ΛΗΜΜΑ
Θα ποθούσα να μιλήσω –
μολονότι άλλες τραγούδησα φωνές
στις γυμνές καστανιές
ένα πρόσωπο υπαρχτό ή τίποτα
τη φτωχή νύχτα που η λάμπα ιχνογραφεί
τα κενά του τοίχου κρυφές στιγμές ονείρων
Ένα πρόσωπο να μιλήσω
τους υπόκωφους θορύβους του τροχού
και το κεντίδι ν’ αγνοήσω της αλυσίδας
καθώς φτάνει το σώμα
στο όριο της υπερέντασης μελανό
το ανώνυμο τραπέζι
και φαίνεται
Κάποιο σώμα πίσω από την κάθετη απουσία
τα μάτια να μιλήσω ποθώ ένα πρόσωπο
στις διαστάσεις των γραμμών βυθίζεται
στο λευκό φέγγος της σελίδας το ρήμα
κερματισμένη εικόνα
δίκρανο μέλλον
θέλει τα γόνιμα κρεβάτια
Χρόνια μακρινά μιας αγάπης
ανθίζει το πέλαγο θαλερό δάκρυ
μιαν ανάσα και σαγιτεύει
Πηγή: Δοκιμασία – περιοδική έκδοση λογοτεχνικού προβληματισμού, τεύχος 10 (1974).
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου