Εκδρομή στους Δελφούς [Μπάμπης Χαραλαμπόπουλος]

ΕΚΔΡΟΜΗ ΣΤΟΥΣ ΔΕΛΦΟΥΣ

Αγκαλιά με το φεγγάρι ο προφήτης Ησαϊας
μέγιστος κι αλεξικέραυνος
ξεψαχνίζει με παρέα την Πυθία
τα μικρά-μεγάλα ονόματα της ειμαρμένης

Καπνίζει το μαντείο από την πυρά της σάρκας
και οι ελιές δακρύζουν αίμα

Πόλεμος ατέλειωτος ο πόνος
προκαλεί τους θεούς του
περπατώντας τις σκιές των ιερών συμβόλων
Καλή επιτυχία στη ζωή σας!
Εύχονται και μοιράζουν τις αλυσίδες

Μια ήπειρος ακατοίκητη ο χρόνος
ξιφουλκεί το σεμνό των μαρμάρων

Πάνω από το κορμί Λαιστρυγόνες,
Βάνδαλοι και Ούνοι
όλοι με το κάτιτι τους για λάφυρα

Άλλος, κάποιον έρωτα που σύλησε πριν γεννηθεί
Άλλος, κάποιο παιδί που ακρωτηρίασε
πριν προλάβει να ονειρευτεί
Άλλος, τα όμορφα δάση αφανίζοντας
πριν ο ήλιος συμφωνήσει
Κι όλοι μαζί παραβγαίνοντας
τη χαμένη ζωή και το δοξαστικό τίποτα!

Στο τέλος, ο χρησμός μιλούσε 
για ανήκεστο βλάβη
κι ο προφήτης μεταμορφώθηκε σε θεό
η σκιά σκοτείνιασε το φεγγάρι
η ειμαρμένη ντράπηκε πραγματικά
η Πυθία αυτομόλησε στη Δωδώνη
κι ο πόνος, αχ ο πόνος
παρέμεινε μέγιστος κι αλεξικέραυνος
μα πάνω απ' όλα ανθρώπινος
Ανθρώπινος και Χρόνος!