Σαν άλογα απαράλλακτα
Σαν άλογα απαράλλακτα
Λάμπουν περνώντας οι γεμάτες πόνο μέρες μου
Σαν όλα να μαραίνονται τα ζωντανά τριαντάφυλλα,
Κι όλα να πεθαίνουν τα ζωντανά αηδόνια.
Μα και κείνη είναι τόσο ταραγμένη και λυπημένη,
Η μοναδική μου γκουβερνάντα – η αγάπη μου,
Και κάτω απ’ το σατινένιο δέρμα της,
Το δηλητηριασμένο αίμα τώρα κυλά.
Κι αν να ζω στον κόσμο αυτόν αντέχω,
Είν’ επειδή ένα όνειρο έχω:
Οι δυο μας, σα δυο τυφλά παιδιά,
Να πάμε στων υψιπέδων τα χείλη,
Εκεί που τα σύννεφα είναι τόσο λευκά και κοντινά,
Εκεί που μόνο κατσίκια τρέχουν στις κοιλάδες,
Τριαντάφυλλα ζητώντας προ πολλού μαραμένα,
Κι αηδόνια δίχως ζωή ν’ αφουγκραστούμε.
Like Undistinguishable Horses
Like undistinguishable horses,
Gleam by my ever-painful days,
As if fade all the living roses,
And die all living nightingales.
But she is, too, upset and saddened,
My single governess – my love,
And under her skin of a satin,
The poisoned blood is now moved.
And if I stand the world I live in,
That is because I have a dream:
Both of us, like two blind children,
Will go to the highland’s rims,
Where clouds are so white and close,
Where only goats run the dales,
To seek forever faded roses,
And hark to lifeless nightingales.
Πηγή: poemhunter.com.
