Ένας Καινούργιος Κανόνας
Είναι ο κανόνας για τους μεθυσμένους να πέφτουνε με ορμή ο ένας πάνω στον άλλον,
να φιλονικούν, να γίνονται βίαιοι και να κάνουνε σκηνή.
Ο εραστής είν’ ακόμα χειρότερος κι από ‘να μεθυσμένο.
Θα σου πω τι είναι η αγάπη: να μπαίνεις σε ένα χρυσορυχείο.
Και τι είναι αυτός ο χρυσός;
Ο εραστής είναι ένας βασιλιάς πάνω από όλους τούς βασιλιάδες,
που το θάνατο δε φοβάται και δε νοιάζεται καθόλου για ένα στέμμα χρυσό.
Ο δερβίσης ένα μαργαριτάρι έχει κρυμμένο απ’ τη μπαλωμένη του κάπα κάτω.
Γιατί να ζητιανεύει από πόρτα σε πόρτα;
Χθες βράδυ εμφανίστηκε το φεγγάρι,
μεθυσμένο, πετώντας ρούχα στο δρόμο.
«Σήκω», είπα καρδιά μου, «Δώσε στην ψυχή ένα ποτήρι κρασί.
Ήρθε η στιγμή στον κήπο να συναντήσω το αηδόνι,
Ζάχαρη να γευτώ με την ψυχή τού παπαγάλου».*
Έπεσα, με την καρδιά μου κομματιασμένη –
πού αλλού παρά στο μονοπάτι σου.
Την κούπα σου μεθυσμένος έσπασα, είδωλό μου, πολύ μεθυσμένος.
Μη μ’ αφήσεις να πάθω κακό, πάρε μου το χέρι.
Ένας νέος κανόνας, ένας νέος νόμος έχει γεννηθεί:
σπάστε όλα τα ποτήρια και πέστε προς τον υαλουργό.
A New Rule
It is the rule with drunkards to fall upon each other,
to quarrel, become violent, and make a scene.
The lover is even worse than a drunkard.
I will tell you what love is: to enter a mine of gold.
And what is that gold?
The lover is a king above all kings,
unafraid of death, not at all interested in a golden crown.
The dervish has a pearl concealed under his patched cloak.
Why should he go begging door to door?
Last night that moon came along,
drunk, dropping clothes in the street.
“Get up”, I told my heart, “Give the soul a glass of wine.
The moment has come to join the nightingale in the garden,
to taste sugar with the soul-parrot.” *
I have fallen, with my heart shattered –
where else but on your path? And I
broke your bowl, drunk, my idol, so drunk,
don't let me be harmed, take my hand.
A new rule a new law has been born:
break all the glasses and fall toward the glassblower.
Πηγή:
poemhunter.com.*Αξίζει να σημειωθεί ότι:
-Στην Περσία, τα αρχαία και μεσαιωνικά χρόνια, παπαγάλους κατείχαν οι πλούσιοι που τους φέρνανε από την Ινδία, στην οποία ήταν ενδημικό είδος, και ήταν σημάδι πλούτου και ευμάρειας.
-Μέχρι τον 4ο π.Χ. αι. η ζάχαρη (από τη σανσκριτική λέξη σαρκάρα) παραγότανε στην Ινδία. Δυτικά ήρθε από τους στρατιώτες τού Μεγ. Αλεξάνδρου, που φέρανε το ζαχαροκάλαμο από την Ινδία για το οποίο λέγανε ότι βγάζει «μέλι χωρίς μέλισσες». Η ευρύτερη διάδοσή της όμως ξεκίνησε μετά τον 7ο μ.Χ. αι., όταν την ανακάλυψαν εκ νέου οι άραβες και αργότερα, από αυτούς, οι σταυροφόροι, οι οποίοι τη φέρανε στην Ευρώπη και τη λέγανε «γλυκό αλάτι». Μετά τα μέσα τού 15ου μ.Χ. αι., στη Βενετία, λειτούργησε η πρώτη μονάδα επεξεργασίας ακατέργαστης ζάχαρης. Μετά την ανακάλυψη τής Αμερικής, η καλλιέργεια τού ζαχαροκάλαμου εξαπλώθηκε στην Καραϊβική, η οποία έγινε η κύρια πηγή παραγωγής του ενώ αργότερα, μετά τους ναπολεόντειους πολέμους, όταν οι Γάλλοι χάσανε την πρόσβαση στα ζαχαροκάλαμα τής Καραϊβικής, αναπτύξανε μέθοδο παραγωγής της από τα ζαχαρότευτλα. (ενδεικτικά: ebz.gr)
