On Learning to Dissect Fetal Pigs [Renée Nicole Macklin]

Το κάτωθι, βραβευμένο ποίημα, είναι της εν ψυχρώ δολοφονημένης Renée Nicole Macklin ή Renée Nicole Good από μέλη τού ICE. Η άτυχη Renée Nicole δολοφονήθηκε εν ψυχρώ και χωρίς κανένα λόγο γιατί στις ΗΠΑ, και ειδικά στο ρατσιστικό ακροδεξιό καθεστώς Τραμπ ακόμα περισσότερο, η ανθρώπινη ζωή δεν μετράει﮲ και αυτό αφορά τον κάθε άνθρωπο, ανεξάρτητα προέλευσης. Σε μπλόκο, από την υπηρεσία United States Immigration and Customs Enforcement – ICE των ΗΠΑ, απλά έτυχε να περνάει και, με βάση όσα είδα σε video που κυκλοφορούν, φοβήθηκε (εδώ μια τυπική – ουδέτερη περιγραφή των γεγονότων – ας ελπίσουμε πως στη δίκη που θα ακολουθήσει θα ξεκαθαρίσουνε τα γεγονότα και θα αποδοθούν οι ευθύνες) και έκανε κίνηση να φύγει χωρίς να απειλεί κανέναν, αλλά αυτό φαίνεται πως ήταν αρκετό για το δολοφόνο της να την πυροβολήσει σχεδόν εξ επαφής.

Παρουσιάζεται ως ένας μικρός φόρος τιμής για μια τόσο άδικα χαμένη νεαρή γυναίκα.  

Σχετικά με το Μάθημα Ανατομής Εμβρύων Γουρουνιών

Θέλω πίσω τις κουνιστές μου πολυθρόνες,

τα εγωκεντρικά ηλιοβασιλέματα,

και τους ήχους τής παράκτιας ζούγκλας: τρίηχα τζιτζικιών και πεντάμετρα από τα τριχωτά πόδια των κατσαρίδων.

Έχω δωρίσει Βίβλους σε καταστήματα μεταχειρισμένων ειδών

(τις έχω λιώσει σε πλαστικές σακούλες σκουπιδιών καίγοντάς τες με αλάτι Ιμαλαΐων –

τις προπαγανδιστικές Βίβλους των Βαπτιστών, αυτών που είχανε μαζευτεί απ’ τις γωνίες των δρόμων, απ’ τα χοντρά χέρια των φανατικών, αυτές με χαμηλό επίπεδο, τις ευανάγνωστες και παρασιτικές):

θυμάμαι περισσότερο τη γυαλιστερή μυρωδιά από καουτσούκ των γυαλιστερών εικόνων από τα εγχειρίδια βιολογίας• καίγανε τις τρίχες μέσα στα ρουθούνια μου,

και το αλάτι και το μελάνι που με τρίψιμο έφευγε απ’ τις παλάμες μου.

Κάτω απ’ το μηνίσκο τού φεγγαριού στις 2:45 πμ μελετώ και επαναλαμβάνω

    ριβόσωμα

    ενδοπλασματικό –

    γαλακτικό οξύ

    στήμονας

στο μαγαζί που σερβίρει πανκέικς στη γωνία Powers και Stetson Hills –

επαναλάμβανα και έγραφα μέχρι που πήρε τον δρόμο του και τελμάτωσε κάπου που δεν μπορώ πια να δείξω, κάπου μες στην κοιλιά μου –

ίσως εκεί ανάμεσα στο πάγκρεας και στο παχύ μου έντερο είναι το ασήμαντο ρυάκι της ψυχής μου.

Είναι ο κανόνας με τον οποίο τώρα μειώνω όλα τα πράγματα• με σκληρές άκρες και τονισμένος﮲ θρυμματισμένος απ’ τη γνώση που κατακαθόταν κάποτε, ένα πανί στο μέτωπό μου που καίει.

Μπορώ να τα αφήσω και τα δύο ήσυχα; Αυτή η ασταθής πίστη και αυτή η επιστήμη τού πανεπιστημίου που διακόπτει απ’ το πίσω μέρος τής τάξης

    τώρα δεν μπορώ να πιστέψω –

    ότι η Βίβλος, το Κοράνι και η Μπαγκαβάντ Γκίτα είναι γλιστερές μακριές τρίχες πίσω απ’ το αυτί μου όπως τις συνήθιζε η μαμά και ξεφυσώντας από το στόμα τους «κάνουνε χώρο για αναλογισμό» –

όλη μου η κατανόηση στάζει από το πηγούνι στο στήθος και συνοψίζεται ως εξής:

η ζωή είναι απλώς

στο ωάριο και το σπερματοζωάριο

και πού συναντιούνται αυτά τα δύο

και πόσο συχνά και πόσο καλά

και τι πεθαίνει εκεί.

On Learning to Dissect Fetal Pigs

I want back my rocking chairs,

solipsist sunsets, 

& coastal jungle sounds that are tercets from cicadas and pentameter from the hairy legs of

cockroaches.

i’ve donated bibles to thrift stores

(mashed them in plastic trash bags with an acidic himalayan salt lamp—

the post-baptism bibles, the ones plucked from street corners from the meaty hands of zealots, the

dumbed-down, easy-to-read, parasitic kind):

remember more the slick rubber smell of high gloss biology textbook pictures; they burned the hairs

inside my nostrils,

& salt & ink that rubbed off on my palms.

under clippings of the moon at two forty five AM I study&repeat 

               ribosome

               endoplasmic—

               lactic acid

               stamen

at the IHOP on the corner of powers and stetson hills—

I repeated & scribbled until it picked its way & stagnated somewhere i can’t point to anymore, maybe

my gut—

maybe there in-between my pancreas & large intestine is the piddly brook of my soul.

it’s the ruler by which i reduce all things now; hard-edged & splintering from knowledge that

used to sit, a cloth against fevered forehead.

can i let them both be? this fickle faith and this college science that heckles from the back of the

classroom

               now i can’t believe—

               that the bible and qur’an and bhagavad gita are sliding long hairs behind my ear like mom

used to & exhaling from their mouths “make room for wonder”—

all my understanding dribbles down the chin onto the chest & is summarized as:

life is merely

to ovum and sperm

and where those two meet

and how often and how well

and what dies there.

Πηγή: poets.org