Εισαγωγικά.
Το χωριό Πήδημα, λίγο έξω από την Καλαμάτα, είναι χτισμένο στη βάση ενός απόκρημνου κακοτράχαλου λόφου, ο οποίος βρίσκεται ανατολικά τού βουνού Παληοηλιάς τού οποίου θεωρείται τμήμα αφού μεταξύ τους υπάρχει ένα στενό, όχι πολύ βαθύ, αλλά πολύ κακοτράχαλο και καλυμμένο από πυκνή βλάστηση πέρασμα.
Το χωριό είναι πολύ πλούσιο σε πηγαία νερά, τα οποία κατεβαίνουν από τον Παληολιά με ορμή σα να πηδούν, εξ ου και το όνομά του. Από τα νερά αυτά υδρεύεται και η πόλη τής Καλαμάτας.
Οι επόμενες εικόνες από το Νερόμυλο τού Πηδήματος με τη λειτουργική νεροτριβή και το γερμανικό πολυβολείο, από τα χρόνια τής κατοχής, να ελέγχει τον τότε χωματόδρομο προς τις πηγές. Σήμερα από το σημείο που βρίσκεται το πολυβολείο ξεκινά κακοτράχαλος τσιμεντένιος δρόμος – κατά τόπους χωματόδρομος – που πάει στις δεξαμενές, οι οποίες κατασκευαστήκανε πρόσφατα σε πηγές πάνω από το χωριό Πήδημα.:
Στην επιμήκη στενή κορυφή τού λόφου βρίσκονται ερείπια βυζαντινού κάστρου, που χτίστηκε περί το 1300 μ.Χ. και αφού άλλαξε αρκετούς ιδιοκτήτες καταστράφηκε στη δεκαετία τού 1460 μ.Χ. και δεν επισκευάστηκε ποτέ. Η θέση του πάντως δεσπόζει τού μεσσηνιακού κάμπου και παλαιών περασμάτων από τη Μεσσηνία στη Λακωνία. Περισσότερα στο kastra.eu.
Μέχρι κάποια χρόνια πίσω η πρόσβαση σε αυτό γινόταν από βόρεια, γι αυτό και οι μοναδικές πινακίδες που είδαμε (σ.σ. η μία είναι τελείως σβησμένη από το χρόνο) βρίσκονται στο βόρειο μέρος του, αλλά το μονοπάτι – πέρασμα εγκαταλείφθηκε και χάθηκε από τη διάβρωση τού εδάφους και την πυκνή βλάστηση.
Σήμερα υπάρχει ένα πέρασμα από τα νότια, το οποίο είναι ελάχιστα γνωστό και κοντεύει να πνιγεί και αυτό από τη βλάστηση.
Ένας από αυτούς που το γνωρίζουν είναι ο Δημήτρης Τσίμπουρης, φίλος τού ποιητή και δασκάλου και πολύ καλού φίλου Μπάμπη Χαραλαμπόπουλου, μόνιμου κάτοικου Καλαμάτας. Ο Δημήτρης Τσίμπουρης έχει ένα πολύ καλά συντηρημένο ελαιοχώραφο πάνω από τις δεξαμενές που αναφέρθηκαν ανωτέρω στα νότια τού κάστρου και γνωρίζει άριστα την περιοχή.
Η αρχική ιδέα ήτανε να πάρουμε, οι τρεις μας, το μονοπάτι από τις δεξαμενές προς το ελαιοχώραφο τού Δημήτρη (σ.σ. Από το εν λόγω μονοπάτι ο Δημήτρης Τσίμπουρης κατεβάζει τις ελιές του σε μεγάλα σακιά στους ώμους του) και από εκεί να πάμε στο κάστρο αφού ανοίξουμε, όπου χρειαζόταν, το πέρασμα με χειροκίνητα (για λόγους ασφαλείας) κοπτικά εργαλεία. Τελικά δεν μπορούσε να βρεθεί κοινή ημερομηνία για να πάμε μαζί κι έτσι λίγες μέρες πριν πάμε με τον Μπάμπη Χαραλαμπόπουλο είχανε πάει οι δυο τους και ανοίξανε το πέρασμα. Μια μεγάλη υποχρέωση την οφείλω.
Η πεζή διαδρομή που ακολουθήσαμε έχει σημειωθεί στο χάρτη από το Google earth.:
Ακολουθούνε λίγες εικόνες από τη διαδρομή.
Προς και στο ελαιοχώραφο τού Δημήτρη Τσίμπουρη.:
Στην επόμενη διακρίνεται ένα ίσως παλιό εικονοστάσι.:
Στην επόμενη διακρίνεται ένα παραδοσιακό Αποθετήριο Σύκων και Χαρουπιών για αποξήρανση.:
Στην επόμενη διακρίνεται ένας βαθύς λάκκος που ανοίξανε τα όμβρια μανιασμένα νερά.:
Οι τρείς επόμενες από έναν άγνωστο αλλά άξιο να αναφερθεί ιστορικό χώρο. Σε αυτήν τη σπηλιά, δίπλα στο μονοπάτι, έζησε μέχρι τις αρχές τού 1952 (το σώμα του βρέθηκε σε αποσύνθεση τον Αύγουστο τού 1952) κρυμμένος ο Ετεοκλής Δουμουλάκης, ο τελευταίος, στην Πελοπόννησο, από τα μέλη του ΔΣΕ, που είχε αρνηθεί να υπογράψει «Δήλωση Μετάνοιας» μετά τον εμφύλιο πόλεμο.:
Προς το κάστρο:
Στο κάστρο.:
Στην επόμενη η κρημνώδης πλαγιά τού «Παληοηλιά». Πάνω αριστερά διακρίνεται παλιό τοιχίο. Μοιάζει με παλιά οχύρωση, αλλά για το αν είναι και αν σχετίζεται με το υπόψη κάστρο δεν γνωρίζω.:
Στην επόμενη μεταξύ άλλων διακρίνονται τα χωριά Πήδημα και στο βάθος τα Αρφαρά.:
Οι τρείς επόμενες από το βορειότερο πύργο. Στη θέση που έχει σημειωθεί, υπάρχει δεξαμενή.:
