Παρασκευή, 1 Δεκεμβρίου 2017

Облако в штанах [Владимир Маяковский, «Σύννεφο με παντελόνια», Βλαδίμηρος Μαγιακόφσκι, μετ. Γιάννης Ρίτσος]


Облако в штанах 
(Вступление)

Вашу мысль,
мечтающую на размягченном мозгу,
как выжиревший лакей на засаленной кушетке,
буду дразнить об окровавленный сердца лоскут:
досыта изъиздеваюсь, нахальный и едкий.

У меня в душе ни одного седого волоса,
и старческой нежности нет в ней!
Мир огромив мощью голоса,
иду - красивый,
двадцатидвухлетний.

Нежные!
Вы любовь на скрипки ложите.
Любовь на литавры ложит грубый.
А себя, как я, вывернуть не можете,
чтобы были одни сплошные губы!

Приходите учиться -
из гостиной батистовая,
чинная чиновница ангельской лиги.

И которая губы спокойно перелистывает,
как кухарка страницы поваренной книги.

Хотите -
буду от мяса бешеный
- и, как небо, меняя тона -
хотите -
буду безукоризненно нежный,
не мужчина, а - облако в штанах!


Σύννεφο με παντελόνια 
(Εισαγωγή)

Τη σκέψη σας που νείρεται 
πάνω στο πλαδαρό μυαλό σας 
σάμπως ξιγκόθρεφτος λακές 
σ' ένα ντιβάνι λιγδιασμένο, 
εγώ θα την τσιγκλάω 
επάνω στο ματόβρεχτο κομμάτι της καρδιάς μου. 
Φαρμακερός κι αγροίκος πάντα 
ως να χορτάσω χλευασμό. 

Εγώ δεν έχω ουδέ μιαν άσπρη τρίχα στην ψυχή μου 
κι ουδέ σταγόνα γεροντίστικης ευγένειας. 
Με την τραχιά κραυγή μου κεραυνώνοντας τον κόσμο, 
ωραίος τραβάω, τραβάω 
εικοσιδυό χρονώ λεβέντης. 

Εσείς οι αβροί!... 
Επάνω στα βιολιά ξαπλώνετε τον έρωτα. 
Επάνω στα ταμπούρλα ο άξεστος τον έρωτα ξαπλώνει. 

Όμως εσείς, 
θα το μπορούσατε ποτέ καθώς εγώ, 
τον εαυτό σας να γυρίσετε τα μέσα του όξω, 
έτσι που να γενείτε ολάκεροι ένα στόμα; 
Ελάτε να σας δασκαλέψω, 
εσάς τη μπατιστένια απ' το σαλόνι, 
εσάς την άψογο υπάλληλο της κοινωνίας των αγγέλων 
κι εσάς που ξεφυλλίζετε ήρεμα-ήρεμα τα χείλη σας 
σα μια μαγείρισσα που ξεφυλλίζει τις σελίδες του οδηγού μαγειρικής. 

Θέλετε 
θα 'μαι ακέραιος, όλο κρέας λυσσασμένος 
-κι αλλάζοντας απόχρωση σαν ουρανός- 
θέλετε- 
θα 'μαι η άχραντη ευγένεια 
-όχι άντρας πια, μα σύγνεφο με παντελόνια

Δεν υπάρχουν σχόλια: