Η διαδρομή την οποία επιχειρήσαμε, στη Δίρφυ Ευβοίας, το πρωινό τού Σαββάτου 08 Απρίλη 2026, ξεκινώντας από το Καταφύγιο Αγάλης με σκοπό να ανεβούμε στην κορυφή Δέλφι έμεινε ανολοκλήρωτη, αλλά αποτέλεσε μια επιβεβαίωση αφενός τής παροιμιώδους φράσης «τον πήρε και τον σήκωσε» αφετέρου τού αρχαίου ρητού «ουδέν κακόν αμιγές καλού».
Μπορεί ο πρωινός ουρανός να ήτανε γαλανός, με ελάχιστα σύννεφα (να τρέχουνε δαιμονισμένα), αλλά τελικά ο Θεός Αίολος δεν είχε δώσει την έγκρισή του.
Ανεβαίνοντας το μονοπάτι (σ.σ. αυτό που δεν έχει σήμανση), από τον ασφαλτόδρομο, το οποίο ξεκινά στα 350 μ. πριν το Καταφύγιο Αγάλης, ο καιρός δεν έδειχνε καθαρά τις ταχύτητες των ανέμων στην επικλινή κορυφογραμμή Ίταμος.
Φτάνοντας εκεί, στην αρχή τού Ίταμου, στο διάσελο μεταξύ των ορεινών όγκων Πορτίτσες (βόρεια - βορειοδυτικά) και της Δίρφυος (νότια - νοτιοανατολικά), στα 1.120 περίπου μ. υψ., οι άνεμοι, με ριπές, ήτανε τέτοιοι που κανονικά θα έπρεπε να γυρίσουμε από εκεί πίσω. Στην ουσία ο άνεμος κυριολεκτικά σε έπαιρνε, ιδίως όταν βηματίζοντας το ένα πόδι δεν πατούσε κάτω, και προχωρούσαμε ελαφρά σκυφτοί με μικρά βήματα, όχι απόλυτα υπό έλεγχο. Συνεχίσαμε ελπίζοντας ότι φεύγοντας από το διάσελο οι άνεμοι θα είχαν λιγότερη ένταση, κάτι που κάποιες φορές το βλέπουμε, αλλά εν προκειμένω δεν ίσχυσε. Λίγο μετά, στα 1.228 περίπου μ. υψ. αποφασίσαμε να γυρίσουμε (σ.σ. το κατέβασμα είναι πιο προβληματικό σε αυτές τις συνθήκες) διότι ακόμα και αν φτάναμε επάνω σε δυσανάλογα μεγαλύτερο χρόνο από όσο υπολογίζαμε, μετά, στο κατέβασμα, η πιθανότητα ατυχήματος θα άγγιζε τη βεβαιότητα. Κατεβαίνοντας αφήσαμε τον Ίταμο, λίγο νοτιότερα από όταν ανεβαίναμε, ακολουθώντας το σηματοδοτημένο αυτή τη φορά μονοπάτι που βγαίνει στο Καταφύγιο Αγάλης.
Η διαδρομή που ακολουθήσαμε έχει σημειωθεί στο χάρτη από το Google earth:
Ακολουθούν εικόνες από
-τη διαδρομή μέχρι τον Ίταμο:
-τον Ίταμο μέχρι το σημείο που σταματήσαμε:
-το μονοπάτι που κατεβήκαμε (από τον Ίταμο):
Γυρίζοντας, αρκετά νωρίτερα από όσο είχαμε προϋπολογίσει, ο Χρήστος Καραμήτσος πρότεινε να πάμε οδικώς, όπως και έγινε, στο εκκλησάκι Αγ. Κυριακής, κοντά στο χωριό Καμπιά, το οποίο έχει χτιστεί σε σπηλιά, δίπλα στο ποτάμι – ρέμα «Παλιόμυλος», το οποίο αυτήν την εποχή από τα χιόνια που λιώνουνε κατεβάζει πολύ νερό ενώ τροφοδοτείται και από πηγές – μάλιστα από κάτω από το εκκλησάκι Αγ. Κυριακής πηγάζει νερό που πέφτει στο εν λόγω ποτάμι.
Οι εικόνες είναι εντυπωσιακές ενώ πίσω από το Ιερό υπάρχει σπηλιά, στην οποία μπαίνει κανείς σκυφτός κατεβαίνοντας 3-4 σκαλάκια.
Από εκεί ακολουθήσαμε ένα σύντομο μονοπάτι (απαιτεί προσοχή γιατί είναι γλιστερό και σε κάποια σημεία σχηματίζει σκαλοπάτια που ξεπερνούνε το ένα μέτρο ύψος) δίπλα στο οποίο υπάρχει παλιός υδραύλακας, ο οποίος μάλιστα περνούσε από διαμπερές κοίλωμα…
…και οδηγούσε σε έναν παλιό νερόμυλο, από τον οποίο διακρίνονται ερείπια μες σε οργιώδη βλάστηση πλατάνων κ.λπ. δέντρων και φυτών.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου