Nature [Henry Wadsworth Longfellow]

Φύση

Σα μια στοργική μητέρα, όταν τελειώνει η μέρα,

  Απ’ το χέρι, το μικρό της το παιδί στο κρεβάτι οδηγεί·

  Μισό πρόθυμο, μισό απρόθυμο να τ’ οδηγήσει,

  Στο πάτωμα αφήνει τα σπασμένα του παιχνίδια,

Κοιτάζοντάς τα ακόμα, μέσ’ απ’ την ανοιχτή την πόρτα,

  Ούτε πλήρως καθησυχασμένο ούτε παρηγορημένο

  Απ’ τις υποσχέσεις για στη θέση τους άλλα,

  Που, αν και πιο λαμπρά, μπορεί να μην τον ευχαριστούνε πιότερο απ’ αυτά·

Έτσι η Φύση μαζί μας ασχολείται και μας παίρνει

  Τα παιχνίδια μας ένα προς ένα, και απ’ το χέρι

  Να ξεκουραστούμε ευγενικά, μας οδηγεί, τόσο που πάμε

Μόλις που ξέρουμε να πάμε αν θέλουμε ή όχι,

  Κοιμισμένοι όντας πολύ να καταλάβουμε

  Πόσο πολύ τ’ άγνωστο ξεπερνά τα που μάς είν’ γνωστά.

Nature

As a fond mother, when the day is o'er,

   Leads by the hand her little child to bed,

   Half willing, half reluctant to be led,

   And leave his broken playthings on the floor,

Still gazing at them through the open door,

   Nor wholly reassured and comforted

   By promises of others in their stead,

   Which, though more splendid, may not please him more;

So Nature deals with us, and takes away

   Our playthings one by one, and by the hand

   Leads us to rest so gently, that we go

Scarce knowing if we wish to go or stay,

   Being too full of sleep to understand

   How far the unknown transcends the what we know.

Πηγή: poetryfoundation.org.