We grow accustomed to the Dark [Emily Dickinson]

Συνηθίζουμε με τον καιρό στο Σκοτάδι –

Όταν το Φως κάνει στην άκρη –

Όπως όταν ο Γείτονας κρατάει τη Λάμπα

Με τα μάτια μας το Αντίο του να δούμε –

Μια Στιγμή – Κάνουμε έν’ αβέβαιο βήμα

Στη νύχτα που μόλις πριν λίγο απλώθηκε –

Τότε – προσαρμόζουμε την Όρασή μας στο Σκοτάδι –

Και παίρνουμε το Δρόμο – όρθιοι –

Κι έτσι στα μεγαλύτερα – Σκοτάδια –

Εκείνα των Βραδιών που στις Σκέψη μας κλεινόμαστε –

Όταν ούτε το Φεγγάρι κάποιο σημάδι αποκαλύπτει –

Ούτε κάποιο Αστέρι – φανερώνεται – εντός –

Οι πιο Γενναίοι – ψηλαφούνε λίγο –

Και μερικές φορές χτυπάνε σ’ ένα Δέντρο

Κατευθείαν στο Μέτωπο –

Αλλά καθώς να βλέπουνε μαθαίνουν –

Είτε το Σκοτάδι αλλάζει –

Ή κάτι στην όραση

Προσαρμόζεται στα Μεσάνυχτα –

Και η Ζωή συνεχίζει σχεδόν το ίδιο.

We grow accustomed to the Dark –

When Light is put away –

As when the Neighbor holds the Lamp

To witness her Goodbye –

A Moment – We uncertain step

For newness of the night –

Then – fit our Vision to the Dark –

And meet the Road – erect –

And so of larger – Darkness –

Those Evenings of the Brain –

When not a Moon disclose a sign –

Or Star – come out – within –

The Bravest – grope a little –

And sometimes hit a Tree

Directly in the Forehead –

But as they learn to see –

Either the Darkness alters –

Or something in the sight

Adjusts Itself to Midnight –

And Life steps almost straight.

419