Επί δεκάδες εκατομμύρια χρόνια κελύφη και κόκκαλα, υδρόβιων οργανισμών, συσσωρευόντουσαν στον πυθμένα τού αρχαίου ωκεανού, μέρος μόνο τού οποίου σήμερα είναι η Μεσόγειος Θάλασσα, και μέσω μιας διαδικασίας που λέγεται διαγένεση (διαγένεση: η φάση μετατροπής ασύνδετων ιζημάτων σε πραγματικά πετρώματα.) μετατρεπόντουσαν σε ασβεστολιθικά πετρώματα, τα οποία, όταν η αφρικανική πλάκα άρχισε να ανεβαίνει βόρεια και να βυθίζεται κάτω από την ευρασιατική, αρχίσανε να υψώνονται, να βγαίνουν από τη θάλασσα και να σχηματίζουν ορεινούς όγκους, οι οποίοι περιέχουν από περισσότερο έως λιγότερο και άλλα πετρώματα. Δεν αναφέρομαι μόνο στα υποκείμενα των ασβεστολοθικών. Αυτή η διαδικασία δημιούργησε και ηφαιστειακά τόξα αλλά και μεμονωμένα ηφαίστεια τα οποία εκτόξευαν, και εκτοξεύουν, λάβα. Στους ασβεστολιθικούς ορεινούς όγκους, που ήτανε και είναι εκτεθειμένοι κυρίως στη μακροχρόνια διαβρωτική δράση τού νερού, τα πετρώματα κατακερματιστήκανε και υπέστησαν αλλοιώσεις αφενός στην επιφάνειά τους: τα βαθουλώματα που ονομάζονται δολίνες (οι οποίες δημιουργήθηκαν από την υποχώρηση, λόγω διάβρωσης, υποκείμενων πετρωμάτων) κ.λπ., σπηλιές, βάραθρα, κοίτες των ρεματιών ή των ποταμών αφετέρου στο εσωτερικό τους όπως σπήλαια, υπόγεια ποτάμια κ.α.
Το Ξηροβούνι ή Ξεροβούνι είναι το δεύτερο ψηλότερο βουνό τής Εύβοιας μετά τη Δίρφυ, η οποία βρίσκεται βόρειά της και συνδέονται με ένα διάσελο. Πρόκειται για έναν ασβεστολιθικό όγκο στον οποίο το καρστικό τοπίο (όπως ονομάζονται τα βραχώδη τοπία από τη διάβρωση τού νερού) είναι από τα πλέον εντυπωσιακά στον ελλαδικό χώρο. Ειδικότερα αφενός νότια τής κορυφογραμμής, η οποία εκτείνεται σε ευθεία 3,3 περίπου χλμ., στη διεύθυνση Δ/ΝΔ-Α/ΒΑ, οι δολίνες είναι παραταγμένες σχεδόν σε παράλληλες σειρές αφετέρου βόρεια της, κάτω από τον κατακόρυφο βράχο, σχηματίζεται μια βαθιά επιμήκης κοιλάδα που φαινομενικά μοιάζει με ρεματιά, αλλά μάλλον πρόκειται για τεράστια καρστική μορφή, την οποία δεν μπορείς να την πεις δολίνη ούτε ουβάλα (η ουβάλα σχηματίζεται όταν όμορες δολίνες συνδέονται σε ευρύτερο βύθισμα).
Το πρωινό τού Σαββάτου 11 Οκτώβρη 2025, ανεβήκαμε από τη θέση «Στενή – Πέρασμα Δίρφυς», στο διάσελο Δίρφυος – Ξεροβουνίου, στη δεύτερη κορυφή τού Ξεροβουνίου, στα 1.412 μ, και συνεχίσαμε προς την ψηλότερη κορυφή, τον «Πορτάρη» στα 1.453 μ. υψ., αλλά μέχρι τα μέσα τής κορυφογραμμής ενώ επιστρέψαμε ακολουθώντας τη διαδρομή αντίστροφα, η οποία έχει σημειωθεί στο χάρτη από το Goggle earth.:
Ακολουθούν εικόνες από τη διαδρομή.
-Από το τμήμα (χωματόδρομος – μονοπάτι – παλιός χωματόδρομος – μονοπάτι) μέσ’ από ένα πανέμορφο ελατοδάσος. Η τελευταία εικόνα, στην οποία στο βάθος φαίνεται το Ξεροβούνι, λήφθηκε στην επιστροφή.
-Από το κακοτράχαλο, εμφανές και με σημάδια, μονοπάτι, μετά το ελατοδάσος μέχρι το δυτικό άκρο τής κορυφογραμμής, δίπλα στην κορυφή 1.412 μ. Το μονοπάτι αυτό είναι δύσκολο και απαιτεί πολύ προσοχή ιδίως σε δύο σημεία αφενός όταν κινείται κανείς κάτω από τον κατακόρυφο βράχο, στη βάση του (καλό θα είναι να έχει κανείς κράνος, που δεν είχαμε…), γιατί πέφτουνε πέτρες (σπάνια αλλά συμβαίνει) αφετέρου στο τελευταίο τμήμα του πριν την κορυφογραμμή όπου ο ορειβάτης είναι εκτεθειμένος σε γκρεμό και προχωρά σε σαθρό έδαφος. Ιδίως στο κατέβασμα! Στο video, βλέπε παρακάτω, διακρίνεται η βαθιά επιμήκης κοιλάδα που αναφέρθηκε ανωτέρω και μάλλον πρόκειται για καρστική μορφή (προσωπική εκτίμηση). Τη συναντάμε αφού έχουμε ανέβη μέρος τού μονοπατιού. Η θέα τής Δίρφυος, βόρεια, εξαιρετική ενώ βορειοδυτικά μεταξύ άλλων διακρίνεται το όρος Καντήλι και οριακά η Χαλκίδα.
-Από την κορυφογραμμή και την δεύτερη κορυφή στα 1.412 μ.
Βγαίνοντας στο δυτικό άκρο τής κορυφογραμμής βρισκόμαστε μπρος σε μια πολύ όμορφη θέα προς τα νότια, τα δυτικά και τα βόρεια. Μεταξύ άλλων ξεχωρίζουν ο νότιος Ευβοϊκός κόλπος, τα όρη Όλυμπος Εύβοιας, Όχη, Πάρνηθα, Ελικώνας, Παρνασσός, Καντήλι, η πόλη της Χαλκίδας, ο βόρειος Ευβοϊκός κόλπος και φυσικά η Δίρφυς. Ανατολικά διακρίνεται η απόκρημνη κορυφογραμμή τού Ξεροβουνίου και στο βάθος το Αιγαίο πέλαγος.
Δεδομένου ότι σε ευθεία το ανατολικό – βορειοανατολικό άκρο τής κορυφογραμμής, όπου βρίσκεται η κορυφή «Πορτάρης», απέχει, από τη δεύτερη κορυφή, περίπου 3 χλμ., σκεφτήκαμε να συνεχίσουμε ανατολικά, κάνοντας ζικ ζακ ανάμεσα στις δολίνες, πάνω στα χείλη των κρημνωδών ορίων τους (σ.σ. Όπως διαπιστώσαμε, σε κάποια σημεία, το πέρασμα πάνω από τα βράχια, όχι πάντα σταθερά, ανάμεσα στους γκρεμούς πολλών μέτρων βάθους, έχει πλάτος μόλις ένα μέτρο ενώ ταυτόχρονα ο αέρας επέτεινε την αστάθεια) και στα ίχνη (σβησμένα πια) τού παλιού περάσματος (και όχι φυσικά μονοπατιού) που κινούτανε μεταξύ των δύο ψηλότερων κορυφών. Μετά από μια σχεδόν ώρα πορεία και αφού σε ευθεία, γιατί η απόσταση που περπατήσαμε ήτανε πολλαπλάσια, δεν είχαμε φτάσει ούτε στη μέση, σταματήσαμε και γυρίσαμε. Αν συνεχίζαμε θα φτάναμε, αλλά η ώρα είχε προχωρήσει και από εκεί θα έπρεπε, αφού κάνουμε ένα καλό διάλλειμα, να γυρίσουμε μέσω τής ίδια διαδρομής ή κατεβαίνοντας το κακοτράχαλο, επικλινές και σαθρό «Λούκι τού Πορτάρη», για το οποίο δεν είχαμε άμεση εμπειρία, ή να βγούμε νοτιοανατολικά κάτω στο δρόμο και να κάνουμε ένα μεγάλο κύκλο, σε χωματόδρομους και τον ασφαλτόδρομο, από την περιοχή «Μαύρα Έλατα», και σε κάθε περίπτωση θα νυχτώναμε…
Όπως έχω αναφέρει και παλαιότερα, η απόλαυση που σου προσφέρει το βουνό και το δάσος συνδέονται άμεσα με το σεβασμό που πρέπει να τους δείχνεις, τη γνώση των ορίων σου και το σωστό εξοπλισμό ανά περίπτωση.
Οι τελευταίες εικόνες από το μέρος αυτό τής διαδρομής. Στις δεύτερη και τρίτη στο βάθος των δολίνων φαίνονται οι είσοδοι βαράθρων. Οι τέταρτη (προς τα ανατολικά και την ψηλότερη κορυφή) και πέμπτη (προς τα δυτικά και τη δεύτερη κορυφή) από το σημείο που γυρίσαμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου