διαπερνάνε και τους δύο (βλέπε την πρώτη εικόνα).

Η ξενάγηση συνεχίστηκε και εκτός ακρόπολης… 

…προς τα υπόλοιπα αρχαία και βυζαντινά μνημεία ενώ έγινε ιδιαίτερη αναφορά στον αρχαίο μάντη και ιατρό Μελάμποδα, καθώς στο χώρο υπήρχε σημαντικότατο Ιερό προς τιμή του. Η ακριβής θέση δεν είναι γνωστή, αλλά με βάση κάποια ευρήματα θεωρείται ότι πρέπει να βρισκότανε στο χώρο που βρίσκονται ερείπια τής παλαιοχριστιανικής βασιλικής, τού 5ου μ.Χ αι., εντός των οποίων υπάρχει μικρότερων διαστάσεων ναός, που χτίστηκε μετέπειτα στα υστεροβυζαντινά χρόνια, Αγ. Άννης ή Παναγίας. Ο υπόψη ναός χτίστηκε με αρχαία μέλη ενώ το μέλος που τοποθετήθηκε ως υπέρθυρο είναι αρχαία επιγραφή με αναφορά στον Μελάμποδα.

---