Ο πανάρχαιος τρόμος μπρος στο ερώτημα: «Τι γίνεται μετά;» φαίνεται ότι είναι η αιτία γέννησης των θρησκειών οι οποίες προσφέρανε μια απάντηση: ότι υπάρχει «κάτι» μέσα μας, το οποίο συνεχίζει να υπάρχει και μετά το θάνατο. Μια απάντηση που αυτομάτως δικαιολογούσε και την ύπαρξή τους και το δικαίωμά τους να επιβάλλουνε κανόνες συμπεριφοράς. Αυτό το «κάτι», η ψυχή, για άλλους πήγαινε σε κάποια υψίπεδα ή απάτητες κορυφές, για άλλους στα έγκατα τής γης, για άλλους σε άλλα σώματα όχι απαραίτητα ανθρώπων κ.λπ. αλλά οι αβρααμικές θρησκείες (Ιουδαϊσμός, Χριστιανισμός και το Ισλάμ) το πήγανε πιο μακριά. Η ψυχή τελικά πήγαινε σε έναν κόσμο εξωπραγματικό και εκεί η τύχη της θα κρινότανε με βάση τα εδώ πεπραγμένα της.
Αυτός ο εξωπραγματικός κόσμος, τον οποίο είχε φανταστεί και ο Πλάτωνας, είναι το «βασίλειο» κάποιου όντος χωρίς αρχή και τέλος, το οποίο μάλιστα είναι ο δημιουργός τού κόσμου μας τού συνυφασμένου με τις χωροχρονικές διαστάσεις, με αρχή και αναπόφευκτα κάποιο τέλος. Αυτό το ον, η ανθρώπινη λογική το έπλασε τέλειο, παντοδύναμο και πάνσοφο και έτσι, αναπόφευκτα, ο κόσμος τον οποίο δημιούργησε είναι πλήρης με τη σοφία Του. Αυτό βέβαια, ότι ο κόσμος είναι πλήρης με τη σοφία Του, έφερε τούς αυτόκλητους εκπροσώπους Του στη γη σε αμηχανία και μανιώδη αντιπαράθεση με την επιστήμη και τους εκπροσώπους της όταν, από τις έρευνές τους, προέκυπτε ότι αυτός ο κόσμος αλλάζει καθώς εξελίσσεται διαρκώς – κάτι που αποτελεί πλήρη δικαίωση τού μέγιστου των φιλοσόφων, του Ηράκλειτου. Τα συμπεράσματα τού Δαρβίνου, στο κορυφαίο έργο τής ανθρώπινης διανόησης: «Η Καταγωγή των Ειδών», ήταν αδύνατο να γίνουν αποδεκτά – κάτι που ισχύει μέχρι και σήμερα – από τους εκπροσώπους των αβρααμικών θρησκειών: «πώς είναι δυνατόν να αλλάζει κάτι που φτιάχτηκε από ένα τέλειο, παντοδύναμο και πάνσοφο ον, άρα τέλειο ως δημιούργημά του;». Μόνο που πλέον έχει αποδειχθεί οριστικά πως «εδώ» που σήμερα υπάρχει ένα βουνό κάποτε υπήρχε μια θάλασσα και αύριο μια έρημος ή μια ψηλότερη οροσειρά και πάει λέγοντας, πως τα σημερινά ζωντανά είδη δεν υπήρχαν, πλην ίσως ελάχιστων εξαιρέσεων, πριν κάποια εκατομμύρια χρόνια και υπάρχουνε σήμερα ως προϊόντα των αέναων εξελικτικών φυσικών διαδικασιών και πως σε κάποιο «αύριο» κάποια άλλα θα έχουνε προκύψει και αντικαταστήσει τα σημερινά, συμπεριλαμβανομένου τού ανθρώπινου είδους, μέχρι που κάποτε, στο απώτατο μέλλον, η γη θα καταστεί αφιλόξενη για ζωή, κάτι που μπορεί να συμβεί μεταξύ 250 εκ. ετών και 1 δις ετών.
Το ερώτημα όμως «τι γίνεται μετά;», παραμένει και μας τρώει χωρίς λόγο τη σύντομη ζωή μας. Πέρα από το διασκορπισμό των υλικών συστατικών μας στη μητέρα γη, ό,τι και αν γίνεται μετά το θάνατο, αν γίνεται, αυτό δεν έχει καμία σχέση με τις διακηρύξεις των αβρααμικών μυθοπλασιών, που δυστυχώς κυριαρχούνε σήμερα, ενώ σε αυτόν τον αέναα ταχύτατα ή με ρυθμούς τόσο αργούς που μας είναι αδύνατο να αντιληφθούμε κόσμο μας, αν πραγματικά αξίζει κάτι, είναι να κάνουμε πράξη την απάντηση «ναι» στο ερώτημα τού τίτλου.
*Κατά την προσωπική μου άποψη, το πλέον εύστοχο σύνθημα που έχω διαβάσει ποτέ σε τοίχο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου