Η είδηση τής δολοφονίας τής Yanar Mohammed – της μεγάλης αυτής αγωνίστριας για τα γυναικεία δικαιώματα στο Ιράκ, κομουνίστριας και ιδρυτικού μέλους τού «Organization of Women's Freedom in Iraq (OWFI)»*, ο οποίος εναντιώθηκε και στο πολιτικό Ισλάμ, που επιδιώκει την επιβολή τής Σαρίας, και στην κατοχή τού Ιράκ από τις ΗΠΑ και τη Μεγάλη Βρετανία – στη χώρα μας αναφέρθηκε μόνον από το In.gr. Δολοφονήθηκε από δυο άγνωστους, οι οποίοι την πυροβόλησαν έξω από το σπίτι της στη Βαγδάτη τη Δευτέρα 2 Μάρτη 2026 και η είδηση θάφτηκε υπό το βάρος των εξελίξεων: του πολέμου εξουσίας και ελέγχου ενεργειακών δρόμων μεταξύ των ακραίων φασιστικών καθεστώτων αφενός των μουλάδων και καταπιεστών τού ιρανικού λαού αφετέρου του αλλοπρόσαλλου ακροδεξιού Τραμπ και του συνοδοιπόρου του Νετανιάχου.
Επειδή η ποίηση είναι κυρίαρχο θέμα στο παρόν ιστολόγιο, θα ήθελα να αναφερθώ σε μια ξεχασμένη, αλλά συγκλονιστική είδηση, που αφορά την Yanar Mohammed:
Όπου οι Λέξεις Λιώνουν τους Τοίχους: Η Ειρηνοποιητική Δύναμη της Ποίησης
Παρόλο που ένοπλοι φρουροί είχανε περικυκλώσει το χώρο και ο ήχος από τις βόμβες διέκοπτε την ποίηση, χίλιοι Σουνίτες και Σιίτες, χόρευαν, κλαίγανε και ζητωκραυγάζανε μαζί.
Ήτανε το 2006, στο απόγειο τού πολέμου στο Ιράκ. Σ’ ένα βομβαρδισμένο δρόμο, που κάποτε ήτανε μια όμορφη περιοχή στο κέντρο τής Βαγδάτης, έχει στηθεί μια μεγάλη σκηνή, εν μέσω εκρήξεων και συγκρούσεων. Ήταν η πρώτη από αυτές που θα αποδειχτούνε πολλές συγκεντρώσεις ποιητών, σε μια πρωτοβουλία που ονομάστηκε «Χώρος Ελευθερίας». Εκεί, και ενώ πολιτοφύλακες σουνίτες και σιίτες περιφερόντουσαν στους δρόμους, άνδρες και γυναίκες, και από τις δύο θρησκευτικές παρατάξεις, συγκεντρωθήκανε για να πούνε ποίηση. Οι Σιίτες κσθόντουσαν απέναντι από τους Σουνίτες, νομίζοντας ότι θα είναι ένας διαγωνισμός, αλλά μέχρι το τέλος τής εκδήλωσης, όλοι αγκαλιαστήκανε και χορεύανε μαζί, επειδή τα ποιήματα και από τις δύο πλευρές μιλούσανε τις ίδιες λέξεις, για τις ίδιες λαχτάρες και τις ίδιες πληγές.
Για αυτό το θαύμα, η συντάκτρια τού άρθρου και ποιήτρια Kim Rosen, έμαθε από την Yanar Mohammed. Μάλιστα η OWFI είχε χρηματοδοτήσει το «Χώρο Ελευθερίας». «Ήτανε ποίηση πινγκ πονγκ», αναφώνησε η Yanar, «με αυτήν τη μαγική μπάλα να αναπηδά από τη μία πλευρά στην άλλη. Αποδείχθηκε ότι όλοι ήτανε στην ίδια ομάδα!»
*
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου