Δυτικά από το μικρό παραθαλάσσιο χωριό – οικισμός Μέζαπος, στην άλλη άκρη τού μικρού όρμου που βρίσκεται ο Μέζαπος, απλώνεται μια μικρή χερσόνησος…
…μήκους κάπου στα 1.500 μ. με το πολύ ενδιαφέρον τμήμα της, αυτό που εισβάλλει στη θάλασσα, να μην ξεπερνά τα 860 μ. μήκος. Πρόσφατα έχει πάρει το προσωνύμιο «Τηγάνι», αλλά, από μια συζήτηση που είχα με έναν παλιό κάτοικο τού Μεζάπου, ο οποίος παλαιότερα είχε μια από τις διάσπαρτες μικρές αλυκές στο νοτιοανατολικό μέρος τού ισθμού τής χερσονήσου, το προσωνύμιο αυτό δεν είναι αποδεκτό, τουλάχιστον από αρκετούς από τους μόνιμους κατοίκους τής ευρύτερης περιοχής. «Γιατί Τηγάνι; Επειδή τους μοιάζει με τηγάνι; Εκεί πάνω υπήρχε μια Καστροπολιτεία!. Εμένα μού το έμαθαν, το έλεγα και θα το λέω: Κάστρο.» και νομίζω ότι έχει δίκιο. Δεν ήταν μια απλή Καστροπολιτεία έστω και αν βάσταξε λίγο: από τον 6ο μέχρι τον 7ο μ.Χ. αι. ενώ θα πρέπει να θεωρείται βέβαιη η ανθρώπινη παρουσία από τα αρχαία ή και προϊστορικά χρόνια.
Από όσες πληροφορίες μάζεψα* φαίνεται ότι η εν λόγω Καστροπολιτεία δεν έχει σχέση με τη Μεγάλη Μαΐνη ή Grande Magne, η οποία κτίστηκε το 1248 από τον Βιλεαρδουίνο και δεν έχει ταυτοποιηθεί η θέση της. Στην Καστροπολιτεία Μαΐνη δεν υπάρχουν αρχαιολογικά ευρήματα μετά τον 7ο μ.Χ. αι. ενώ το όνομα Μαΐνης είναι πολύ προγενέστερο τού 1248, και είναι αυτό που έδωσε το όνομα στην περιοχή τής Μάνης.
Η διαδρομή που ακολούθησα έχει σημειωθεί στο χάρτη από το Google earth:
Τυπικά πρόκειται για μια εύκολη διαδρομή, αλλά το πέρασμα με τον ισθμό γεμάτο, σχεδόν καλυμμένο, με λευκές πέτρες, τον Ιούλη, ακόμα και το πρωί και σε μέρα χωρίς καύσωνα, οι οποίες λευκές πέτρες αντανακλούν όλη τη ζέστη, κουράζει αρκετά και ο πεζοπόρος πρέπει να έχει άφθονο νερό μαζί του.
Ξεκίνησα πεζή από το χώρο ενός μικρού νεκροταφείου, περί τα 1.300 μ. μετά τον οικισμό Σταυρί, το οποίο βρίσκεται λίγες εκατοντάδες μέτρα μετά το τέλος τού στενού ασφαλτόδρομου, στο χωματόδρομο που οδηγεί βόρεια. Στο τέλος του συνεχίζει μονοπάτι, το οποίο ακολούθησα (σ.σ. στο σημείο που ξεκινά το μονοπάτι, δεξιά επάνω, διακρίνεται επιμήκης ξερολιθιά που ενδέχεται να είναι από παλιό οχυρό τείχος μιας και φαίνεται να ήτανε πολύ πιο ψηλή από τις σημερινές ξερολιθιές, με τις οποίες χωρίζουνε μέχρι και σήμερα τα ελαιοχώραφα, ενώ εκτείνεται, εγκάρσια υπό γωνία, στη χερσόνησο).:
Βγαίνοντας στον ισθμό κινήθηκα ανατολικά σε μια περιοχή με παλιά κτίσματα από ξερολιθιά, που χρησιμοποιούνται από ψαράδες και μικρούς παραγωγούς αλατιού και αλυκές.:
Κατόπιν συνέχισα μέχρι το σημείο, δίπλα σε ένα ύψωμα, δεξιά όπως πάμε, που το μονοπάτι διακλαδίζεται. Εκεί βρίσκονται ερείπια μάλλον μικρού οχυρού και δεξαμενής νερού (σ.σ. από εκεί και βόρεια σε όλη τη χερσόνησο και σε όλο το χώρο τού κάστρου, υπάρχουν ερειπωμένες 365 παλιές δεξαμενές νερού. Μια για κάθε μέρα τού χρόνου!).:
Συνέχισα αριστερά προς το τείχος, με τις κυκλώπειες πέτρες, νοτιοδυτικά και κάτω από το υπερυψωμένο έδαφος, με τα κρημνώδη όρια, όπου βρίσκονται τα ερείπια τής Καστροπολιτείας.:
Κατόπιν συνέχισα ανατολικά, στις παρυφές τού υψώματος, μεταξύ δύο πύργων, πάνω στα ερείπια παλιού τείχους.:
Περνώντας τον δεύτερο, τον ανατολικότερο, και καλύτερα διατηρημένο πύργο συνέχισα στο μονοπάτι με σμιλευμένα σκαλοπάτια στο βράχο, το οποίο ανεβαίνει πάνω στον περιτειχισμένο χώρο.:
Εκεί, σε ένα πεδίο με χαμηλή βλάστηση προσαρμοσμένη στον άνυδρο τόπο, κινήθηκα κατά μήκος τού μονοπατιού που κινείται περιμετρικά ενίοτε στα όρια τού γκρεμού.:
Ξεχωρίζουνε τα ερείπια μιας Βασιλικής.:
Ακολουθούνε λίγες εικόνες από την υπόλοιπη διαδρομή στο χώρο τής Καστροπολιτείας Μαΐνη.:
*
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου