Στο 6ο τεύχος (1974) τού λογοτεχνικού περιοδικού «Δοκιμασία – περιοδική έκδοση λογοτεχνικού προβληματισμού», υπάρχει μια συνοπτική παρουσίαση, από το Γιώργο Αράγη, του ποιητικού έργου τού Νίκου Καρανικόλα, το οποίο, δυστυχώς, περιορίζεται σε μια μόνη ποιητική συλλογή: «13 Ποιήματα», την οποία κυκλοφόρησε ιδιωτικά το 1963.
Η εν λόγω παρουσίαση κλείνει με έξι από τα ποιήματα τής εν λόγω συλλογής:
III
Στην επίσκεψη X
Σήμερα μια και μου παραβίασαν την πύλη
πρέπει πάση θυσία να μείνει ανοιχτή
κατόρθωσαν ν’ ανοίξουν από μέσα
και θα ήταν αχαριστία να προφασιστώ
πως όλα εκεί βρισκότανε στη θέση τους.
Και δε μένει άλλη απάντηση νομίζω
σ' αυτή την ξαφνική επιθεώρηση
παρά μια ταπεινή παραδοχή τής αταξίας.
Δε θα μου φτάσει ένα στίλβωμα απλώς
ή μια αναστήλωση
μπορεί να χρειαστεί και μια ζωή ολόκληρη
για να πειστούν οι Φαρισαίοι και να εννοήσουν
των υπαρχόντων μου την πτώση.
Έτσι άρχισε ο υπέρ Αδυνάτου λόγος.
II
Ματθ. 27, 3-5
Τα επεισόδια έγιναν απόντος του ενδιαφερομένου
– είχε πάρει τη «γραμμή» του καθώς λεν και σήμερα –
εκρίθη κατεκρίθη
η προδοσία πληρώθηκε ιδιαιτέρως
ως πράξις ενάρετος
– αυτό έγινε και χθες θα γίνει και αύριο –
τρεις τέσσερις οι αντιδράσαντες, λίγοι
άνθρωποι που περιμένουν τη φωνή του αλέκτορος
περίεργοι σα δημοσιογράφοι, αχρωμάτιστοι.
Και συ σώθηκες στη μνήμη μας
μ‘ εκείνο το «απελθών απήγξατο»
τη μόνη παράδοση που δεν σεβάστηκαν.
IV
Εδήλωσα απουσία
Δεν φτάνουν τα χαμόγελα για να πείσεις
άκουσες πάλι να φωνάζουν τ’ όνομά σου
και είπες: είσαι και δεν είσαι εσύ
σήκωσες και δε σήκωσες το χέρι σου.
Οι αίθουσες είναι γεμάτες πρόσωπα πελιδνά
που ζωηρεύουν με μια πρόσκληση
τα σαλόνια έγιναν λέσχες αγάπης
και επί τέλους ενδιαφέρονται
φροντίζουν να περάσουν ένα υποφερτό απόγευμα
εσύ χαμογελάς πάντα αδιαπέραστος – αυτό πιστεύεις –
δε φτάνουν όμως τα πρωινά για να ζήσεις
ούτε οι επισκέψεις σε χώρους ανανήψεως.
VI
Ιωάνν. 5, 2- 7
Όταν τη μοναξιά μου σπαράζω στους τοίχους
τότε που υπόσχομαι ν’ ασχοληθώ
μόνο με τις μικρές σκιές
να ζήσω για τα ωραία μεσημέρια πού ίσως έρθουν
τις νύχτες με τον απέραντο ύπνο
έρχεστε σεις με την αγάπη σας ή έρχομαι
περιμένοντας τη μεγάλη στιγμή την ώρα ή το χρόνο
να ενταχθώ
στους δυνατούς χωρίς βαπτίσματα ιαματικά
και λίγο να μιλήσουμε την ίδια γλώσσα.
VII
Παλινωδία
Αντί να μιλήσω για πρόσωπα
αντί να αποκαλύψω υποθέσεις
το βρήκα πιο σοφό να γράψω για όλους
μια διασάφηση ή εξήγηση
διότι εγώ είμαι ο παρεξηγημένος
ο αδικηθείς.
Επίσης ο αρχικός σκοπός που ετέθη
απέκλειε τούς διαξιφισμούς και τις χρονοτριβές:
δεν υποσχέθηκα αποκαλυπτήρια ξένων ανδριάντων
τα ελαττώματα είναι δικά μου
εκείνο που μ’ ενδιαφέρει δεν είναι τα παράπονα.
XI
Στην A
Το είδωλο αριθμός X
μου ήταν γνωστό την τρίτη μέρα θα χανόταν
την τρίτη μέρα ανίστανται
– σπάνιο φαινόμενο και αμφισβητούμενο –
ή εξακολουθούν το θάνατο•
δεν θα πιστέψω πλέον στις εμφανίσεις
που θα ακολουθήσουν
ούτε θα θέσω δάκτυλον
επί των τύπων των ήλων
θα αποσύρω τις μετοχές μου που κρατούσε
– αυτό ή εκείνο το ακριβό που δίνεις
σε τέτοιες περιστάσεις –
θα πω το ίδιο κάνει
ανακαλύπτω συνεχώς απομιμήσεις.
Πέρασε ο καιρός που κλαίγαμε νεκρούς
τώρα φοβόμαστε τις πολυδάπανες συχνές κηδείες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου