Το λυκόφως του καπιταλισμού [Γιώργος Π. Τριανταφυλλόπουλος]

Τι σημαίνει ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων και πώς θα κριθεί το πόσες μπορεί να χωρέσει ένα συγκεκριμένο κοινωνικοοικονομικό σύστημα; Πότε ωριμάζουν οι υλικοί όροι μέσα στους κόλπους μιας κοινωνίας; Ποια κριτήρια μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε, ώστε να μπορέσουμε να αποφανθούμε, ότι ένας κοινωνικοοικονομικός σχηματισμός έχει πλέον εξαντληθεί; Ποιες είναι τελικά οι επιπτώσεις αυτής της εξάντλησης στις κοινωνίες και τους θεσμούς της;

Ποια συμπεράσματα μπορούν να αντληθούν από τα ιστορικά συστήματα και τις μεταβολές τους; Τι μπορεί να σημαίνουν, για μας σήμερα, οι περίοδοι βαθιάς, χρόνιας και γενικευμένης κρίσης της ύστερης Ρωμαϊκής Αρχαιότητας και του τέλους του 14ου αιώνα;

Όλα τα παραπάνω ερωτήματα και η προσπάθεια συγκεκριμένης και με λεπτομέρειες διερεύνησής τους, αποτέλεσαν το αντικείμενο του προβληματισμού του συγγραφέα και το υλικό αποτέλεσμά του είναι το βιβλίο που κρατάτε. Είναι μια προσπάθεια απάντησης στο ερώτημα: σε ποια φάση βρίσκεται σήμερα ο καπιταλισμός; Έχει εξαντληθεί και σέρνεται γερασμένος περιμένοντας την ανθρώπινη συνειδητή δράση που θα τον βγάλει από το ιστορικό προσκήνιο; Ή μήπως όχι;

Εικόνα μας είσαι Διαδίκτυο και μας μοιάζεις

Εικόνα μας είσαι Διαδίκτυο και μας μοιάζεις (αναδημοσίευση από την Ελευθεροτυπία)

Υπεύθυνος, επιμέλεια : Γιώργος Δαμιανός

Το Διαδίκτυο είναι μια νέα και σημαντική μορφή επικοινωνίας, δωρεάν και προσιτή σε όλους. Το γεγονός ότι είναι εύκολο στον καθένα να δημιουργήσει το δικό του ιστότοπο, δημιουργεί στην μπλογκόσφαιρα πρόβλημα αξιοπιστίας. Τα αίτια της ανικανότητας διαχείρισης αυτού του ορυμαγδού των πληροφοριών είναι η έλλειψη βασικής παιδείας της επικοινωνίας στους διαχειριστές των ιστοτόπων αλλά και στο αναγνωστικό κοινό, το οποίο περιφέρεται στον ωκεανό του Διαδικτύου δίχως να μπορεί να δώσει ένα ξεκάθαρο μήνυμα επιλογής (το ίδιο συμβαίνει, άλλωστε, και στην τηλεόραση και σε άλλα μέσα).

Το Διαδίκτυο βρίσκεται σε βρεφικό, ακόμη, στάδιο και όπως είναι λογικό περνά όλες τις παιδικές του ασθένειες. Θα καταφέρει να ξεπεράσει τα προβλήματα αξιοπιστίας ή τελικά τα ίδια τα προβήματα θα το βουλιάξουν στην ανυποληψία;

Γι' αυτά και άλλα συζητήσαμε με τέσσερις διαχειριστές αξιόλογων, κατά τη γνώμη μας, ιστοτόπων: τον Γιώργο Πρίμπα, διευθυντικό στέλεχος επιχείρησης και λογοτέχνη (http://pribas.blogspot.gr/ και διαχειριστή της σειράς «εν καινώ» των ηλ. εκδόσεων 24grammata.com), το συγγραφέα και μεταφραστή στην Ε.Ε. Νίκο Σαραντάκο, που διαχειρίζεται από το Λουξεμβούργο το http://saranta kos.wordpress.com/, το συγγραφέα και γιατρό Σταμάτη Κυρζόπουλο (http://sxoliopoliti.blogspot.gr/) και το συγγραφέα και φυσικό Γιώργο Τριανταφυλλόπουλο (http://eparistera.blogspot.gr/). Και οι τέσσερις απαντούν σε κοινές ερωτήσεις.

- Η μπλογκόσφαιρα είναι πράγματι μια επανάσταση στην επικοινωνία και την ενημέρωση ή συνέβαλε στην παραπληροφόρηση;

** Γ. Πρίμπας: «Είναι επανάσταση και ιδίως στο λογοτεχνικό χώρο, όπου έσπασε πολλά στεγανά. Η παραπληροφόρηση υφίσταται, όπως ανέκαθεν υφίστατο, και είναι αναπόφευκτη λόγω της ευκολίας που προσφέρει στον οποιονδήποτε να προβάλλει ως γεγονότα τα ψυχανεμίσματά του και να αναπαράγει άκριτα τις σαβούρες που κυκλοφορούν στο Διαδίκτυο και όχι μόνο. Ομως σε αυτό φταίνε και όσοι αναγνώστες, και είναι πολλοί, είναι έτοιμοι να δεχθούν ως αλήθεια κάθε ελληναράδικη ή μεταφυσική ανοησία αγγίζει τις ιδεοληψίες τους».

**Ν. Σαραντάκος: «Κάθε νόμισμα έχει δύο όψεις• δεν χωράει αμφιβολία ότι πολλά ιστολόγια συμβάλλουν στην παραπληροφόρηση, αλλά στην μπλογκόσφαιρα δίνεται και η δυνατότητα για ανασκευή των χαλκευμένων πληροφοριών. Πέρυσι το καλοκαίρι, η Φωνηεντιάδα, δηλ. η εκστρατεία των σκοταδιστών εναντίον της νέας γραμματικής, διαδόθηκε μεν από την μπλογκόσφαιρα αλλά και βρήκε εκεί τον αντίλογο και τελικά κατατροπώθηκε».

** Στ. Κυρζόπουλος: «Το ένα δεν αναιρεί το άλλο! Θα έλεγα δε, ότι ισχύουν και τα δύο. Από την άλλη πλευρά, παραπληροφόρηση, συνωμοσιολογία, προπαγάνδα υπήρχαν πάντα, και μάλιστα χωρίς τις πρωτόφαντες δυνατότητες και ελευθερίες έκφρασης, πληροφόρησης και επικοινωνίας που δίνει το Διαδίκτυο. Αν υπάρχει ισοζύγιο, είναι, κατά τη γνώμη μου, θετικό».

**Γ. Τριανταφυλλόπουλος: «Δεν νομίζω πως θα πω κάτι καινούργιο αν πω πως είναι και τα δύο. Η μπλογκόσφαιρα έδωσε πράγματι τη δυνατότητα να ακουστούν πολλές φωνές και πολλές απόψεις που απλά δεν θα ακούγονταν, με αποτέλεσμα να σπάσει λίγο η απόλυτη κυριαρχία της καθεστωτικής παραπληροφόρησης. Ταυτόχρονα, όμως, μιας και ο καθένας μπορεί να πει ό,τι θέλει, εντάθηκε και η παραπληροφόρηση, η οποία όμως, ούτως ή άλλως, ήταν κυρίαρχη».

- Τι ιδιαίτερο θεωρείτε ότι πρόσφερε στον αναγνώστη/θεατή ο δικός σας ιστότοπος;

** Γ. Πρίμπας: «Οι ιστοχώροι που διατηρώ είναι δημόσια ανοιχτά μπλογκ στα οποία γράφω / παρουσιάζω το δικό μου υλικό, αλλά κυρίως οτιδήποτε συνάντησα και με εκφράζει, με έμφαση σε έργα που κυκλοφορούν, αλλά όχι ευρέως, προερχόμενα βασικά από το χώρο της λογοτεχνίας και ιδιαίτερα της ποίησης. Οι αναγνώστες μου, πιστεύω, ενίοτε βρίσκουν ενδιαφέροντα έργα (ολοκληρωμένα ή αποσπάσματα) τα οποία μπορεί να είχαν παραπέσει της προσοχής τους. Αν υπάρχει κάτι που συμμετέχω και τολμώ να χαρακτηρίσω ως ιδιαίτερο και θέλω να πιστεύω ότι θα αφήσει το δικό του στίγμα, αυτό είναι η έκδοση ebook, σειρά: "εν-καινώ", στην ιστοσελίδα www.24grammata.com».

** Ν. Σαραντάκος: «Θα ξεχώριζα τρία πράγματα: πρώτον, τη συμμετοχή πολλών εξαιρετικά καταρτισμένων σχολιαστών που εμπλουτίζουν σημαντικά το αρχικό άρθρο μου, δεύτερον, τη διατήρηση πολιτισμένου κλίματος στις αντιπαραθέσεις, χωρίς προσωπικές αιχμές και βαριές εκφράσεις και τρίτον, τη συστηματική ενασχόληση με τις λέξεις της επικαιρότητας. Και κάτι ακόμη: τη συστηματική ανασκευή εθνικιστικών και άλλων μύθων, που κάποτε είναι άχαρη δουλειά ("ρίχνει ο παλαβός μια πέτρα στο ποτάμι και σαράντα γνωστικοί παλεύουν να τη βγάλουν"), αλλά κάποιος πρέπει να την κάνει».

** Στ. Κυρζόπουλος: «Αυτή την απάντηση μπορεί να τη δώσει μόνο ο αναγνώστης, και μάλιστα ο καθένας από τη σκοπιά του. Γράφω μόνο όταν έχω κάτι να πω και το εκφράζω με ειλικρίνεια και χωρίς φανατισμό. Προσέχω τη γλώσσα που χρησιμοποιώ, "βασανίζω" τα επιχειρήματά μου, δεν γράφω για να κολακέψω τις απόψεις κάποιου ακροατηρίου με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά».

** Γ. Τριανταφυλλόπουλος: «Εκείνο που προσπάθησα εγώ ήταν να διαπραγματεύομαι κάποια θέματα, όχι υποχρεωτικά άμεσα συνδεόμενα με την επικαιρότητα, όσο το δυνατόν πιο ολοκληρωμένα. Επιδίωξα πρωτίστως να παραθέτω στοιχεία, ενταγμένα οργανικά στο κείμενο, όπως αυτά δίνονται από επίσημες πηγές ή τη βιβλιογραφία. Στόχος μου ήταν να αποδομήσω την κυβερνητική προπαγάνδα, που διαδιδόταν και διαδίδεται από τα ΜΜΕ κυρίως, με την προβολή στοιχείων χαλκευμένων, αποσπασματικών και μη ενταγμένων μέσα σε ένα γενικότερο ιστορικό, κοινωνικό και πολιτικό πλαίσιο. Να εντάξω την ελληνική περίπτωση μέσα στο γενικότερο πλαίσιο του καπιταλισμού και των μεταβολών του. Η δική μου προσπάθεια ήταν επομένως η παράθεση των δεδομένων για την οικονομία και την κοινωνία και η εξαγωγή κατόπιν λογικών συμπερασμάτων ώστε να δημιουργείται ένα συνεκτικό εξηγητικό πλαίσιο. Η δημιουργία μιας ολικής εικόνας. Ας έχει επομένως ο καθένας τα πραγματικά δεδομένα, την ιστορική συνέχεια και το τι έχει συμβεί σε αντίστοιχες περιπτώσεις κι ας βγάλει τα συμπεράσματά του».

- Έπειτα από χρόνια εμπειρίας και πειραματισμών στο Διαδίκτυο, τι είναι αυτό που σας ενοχλεί περισσότερο;

** Γ. Πρίμπας: «Η παραπληροφόρηση και η οικειοποίηση κειμένων χωρίς αναφορά στην πηγή».

** Ν. Σαραντάκος: «Η ευκολία με την οποία άνθρωποι μορφωμένοι αναπαράγουν εμφανώς ασύστατους μύθους, αλλά το έχω πια φιλοσοφήσει. Άλλωστε, αν πολλοί άνθρωποι θέλουν να κατασκευάσουν έναν μύθο, θα το καταφέρουν, όπως έγινε με τον ανύπαρκτο "ήρωα" Κ. Κουκίδη, που μέχρι και ταινία για τη ζωή του γύρισαν. Επίσης με απογοητεύουν οι κοινωνικοί αυτοματισμοί και το μίσος που διαπνέει τις παρεμβάσεις των ανώνυμων σχολιαστών στους μεγάλους ιστοτόπους».

** Στ. Κυρζόπουλος: «Η χυδαιότητα που εκδηλώνεται ως "κουτσαβακισμός" της ανωνυμίας».

Σταμάτης Κυρζόπουλος

** Γ. Τριανταφυλλόπουλος: «Μα αυτό που αποτελεί και την ουσία του Διαδικτύου. Ο τεράστιος όγκος πληροφοριών, που είναι αδύνατον να διαχειριστείς αν δεν έχεις ήδη αποκτήσει σημαντικό επίπεδο γνώσεων, εκτός Διαδικτύου φυσικά, και σημαντική εμπειρία».

- Πολλοί θεωρούν το Διαδίκτυο ως μέσο των νέων. Είσαστε σίγουροι ότι οι νέοι απομακρύνονται εκτός από συγκεκριμένους χώρους κοινωνικής διαδικτύωσης; Ποιο είναι το προφίλ των επισκεπτών σας;

** Γ. Πρίμπας: «Δυστυχώς, οι περισσότεροι νέοι και όχι μόνο έχουν στραφεί σε χώρους όπως το Facebook, όπου κυριαρχεί μια ανούσια φλυαρία και ο όποιος λόγος είναι συνθηματικός, χωρίς αναλυτικό υπόβαθρο, άρα υποβαθμισμένης αξίας. Εξάλλου, όταν έχεις να διαβάσεις 500-1.000 καλημέρες, μόνο με αυτές έχεις αναλώσει αρκετές ώρες κι έχεις χάσει κάθε ενδιαφέρον για κάτι πραγματικά σοβαρό. Δεν παρακολουθώ συστηματικά τα στατιστικά, αλλά υποθέτω ότι είναι άνθρωποι με παρόμοια ενδιαφέροντα μ' εμένα και σε κάθε περίπτωση με τιμά το ενδιαφέρον τους για το προσωπικό μου υλικό».

** Ν. Σαραντάκος: «Στο δικό μου ιστότοπο συμμετέχουν κυρίως σχολιαστές του δικού μου ηλικιακού εύρους, δηλαδή πενηντάρηδες. Νέους μόνιμους σχολιαστές (ας πούμε, κάτω των 30) έχουμε βέβαια, αλλά είναι σχετικά λίγοι».

** Στ. Κυρζόπουλος: «Δεν είμαι καθόλου σίγουρος για τίποτα, πολλώ μάλλον για τις συνήθειες και τις πρακτικές των νεοτέρων. Υποθέτω ότι σημαντική μερίδα των νέων χρησιμοποιεί και άλλες εκφάνσεις και δυνατότητες του Διαδικτύου, πέραν των κοινωνικών δικτύων (έρευνα, ενημέρωση, επιχειρηματικές δραστηριότητες κ.ά.), είναι όμως σαφές ότι οι νεότερες γενιές βιώνουν την κοινωνικότητά τους σε πολύ μεγάλο βαθμό ηλεκτρονικά. Αυτού του τύπου η κοινωνικότητα, αν και την κατανοώ εν μέρει, δεν με αφορά προσωπικά. Το προφίλ των επισκεπτών-αναγνωστών μου δεν μου είναι απολύτως ξεκάθαρο, αλλά φαίνεται πως πρόκειται κυρίως για ανθρώπους της γενιάς μου: 40-45 ετών».

** Γ. Τριανταφυλλόπουλος: «Δεν είμαι καθόλου σίγουρος. Όσο περνά πάντως ο χρόνος και τα προβλήματα εντείνονται, όλο και περισσότεροι νέοι φαίνεται να αυξάνουν τις αναζητήσεις τους. Αυτό είναι πάντως ένα μεγάλο στοίχημα».

- Μια συμβουλή στους νέους μπλόγκερ;

**Γ. Πρίμπας: «Να ελέγχουν τι αναπαράγουν και γράφουν και να δίνουν ταυτότητα στο blog τους (π.χ. λογοτεχνικό, πολιτικό κ.λπ.), αλλά χωρίς να διστάζουν να αναφέρονται και σε διαφορετικά θέματα».

** Ν. Σαραντάκος: «Να μην αναπαράγουν τίποτε ανεξέταστα και να διατηρήσουν νηφαλιότητα και υγιή δυσπιστία - οι αρχαίοι αυτό το λέγανε "νάφε και μέμνασο απιστείν"».

* *Στ. Κυρζόπουλος: «Δεν νομίζω ότι είμαι σε θέση να δίνω συμβουλές. Αν όμως η απάντηση στην ερώτησή σας ήταν υποχρεωτική, θα έλεγα: να μην αφίστανται της προσωπικής τους αλήθειας».

* *Γ. Τριανταφυλλόπουλος: «Να μην παρασύρονται από το μέσο. Να λένε, να γράφουν ή να δείχνουν κάτι αν έχουν πραγματικά να πουν, να γράψουν ή να δείξουν κάτι. Η εγωπαθής διάθεση προβολής είναι από τη μία πλάνη και από την άλλη ο πιο ευθύς και σύντομος δρόμος προς την απαξίωση».

- Θα θέλατε να μας προτείνετε τρεις αξιόλογους, κατά τη γνώμη σας, ιστοτόπους (πάσης φύσεως);

** Γ. Πρίμπας: «Επειδή δεν θέλω να αδικήσω φίλους θα αναφέρω τα: α) Πύλη για την Ελληνική Γλώσσα http://www. Greek-language.gr/greekLang/index.html   β) Κοσμόπολις http://xantho.lis.upatras.gr/kosmopolis/index.php/    και γ) Physics4u  http://www.physics4u.gr/».

** Ν. Σαραντάκος: «α) Το μεταφραστικό φόρουμ Λεξιλογία, lexilogia.gr, β) Το Κόκκινο σημειωματάριο, Red Notebook, http://www.rednotebook.gr/, γ) Την ποιητική ανθολογία Παμπάλαιο Νερό http://pampalaio nero.wordpress.com/».

** Στ. Κυρζόπουλος: «α) http://nikorestis.blogspot.gr, β) http://old-boy.blogspot.gr/, γ) http://vlemma.wordpress.com/».

**  Γ. Τριανταφυλλόπουλος: «Αφού πρέπει να επιλέξω τρεις, θα επιλέξω κάποιους με πρωτότυπες αναρτήσεις, που δεν κάνουν δηλαδή αναδημοσιεύσεις. Οντας βέβαιος πως αδικώ πολλούς θα σας πω α)http://e-cynical.blogspot.gr/, β) http://www.techiechan.com/ και το γ) http://stavrosmavroudeas.wordpress.com/».

Ταξική Διαστρωμάτωση στην Ελλάδα [Γιώργος Π. Τριανταφυλλόπουλος]

[…]

«Η τάξη ως γενική έννοια (σε αντιδιαστολή με μια συγκεκριμένη τάξη) είναι βασικά μια σχέση. Και η τάξη, όπως την εννοεί ο Μαρξ, πρέπει να νοείται σε στενή συνάφεια με τη θεμελιακή μαρξική έννοια των «σχέσεων παραγωγής»: των κοινωνικών σχέσεων στις οποίες έρχονται οι άνθρωποι κατά τη διαδικασία της παραγωγής, και που βρίσκουν νομική έκφραση σε μεγάλο βαθμό είτε ως σχέσεις ιδιοκτησίας είτε ως σχέσεις εργασίας.» G.E.M de Ste Croix. Πρόλογος στο: Ο ταξικός αγώνας στον Αρχαίο Ελληνικό Κόσμο. σ 59.

«Τάξη είναι η συλλογική κοινωνική έκφραση του γεγονότος της εκμετάλλευσης, του τρόπου που η εκμετάλλευση ενσωματώνεται σε μια κοινωνική δομή. Με τον όρο εκμετάλλευση εννοώ την ιδιοποίηση μέρος του προϊόντος της εργασίας άλλων. Μια τάξη (μια συγκεκριμένη τάξη) είναι μια ομάδα ατόμων σε μια κοινότητα που η ταυτότητά της καθορίζεται από τη θέση της μέσα στο όλο σύστημα της κοινωνικής παραγωγής, το οποίο χαρακτηρίζεται πάνω απ' όλα από τη σχέση αυτών των ατόμων (πρώτα πρώτα με βάση το βαθμό της ιδιοκτησίας ή του ελέγχου) προς τους όρους της παραγωγής (δηλαδή τα μέσα παραγωγής και την παραγωγική εργασία) και προς τις άλλες τάξεις.» G.E.M de Ste Croix. Πρόλογος στο: Ο ταξικός αγώνας στον Αρχαίο Ελληνικό Κόσμο. σ 72.

Μετά τον ορισμό των τάξεων ας δούμε αυτόν του Immanuel Wallerstein από το έργο του «Φυλή Έθνος Τάξη» που έγραψε με τον Etienne Balibar όπου ουσιαστικά ορίζει τον αστό και τον προλετάριο αναφερόμενος στον καπιταλισμό. Σύμφωνα με τον Immanuel Wallerstein:

«Αυτό που ορίζει τον αστό δεν είναι ούτε ένα ιδιαίτερο επάγγελμα, ούτε ακόμη το νομικό καθεστώς του ιδιοκτήτη (αν και ιστορικά υπήρξε σημαντικό) αλλά το γεγονός ότι ο αστός αποκτά, είτε ως άτομο είτε ως μέλος μιας κοινότητας, ένα μέρος της υπεραξίας που δεν δημιούργησε ο ίδιος και είναι σε θέση να επενδύσει (για ακόμα μια φορά είτε ως άτομο είτε ως μέλος μιας κοινότητας) ένα μέρος αυτής της υπεραξίας σε κεφαλαιουχικά αγαθά» (Immanuel Wallerstein Φυλή Έθνος Τάξη. σ 179). Και συνεχίζει: «...τότε πρέπει να ορίσουμε το προλεταριάτο ως την τάξη η οποία παραχωρεί σε άλλους ένα μέρος της υπεραξίας την οποία παράγει». (ο.π σ 184)

[…]

Ας προσπαθήσουμε τώρα να βγάλουμε τα συμπεράσματά μας για την ταξική διάρθρωση της ελληνικής κοινωνίας μέσα στο θολό τοπίο τόσο του ορισμού των τάξεων αλλά και άλλο τόσο των ασαφών ορίων και κριτηρίων των διαφόρων τάξεων και στρωμάτων. Ας αρχίσουμε από τα ευκολότερα. Πόση είναι η αστική τάξη στην Ελλάδα; Από τις μελέτες που παρουσιάζουν οι Hakon Leiulfsrud, Ivano Bison & Erling Solheim, αλλά και με βάση όλα τα στοιχεία που παραθέσαμε, η αστική τάξη στη Ελλάδα ανέρχεται σε 300.000 άτομα περίπου. Στο πλήθος αυτό καταλήγουμε κάνοντας χρήση του ορισμού πως στην αστική τάξη ανήκουν τα άτομα που κατέχουν μέσα παραγωγής ή έχουν θέση διευθυντική και ελέγχου στη διαχείριση και τον έλεγχο του κεφαλαίου. Αυτή είναι η μεγαλοαστική τάξη η οποία συνδέεται και κατέχει τις μεγάλες επιχειρήσεις. Το ποσοστό τους στον οικονομικά ενεργό πληθυσμό βρίσκεται μεταξύ του 6 και του 8%. Αυτή είναι ουσιαστικά η κυρίαρχη τάξη στην Ελλάδα.

Ας περάσουμε τώρα στη διερεύνηση του μεγέθους των άλλων τάξεων και στρωμάτων Το […] 63% του ενεργού πληθυσμού είναι μισθωτοί. Κοντά στα 2,8 εκατομμύρια επομένως κατά τα έτη 2008 και 2009. Μέσα σε αυτούς βρίσκονται και τα άτομα που ανήκουν στην εργατική τάξη. Φυσικά δεν ανήκουν όλοι οι μισθωτοί στην εργατική τάξη. Αρκετά μέλη ακόμη και της αστικής τάξης εμφανίζονται σαν μισθωτοί. Είναι όλοι αυτοί οι οποίοι παίζουν ενεργητικό και αποφασιστικό ρόλο στη διαχείριση και τον έλεγχο του κεφαλαίου. Ας προχωρήσουμε όμως.

Η «καθαρή» εργατική τάξη […] πρέπει να ανέρχεται γύρω στα 900.000 άτομα συναριθμώντας τους εργαζόμενους στη μεταποίηση, την ενέργεια και τις κατασκευές. Άλλα 900.000 άτομα εργάζονται στους τομείς των υπηρεσιών. Ιδιαίτερη βαρύτητα έχουν οι τομείς παροχές εστίασης και καταλύματος (296.000), των μεταφορών και αποθηκεύσεων (185.200 άτομα), χρηματοπιστωτικά και διαχείριση ακίνητης περιουσίας (112.000 άτομα). Από αυτούς ένα ποσοστό είναι αυτοαπασχολούμενοι και δεν ανήκουν στην κατηγορία των μισθωτών. Ένα μεγάλο ποσοστό τους όμως εργάζονται σαν μισθωτοί στον τομέα των υπηρεσιών αλλά και του χονδρικού και λιανικού εμπορίου. Ο αριθμός των μισθωτών στο σύνολο των υπηρεσιών που έχουν σχέση εξαρτημένης εργασίας πρέπει να ανέρχεται γύρω στις 700.000 άτομα.

Το σύνολο αυτών των ατόμων ανήκει στην εργατική τάξη γιατί ακόμη κι αν δεν παράγουν άμεσα υπεραξία η εργασία τους ή παίζει έναν ρόλο σημαντικό για την παραγωγή αξίας και υπεραξίας, μεταφορές, επικοινωνίες, πίστη, είτε είναι ενδιάμεσοι φορείς στο μοίρασμα της υπεραξίας μεταξύ των τμημάτων της αστικής τάξης. Το σύνολο επομένως της εργατικής τάξης στην Ελλάδα είναι γύρω στο 1,5 εκατομμύρια άτομα αποτελώντας το 1/3 περίπου του οικονομικά ενεργού πληθυσμού κατά το 2008. Το ποσοστό αυτό βρίσκεται σε συμφωνία και με τα δεδομένα των πινάκων 4 και 5.

Ιδιαίτερη κατηγορία μισθωτών αποτελούν φυσικά οι δημόσιοι υπάλληλοι. Ο αριθμός τους ανέρχεται κατά το 2008 κοντά στους 800.000. Το 2012 ο αριθμός τους είχε μειωθεί στους 670.000 περίπου. Το σώμα των δημοσίων υπαλλήλων δεν είναι ομοιογενές ταξικά. Ένα σημαντικότατο ποσοστό αυτών σαφώς και δεν έχει τα χαρακτηριστικά εκείνα που μπορούν να τους κατατάξουν στην εργατική τάξη. Το γεγονός της μη παραγωγής υπεραξίας, τουλάχιστον από ένα σημαντικό ποσοστό αυτών, είναι ένα από τα χαρακτηριστικά που δεν επιτρέπουν την ένταξή τους στην εργατική τάξη. Όχι μόνο δεν παράγει υπεραξία αλλά το εισόδημά της προέρχεται από την υπεραξία που αποσπάται από τους άμεσους παραγωγούς. Εκτός αυτού μεγάλα τμήματα των δημοσίων υπαλλήλων αποτελούν τον ταξικό κρατικό μηχανισμό που συνειδητά ή μη προασπίζεται και επιβάλλει τα συμφέροντα της αστικής τάξης παίζοντας σημαντικό ρόλο στην αναπαραγωγή του αστικού συστήματος..

Στην κατηγορία των υπαλλήλων που βρίσκονται σαφώς στην υπηρεσία του συστήματος και αντλούν το εισόδημά τους ακριβώς γι αυτό ανήκουν τα ανώτερα τμήματα της κρατικής γραφειοκρατίας, οι δικαστές, η αστυνομία και ο στρατός. Αν θελήσουμε να δώσουμε έναν απόλυτο αριθμό αυτών τότε θα καταλήξουμε σε έναν αριθμό κοντά στις 250 με 300 χιλιάδες άτομα. Αυτή η ομάδα μισθωτών βρίσκονται ταξικά απέναντι στην εργατική τάξη ταυτίζοντας τα συμφέροντά τους με αυτά της αστικής τάξης. Ένα μικρό ποσοστό αυτών, ιδιαίτερα ανώτερα τμήματα της γραφειοκρατίας, των δικαστικών, του στρατού και της αστυνομίας ανήκουν στην αστική τάξη.

Το υπόλοιπο τμήμα των εργαζόμενων στο δημόσιο βρίσκονται σε μια ταξικά επαμφοτερίζουσα θέση. Από τη μια το εισόδημά τους προέρχεται από την υπεραξία που αποσπάται τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό παίζοντας και υποβοηθητικό ρόλο στην αναπαραγωγή του συστήματος από την άλλη όμως η εργασία τους συμβάλλει στην παραγωγή αξίας τόσο με έμμεσο όσο και με άμεσο τρόπο. Στην κατηγορία αυτή ανήκει κυρίως η μεγάλη ομάδα των εκπαιδευτικών και των υγειονομικών καθώς και η κατώτερη γραφειοκρατία.

Τα μικροαστικά στρώματα, εκείνο δηλαδή που αποτελεί τη ραχοκοκαλιά των μεσαίων τάξεων, ανέρχεται στο 37% περίπου του ενεργού πληθυσμού δηλαδή γύρω στα 1,7 εκατομμύρια άτομα σύμφωνα με όλα τα στοιχεία που έχουμε παραθέσει. Από αυτούς ο κύριος κορμός είναι οι ασχολούμενοι με το εμπόριο, τις υπηρεσίες, ελεύθεροι επαγγελματίες (664.600) και οι αγρότες (491.500). Καταλήγουμε επομένως:

ΑΣΤΙΚΗ ΤΑΞΗ                        300.000

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ                  1.500.000

ΜΙΚΡΟΑΣΤΟΙ                       1.700.000

ΕΠΑΜΦΟΤΕΡΙΖΟΝΤΕΣ         900.000

Με τον όρο επαμφοτερίζοντες εννοώ άτομα που ταξικά βρίσκονται σε ενδιάμεσες θέσεις μεταξύ των τριών άλλων τάξεων. Σε αυτούς ανήκουν μεγάλα τμήματα των εργαζόμενων στο δημόσιο αλλά και μεσαία στελέχη που εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα και ιδιαίτερα σε αυτό των υπηρεσιών. Η ταξική θέση της πλειονότητας αυτών των στρωμάτων βρίσκεται πιο κοντά στην εργατική τάξη ή ακόμη και εντάσσονται σε αυτή όσον αφορά το εισόδημά τους. Ουσιαστικά βλέπουμε μια τριχοτόμηση της ελληνικής κοινωνίας.

Τα παραπάνω δεδομένα θα ανατραπούν μέσα στην κρίση που βιώνουμε. Το μεταβατικό στάδιο της αλλαγής της κοινωνικής και ταξικής σύνθεσης της ελληνικής κοινωνίας είναι η στρατιά των ανέργων που ανέρχεται πλέον στο 1/3 του πληθυσμού. Το τσάκισμα των μικροαστικών στρωμάτων και η βίαιη προλεταριοποίησή τους θα μειώσει δραματικά το ποσοστό των στρωμάτων αυτών και το ειδικό βάρος τους στο κοινωνικό και πολιτικό status. Παρ' όλ' αυτά για το σήμερα μετρά η κοινωνική διαστρωμάτωση που παρουσιάσαμε.

[…]

Για τα κόμματα της ελληνικής αριστεράς η γνώση της ταξικής διαστρωμάτωσης της ελληνικής κοινωνίας, και της μεταξύ τους διαπάλης, είναι εκείνη που μπορεί να τους επιτρέψει να κατανοήσουν το σύνολο των διαχρονικών πολιτικών που δημιούργησαν το θεσμικό, πολιτικό και κοινωνικό πλαίσιο ύπαρξης της ελληνικής κοινωνίας και πολιτείας. Ιδιαίτερα στις σημερινές συνθήκες που οι μεταβολές στην κοινωνική διαστρωμάτωση είναι δραματικές ενώ ταυτόχρονα η αριστερά και οι προτάσεις της βρίσκονται περισσότερο από ποτέ, κατά τις τελευταίες δεκαετίες, στο επίκεντρο του ενδιαφέροντας των εργαζόμενων η γνώση της ταξικής διαστρωμάτωσης, των συμφερόντων, των συμμαχιών αλλά και των μεταβολών είναι εντελώς απαραίτητη για τον καθορισμό της τακτικής και της πολιτικής των αριστερών και κομμουνιστικών κομμάτων.

Οι αναφορές επομένως των αριστερών και κομμουνιστικών κομμάτων στην εργατική τάξη, στα συμφέροντά της και την εξουσία της έχουν στη βάση τους έναν ιδεότυπο. Μια αναφορά επομένως που ανταποκρίνεται, σε υποκειμενικό επίπεδο, σε λίγους. Πολύ λίγοι αισθάνονται πως ταυτίζονται με το αντικείμενο της αναφοράς καθώς δε θεωρούν τον εαυτό τους, ή και δεν είναι, μέρος της εργατικής τάξης. Η ορθή επομένως αναφορά των κομμουνιστικών και εργατικών κομμάτων στην εργατική τάξη και την εξουσία της πρέπει να βρίσκεται σε συμφωνία με τον υποκειμενικό αυτοπροσδιορισμό των ίδιων των εργατών. Η ιδεολογική και φιλοσοφική θέση για τον ιστορικά πρωτοπόρο ρόλο της εργατικής τάξης και η έκφραση των συμφερόντων όλων των εργαζόμενων από τα συμφέροντα της εργατικής τάξης πρέπει να διασαφηνίζονται με απόλυτη καθαρότητα τόσο κατά την επαφή των εργαζόμενων με τα πολιτικά κόμματα της αριστεράς αλλά άλλο τόσο και κατά το σχεδιασμό των τακτικών των πολιτικών υποκειμένων της αριστεράς. Τα παραπάνω ίσχυαν πάντα αλλά αποκτούν ιδιαίτερη σημασία και βαρύτητα σήμερα όπου η επίθεση του κεφαλαίου στην εργασία παίρνει πρωτοφανή μορφή ενώ παράλληλα τα μικρομεσαία στρώματα καταστρέφονται ταχύτατα. Η διείσδυση του λόγου της αριστεράς τόσο στην ίδια την εργατική τάξη όσο και στα κοινωνικά στρώματα που καταστρέφονται απαιτεί γνώση των συνθηκών ύπαρξης των τάξεων και των στρωμάτων όσο και των μεταβολών που πραγματοποιούνται.

Εδώ διαβάστε όλο το άρθρο από το blog "επ' αριστερά" του Γιώργου Π. Τριανταφυλλόπουλου

Για την αγροτική οικονομία [Γιώργος Π. Τριανταφυλλόπουλος]

Αποσπάσματα από το άρθρο "Για την αγροτική οικονομία" που δημοσιεύτηκε στο blog "επ' αριστερά" (διαβάστε το ολόκληρο εδώ)

[…]

ΑΥΤΑΡΚΕΙΑ.

Μέσα στη βαθειά κρίση που βιώνει δραματικά μεγάλο ποσοστό του ελληνικού λαού, και φυσικά το φτωχότερο, πολλοί μύθοι καταρρέουν. Πολλοί μύθοι βρίσκονται στη βάση της προπαγάνδας και της απλοϊκής προσέγγισης του καπιταλισμού. Κατά τη νεοφιλελεύθερη περίοδό του, και ιδιαίτερα μετά το 1990 και την ουασιγκτόνια συναίνεση, ένας μύθος που καλλιεργήθηκε είναι πως με την παραγωγή ασχολούνται οι πλέον καθυστερημένες οικονομικά χώρες ενώ οι «προηγμένοι» κερδίζουν πολλαπλάσια μέσα από τα χρηματοπιστωτικά προϊόντα. Το έλεγαν μάλιστα, κομπορρημονώντας, το «έξυπνο χρήμα». Μετά την κρίση του 2008, που ακόμη σοβεί, πολλοί μύθοι κατέρρευσαν. Το «έξυπνο χρήμα» το αθωότερο που μπορεί να ήταν είναι «η κουτοπόνηρη απάτη». Η απαξίωση της παραγωγής και της εργασίας στις αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες δεν ήταν παρά η αντανάκλαση, στο χώρο της ιδεολογίας, της νέας φάσης του καπιταλισμού. Της φάσης της απόλυτης κυριαρχίας των παρασιτικών και καταστροφικών χαρακτηριστικών του. Στην Ελλάδα μάλιστα η απαξίωση της παραγωγής και της εργασίας που προωθήθηκε με στοχευμένες και συνειδητές πολιτικές από τη μεριά της κυρίαρχης τάξης προβάλλονται πλέον σαν άλλοθι για την αναγκαιότητα των ακολουθούμενων άγρια αντιλαϊκών και αντεργατικών πολιτικών. Αν δεν ακολουθήσουμε, λένε, τις πολιτικές που εμείς σας επιβάλλουμε θα πεινάσουμε. Η κοινωνική αξία της παραγωγής μπήκε στο προσκήνιο πάλι. Έστω και από το παράθυρο. Πόση αλήθεια όμως κρύβεται στον παραπάνω ισχυρισμό ανεξάρτητα από τα αίτια που οδήγησαν εδώ; Στο επόμενο διάγραμμα βλέπουμε το βαθμό επάρκειας της ελληνικής κοινωνίας σε διατροφικά αγροτικά αγαθά.

Από το προηγούμενο διάγραμμα βγαίνουν κάποια προφανή συμπεράσματα.

1. Η εικόνα που παρουσιάζει το διάγραμμα είναι μικτή. Υπάρχουν βασικά αγαθά διατροφής στα οποία υπάρχει επάρκεια και άλλα στα οποία δεν υπάρχει.

2. Φρούτα, λαχανικά, ελαιόλαδο, ρύζι, αλιεύματα, σκληρό σιτάρι, φέτα , γιαούρτι και γάλα και κρέας αιγοπρόβειο είναι τα βασικά διατροφικά αγαθά στα οποία υπάρχει επάρκεια.

3. Έλλειψη παρατηρείται σε ζάχαρη, όσπρια, κρέας βόειο και γάλα αγελαδινό.

4. Οι ελλείψεις εντοπίζονται κυρίως στα μονοετή φυτά ενώ οι δενδροκαλλιέργειες έχουν αντέξει στην επέλαση της καταστροφής της ελληνικής αγροτικής οικονομίας. Στα παραπάνω πρέπει να προστεθεί και η ανεπάρκεια σε ζωοτροφές που καθιστά προβληματική την κτηνοτροφία.

[…]

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ

1. Καθώς ξεκινά η δεκαετία του 1970 μια νέα φάση ξεκινά και για τον καπιταλισμό. Κυρίαρχο χαρακτηριστικό του, που αναδεικνύεται όλο και περισσότερο καθώς περνούν τα χρόνια, είναι η αναπτυξιακή αδυναμία και η αντικατάσταση της παραγωγής από χρηματοπιστωτικά παρασιτικά «προϊόντα». Η νέα αυτή φάση συσσώρευσης και αναπαραγωγής του κεφαλαίου συνοδεύεται και από την απαξίωση της παραγωγής και της εργασίας. Μέσα στα νέα αυτά πλαίσια η αγροτική παραγωγή παραμένει σταθερή ή και μειώνεται στις περισσότερες χώρες με ελάχιστες εξαιρέσεις.

2. Η παραπάνω διαδικασία διαπερνά φυσικά και την ΕΕ σαν ένα από τους βασικούς πόλους του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος. Η αγροτική παραγωγή μειώνεται στις περισσότερες χώρες όχι μόνο σαν ποσοστό του ΑΕΠ αλλά και σε απόλυτους αριθμούς σε αρκετές χώρες. Παράλληλα εντείνεται και η μείωση του αγροτικού πληθυσμού. Η μείωση του ενεργού αγροτικού πληθυσμού δεν είναι a priori αρνητική εξέλιξη. Η μεγάλη αύξηση της παραγωγικότητας στη γεωργία, σαν αποτέλεσμα της τεχνολογίας και της εκμηχάνισης, μπορεί να έχει σαν αποτέλεσμα την περίσσεια δυναμικού. Εκείνο επομένως που κρίνει το αν αυτή η εξέλιξη είναι θετική για την κοινωνία και τους εργαζόμενους είναι το αν παράγονται ποσοτικά και ποιοτικά αγροτικά αγαθά που να καλύπτουν τις κοινωνικές ανάγκες. Ταυτόχρονα με τα παραπάνω, και το ίδιο σημαντικό είναι το αν υπάρχει μέριμνα ώστε το δυναμικό που αποδεσμεύεται από την αγροτική παραγωγή να κατευθυνθεί σε άλλους παραγωγικούς τομείς.

3. Η Ελλάδα δε θα μπορούσε να ξεφύγει από το γενικό κανόνα της μείωσης τόσο της συμμετοχής της αγροτικής οικονομίας στο σχηματισμό του ΑΕΠ όσο και της μείωσης του αγροτικού εργατικού δυναμικού. Η ένταξη στην ΕΕ και το καθεστώς της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής πολλαπλασίασε δραματικά τις αρνητικές, για την αγροτική οικονομία, γενικές αυτές συνθήκες.

4. Βασικοί μοχλοί για την στρέβλωση και καταστροφή ολόκληρων τομέων της αγροτικής οικονομίας ήσαν η στόχευση των επιδοτήσεων, οι ποσοστώσεις και οι προτιμησιακές συνθήκες της ΕΕ με τρίτες χώρες. Όλοι οι κλάδοι της γεωργίας έχουν πληγεί αλλά περισσότερο αυτοί των βιομηχανικών φυτών, του μαλακού σιταριού, της ζάχαρης των εσπεριδοειδών και της αγελαδοτροφίας. Οι ποσοστώσεις στη ζάχαρη είχαν σαν αποτέλεσμα να καταστραφεί η τευτλοπαραγωγή, να κλείσουν τα ζαχαρουργία και η Ελλάδα να εισάγει ζάχαρη. Οι ποσοστώσεις στην παραγωγή αγελαδινού γάλακτος σε συνδυασμό με τη μη επιδότηση της παραγωγής ζωοτροφών οδήγησαν σε κατάρρευση την αγελαδοτροφία. Τα παραδείγματα θα μπορούσαν να συνεχιστούν για δεκάδες αγαθά.

5. Καθώς το εισόδημα των αγροτών μειωνόταν η οικονομική δυσπραγία χιλιάδων αγροτών τους οδήγησε στην εγκατάλειψη της γεωργίας. Η μέριμνα γι αυτούς, καθώς δεν υπήρχε η δυνατότητα απασχόλησης σε άλλους παραγωγικούς τομείς, ήταν να παίρνουν επιδοτήσεις για να ανοίξουν καφενεία και καφετέριες.

6. Η δραματική κατάσταση, οικονομική και κοινωνική, που βιώνουν οι εργαζόμενοι από το 2010 ανέδειξε και πάλι τη σημασία για τις κοινωνίες της πρωτογενούς παραγωγής. Αυτάρκεια δεν είναι ούτε δυνατή ούτε αναγκαία. Εκείνο που είναι αναγκαίο είναι ένα ελάχιστο παραγωγής στο διατροφικό τομέα που θα εξασφαλίζει:

α. Μια αξιοπρεπή διατροφική επάρκεια ικανή να αντισταθεί σε κρίσεις διαφόρων μορφών.

β. Προϊόντα ποιοτικά που η ποιότητά τους θα διασφαλίζεται από επιστημονική και όχι επιχειρηματική πιστοποίηση.

γ. Αξιοπρεπή διαβίωση των παραγωγών.

δ. Κάλυψη πρωτίστως των εγχώριων αναγκών σε διατροφικά και βιομηχανικά αγροτικά προϊόντα και εξαγωγικός προσανατολισμός σε επιλεγμένα προϊόντα με άριστες ποιοτικές προδιαγραφές. Όλα τα προς εξαγωγή αγαθά θα εξάγονται μόνο συσκευασμένα.

ε. Άμεση έναρξη της παραγωγής όλων των αγαθών που η παραγωγή τους καταστράφηκε από την ΚΑΠ, άρνηση εφαρμογής των προτιμησιακών συνθηκών της ΕΕ για προϊόντα που παράγονται και στην Ελλάδα. μεγάλες και στοχευμένες ενισχύσεις σε τομείς ιδιαίτερου ενδιαφέροντος όπως το μαλακό σιτάρι, η παραγωγή οσπρίων και η αγελαδοτροφία. Τα παραπάνω συνιστούν φυσικά ρήξεις με την ΕΕ και τις πολιτικές της.

στ. Αναδιοργάνωση της οργάνωσης της αγροτικής παραγωγής. Ίδρυση νέων συνεταιρισμών με άμεση συμμετοχή των αγροτών και βαθειά δημοκρατικές διαδικασίες. Σε αρκετές περιοχές ο κατακερματισμός του κλήρου επιβάλλει τον άμεσο αναδασμό με την ενεργό συμμετοχή και συμφωνία των αγροτών μέσα από τους συνεταιρισμούς τους.

ζ. Συγκέντρωση, τυποποίηση και εμπορία των προϊόντων από τους συνεταιρισμούς με άτοκη και μακροχρόνια χρηματοδότηση.

Η ανταπόκριση της γεωργίας στην παραγωγή των αναγκαίων για την εγχώρια κατανάλωση αγαθών μπορεί να είναι, και θα είναι, άμεση. Με το δεδομένο πως τα περισσότερα από φυτικά προϊόντα που βρίσκονται σε έλλειψη είναι μονοετή φυτά η κάλυψη των αναγκών της εγχώριας κατανάλωσης μπορεί να γίνει μέσα σε ένα χρόνο το πολύ. Από το χρονικό αυτό όριο εξαιρείται η αγελαδοτροφία.

Αν κάποιος προβάλει το αντεπιχείρημα πως όλα τα παραπάνω χρειάζονται γενναία χρηματοδότηση θα συμφωνήσω απολύτως μαζί του. Αν συνεχίσει τότε ρωτώντας που θα βρεθούν τα χρήματα η απάντηση είναι απλή. Θα βρεθούν εκεί που παράγονται τα χρήματα. Στο νομισματοκοπείο.

Αμ έλα μ’ που δεν κάνει λάθος η τρόικα [Γιώργος Π. Τριανταφυλλόπουλος]

Στα τυφλά βάδιζε η τρόικα την προηγούμενη τριετία καθώς μεθοδολογικές αβλεψίες σε βασικά μακροοικονομικά μεγέθη καθιστούσαν αδύνατη την αποτίμηση της επίπτωσης των μέτρων λιτότητας στην πραγματική οικονομία. Το ΔΝΤ παραδέχθηκε στα μέσα της εβδομάδας ότι συστηματικά υποεκτιμούσε τις επιπτώσεις της λιτότητας στην οικονομική ανάπτυξη, κάτι που αποδείχθηκε περίτρανα στην ελληνική περίπτωση. Ο επικεφαλής οικονομολόγος του ΔΝΤ Ολιβιέ Μπλανσάρ έκανε στα μέσα της εβδομάδας την αυτοκριτική του Ταμείου, παραδεχόμενος  τις λανθασμένες προβλέψεις, και ταυτόχρονα διατύπωσε νέες, πιο ρεαλιστικές αναφορικά με τους δημοσιονομικούς πολλαπλασιαστές που θα πρέπει να εφαρμόζονται ανά χώρα. Ο δημοσιονομικός πολλαπλασιαστής χρησιμοποιείται για να υπολογιστεί το ποσοστό μείωσης του  ΑΕΠ μιας χώρας αν ληφθούν δημοσιονομικά μέτρα συγκεκριμένου ύψους. Ο δημοσιονομικός πολλαπλασιαστής που έχει χρησιμοποιηθεί στην Ελλάδα την τελευταία τριετία ήταν 0,5, ενώ σύμφωνα με τα νέα δεδομένα έπρεπε να ανέρχεται στο 1,7-1,8.

Μάλιστα! Τώρα καταλάβατε δηλαδή. Αποτέλεσμα ενός μικρού λάθους ήσαν όλα αυτά που επί τρία σχεδόν χρόνια συμβαίνουν στην Ελλάδα σε βάρος των εργαζόμενων. Οι μισθοί καταβαραθρώθηκαν γιατί ο δημοσιονομικός πολλαπλασιαστής που χρησιμοποιήθηκε δεν ήταν ο σωστός. Οι άνεργοι φτάνουν πλέον, επίσημα, τα 1,3 εκατομμύρια από ένα μικρό λάθος της τάξης του 1,2-1,3 του πολλαπλασιαστή. Μάλιστα τώρα που το καταλάβατε πρέπει βάσιμα πλέον να ελπίζετε. Να ελπίζετε πως σύντομα θα βρείτε δουλειά οι άνεργοι. Να ελπίζετε πως οι μισθοί και οι συντάξεις θα επανέλθουν στα πρότερα επίπεδα. Να ελπίζετε πως το μικρό μαγαζί σας ή μικρή επιχείρησή σας που έκλεισε θα ξανανοίξει. Τόσο απλά. Έκαναν σας λένε ένα μικρό λάθος και τα λάθη είναι ανθρώπινα. Ας  σοβαρευτούμε όμως λίγο. Όσο κι αν ελπίζουν οι θιασώτες του παλιού πως θα ξαναεπιστρέψουμε, μετά την ανακάλυψη του λάθους, στο 2008 πλανώνται οικτρά. Γιατί απλούστατα κανένα λάθος δεν έκαναν ούτε κανένα λάθος κάνουν. Οι ενέργειές τους και οι παρεμβάσεις τους είναι καλά στοχευμένες όσο κι αν δεν είναι και εξαιρετικά μελετημένες. Δεν τους ενδιαφέρει και πολύ αυτό. Θα υπάρχουν και παράπλευρες απώλειες. Θα ζητήσουν συγγνώμη και θα προχωρήσουν. Έχουν μάθει να χειραγωγούν τον κόσμο. Εξάλλου για το λόγο αυτό συντηρούν χρεοκοπημένους τηλεοπτικούς σταθμούς και εφημερίδες. Για το λόγο αυτό έχουν στρατιές ολόκληρες καλοταϊσμένων και βαθειά ανήθικων «δημοσιογράφων». Στην ανάγκη, και για τους πιο απείθαρχους, στρατιές στρατιωτικοποιημένων σωμάτων αποκατάστασης της τάξης είναι έτοιμα να τους κατασπαράξουν. Τα τελευταία είναι κακοταϊσμένα και γι αυτό αποτελούνται από αμόρφωτους και ανεγκέφαλους. Τι το χρειάζονται εξάλλου το μυαλό; Τα χέρια τους χρειάζονται και την ανυπαρξία συνείδησης και ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Αφού είναι όλα έτσι ρυθμισμένα προχωρούν στην υλοποίηση του σχεδίου. Ποιού σχεδίου όμως; Όλοι πλέον οι ένθερμοι θιασώτες και διαπρύσιοι, μέχρι χθες, κήρυκες των πολιτικών που ακολουθήθηκαν από το 2010 και μετά σήμερα αποφαίνονται πως, δε μπορεί, όλα αυτά είναι ένα λάθος. Από την αρχή δεν το έλεγαν αυτοί; Αφήστε λοιπόν τις αντιδράσεις και τις κινητοποιήσεις. Αφήστε τις απεργίας και τις διαδηλώσεις. Τώρα που κατάλαβαν το λάθος όλα θα διορθωθούν. Λοιπόν. Κανένα λάθος δεν υπάρχει. Όλα εξελίσσονται κανονικά. Οι εφαρμοζόμενες από τις αρχές του 2010 αντεργατικές και αντιλαϊκές πολιτικές είχαν σαν αφετηρία και σαν αφορμή το υψηλό δημόσιο χρέος της Ελλάδας. Έτσι είπαν. Αυτό έπρεπε να μειωθεί.

