Τρία χαϊκού τής Άννας Παυλίδου για το θάνατο.

Θάνατος- ψέμα;
η άλλη πλευρά Ζωής
δεν έχει χρώμα...


Γδύνει η θανή•
αφήνει τον κόσμο μας
σε κοινή θέα.


Άδεια δωμάτια,
ψυχές δίχως σώματα.
Αιδώς η γύμνια.

ένα χαϊκού της Άννας Παυλίδου

Παιδιών όνειρα·
σε θαλερούς λειμώνες
ζουν, ανασαίνουν.

μικρό απόσπασμα σκέψεων τής Άννας Παυλίδου

[...]
Αραιό το νήμα στο στημόνι ο χρόνος και μερικές γυάλινες κλωστές το υφάδι του έρωτά μας. Γι αυτό γελάστηκα: στραφτάλιζε σαν τ' αστέρια. Εκείνα τα συνέχει η Αγάπη. Εμάς;
[...]

Η προσφυγιά [Άννα Παυλίδου]

Πιστεύω πως ο παππούς μου Αλέξανδρος θέλησε να στείλει ένα μήνυμα στην γενιά μου. Εκείνος δεν πρόλαβε να ζήσει σαν πρόσφυγας, χάθηκε στα τάγματα εργασίας (αμελέ ταμπουρού), που εκείνα τα χρόνια του ξεριζωμού, ξεκλήρισαν τους άντρες της Μικρασίας. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν... γνωρίζει. Πιστεύω πως μου δώρισε την γνώση του κι εγώ με την σειρά μου τον τιμώ και του αφιερώνω όσα μου υπαγόρευσε.

Η προσφυγιά κινάει ξανά με κύκλους σαν αιώνες

κύκλους στην γη, στην ανθρωπιά, σε άγνωστους λειμώνες.

Πόλεμος, θάνατος, φωτιά την έσπρωξε στον δρόμο,

ξεμακρύνε απ' τις ρίζες της που ντύθηκαν τον φόβο

μ΄ ένα ταξείδι μακρινό, μαζί κι οδυνηρό

καθώς δεν κλείνουν οι πληγές κι αφήνουνε υγρό

με αίμα, κλάμα, ταραχή, διχόνοια και απάτη

τ΄ οδυνηρό, αφιλόξενο, δύσβατο μονοπάτι.

Μαρτύριο οι λάμψεις των παιδιών που εσκίζαν το σκοτάδι

μα έσβησαν σε κύματα, χωρίστηκαν το χάδι.

Θυσίες που άνοιξαν ρωγμή σ' αρμούς παραφροσύνης

κι ανάψανε μικρές φωτιές, φάρους αδελφοσύνης.

Γιατί δεν άντεξε ο άνθρωπος να δει μες στον καθρέφτη

τα μάτια του, ίδια πρόσφυγα, εκείνου που εσκέφθη,

πως θα διαβεί την κόλαση μα θε να βρει πατρίδα,

λίγο νερό, πνοή, βωμό, της γης μικρή μερίδα.

Όταν θυμήθηκε η ψυχή ,που άχρονα ταξιδεύει,

την ιστορία της , άκουσε τρόπους να θεραπεύει.

Έτσι είδε πως κατάπεσαν η ομίχλη κι ο αχός

κι άλλαξαν όταν λούστηκαν με της αυγής το Φως.

Ο ταπεινός αγκάλιασε την νύχτα και την μέρα

στον μέσα τόπου του αδελφού που 'ρθε με τον αέρα,

και πριν καλπάσει ξέφρενα ο νους τους άγριο άτι

προφτάσανε στην Σιωπή ν' αφουγκραστούν Αγάπη.

Το λίγο γίνεται πολύ σαν δίνονται τα χέρια

κι εργάζονται για Λευτεριά οι ανθρώποι με τ' αστέρια.

Μικρές ρωγμές οι επιλογές μέσα στο Φως καθένα

σχίζουν τα σκότη , μας κινούν, κάνουνε χώρο στο Ένα.

Μέσα στον νου ας κλείσουμε όλο το παρελθόν

κι η Μνημοσύνη, στην Καρδιά, ας χτίσει το παρόν

Η προσφυγιά στον τόπο μας έχτισε μετερίζι

κι ο πρόσφυγας του σήμερα το μέλλον μας ορίζει.

Η Ελλάδα μου [Άννα Παυλίδου]

Η Ελλάδα μου

Καΐκι ψαράδικο αξιώθηκα την ανατολή στα νερά του Αιγαίου.
Με μπόλιασαν οι φάροι στα νησιά,
τ' αηδόνια στα ποτάμια,
τα αμπέλια φυτρωμένα σε στάχτες,
οι ελιές με τον άγουρο καρπό,
τα πεύκα στην Πίνδο, τα κυπαρίσσια στο Ιόνιο.
Τα στάχυα, οι παπαρούνες,
τα βότανα και τα μυριστικά,
το βλέμμα των ηλικιωμένων στα βουνά και τα λιμάνια,
ο μεσημεριάτικος ύπνος του καλοκαιριού
κάτω από τις μουριές.
Όπου πάτησα, μέσα στο λιγοστό χώμα,
άγγιξα ρίζες που φύτεψαν πρόγονοι Έλληνες.
Κάθε που κοιμήθηκα με προσκεφάλι τις πέτρες
μετάλαβα την πνοή της Ελλάδας.

Τελευταία ορίζει τις νύχτες μου, γυμνή από όρους και μύθους,
από τα ρούχα του βασιλιά που της φορέσαμε αδιάφορα,
παιδιά ανόητα και αλαζονικά.
Άλλοτε τυλίγεται σε όνειρα νηπίων και μοιράζεται -
αντίδωρο-, σε άστεγους μάρτυρες, απέλπιδες αυτόχειρες,
γονείς ανέργους, παρίες και πένητες.
Άλλοτε φοράει το λευκό πουκάμισο του πατέρα
κεντημένο με φρέσκες πληγές κι αγκάθια,
παλιές προδοσίες, λήθη και γνωστά λάθη.
Αποζητά ήσυχα βράδια σ' έρημες αυλές'
ξαποσταίνει σ' άδεια σκαμνιά, κάτω από την περγουλιά.
Μιαν ανάσα να πάρει.
Μιαν ανάσα να πάρω,
να λαμπαδιάσει το Φως της εντός μου – πυρκαγιά του Αυγούστου,
να σκορπίσουν στάχτες οι χειμώνες...
Μιαν ανάσα να πάρει.
Μιαν ανάσα να πάρω
πριν ανοίξω τα μάτια κι αξιωθώ την Ανατολή της ξανά...

... Του παιδιού είναι η βασιλεία ... [Άννα Παυλίδου]

«Αἰὼν παῖς ἐστι παίζων, πεσσεύων• παιδὸς ἡ βασιληίη..." Ηράκλειτος
Ο Χρόνος είναι παιδί που παίζει με τους πεσσούς.  Του παιδιού είναι η βασιλεία...

Ο πίνακας είναι της ζωγράφου Ειρήνης Πέννα

Ο Χρόνος είναι παιδί λοιπόν. Το παιδί που δεν είναι νήπιο αλλά ούτε κι ενήλικας. Με βλέμμα καθάριο, με ενθουσιασμό, χωρίς να εκπλήσσεται, διανύει την αιωνιότητα παίζοντας πεσσούς. (Οι πεσσοί ήταν ένα παιγνίδι στρατηγικής με κύβους - σαν τα πιόνια ή πούλια σήμερα - στα αρχαϊκά χρόνια με κύριο γνώρισμα την πολλαπλότητα των επιλογών.)

Εντέλει τίποτα από όσα ή ότι καταφέρνει ο άνθρωπος δεν είναι δεδομένο. Κάθε στιγμή η ανθρωπότητα διαπραγματεύεται εκ νέου την μοίρα της στην κόψη του ξυραφιού, όσο ο μικρός βασιλιάς μετακινεί τα φοβερά παιδικά του πιόνια! 

Γιατί του Χρόνου είναι η βασιλεία και σίγουρα η βασιλεία δεν είναι...δημοκρατία!. 'Ισως είναι δική του η Βασιλεία γιατί μόνον τα παιδιά μπορούν να μπουν σ' αυτήν σύμφωνα με την πίστη μας, να βασιλεύουν με απλότητα κι αγαθότητα. Θέλουμε δεν θέλουμε όμως, είναι Βασιλιάς ο Χρόνος.

Το μόνο σίγουρα πάλι είναι πως η πορεία των ανθρώπων είναι χαραγμένη από επιλογές λογικές ή παράλογες των ίδιων των ανθρώπων, απόρροια της βούλησής τους (ή και της έλλειψής της!). Από αποφάσεις που πήρε ο καθένας ή κι από αυτές που δεν είχε την ευκαιρία, την γνώση ή απλά δεν βρήκε το κουράγιο να πάρει.

Στο άχρονο και κυκλικό του Αιώνιου Χρόνου που εμπεριέχει το πάντα, η Πρωτοχρονιά είναι η "στιγμή" που... κοντοστεκόμαστε. Αντίθετα από το Παιδί-Χρόνο, ο Άνθρωπος εξελίσσεται: παίζει και μαθαίνει, έχει ευθύνη των επιλογών του (συνειδητά ή ασυνείδητα) και προχωρεί. Κατανοεί πως ο Χρόνος δεν απέρχεται... γέρος αλλά... παραμένει παιδί παίζοντας παιγνίδι στρατηγικής που εξελίσσεται ανάλογα με το πως επιλέξουμε να "κινηθούμε" ή όχι! 

Ίσως λοιπόν η Πρωτοχρονιά είναι μια "στάση" απαραίτητη να δούμε την πορεία που έχουμε διανύσει ως τώρα και να δώσουμε χρώμα και "ευλογία" στις αποφάσεις και επιλογές που ανοίγονται εμπρός μας. Και αυτό σημαίνει στην ουσία καλύτερη σχέση με τον Εαυτό μας, καλύτερη σχέση με τον Κόσμο, καλύτερη σχέση με τον Χρόνο.

Εύχομαι από καρδιάς σε όλους μας Καλή κι ευλογημένη Χρονιά!

Η Ιουλία [Άννα Παυλίδου]

Η Ιουλία.

Η Ιουλία, χρόνια τώρα, είναι σκιά που σβήνει στον έξω τοίχο της κουζίνας, πίσω απ’ τις γλάστρες με τα φούλια.

Αρχή της άνοιξης.

Στα κλαδιά φουσκώνουν καινούργια φύλλα,

ο κήπος γεμίζει χρώματα.

Όμως τα φούλια έχουν χρόνια ν’ ανθίσουν.

Από τότε που η Ιουλία ξέχασε να τους μιλάει.

Πρώτα ξέχασε το όνομα του τόπου που κρατάει το παιδί της μακριά, πάνω από δέκα χρόνια.

Μνημονεύει μόνον την πεθυμιά του ταξιδιού που θα τους ανταμώσει…

Στην αρχή παίδευε την καρδιά μήπως θυμηθεί, κι ο νους, θυμωμένος, γλίστρησε πρώτος στην αυλή.

Κατόπιν ρωτούσε και μάζευε από όλους μας μικρές άχρηστες πληροφορίες:

«τι φαγητό σας φίλεψα στην κουζίνα, την μέρα του Ιούνη που γυρίσατε με το πρώτο ενδεικτικό;»

ή

«εκείνο το καλοκαίρι που πονούσε το στομάχι σας από τα πολλά μελίκκοκα που φάγατε, έβρεχε ή έκανε ζέστη;»

Με όποια απάντηση, μεθοδικά, επίμονα, υπομονετικά κρατούσε το δικό της ημερολόγιο για τα παιδικά μας χρόνια, τις χαρές, τις επιτυχίες, τις πορείες μας.

Ακριβώς την επόμενη στιγμή, έβρισκε τις λέξεις έξω από τις προτάσεις, έβρισκε τα πρόσωπα να μην κουμπώνουν στις εικόνες. Κουράστηκε, σώπασε οριστικά κι αγάπησε τα βράδια…

Ένα τέτοιο βράδυ, σιωπηλό,  την πήρε απ’ το χέρι η Παναγιά. Την χτένισε, της κούμπωσε την ζακέτα, της έδειξε στους ώμους της, που έγερναν, πώς οι κόμποι μεγάλωναν φτερά, την έβγαλε βόλτα στις βραγιές.

«Να Ιουλία, εκεί νοτίζει ο τοίχος, έκλαψες, πίσω απ’ το σκάσιμο του ασβέστη μένει κρυμμένο το γέλιο σου, η νοικοκυροσύνη σου στον κήπο απλώνει, εδώ τα όνειρα, δίπλα οι αγάπες κι οι πληγές, μπορείς να τ’ αγγίξεις! Θυμάσαι;»

Η Ιουλία κοιτάζει, λησμονά το κορμί σε μια πολυθρόνα, παίρνει αγκαλιά μια καρδιά που δεν αναγνωρίζει και δραπετεύει στις ραγισματιές του τοίχου, σκιά, πίσω απ’ τις γλάστρες με τα φούλια.

Στα εραλδικά τοπία, που οι καιροί σκαλίζουν στους σοβάδες, ψηλαφητά ακολουθεί την άκρη της χαμένης Μνήμης.

Στον χρόνο που δαμάζει τα κορμιά, μάταια ακουμπά σημάδια μιας ζωής που ανελέητα σβήνει.

Χάνει ένα – ένα τα κλειδιά  και σαν  την πάχνη, αθόρυβα, αχνίζει στην Λήθη…

Φέτος, αρχή της άνοιξης, παράκαιρα ένα μικρό φούλι μπουμπουκιάζει:

Σ’ ένα ανθάκι ψιθυρίζει η Παναγιά το όνομα της χώρας των Αγγέλων. Κι αυτό γενναία ξεμυτίζει.

Ένας απ’ τους παρόντες το ακουμπά στης Ιουλίας τα χέρια.

Εκείνη χαμογελά. Αποχαιρετά τις φιλόξενες ραγισματιές, τις γλάστρες με τα φούλια, τα βράδια που την αγάπησαν.

Δοκιμάζει μ’ εμπιστοσύνη τα φτερά της και ξεκινά  το ποθητό ταξίδι, ακολουθώντας το άρωμα και την ηλιαχτίδα.

Φέτος, ένα πρωινό, αρχή της άνοιξης…

Σπουδή σε μια παλάμη [Aννα Παυλίδου]

Σπουδή σε μια παλάμη

Κρύσταλλο που δαμάζεται

σε λαμπερή πυρά,

μωρό που προστατεύεται

σε μάνας αγκαλιά,

κοχύλι που καθαίρεται

σ’ ανοίκεια βροχή,

η γνώση που εκτείνεται

σε μέλλοντος στιγμή.

Σαν δέντρο που φυτεύεται

στην πόρτα της αυλής

ή χάδι που δωρίζεται

με δάχτυλα στοργής.

Αυτή ειν’ η Αγάπη μέσα μας,

του ανέμου μια ριπή.

Ισχύει σε θύελλες και κρατεί

φωνή ενεργητική.

Λόγοι Πέτρας [Άννα Παυλίδου]

Λόγοι Πέτρας

Στης γης την μήτρα, όπως όλα.

Κι αν με είδες σκλήθρα και σκαλί,
ψηφίδα σε φάτνωμα στην Ουρ,
σ’ αυλή της Φρυγίας πολύτιμο βότσαλο,
κάθισμα σε λιακωτό της Ολύνθου,
αν με είδες στόλισμα στιάς στην Πέργαμο,
παιγνίδι παιδικό στην Αλεξάνδρεια.
Στης γης την μήτρα πέτρωσα.

Μ’ αγκάλιασαν οι ρίζες του Δέντρου
που έζησε πληγή τα ονόματα των Πρωτοπλάστων
πριν, σαν παλίμψηστο, σκεπάσει στοργικά το Αμάρτημα.
Μ’ έθρεψε του Προμηθέα η φωτιά,
μόλις αγάπησε πέρα από όρια και τον Νόμο.
Στο φύλλο της ελιάς μεγάλωσα
όταν το δόρυ της Αλήθειας μου μήνυσε.
Το δάκρυ του λατόμου με γέμισε σύμβολα
σαν μ’ έβγαλε στην Μέρα:
Σπείρες και τα ποτάμια του Ηράκλειτου,
Καύδιους γκρεμούς και τα Δώρα των Μάγων.
Τ’ αστέρια και τα χρώματα τα δώρισε ο Χρόνος
που ως την επίγνωση κρυμμένο με κράτησε.

Τότε, στο κέντρο της ζωής,
στην άκρη της καρδιάς ενός μοναχού
στην σιωπή λυτρώθηκα σε κήπο μυστικό,
θεμέλιο στο σύμπαν και κομμάτι του.
Εκεί όπου η προσευχή ξεχέρσωσε κι έκανε τόπο το ιερό,
δίπλα στην λάσπη, τον πηλό, το κεραμίδι και το ξύλο,
Άγιος ο Θεός
Άγιος Ισχυρός
Άγιος Αθάνατος. Για πάντα, όπως πάντα.

Καλή χρονιά με επτά (7) φωτογραφίες, της Άννας Παυλίδου, από την περιοχή της Χειμάρρας

Ταξιδευτές [Άννα Παυλίδου]

Ταξιδευτές

Ευλογημένοι οι αρχαίοι εραστές.
Έμαθαν σε μονοπάτια του χρόνου
να χωρούν στην ίδια λάμψη απ’ όπου αποκόπηκαν.
Γνώρισαν βήμα-βήμα να κουμπώνουν σφιχτά,
με χιλιάδες σώματα να αγγίζονται,
να βγάζουν φτερά.
Ήταν φορές που ο ήλιος τους έλουσε:
νησιά τυλιγμένα σε λάβα κι αμπέλια.
Κοιμήθηκαν σε ακρογιαλιές και περιβόλια,
ντύθηκαν μήνες πανσέληνους,
χάθηκαν στις φλέβες της γης και κατέληξαν,
πάντα, στην μεγάλη θάλασσα.
Άλλοτε άνοιξαν μια πόρτα και,
για μια και μόνη φορά, αγγίχτηκαν
στο ασήμι ενός καθρέφτη. Έπειτα, ευλαβικά,
σφράγισαν τα βλέφαρα, ο ένας του άλλου.
Κάποτε πάλι γέννησαν κι ανάστησαν παιδιά,
πότισαν κήπους, ίππευσαν άλογα, κύματα, ανέμους,
ξύπνησαν αγκαλιά σ’ ένα κοχύλι, διπλό μαργαριτάρι,
ξεκουράστηκαν.
Αγαπήθηκαν βαθειά.
Μόνο γι’ αυτό, κάθε φορά που βρέθηκαν ξανά,
τους τύλιξε η αστρόσκονη, κι ας μην κατάλαβαν,
και ας την είπαν στάχτη …
Αγνοί ακροβάτες σε σχοινιά που ενώνουν κορφές,
άδολοι ταξιδευτές του χρόνου και των κόσμων,
συχνά γκρεμίστηκαν.
Έντυσαν τότε στοργικά αλλήλους για τον πόλεμο
και στις τέσσερεις γωνιές του σπιτιού κρέμασαν
λευκά σεντόνια. Ως σήμερα τα παιδιά, εκεί, βρίσκουν
κείμενα για τις πιο ηρωικές μάχες της ιστορίας.
Όμως κι αν χάθηκαν σε νύχτες ασέληνες,
στην άκρη των ουρανών έμενε πάντα αναμμένο
το αστέρι των όρκων τους.
Έτσι στην μνήμη κράτησαν ατόφια
την κόκκινη κλωστή πάνω απ’ την άβυσσο.
Σ’ αυτήν με ηλιαχτίδες βρήκαν καρφωμένα μηνύματα
για τις επόμενες μέρες της δημιουργίας και του έρωτα:
…«στην αγάπη δόθηκα», «αγαπηθήκαμε», «πόνεσα», «έκλαψα»,
«δεν ήξερα πως…», «λυπάμαι, δεν ήθελα…»,
«με συγχωρείς!», « μας συγχωρώ!».
Βρεθήκαν ν’ ανυψώνονται, μοιραία σχεδόν,
στην άκρη αυτής της ηλιαχτίδας και της λέξης,
δεμένοι στην ουρά ενός χαρταετού που έχει όνομα Ελευθερία.
Ευλογημένοι οι αρχαίοι εραστές,
καθώς σοφοί επιστρέφουν,
στην ίδια φλόγα όπου από πάντα ανήκουν…

Άννα Παυλίδου - Το φιλί του χρυσόψαρου

Διαβάστε ή κατεβάστε εδώ το δωδέκατο βιβλίο της σειράς "εν καινώ" των 24Γραμμάτων της Άννας Παυλίδου με τίτλο: "Το φιλί του χρυσόψαρου".



----------------------------------------------------------------------



Συλλέκτης

Στη σκόνη του Ιούνη
μιαν άχρηστη λύπη - και μια μαχαιριά:
μικρή παπαρούνα
Στην άχρονη θλίψη - σαν σκύψει βαθιά,
ένα κίτρινο στάχυ
με στίχο το δάκρυ - θα γίνει ψωμί.
Μπλε ήλιος, σαν ψεύτης
καθρέφτης, συλλέκτης - εμπρός στην σκηνή
μα πίσω κρυμμένος
και μόνος και ξένος - ο σπόρος - παιδί,
σαν κρίνο της άμμου
σαν κόκκος του άστρου - σαν λάμψη παλιά
σταγόνας στην λάμα
ασημιού στον καθρέφτη - σαν γνώση αψιά
θα ξυπνήσει τον λύκο
θα χτυπήσει στο αμόνι - με μια μόνη κραυγή
στου θανάτου την πέτρα
το τραπέζι θα στρώσει - στην καινούργια ζωή.


Απτάλικο

Mακάμια από τρίχορδα στην Σμύρνη
σεντόνια ξεδιπλώναν τον λυγμό
στης μέσα πόλης τους τεκέδες βλάμηδες,
απτάληδες που γέρναν σε χορό.

Στραφτάλιζαν σπαθιά στους γύρους τους
κι οι νότες άναβαν χρυσή φωτιά
ρακές ξεπλέναν του κορμιού τον κάματο
και της ψυχής φωτίζανε βαθειά διαυγή νερά.

Σχοινοβασία στην κραυγή, στα ανείπωτα
ιωνικό μινόρε, χέρια - αητού φτερά
ενώναν ήλιο, γη και λόγια ανήκουστα

σαν ο αμανές τσιγγάνος στην ορφάνια τους
- κάρβουνο μοναχό σε θυμιατό -
ζητούσε προσευχή - οσμή απ’ την περηφάνια τους.

Περιμένοντας το φιλί του χρυσόψαρου [Άννα Παυλίδου]

Περιμένοντας το φιλί του χρυσόψαρου.

Ήμουν ένα σπίτι με την πλάτη γυρισμένη στον νοτιά. Κάθε Φθινόπωρο, ρόδινα χωνιά κρέμονταν στον δυτικό μου τοίχο, σαν τους άγρυπνους λήθαργους Όμορφης Δέσποινας. Ο κάμπος κάθε ανατολή άφηνε το πούσι να κοιμάται στις λόχμες της λίμνης και διέσχιζε τα σύννεφα, πριν ακουμπήσει αρώματα τριαντάφυλλου στο κεφαλόσκαλο. Ο βοριάς, πάντα απ’ τη μεριά της θάλασσας, σκάλιζε για χρόνια γοργόνες στα παραθυρόφυλλα. Μου ‘στελνε γυαλόξυλα και κουρασμένους ναυτικούς στο μυστικό μέσα κήπο. Με φώναζαν Ιωσήφ.
Μια στέρεη πέτρινη αγκαλιά, με ασφαλείς κρυψώνες για παιδικές φωνές και παιχνίδια. Ήσυχες γωνιές… Αδιόρατες ραγισματιές γεμάτες όνειρα κι οπωροφόρα. Πάντα παρών στα μυστικά της σοφίτας και σε χαραγμένα σύμβολα στα σκαλοπάτια του υπογείου, λαχταρούσα έναν βυθό ή έναν ουρανό, να βυθιστώ, να με γνωρίσω.
Όταν ήρθε εκείνη, περνούσα ώρες στη γούρνα του σιντριβανιού, κάνοντας ασκήσεις άπνοιας και περιμένοντας το φιλί του χρυσόψαρου. Δεν θυμάμαι τ’ όνομά της. Θυμάμαι μόνο ότι ζούσα την ύστερη εποχή των δεινοσαύρων. Είχαν μόλις χαθεί μαζί με τα χρυσάνθεμα, πάντα αθώοι, αγνοί και αφελείς. Δυσκολοπροσάρμοστοι και χορτοφάγοι. Αναρωτιόμουν, ποιος θα σκαλίσει τις βραγιές, όταν την ένιωσα να πλησιάζει από τον νοτιά και το φόβο μου. Άκουσα το κελάρυσμα του νερού να ποτίζει τα μούσκλια πριν τις βερικοκιές και κατάλαβα πως κουβαλούσε τη σελήνη και τις παλίρροιες. Σαν να μη με πρόσεξε, σχεδόν αδιάφορη, μπήκε αθόρυβα, ψιχαλίζοντας ελπίδες. Χαμογέλασε στην ανατολή, κρέμασε το άρωμα απ’ τα φθινοπωρινά τριαντάφυλλα για κουρτίνα. Έστρωσε τραγούδια στο πάτωμα. Προσεκτικά εξημέρωσε με χάδια τις γοργόνες. Φούρνισε ψίχουλα και τάισε τα πουλιά. Πότισε ζεστή κοτόσουπα τους ναυτικούς που βρήκε να παίζουν σκάκι στην πίσω αυλή. Έπειτα, στοργικά, τους έσπρωξε για καλύτερα ταξίδια, σε θερμότερες θάλασσες. Με κοίταξε βαθιά στην καρδιά και σαν είδε τις ρωγμές στον ίσκιο μου, φύτεψε τρεις πορτοκαλιές μπροστά στην πόρτα, πριν την ανοίξει στον Νοτιά.
Με τους καρπούς της μιας, υγρούς και κόκκινους, εφτά χρόνους γλύκανε τα παιδιά. Κάρφωνε με μοσχοκάρφια τις φλούδες τους στα ξύλα που έκαιγε στο τζάκι. Γουργούριζε παραμύθια σαν γάτος. Αλλά ζητούσε να ευχαριστήσουμε μαζί τις ψυχές των προγόνων, πριν μου διηγηθεί τα πάθη και τα κέρδη τους.
Δεν θυμάμαι τ’ όνομά της. Ούτε θυμάμαι πώς άρχισαν να ελαφραίνουν οι πέτρες, την ίδια στιγμή που βαθαίναν οι ρίζες μου. Πώς άλλαξα θεμέλια, αρμούς και προσανατολισμό.
Με λένε πάλι Ιωσήφ. Όμως τώρα δεν περιμένω άπνοος στο σιντριβάνι το φιλί του χρυσόψαρου. Όταν επιθυμώ ουρανό, ταξιδεύω με τους γλάρους του βοριά και καλοδέχομαι το βυθό και τα τρελά φεγγάρια του Νότου. Δωρίζω ταπεινά όσο φως μαζί της σύναξα και καίω στον κάμπο την ομίχλη για να λιπάνω τα σπαρτά.
Βρίσκομαι εδώ με ανοιχτά όλα τα παράθυρα. Για τα μελίσσια που χάθηκαν στο δρόμο. Τα αηδόνια που τόλμησαν να μεταναστεύσουν. Τους σπόρους που ζήτησαν να φυτρώσουν. Τα όνειρα που αιτήθηκαν πράξη.
Βρισκόμουν εδώ τον καιρό των θαυμάτων και θα είμαι εδώ τον καιρό της Ανάστασης.
Είμαι ένα σπίτι που ταξίδεψε σε όλους τους τόπους. Γνώρισε πως η πόρτα του φόβου του άνοιγε πάντα στη μεσιανή σάλα και χρωστάει σε μια γυναίκα που δε μένει πια εδώ και ούτε θυμάται τ’ όνομά της, την επίγνωση της ουσίας του.
Είμαι μαζί ένα σπίτι κι ο Ιωσήφ.



Πηγή εδώ (thalassa)

μύηση [Άννα Παυλίδου]

μύηση

Ζω σ’ έναν τόπο μέσα μου που τον φωνάζουν πόνο.

Τόπο όπου όσο αλλάζει ο νους το θαύμα με ξεδιπλώνει, κομμάτι του, σε δρόμους κυκλωτούς.

Τολμώ.

Ακολουθώ…

Προσεκτικά παραμερίζω τους ασπάλαθους,

αγγίζω μυρωδιές αγγελικής,

για να’ βρω πίσω από τον ανθισμένο θύσανο του κράτεγου

τον πόνο στη λιθιά σκαλισμένο-

ουλή αναίμακτη και μνήμη ευ-καιρίας,

σκιά δόξας και πρόρρηση ανά-στασης,

τιτίβισμα σπίνου χαρμόσυνο.

Με σεβασμό τα δώρα  στην καρδιά επιστρέφω.

Ζω σ’ έναν τόπο μέσα μου που είναι Φως.

Κι ευγνώμων στην Αγάπη μένω.

Στα Θερισμένα [Άννα Παυλίδου]

Στα Θερισμένα. 

Μέσα μου πια οι άλλοι ρυθμοί. Το φύλλο της λεύκας που μάσησα, εκείνο που χάιδευε το φως του φεγγαριού κι είχε το χνούδι απ’ το ρέμα του Κραυσίδωνα, πέρασε στο αίμα μου. Σχεδόν μοιραία και ξαφνικά, όπως ο ανθός του κάκτου ή η ραγισματιά του τοίχου, εγκαταστάθηκε. Μπορεί να ήταν αλλιώς αν οι ακακίες με φώναζαν. Μα ο τόπος μου ποτέ δεν ήταν είδωλο, θύμηση ή ψέμα. Ποτέ δεν κρύφτηκε. Τον Ιούνιο ακούσαμε όλες τις καρδιές των παιδιών να χτυπούν στις αυλές, με τον ήχο της πομόνας που μας ξεδιψούσε. Κι ύστερα, στη μέσα κάμαρα, το βουνό είχε κατεβάσει χιόνια και γέλια που μπέρδεψε στον ύπνο του. Έστρωσε τα κρεβάτια, φύτεψε τις καρέκλες γύρω απ’ το μεσημεριανό τραπέζι και βυθίστηκε στη ραστώνη των χρωμάτων. Τα στάχυα ζήλεψαν το πράσινο της ήβης του και πέταξαν ανάθημα τη θάλασσα ανάμεσα. Έτσι η πόλη καταποντίστηκε στης κουζίνας τους ήχους. Χθες κιόλα βρήκα το σπίτι μας βυθισμένο στη γούρνα όπου πλέναμε τα χόρτα. Πριν κουραστούμε ανέτειλε ροδακινής ο Ιούλιος και στο πηγάδι καθρεφτίστηκε η κούνια στο κλαδί της μυγδαλιάς. Δίπλα σε μελισσόχορτα και δυοσμαρίνια ο έρωτας αποκοιμήθηκε και για μια στιγμή, φάνηκε σοβαρός, όταν τον κοιτάξαμε από την πλευρά του ονείρου του. Αλάφρεψε ξανά το δείλι. Ξεδίψασε με λεμονάδες και σπιτικά λικέρ, χόρτασε σύκα, μάκρυνε τις νύχτες. Με την πανσέληνο ξαπλώσαμε στα θερισμένα, ντυθήκαμε ρίγανη και μέντα πριν ακολουθήσουμε το δρόμο της πάνω στα κύματα. Ξυπνήσαμε στεγνοί στα πόδια του Αυγούστου. Όλα ήταν εκεί. Το πράσινο, το γαλάζιο, το ροδί, το νερό, το δελφίνι πίσω από το καράβι, το μελτέμι, τ’ αηδόνια στα πλατάνια, τα κορμιά, το κλάμα, τα γέλια. Παρόντα, όταν άρχισα να μικραίνω πίσω απ’ τα κλειστά βλέφαρα. Με γροθιές σφιγμένες θρυμμάτισες τα βότσαλα. Ύστερα τα χέρια σου κολλούσαν θυμό και καρπούζι. Είχες πιστέψει πως χάθηκα μέσα στα πεύκα. Η αλήθεια: γύρισα με την κόκκινη βέσπα. Δυο μέρες τώρα την παρατηρώ δίπλα στα ποδήλατά μας, παρατημένη στ’ αμπέλια που περιμένουν τον τρύγο. Μέσα μου πια οι άλλοι ρυθμοί. Ο τόπος μου ποτέ δεν κρύφτηκε. Ο τόπος μου είναι ένας ώμος που μερικές φορές τον λέω πατρίδα.

Συλλέκτης [Άννα Παυλίδου]

Συλλέκτης,


Στη σκόνη του Ιούνη
μιαν άχρηστη λύπη - και μια μαχαιριά:
μικρή παπαρούνα.
Στην άχρονη θλίψη - σαν σκύψει βαθιά,
ένα κίτρινο στάχυ
με στίχο το δάκρυ - θα γίνει ψωμί.
Μπλε ήλιος, σαν ψεύτης
καθρέφτης ,συλλέκτης - εμπρός στην σκηνή
μα πίσω κρυμμένος
και μόνος και ξένος - ο σπόρος - παιδί,
σαν κρίνο της άμμου
σαν κόκκος του άστρου - σαν λάμψη παλιά
σταγόνας στην λάμα
ασημιού στον καθρέφτη - σαν γνώση αψιά,
θα ξυπνήσει τον λύκο
θα ακονίσει το αμόνι - με μια μόνη κραυγή
στου θανάτου την πέτρα
το τραπέζι θα στρώσει - στην καινούργια ζωή