[στις γέφυρες Αετών και Λιονταριών, στη Σόφια Βουλγαρίας, Μάης 2026]

Στις λίγες ώρες που τριγύριζα στο ιστορικό κέντρο τής Σόφιας, πέρα από κορυφαία αξιοθέατά της, όπως

-ο Καθεδρικός Ναός Αλεξάνδρου Νιέφσκι (σ.σ. ξεκίνησε να χτίζεται το 1882 και τελείωσε το 1912, προς τιμή των ρώσων στρατιωτών, οι οποίοι σκοτωθήκανε στο ρωσοτουρκικό πόλεμο τού 1877-1878, ο οποίος οδήγησε στη δημιουργία τού Βουλγαρικού κράτους, φέρει το όνομα τού ρώσου πρίγκιπα τού 13ου αι. Αλέξανδρου Νιέφσκι, είναι νεοβυζαντινού ρυθμού, έχει έκταση 2,6 στρεμμάτων, μέγιστο ύψος 45 μ. στον κεντρικό του τρούλο και 53 μ. στο καμπαναριό ενώ οι 4 από τους 12 τρούλους του είναι επιχρυσωμένοι.)

Αριστερά στο βάθος η Εθνική Πινακοθήκη.

-και ο ρώσικος Ι.Ν. Αγ. Νικολάου (σ.σ. ξεκίνησε να χτίζεται το 1907 και τελείωσε το 1914, στη θέση που μέχρι το 1882 υπήρχε το Σαράι Τζαμί, για τις θρησκευτικές ανάγκες των ρώσων που κατοικούνε στη Σόφια. Έχει 5 επίχρυσους τρούλους και είναι σε αναγεννησιακό ρωσικό ρυθμό. Την περίοδο 1944-1989 συνέχισε να λειτουργεί με κρατική επιτήρηση.)

-ή κάποια graffiti που σού τραβάνε το μάτι, όπως το κάτωθι

…αυτό που προσέχει κανείς είναι

-το πολύ πράσινο τής πόλης. Πράσινο που δεν αφορά μόνο τα πολλά πάρκα – κάποια τα λες και μικρά δάση – αλλά μέχρι και τον κεντρικό εμπορικό δρόμο τής Σόφιας, την πεζοδρομημένη λεωφόρο Βίτοσα, που στολίζεται σε όλο της το μήκος με αγριοκαστανιές

-και τα ποτάμια που τη διασχίζουν ακάλυπτα με φαρδιές όχθες. Η Σόφια βρίσκεται σε υψόμετρο 500 περίπου μέτρων και διασχίζεται από 6 ποτάμια, τα οποία εκβάλλουνε στον ποταμό Ίσκαρ, ο οποίος επίσης τη διασχίζει και συνεχίζοντας βόρεια εκβάλλει στο Δούναβη. Ο ποταμός Ίσκαρ ξεκινά από τον ψηλότερο ορεινό όγκο των Βαλκανίων (ή χερσονήσου τού Αίμου από την 400 χλμ. μήκους ομώνυμη οροσειρά, η οποία βρίσκεται εξ ολοκλήρου στη Βουλγαρία και φτάνει στα 2.376 μ. υψ.), την οροσειρά Ρίλα με την κορυφή ονόματι Μουσάλα στα 2.925 μ. (σ.σ. στα βαλκάνια, μετά τη Ρίλα ακολουθεί ο δικός μας Όλυμπος με την κορυφή Μύτικας στα 2.918 μ. και μετά το όρος Πιρίν με την κορυφή Βίκχεν στα 2.914 μ., το οποίο επίσης βρίσκεται στη Βουλγαρία.)

Ανεξάρτητα των τεράστιων διαφορών των παροχών νερού συγκριτικά με τα ποτάμια στο λεκανοπέδιο τής Αθήνας και του γεγονότος ότι πλην Κηφισού και Πικροδάφνης είναι ρέματα ή στεγνώνουνε τούς καλοκαιρινούς και φθινοπωρινούς μήνες, η σύγκριση είναι απογοητευτική και αυτή δυστυχώς αφορά και όλες τις πόλεις με ποτάμια στην Ευρώπη και όχι μόνο. Η καταστροφή, και ιδίως το μπάζωμα των ρεμάτων, που συνέβη στον 20ο αι. στο λεκανοπέδιο τής Αθήνας, είναι μη αναστρέψιμη και για αυτή δεν φταίει κανείς άλλος. Ούτε η τουρκοκρατία ούτε η μικρασιατική καταστροφή ούτε η κατοχή και ο εμφύλιος ούτε τίποτε άλλο από την άναρχη και χωρίς μελέτες επιπτώσεων επέκταση προς οπουδήποτε από οποιονδήποτε, στο λεκανοπέδιο.

Ακολουθούνε λίγες εικόνες από δύο όμορφες γέφυρες στη Σόφια:

-των Αετών, πάνω από τον 31 χλμ. μήκους ποταμό Πέρλοβσκα, η οποία κατασκευάστηκε το 1891 από τον Τσέχο μηχανικό  Václav Prošek

-και των Λιονταριών, πάνω από τον 37 χλμ. μήκους ποταμό Βλαντάγια, η οποία κατασκευάστηκε το διάστημα 1889-1891 από τον ίδιο μηχανικό.

Στο βάθος, καλυμμένο με χιόνια ψηλά προς την κορυφή του,
το όρος και Πάρκο Βίτοσα (με 2.290 μ. υψ.)

()