Εδώ διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου στο blog, του Γιώργου Π. Τριανταφυλλόπουλου, "επ' αριστερά".

 

Franz Grillparzer (ένα απόσπασμα)

 

Ενθάδε κείται, με όλο το κλέος του λησμονημένο.

Ο ξακουστός Δον Κιχώτης της Νομιμότητας.
Που, διαστρέφοντας την αλήθεια και τα γεγονότα,
Φανταζόταν πως ήταν σοφός
Κι έφτασε να πιστεύει τα ίδια του τα ψέματα
Ένας ξεμωραμένος, που ήταν κατεργάρης στα νιάτα του:
Δεν μπορούσε πια να αναγνωρίσει την αλήθεια.

 

Από το άρθρο: Καρτερώντας τη ρευστότητα που δε θα έρθει του blog "επ' αριστερά" του  Γιώργου Π. Τριανταφυλλόπουλου.

Και το ΔΝΤ στη συμμορία της δραχμής [Γιώργος Π. Τριανταφυλλόπουλος]

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο εδώ (από το blog "επ' αριστερά").

Από την τελευταία έκθεση του ΔΝΤ για την Ελλάδα:

Συχνά, η εισοδηματική ανισότητα αυξάνεται επίσης κατά τη διάρκεια της διαδικασίας προσαρμογής, επιδεινώνεται από τις περικοπές στις κοινωνικές μεταβιβάσεις, εκπαίδευση, και δαπάνες για την υγεία. Η αποκατάσταση της ανταγωνιστικότητας μέσω της εσωτερικής υποτίμησης έχει αποδειχθεί ότι είναι ένα δύσκολο εγχείρημα με πολύ λίγες επιτυχίες. Οι χώρες με τις οριστικές υποτιμήσεις της συναλλαγματικής ισοτιμίας συνήθως αναρρώνουν γρηγορότερα .

Τι μας λέει εδώ το ταμείο σε δυο σειρούλες; Πως ουσιαστικά και με βάση τα πραγματικά ιστορικά δεδομένα η εσωτερική υποτίμηση δεν οδηγεί σε αποκατάσταση των όποιων δυσλειτουργιών μιας καπιταλιστικής οικονομίας. Αντίθετα η συναλλαγματική υποτίμηση οδηγεί πραγματικά και γρήγορα στην αποκατάσταση της ισορροπίας.

Γιατί το Ταμείο προβαίνει στην παραπάνω δήλωση; Ίσως πει κάποιος πως το κάνει γιατί η υποτίμηση είναι μια από τις πάγιες τακτικές του στις χώρες στις οποίες παρεμβαίνει. Δε νομίζω όμως πως ο λόγος είναι αυτός. Νομίζω πως το Ταμείο γνωρίζοντας πως το πρόγραμμα εσωτερικής υποτίμησης που ακολουθείται στην Ελλάδα θα οδηγηθεί σε απόλυτη αποτυχία παίρνει τις αποστάσεις του για να διατηρήσει την αξιοπιστία του και να φορτώσει κατόπιν την αποτυχία στους πολιτικούς που ούτως ή άλλως είναι απλοί καραγκιόζηδες και παρακεντέδες.

Και συνεχίζει να μας βομβαρδίζει το Ταμείο με τα συμπεράσματά του επισημαίνοντας:

Ακόμα κι αν πολλές από αυτές τις συνθήκες πληρούνται, η εσωτερική υποτίμηση είναι βέβαιο ότι θα είναι μια επώδυνη διαδικασία. Παρά την βαθιά ονομαστική μείωση των μισθών και των συντάξεων, η μείωση της πραγματικής σταθμισμένης συναλλαγματικής ισοτιμίας είναι συχνά μόνο μέτρια λόγω της περιορισμένης μόνο μετακύλισης της στις τιμές.

Η εμπειρία της Αργεντινής κατά την περίοδο 1998-2002 δείχνει ότι μια οικονομία μπορεί να παγιδευτεί σε ένα φαύλο κύκλο στον οποίο η προσαρμογή μέσω της εσωτερικής υποτίμησης τελικά αποδεικνύεται αδύνατη, και ο μόνος τρόπος για μια ενδεχόμενη ανάκαμψη παραμένει η εγκατάλειψη της συναλλαγματικής ισοτιμίας.

 

Για ένα κυβερνητικό πρόγραμμα της αριστεράς ή μάγκες πιάστε τα ποφύρια [Γιώργος Π. Τριανταφυλλόπουλος]

Απόσπασμα από το άρθρο του Γιώργου Π. Τριανταφυλλόπουλου από το blog του "επ αριστερά". Διαβάστε όλο το άρθρο εδώ.

[...]

Χωρίς να είναι καθόλου υποχρεωτική η μεταβολή της στρατηγικής του κάθε κόμματος, κάθε άλλο μάλιστα, και της κάθε πολιτικής δύναμης, αυτές πρέπει άμεσα να ανταποκριθούν στο αίτημα των λαϊκών στρωμάτων για μια αριστερή προοπτική διεξόδου από τη βαθειά κρίση του ελληνικού καπιταλισμού. Ένα αίτημα που πλανιέται πραγματικά στον αέρα και μερικώς αποτυπώθηκε και στα εκλογικά ποσοστά της αριστεράς στις εκλογές του Μαΐου. Το καθήκον της αριστεράς είναι επομένως να προτείνει πλέον και ένα κυβερνητικό σχέδιο. Ένα σχέδιο ρεαλιστικό που θα απαντά ταυτόχρονα σε δύο ζητήματα.

Α) Θα απαντά στα άμεσα προβλήματα από τη μεριά των συμφερόντων των εργαζόμενων και της συντριπτικής πλειονότητας της κοινωνίας και θα θέτουν τις βάσεις για μια οικονομία που θα υπάρχει και θα λειτουργεί προς το συμφέρον τους.

Β) Θα αφήνει ανοικτό το δρόμο για τις παραπέρα μεταβολές στο οικονομικό καικοινωνικό πεδίο διαμορφώνοντας ταυτόχρονα, με συγκεκριμένες ρυθμίσεις, με τη σύμφωνη εκπεφρασμένη γνώμη του λαού ο οποίος όλο και εντονότερα πρέπει να έρχεται στο προσκήνιο παίρνοντας τις τύχες του στα χέρια του.

[...]