Ένα Ιδιόρρυθμο Καπέλο [Τάσος Λειβαδίτης]

ΕΝΑ ΙΔΙΟΡΡΥΘΜΟ ΚΑΠΕΛΟ

Η σκάλα τη νύχτα έχει ένα δικό της τρόπο να γυρίζει στο παρελθόν
και με παλιές εφημερίδες δεν κέρδισε ποτέ κανείς έναν πόλεμο,
έτσι οι ομπρελάδες προσποιούνται τον αδιάφορο, σαν να προσεύχονται
    κι εγώ μόλις κλειδώσω την πόρτα μου γίνομαι ένας άνθρωπος τρομερά ενδιαφέρων -
όπως η μητέρα, κάθε φορά που έκλαιγε, ύστερα κοίταζε γύρω της, σαν να μην μπορούσε να
    εξηγήσει την παρουσία της ανάμεσά μας
ή σαν το θαύμα να ξυπνάς και το σπίτι να ‘ναι ακόμα εδώ -
και μη νομίζετε, ηλίθιοι, ότι σας σκέφτομαι, απλώς πατάτε πάνω στο καπέλο μου
ή σήκωνα τα πιάτα απ’ το τραπέζι ξεσκεπάζοντας γνωστές προδοσίες
- α, θα βρω μια πουτάνα και αντί αδράς αμοιβής θα τη θάψω κάτω από παλιά ρούχα
σαν να της δίνω μια αιωνιότητα απροσποίητη, θα ντροπιαστώ τόσο
πού θα γίνω μια μόλις σιγανά ειπωμένη λέξη - κι οι καθρέφτες, σκέφτομαι, είναι σκηνές από μιαν    
    άλλη ζωή μας, όταν ήμασταν δυο,
οι λέξεις είναι ή ποινή μου, ο ύπνος η βιογραφία μου

θα σας ξαναδώ στον άλλο κατακλυσμό.