Πριν από ένα χρόνο, παρά δύο μέρες, στην τελευταία μου επίσκεψη στον Ακροκόρινθο, προτού τής 19ης Ιούλη 2025, είχα ακολουθήσει το μονοπάτι – αρχαίο δρόμο, από την οθωμανική κρήνη «Χατζής Μουσταφάς» μέχρι την επίσης οθωμανική κρήνη, νοτιοδυτικά και πιο ψηλά από την προηγούμενη, ο οποίος, αρχαίος δρόμος, περνά κάτω από το αρχαίο Ιερό Δήμητρας και Κόρης και από ό,τι φαίνεται ήταν η τελευταία φορά που τον ακολούθησα.
Παίρνοντας, το πρωινό τής 19ης Ιούλη 2025, το εν λόγω μονοπάτι, από την κρήνη «Χατζής Μουσταφάς», σχεδόν αμέσως διαπίστωσα ότι ήτανε κλεισμένο με συρματόπλεγμα.:
Επιστρέφοντας, αναγκαστικά, είδα λίγα μέτρα πίσω πως ένα καινούργιο πρόχειρο μονοπάτι είχε ανοιχτεί, το οποίο ανέβαινε προς το ανωτέρω Ιερό και τον ασφαλτόδρομο από πάνω, και το ακολούθησα (σ.σ.: το εν λόγω μονοπάτι περνά μέσα, ανατολικά, από την παλιά περίφραξη τού ευρύτερου χώρου τού Ιερού, αλλά επειδή ο πόρτα είναι κλειδωμένη, ο πεζοπόρος πρέπει να κινηθεί δυτικά, μέσα στο Ιερό και να βγει από το δυτικό του άκρο προς τον ασφαλτόδρομο).:
Από εκεί συνέχισα για λίγο στον ασφαλτόδρομο και λίγο μετά, πάνω από τη δεύτερη οθωμανική κρήνη, συνέχισα στο μονοπάτι που πηγαίνει προς τα πάνω...
…και συναντά ένα μονοπάτι που κινείται στη βάση τού απόκρημνου βράχου τού Ακροκόρινθου. Την προσοχή μου τράβηξε μια ανεπαίσθητη οσμή καμένου. Λίγα μέτρα μετά, πάνω στο μονοπάτι, σχετικά πρόσφατα – το πολύ 3-4 ημερών – σημάδια μιας παρ’ ολίγο «άγνωστης αιτίας»:
Λίγο μετά το μονοπάτι βγαίνει σε αυτό που κινείται στη βάση τού απόκρημνου βράχου (και αναφέρθηκε νωρίτερα). Συνέχισα νότια (το συγκεκριμένο τμήμα τού μονοπατιού δεν το έχω ακολουθήσει άλλη φορά) και σύντομα πέρασα κάτω από ένα βραχοσκεπές…
…όπου, αριστερά όπως το έβλεπα, υπάρχει η στενή είσοδος (ίσα ίσα χωρούσα να μπω σκυφτός) ενός σπηλαίου, γνωστού μεν αλλά μάλλον μη χαρτογραφημένου, που πηγαίνει σε αρκετό βάθος. Πάντως μετά από μερικά μέτρα δεν συνέχισα λόγω των πάρα πολλών εντόμων, σημάδι παρουσίας νερού. Εμφανή διάκοσμο δεν είδα.:
 |
| Η θέση τού βραχοσκεπούς και του σπηλαίου από τον ασφαλτόδρομο |
Κατόπιν συνέχισα το μονοπάτι (σ.σ. το οποίο δεν ξέρω αν είναι παλιό αλλά σίγουρα είχε χρησιμοποιηθεί στην τοποθέτηση τού περιμετρικού συστήματος φωτισμού τού κάστρου τού Ακροκόρινθου, ο οποίος καταστράφηκε στη φωτιά τού 2007) μέχρι το τέλος του, πάνω από ένα ρέμα.:
 |
| Αρχαίο τμήμα κίονα |
 |
| Στο βάθος δεξιά το Πεντεσκούφι |
Από εκεί δεν γύρισα πίσω αλλά κατέβηκα, με πολύ προσοχή λόγω των ψηλών χόρτων και των πιθανών αρνητικών εκπλήξεων που μπορεί να κρύβουν, στον ασφαλτόδρομο μέσω τού οποίου γύρισα.
Στη θέση 37°53'41''N 22°52'06''E, ακριβώς δίπλα στο δρόμο, πρόσεξα ένα σμίλευμα στο πετρωμένο χώμα, το οποίο δεν διακρίνεται με πρώτη ματιά και κατά πάσα πιθανότητα δεν είναι παρά το αποτύπωμα ενός παλιού, προβιομηχανικού, παραδοσιακού ασβεστοκάμινου!
Η διαδρομή που ακολούθησα:
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου