[στον Υμηττό και μια ακόμα παλιά προβιομηχανική ασβεστοκάμινος, 02.07.2026]

Στο παρόν παρουσιάζονται λίγες εικόνες από τη σύντομη κυκλική διαδρομή την οποία ακολούθησα στον Υμηττό, με αφετηρία και κατάληξη το Πυροφυλάκιο Καραμολέγκος, γύρω από τη Μονή Καισαριανής και την Καλοπούλα.

Διαδρομή που πέρασε από μονοπάτια από τα πλέον οικεία, από τα οποία έχουνε κατ΄ επανάληψη παρουσιαστεί εικόνες στο παρόν ιστολόγιο και δεδομένων των περιοχών με ψηλά πυκνά δέντρα, τις οποίες διέσχιζαν, ιδανική για μια χαλαρή πρωινή πεζοπορία, η διαδρομή τής οποίας έχει σημειωθεί στο χάρτη από το Google earth: 

Ακολουθούν εικόνες από

-την περιοχή πάνω από το αναψυκτήριο στην Καλοπούλα, σε υπαίθριο χώρο αναψυχής, και ένα διαμορφωμένο στο βράχο χώρο, με χαμηλή ξερολιθιά. Ίσως, παλαιότερα πάντως, να αφήνανε εκεί εργαλεία. Εξάλλου λίγα μέτρα από εκεί υπάρχει και ασβεστοκάμινο.

Κατόπιν πήρα το μονοπάτι που ξεκινά από την τεχνητή λιμνούλα

την παλιά κρήνη

 

και το σπηλαιοβάραθρο, από πάνω της

προς το Βοτανικό Κήπο και τη Μονή Καισαριανής. 

Λίγο πριν βγω στην περιοχή Ανάληψη, με το ομώνυμο εκκλησάκι - στοά, ακολούθησα ένα μονοπάτι, εμφανές αλλά όχι όσο τα συνήθη στην περιοχή, που ανεβαίνει ένα μικρό ρέμα, μέχρι τη θέση 37°57'33''N 23°48'05''E, όπου υπάρχει μια ακόμα παλιά παραδοσιακή προβιομηχανική ασβεστοκάμινος, αχαρτογράφητη. Πρόκειται για την 33η συνολικά στον Υμηττό και 5η μετά και την πρόσφατη, δεύτερη επανέκδοση, του λευκώματος για τα παραδοσιακά, προβιομηχανικά ασβεστοκάμινα, που παρουσιάζεται στο παρόν ιστολόγιο. Και το ταξίδι συνεχίζεται...

-και από το Μνημείο για την Καίτη Αργυροπούλου

 

στις επίμονες μακροχρόνιες ενέργειες τής οποίας οφείλεται το σημερινό πανέμορφο Αισθητικό Δάσος Καισαριανής καθώς και όλου τού Υμηττού από το ύψος των Κουταλάδων μέχρι στις βόρειες παρυφές του. Μέχρι τα μέσα τού 20ου αι. όλες οι κεντρικές και βόρειες πλαγιές τού Υμηττού ήταν άδεντρες εξ αιτίας τής χωρίς έλεγχο υλοτόμησης και των πολλών, επί αιώνες, πυρκαγιών από κτηνοτρόφους, που τις βάζανε για να δημιουργήσουνε χορτολιβαδικές εκτάσεις να ταΐζουνε τα ζώα τους. Εξ άλλου, πέρα από ιστορικές περιγραφές και παλιές γκραβούρες, και τα τόσο πολλά, διάσπαρτα, ασβεστοκάμινα υποδηλώνουνε πως μέχρι τις αρχές τού 20ου αι. δεν υπήρχανε δασικές εκτάσεις με δέντρα.

Στο σχετικό λήμμα της el.wikipedia.org για την Καίτη Αργυροπούλου μεταξύ άλλων, διαβάζουμε:

Γεννήθηκε στην Αίγυπτο και ήταν κόρη του καπνοβιομήχανου Ευστάθιου Κυριαζή. Σπούδασε Λατινικά και Νέες Γλώσσες στην Αγγλία.

Κατά τη διάρκεια της κατοχής διέφυγε, μαζί με τον σύζυγό της, στη Μέση Ανατολή. Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ακολούθησε τον σύζυγό της στην Ιταλία και στην Κίνα στις διπλωματικές θέσεις που είχε αναλάβει. Κατά την παραμονή της στην Ιταλία σπούδασε συντήρηση έργων τέχνης και αναστήλωση βυζαντινής αρχιτεκτονικής στο Instituto di Restauro.

Την δεκαετία του 1960 εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα.

Υπήρξε μέλος της Φιλοδασικής Ένωσης Αθηνών, της οποίας διετέλεσε πρόεδρος κατά την περίοδο από το 1946 έως το 1976. Από τη θέση αυτή μερίμνησε για την αναδάσωση του Υμηττού φυτεύοντας πάνω από ένα εκατομμύρια δέντρα και θάμνους, ενώ με δική της πρωτοβουλία αναστηλώθηκε η ιστορική Μονή Καισαριανής και δημιουργήθηκε το αισθητικό δάσος του Υμηττού. Υπήρξε ιδιαίτερα δημοφιλής στο εξωτερικό και συνέβαλε σε σημαντικό βαθμό στην προσέλκυση διεθνούς ενδιαφέροντος για την προστασία του ελληνικού τοπίου και περιβάλλοντος. Για τη δράση της τιμήθηκε, μετά θάνατον, από την Ακαδημία Αθηνών ενώ εντός του αισθητικού δάσους έχει αναγερθεί μνημείο προς τιμήν της. Το 1970, υπό τη διεύθυνσή της, άρχισε να εκδίδει το περιοδικό της Φ.Ε.Α. με τίτλο "Φύση και Ζωή". Είχε επίσης τιμηθεί με τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος της Ευποιΐας, με το Μέγα Χρυσό Μετάλλιο της Γαλλικής Société Nationale de la Protection de La Nature και με το Αργυρό Μετάλλιο του Ροταριανού Ομίλου.

Υποστηρίζεται ότι το άρθρο 24 περί προστασίας των δασών συμπερίληφθηκε στο Σύνταγμα της Ελλάδας ύστερα από δικές της ενέργειες προς τους συντάκτες του νέου (τότε) συντάγματος.

Μαζί με την κόρη της ίδρυσε, το 1968, την Εταιρεία Πατμιακού Πολιτισμού.

Απεβίωσε στις 7 Μαρτίου 1976 στην Αθήνα. Ήταν σύζυγος του διπλωμάτη Αλέξανδρου Ιάκωβου Αργυρόπουλου και είχαν αποκτήσει μία κόρη, την Ευθαλία Κωνσταντινίδη.

[στην κορυφογραμμή Κορακοβουνίου, στον Υμηττό, 19.06.2026]

Οι καιρικές συνθήκες το πρωινό τής 19 Ιούνη 2026, ήταν ιδανικές για μια σύντομη πεζοπορία στην κορυφογραμμή τού Κορακοβουνίου Υμηττού*, όπως αυτή που έκανα από το διάσελο ΟΤΕ μέχρι τη δεύτερη κορυφή στα 692 μ. και πίσω με δύο ενδιαφέρουσες παρεκκλίσεις.

Η διαδρομή, την οποία ακολούθησα έχει σημειωθεί στο χάρτη από το Google earth:

Περίπου 550 με 600 μ. μετά που ξεκίνησα, από το διάσελο ΟΤΕ, πρόσεξα προς τα πίσω ένα πέτρινο πύργο (σ.σ. από αυτούς που φτιάχνουν ορειβάτες σε κορυφές και είναι σα στύλοι χτισμένοι με ξερολιθιά) σε σημείο που δεν θυμόμουνα να υπήρχε:

Συνέχισα και τον άφησα για την επιστροφή.

Πέρασα από το Σπήλαιο Κορακοβουνίου, κρυμμένο στην πυκνή βλάστηση, το οποίο είχα επισκεφτεί και το Νοέμβρη 2022. Έχοντας αυτή τη φορά μαζί μου έναν καλό φακό πρόσεξα στο βάθος ένα στενό πέρασμα – στοά (σ.σ. δεν χωράει να μπει άνθρωπος και αν κάποιος πολύ μικρόσωμος, μέλος έμπειρης ομάδας και επ’ ουδενί μόνος, το επιχειρούσε έρποντας, θα δυσκολευότανε πολύ να γυρίσει) που δείχνει να προχωρά πέρα από όσο μπορούσα να δω. Είχε αρκετά μυγάκια κάτι που ίσως, γιατί ήτανε ξερό, υποδηλώνει ότι πιο μέσα θα έχει νερό.:

Η ψηλότερη κορυφή τού Κορακοβουνίου, στα 728 μ. υψ. Στη 2η εικόνα, σε λευκό κύκλο έχει σημειωθεί ο πέτρινος πύργος, που είχα αναφέρει ανωτέρω.:

Η 2η ψηλότερη κορυφή τού Κορακοβουνίου, στα 692 μ. υψ.:

Ένας λάκκος, χαμένος μες στη βλάστηση, που μάλλον κάποιος θα έχει θάψει το σκυλί του.:

Επιστρέφοντας πέρασα από το σημείο που βρίσκεται ο πέτρινος πύργος που ανέφερα ανωτέρω. Πρόκειται για τη θέση 37°58’40’’N 23°49’21’’E, που βρίσκεται κολονάκι τής ΓΥΣ, πάνω από τις ξερολιθιές, που βρίσκονται στο μονοπάτι, στη θέση 37°58’40’’N 23°49’23’’E. Να σημειώσω πάντως πως όταν είχα περάσει πέρσι το Μάη εκτός από το κολονάκι τής ΓΥΣ, δεν υπήρχε ούτε ο πέτρινος πύργος ούτε τα μονοπάτια, σημασμένα με κούκους, που οδηγούνε σε αυτόν! Το αποτέλεσμα πάντως δικαιώνει τον κόπο αυτών που τον χτίσανε.

* Προηγούμενες αναφορές στην Κορυφογραμμή Κορακοβουνίου και τις δύο ψηλότερες κορυφές του, στα 728 και 692 μ. αντίστοιχα, έχουνε  κατ’ επανάληψη γίνει στο παρόν ιστολόγιο. Ενδεικτικά:  

ανάρτηση 27.01.2019

ανάρτηση 08.11.2020

ανάρτηση 21.09.2023 

ανάρτηση 01.03.2025.

[στο λόφο Αλεποβούνι ή Αράπης Υμηττού, 10.06.2026]

Εικόνες από το λόφο Αλεποβουνίου ή Αράπη, στον Υμηττό, είχανε παρουσιαστεί και πριν 3,5 περίπου χρόνια. Στο παρόν παρουσιάζονται λίγες εικόνες από τη διαδρομή, την οποία ακολούθησα, στον εν λόγω λόφο, το πρωινό τής 10ης Ιούνη 2026, η οποία έχει σημειωθεί στο χάρτη από το Google earth:

Αυτή τη φορά αφετηρία και σημείο επιστροφής ήταν ο χώρος πάρκινγκ δίπλα στο γήπεδο «Μιχάλης Κρητικόπουλος».

Το δυτικότερο από τα δύο πυροφυλάκια, αυτό στην κορυφή:

Το ανατολικότερο, περί τα 95 μ. σε ευθεία ανατολικότερα – νοτιοανατολικότερα από το προηγούμενο, με τον καινούργιο Μετεωρολογικό Σταθμό:

---

Αυτό που αξίζει, στο μικρό κοίλωμα στο βράχο, προϊόν κατολίσθησης κομματιού τού βράχου, λίγα μέτρα από το δεύτερο πυροφυλάκιο, είναι οι πτυχώσεις στο βράχο.:

Η θέα των λόφων, από βόρεια προς τα νότια,: «αυτού που βρίσκεται ο Πύργος Ανθούσας», «Κυλλού Πήρα ή Κυραλένη», «Καλόγερος» και «Κουταλάδες», από το σημείο που βρίσκεται το ανωτέρω κοίλωμα, είναι πολύ καλή.

Οι λόφου αυτοί επειδή συνδέονται, με τον Υμηττό, με ψηλά διάσελα δεν θεωρούνται Προβουνά* του ενώ οι λόφοι δυτικά τής «Λεωφόρου Αλίμου – Κατεχάκη» είναι και αναφέρομαι, από τα βόρεια προς τα νότια, στους λόφους: Κόρακα ή Πετροκόρακα, Αλεποβούνι ή Αράπη, σε αυτόν πάνω από τη συνοικία Ζωοδόχος Πηγή και Βύρωνα.

---

---

Μετά από κάποιες χιλιάδες χιλιόμετρα πεζοπορίες σε ορεινούς όγκους, μια σίγουρη διαπίστωση που έχω είναι πως εκεί που πάνε μόνο ορειβάτες πεζοπόροι, τα μονοπάτια είναι που φανερώνουνε πως έχουνε βαδίσει άνθρωποι ενώ εκεί που πάνε – περνάνε άτομα άσχετα με το δάσος και ωχαδελφιστές (με χειρότερους φυσικά όλων τούς οδηγούς μηχανοκίνητων οχημάτων) οι εικόνες δείχνουν την ποιότητα μας ως λαό. Η «συγκομιδή» από κάτω και δίπλα από το κάθισμα ενώ 4-5 μέτρα παρακάτω υπάρχει δοχείο απορριμμάτων, το οποίο αδειάζει με μέριμνα εθελοντών ορεινών πεζοπόρων.  

   

---

Φτάνοντας στο σημείο επιστροφής έκανα κι ένα μικρό κύκλο ακολουθώντας αρχικά ένα κακοτράχαλο ανηφορικό μονοπάτι, πάνω από το χώρο πάρκινγκ.

         

*Γενικότερα ως Προβουνό ενός μεγαλύτερου ορεινού όγκου θεωρείται ένα βουνό ή λόφος όταν βρίσκεται μετά από μια στενή κοιλάδα ή πλατιά ρεματιά, παράλληλα (αυτό/ός ή σε σειρά με άλλα/ους) και δίπλα στον κύριο ορεινό όγκο, ο οποίος είναι ένα επίμηκες μακρόστενο και ψηλότερο βουνό. Στην Αττική τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι:

Οι ανωτέρω λόφοι, δυτικά προβουνά τού Υμηττού,

Ο ορεινός όγκος Διονυσοβούνι, βόρειο προβουνό τού Πεντελικού όρους και

Οι λόφοι Πυργάρι, Μασούρη, Κάστρο και Μυτούλα, δυτικά προβουνά τού Ποικίλου όρους (η μεταξύ τους κοιλάδα, η Ζαβερδέλα, είναι η δυτική Κρωπία των αρχαίων ενώ πρακτικά το Θριάσιο Πεδίο βρίσκεται δυτικά αυτών των προβουνών και όχι του Ποικίλου όρους).