Στη δύση του ονείρου [Άγγελος Σικελιανός]

Στη δύση του ονείρου

Μεσ’ απ’ τη δύση ενός ονείρου
Ήρωες βουβοί μ’ έχουνε φέρει
Στο μέτωπό μου έχω του ονείρου
Το εσπερινό μεγάλο αστέρι.

Απ’ τα φαράγγια και τα δάση
Με θρίαμβο στη λευκή την όψι
Απ’ όπου η Νίκη θα περάση
Τιτανικό έχει δρόμο κόψει.

Βαθυά του ο ήλιος σαν ασπίδα
Ριγμένη από γιγάντων πάλη
Εκεί που σμίγουν μιαν αψίδα
Τα δέντρα υψώνεται μεγάλη.

Στο λιγνόν άτι καβαλάρης
Λευκό μα ρόδινο στη δύση
Δείχνει τον πύργο που θα πάρης
Στην πυρκαϊά που πάει να σβύση.

Στο μέτωπο μου έχω του ονείρου
Το εσπερινό μεγάλο αστέρι
Εγώ δε σπέρνω ανθούς τριγύρου,
Εγώ κρατώ ρομφαία στο χέρι.

Εγώ πατώ την άσπρη στάχτη
Που ερέψαν τα δεντρά στο χώμα
Στο φλογισμένο καταράχτη
Της λάβας που κυλάει ακόμα.

Στου Ήλιου το ξέβγαλμα γλαρηάζω
Για μένα μόνο βασιλεύεις
Στη δύση απάνου σε κυττάζω
Που με τη χίμαιρα παλεύεις.

Στο λυγνόν άτι καβαλλάρης
Λευκό μα ρόδινο στη δύση,
Δείχνει τον πύργο που θα πάρης
Στην πυρκαϊά που πάει να σβύση.

 
πηγή: ο Νουμάς
 
(μεταφορά στην ορθογραφία του Νουμά στο μονοτονικό)