Η δημοσιοποίηση φωτογραφιών από τους 200 κομουνιστές να οδηγούνται, στην Καισαριανή την πρωτομαγιά τού 1944, στο εκτελεστικό απόσπασμα από τους ναζιστές μόνο συγκίνηση θα έπρεπε να προκαλεί και δέος για την ηρωική τους στάση απέναντι στο θάνατο. Φωτογραφίες που αν ανήκουνε κάπου είναι σε κατάλληλο μουσειακό χώρο τού ελληνικού κράτους.
Η είδηση πάλι, σύμφωνα με την οποία, λίγο μετά την ανωτέρω δημοσιοποίηση, κάποιοι εισέβαλαν νύχτα στο χώρο τού Μνημείου, με τα ονόματα των εκτελεσθέντων, και προκάλεσαν εκτεταμένες καταστροφές στο Μνημείο* δεν είναι παρά μια δεύτερη, παρόμοια ιδεολογικά με την αρχική, εκτέλεση και μια απόδειξη πως οι «έλληνες» που ακολουθούσανε τότε και συμμετείχανε με τα ναζιστικά κτήνη στις θηριωδίες, με αποκορύφωμα φυσικά αυτή στο Δίστομο*, δεν το κάνανε από πίεση ή από δειλία να αντισταθούνε στον κατακτητή, αλλά ως συνειδητή επιλογή. Είναι τα φίδια από τα αβγά τού φιδιού και αυτοί που, λίγο πριν την πλήρη κατάρρευση τού 3ου ράιχ, ο Γκέμπελς φαντασιωνότανε, μάταια ελπίζω, πως θα γυρίσουνε και η γη θα τρέμει.
Ο ναζισμός είναι ό,τι πιο ξένο με αυτόν τον τόπο. Ο ναζισμός ξέρει μόνο ένα πράγμα: πώς να κάνει θηριωδίες και μαζικά εγκλήματα. Ελληνικός τρόπος σκέψης και ναζισμός δεν συναντιούνται πουθενά και η πιο απλή ανάγνωση τής ιστορίας φτάνει να το καταλάβει κάποιος: Από τον ποιο θεωρούσε έλληνα ο Μέγας Αλέξανδρος, από το Ιερό των Αιγυπτίων Θεών στη Μπρεξίζα, δίπλα στο χώρο που έγινε η Μάχη τού Μαραθώνα, από τον Ξένιο Δία, από τη φιλοξενία στους ικέτες και τις ικέτιδες, όπως αναγράφεται στην ελληνική τραγική ποίηση, από το πώς ενσωματωθήκανε και απόκτησαν ελληνική συνείδηση τόσοι και τόσοι λαοί που ήρθανε και μείνανε στη νότια βαλκανική, στα χρόνια της ρωμαϊκής και βυζαντινής αυτοκρατορίας.
Ο ελληνικός τρόπος σκέψης, στο ρου τής ιστορίας ήτανε πάντα ανοιχτός να μάθει. Έχει τη δημιουργική αφελή ματιά προς τον κόσμο, την απλότητα και το βάθος συνάμα, που τον βοηθήσανε, αυτόν πρώτο, να επιχειρήσει να καταλάβει και να εξηγήσει τον κόσμο, όπως έλεγε ο Νίτσε. Ο ναζιστικός τρόπος σκέψης είναι αφύσικος, δεν κατανοεί την παγκοσμιότητα τής εξέλιξης και υπάρχει μόνο για να σπέρνει το θάνατο σε ό,τι διαφέρει ή δεν μπορεί να καταλάβει. Μια σύγκριση μεταξύ ενός αρχαιοελληνικού αγάλματος και ενός ναζιστικού εικαστικού δημιουργήματος τού μεσοπολέμου σε πείθει. Είναι η διαφορά ανάμεσα στο Υπέροχο και Το Έκτρωμα.
Η είδηση πάλι, σύμφωνα με την οποία, λίγο μετά την ανωτέρω δημοσιοποίηση, κάποιοι εισέβαλαν νύχτα στο χώρο τού Μνημείου, με τα ονόματα των εκτελεσθέντων, και προκάλεσαν εκτεταμένες καταστροφές στο Μνημείο* δεν είναι παρά μια δεύτερη, παρόμοια ιδεολογικά με την αρχική, εκτέλεση και μια απόδειξη πως οι «έλληνες» που ακολουθούσανε τότε και συμμετείχανε με τα ναζιστικά κτήνη στις θηριωδίες, με αποκορύφωμα φυσικά αυτή στο Δίστομο*, δεν το κάνανε από πίεση ή από δειλία να αντισταθούνε στον κατακτητή, αλλά ως συνειδητή επιλογή. Είναι τα φίδια από τα αβγά τού φιδιού και αυτοί που, λίγο πριν την πλήρη κατάρρευση τού 3ου ράιχ, ο Γκέμπελς φαντασιωνότανε, μάταια ελπίζω, πως θα γυρίσουνε και η γη θα τρέμει.
Ο ναζισμός είναι ό,τι πιο ξένο με αυτόν τον τόπο. Ο ναζισμός ξέρει μόνο ένα πράγμα: πώς να κάνει θηριωδίες και μαζικά εγκλήματα. Ελληνικός τρόπος σκέψης και ναζισμός δεν συναντιούνται πουθενά και η πιο απλή ανάγνωση τής ιστορίας φτάνει να το καταλάβει κάποιος: Από τον ποιο θεωρούσε έλληνα ο Μέγας Αλέξανδρος, από το Ιερό των Αιγυπτίων Θεών στη Μπρεξίζα, δίπλα στο χώρο που έγινε η Μάχη τού Μαραθώνα, από τον Ξένιο Δία, από τη φιλοξενία στους ικέτες και τις ικέτιδες, όπως αναγράφεται στην ελληνική τραγική ποίηση, από το πώς ενσωματωθήκανε και απόκτησαν ελληνική συνείδηση τόσοι και τόσοι λαοί που ήρθανε και μείνανε στη νότια βαλκανική, στα χρόνια της ρωμαϊκής και βυζαντινής αυτοκρατορίας.
Ο ελληνικός τρόπος σκέψης, στο ρου τής ιστορίας ήτανε πάντα ανοιχτός να μάθει. Έχει τη δημιουργική αφελή ματιά προς τον κόσμο, την απλότητα και το βάθος συνάμα, που τον βοηθήσανε, αυτόν πρώτο, να επιχειρήσει να καταλάβει και να εξηγήσει τον κόσμο, όπως έλεγε ο Νίτσε. Ο ναζιστικός τρόπος σκέψης είναι αφύσικος, δεν κατανοεί την παγκοσμιότητα τής εξέλιξης και υπάρχει μόνο για να σπέρνει το θάνατο σε ό,τι διαφέρει ή δεν μπορεί να καταλάβει. Μια σύγκριση μεταξύ ενός αρχαιοελληνικού αγάλματος και ενός ναζιστικού εικαστικού δημιουργήματος τού μεσοπολέμου σε πείθει. Είναι η διαφορά ανάμεσα στο Υπέροχο και Το Έκτρωμα.
*
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου