[στα Ομάλια Γερανείων, 11.09.2025]

O ορεινός όγκος Ομάλια βρίσκεται βόρεια και παράλληλα τού ορεινού όγκου των Γερανείων πάνω από το Λουτράκι και τα Πίσια (σ.σ. δηλαδή τον ορεινό όγκο με τη χαρακτηριστική Πέτρα Περαχώρας και την πεπλατυσμένη κορυφογραμμή: Πέτρα-Πίντιζα-Παλιοβούνα). Ουσιαστικά τα Ομάλια (που ανήκουνε στον ευρύτερο ορεινό όγκο των Γερανείων ορέων) με τον ανωτέρω ορεινό όγκο των Γερανείων οριοθετούνε την κοιλάδα κάτω από τα Πίσια, η οποία βγαίνει δυτικά νότια τής Περαχώρας.

Πρόκειται για ένα κατάφυτο βουνό, καλυμμένο με παρθένο πευκοδάσος στο συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος του, το οποίο διασχίζεται μόνον από έναν χωματόδρομο, το ανατολικό τμήμα τού οποίου έχει διαπλατυνθεί σχηματίζοντας μια αντιπυρική ζώνη. Ο εν λόγω χωματόδρομος ξεκινά από το ανατολικό του άκρο, από το δρόμο Πίσια – Σχίνος, στο σημείο που ο δρόμος στρέφεται βόρεια, και φτάνει μέχρι λίγο πριν την Περαχώρα, κινούμενος κάτω, βόρεια και παράλληλα στην κορυφογραμμή του. Μονοπάτια δεν υπάρχουνε και η μόνη δυνατή παρέκκλιση είναι αυτή ενός παλιού σύντομου χωματόδρομου, που βγάζει σε ένα μικρό ξέφωτο με καλή θέα προς τα Πίσια και τα Γεράνεια από πάνω τους (βλέπε την 7η φωτογραφία κατωτέρω). Λόγω της πυκνής, ψηλής, βλάστησης η θέα είναι περιορισμένη, αλλά κατά τόπους πολύ καλή! Αν και σε κάποια σημεία φαίνεται ότι θα μπορούσε κανείς να κινηθεί προς την κορυφογραμμή του, δεν προτείνεται γιατί το βουνό είναι γεμάτο αγριογούρουνα, τα οποία τη μέρα φωλιάζουνε σε σημεία μακριά από μονοπάτια και δρόμους και ελλοχεύει ο κίνδυνος να περάσεις δίπλα στη φωλιά τους και να επιτεθούν, ιδίως αν έχουνε μικρά. Επίσης, ας μην ξεχνάμε ότι στα Γεράνεια βρίσκονται διάσπαρτες και κάποιες αγέλες λύκων, οι οποίοι επίσης τη μέρα δεν επιτίθενται (σ.σ. στον ίδιο τον άνθρωπο πολύ σπάνια θα επιτεθούν) αλλά αν τυχόν περάσεις, κινούμενος εκτός χωματόδρομων ή μονοπατιών, κοντά τους, ενδέχεται να υπάρξει επίθεση.         

Το πρωινό τής 11ης Σεπτέμβρη 2025, τον ακολούθησα από το ανατολικό του άκρο μέχρι το σημείο που περνά από μια σάρα με πέτρες, βόρεια από την κορυφή του και πίσω.

Η διαδρομή που ακολούθησα (ένας όμορφος περίπατος δηλαδή) έχει σημειωθεί στο χάρτη από το Google earth:

Ακολουθούνε λίγες εικόνες:

Στο βάθος ξεδιπλώνεται η κορυφογραμμή τού όρους Πατέρα ενώ μπροστά του βρίσκεται το Δίκαστρο – Οινόη Κορινθίας.:

Στις δύο επόμενες αριστερά η Μεγάλη Ντουσκιά και δεξιά η Μικρή.:

Στο βάθος ο ορεινός όγκος Κορομπίλι.:

Στο βάθος, στο κέντρο τής εικόνας, ο Κιθαιρώνας.:

Στην επόμενη διακρίνεται το χωριό Πίσια και από πάνω τους τα Γεράνεια.:

Στο βάθος, από αριστερά προς τα δεξιά, ο Παρνασσός και οι κορυφές τού Ελικώνα: Τσίβερι, Παλιοβούνα και Ζαρακάς (Παλιός Ελικώνας).:

Στην επόμενη, στο βάθος, αριστερά το Κορομπίλι και δεξιά ο Κιθαιρώνας.:

Στην επόμενη, λίγο πριν το σημείο που γύρισα, μεταξύ άλλων διακρίνεται οριακά η λίμνη Ηραίου Βουλιαγμένης.: