Στο παρόν παρουσιάζονται λίγες εικόνες από την εξαιρετική παραθαλάσσια διαδρομή, την οποία ακολούθησα το πρωινό τής 31ης Ιούλη 2026, από το χώρο πάρκινγκ, στο λιμάνι τού Ναυπλίου, μέχρι τον Καραθώνα. Η διαδρομή, περί τα 4,75 χλμ. (9,5 με την επιστροφή), είναι εύκολη και (λόγω τού ότι κινείται αφενός στις δυτικές και νότιες αφετέρου νοτιοδυτικές κρημνώδεις παρυφές, πάνω από την κατά τόπους απόκρημνη ακτή, των ορεινών όγκων τής Ακροναυπλίας και του Παλαμηδίου, αντίστοιχα) σκιερή, στο μεγαλύτερο τμήμα της, για τουλάχιστον 3 με 3,5 ώρες μετά την ανατολή τού Ήλιου, τους μήνες Ιούλιο και Αύγουστο.
Η διαδρομή την οποία ακολούθησα έχει σημειωθεί στο χάρτη από το Google earth:
Ακολουθούνε λίγες εικόνες από
-τη διαδρομή κάτω από την Ακροναυπλία, ήτοι το μονοπάτι «Αρβανιτιά» [σ.σ. το όνομα «Αρβανιτιά» τού μονοπατιού αλλά και του δημοφιλούς, για κολύμπι, όρμου στο νοτιοανατολικό άκρο τής Ακροναυπλίας, οφείλεται στη σφαγή 5000 τουρκαλβανών, το 1779, όταν αυτοί οδηγηθήκανε δόλια από τους τούρκους μαζί με έλληνες και αρβανίτες, υπό τον Γαζή Χασάν Πασά, στο Παλαμήδι από το οποίο τούς πετάξανε στη θάλασσα, τη νύχτα. Λέγεται ότι το επόμενο πρωινό η βορειοδυτική πλαγιά τού Παλαμηδίου και ο όρμος είχανε βαφτεί κόκκινοι. Η παράδοξη αυτή συμμαχία τούρκων, χριστιανών αρβανιτών και ελλήνων ενάντια στους τουρκαλβανούς (σ.σ. τους οποίους είχανε φέρει οι τούρκοι λίγα χρόνια πρωτύτερα στα Ορλοφικά) οφείλεται στο ότι οι τουρκαλβανοί είχαν αποδειχτεί μια μάστιγα για όλους τούς κατοίκους τού αργολικού κάμπου.]:
 |
| Ακροβολισμένο φυλάκιο στο βράχο. |
-τη διαδρομή κάτω από το Παλαμήδι μέχρι τον Καραθώνα.:
Η θέα προς τα βουνά τής Πελοποννήσου απέναντι υπέροχη! Μεταξύ άλλων ξεχωρίζουνε, στο βάθος τού ορίζοντα, από τα νότια προς τα βόρεια: ο Πάρνωνας, ο Κτενιάς, το Αρτεμίσιο, το Λύρκειο κ.α.:
---
Από τη φωτιά, όπως φαινόταν από την εθνικό οδό Κορίνθου – Ναυπλίου, απέναντι από τις Μυκήνες.:
Η κλιματική αλλαγή δεν προκαλεί φωτιές. Οι φωτιές τελικά, πλην ελάχιστων περιπτώσεων όπως από κεραυνούς, οφείλονται στον άνθρωπο. Η κλιματική αλλαγή όμως διευκολύνει τη γρήγορη και καταστροφική τους επέκταση και αυτό πρέπει να λαμβάνεται υπόψη στα μέτρα πρόληψης. Οι αντιπυρικές ζώνες, όπως ανοίγονται, τελικά μάλλον προσφέρουν ελάχιστα. Με αφορμή την πυκνή βλάστηση από φραγκοσυκιές στους λόφους τού Παλαμηδίου και ιδίως τής Ακροναυπλίας, και αφού αναφέρω κάτι που έχει γραφτεί εδώ και παλαιότερα: ότι τις φραγκοσυκιές τις φέρανε στον ελλαδικό χώρο οι ενετοί και τις φυτεύανε γύρω από τα κάστρα τους γιατί αντέχανε πολύ στην ξηρασία και, λόγω τού νερού που είναι γεμάτα τα φύλλα τους, δεν καιγόντουσαν, μήπως να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε στις αντιπυρικές ζώνες που ανοίγονται από τους αρμόδιους, αλλά σύντομα γεμίζουνε χορτάρια, να φυτεύουμε φραγκοσυκιές;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου