Ο Hattori Ransetsu, 1654 – 1707 μ.Χ., ήτανε σαμουράι κατά την εποχή Edo (σ.σ. η εποχή Edo στην Ιαπωνία, 1600 – 1868 μ.Χ., είναι μια ειρηνική περίοδος στην ιστορία της Ιαπωνίας, κατά την οποία οι σαμουράι θεωρηθήκανε περιττοί και χρησιμοποιήθηκαν ως αστυνομικοί, γραφειοκράτες κ.λπ. – αναλυτικά: en.wikipedia.org), ο οποίος έγινε ποιητής χαϊκού μαθητεύοντας δίπλα στον Matsuo Basho. Ο άγγλος συγγραφέας και λάτρης τής ιαπωνικής κουλτούρας, Reginald Horace Blyth, 03.12.1898 – 28,12.1964, τον θεωρούσε ως τον πιο αντιπροσωπευτικό ακόλουθό του. Χαρακτηριστικό τής γραφής του: η ενσυναίσθησή του για κάθε ζωντανό πλάσμα. Μεταξύ άλλων πάντως και ο Blyth τού έχει καταλογίσει ρηχότητα στη γραφή του. Όπως και να έχει, όπως έχω και παλαιότερα σημειώσει, τέτοιες αμφισβητήσεις, όσο καλοπροαίρετες και να είναι, όταν γίνονται αιώνες μετά και από κριτικούς μεγαλωμένους σε τελείως διαφορετικές κουλτούρες, δεν ξέρω πόσο πρέπει να θεωρούνται θέσφατα.
Τα κατωτέρω, από τη συλλογή: «An Anthology of Haiku Ancient and Modern» τού Asataro Miyamori – Τόκιο, 1932.
The warmth grows by degrees;
One plum-blossom after another blooms.
Καθώς ζεσταίνει
Τα άνθη δαμασκηνιάς
Σταδιακά ανθούν.
Beads of dew, play about
From one grass leaf to another.
Δροσοσταλίδες
Στο παιχνίδι τους
Απ’ το ‘να φύλλο στ’ άλλο.
The moon of this night makes
All fields and mountains bald.
Μοιάζουν φαλακρά
Αγροί και βουνά
Σε αυτό το φεγγάρι.
At dusk the harvest moon
Paints a pine-tree against the blue.
Καθώς νυχτώνει
Η πανσέληνος
Βάφει ένα πεύκο μπλε.
How heart-rendering the cry of
A cicada caught by a hawk!
Ένα τζιτζίκι
Κραυγάζει πόνο –
Το έπιασε γεράκι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου