Δεν θα σβήσει ο Πόνος.
Απλά τον αφήνεις να βαδίζει πλάι σου
Δίχως να σε ορίζει.
Όχι σαν φίλο
Ούτε σαν εχθρό.
Σαν κάτι που απλώς υπάρχει στο ίδιο πεζοδρόμιο.
Κάποτε επιταχύνει το βήμα του
Και θαρρείς πως Θα σε προσπεράσει.
Άλλοτε μένει πίσω
Σαν να κουράστηκε κι αυτός.
Εσύ συνεχίζεις.
Δεν του δίνεις το χέρι.
Δεν του γυρνάς την πλάτη.
Κρατάς απλά το δικό σου ρυθμό.
Πιο αργό – Ίσως
Πιο προσεκτικό – Σίγουρα
Αλλά δικό σου.
Και κάπου εκεί στη διαδρομή
Το καταλαβαίνεις πια:
Το να μην σε ορίζει ο Πόνος
Δεν σημαίνει πως εξαφανίστηκε.
Σημαίνει πως έμαθες πια
Να μην δίνεις το τιμόνι
Σε ό,τι σε πονάει…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου