Ο λόγος που βρέθηκα, το πρωινό τού Σαββάτου 28 Μάρτη 2026, στα Βίλια είναι αρκετά πεζός: ήταν από τα λίγο μέρη, λίγο πιο μακριά από το λεκανοπέδιο τής Αθήνας, που οι καιρικές προγνώσεις δεν δείχνανε βροχή ή καταιγίδα μέχρι τουλάχιστον και το μεσημέρι.
Η ανταμοιβή όμως από την όμορφη πεζοπορία που επιχείρησα αποδείχτηκε πέρα από τις προσδοκίες μου!
Η μέρα έδειξε από την αρχή ότι θα πάει ωραία!
Στην είσοδο των Βιλίων (σ.σ. κι αν έχω περάσει και ξαναπεράσει από εκεί…) περνώντας με το αυτοκίνητο, στη θέση 38°10'09''N 23°20'46''E, πρόσεξα μια παλιά προβιομηχανική παραδοσιακή ασβεστοκάμινος:
…η οποία αντίθετα με την άλλη, η οποία βρίσκεται δυτικότερα στη θέση 38°10'13''N 23°18'16''E και είναι χαρτογραφημένη, δεν αναφέρεται στους χάρτες (που έχω υπόψη μου). Πάντως αν και είναι λίγα μέτρα από το δρόμο δεν είναι εύκολο να την προσέξεις.
Η διαδρομή, πεζή, που ακολούθησα έχει σημειωθεί στο χάρτη από το Microsoft-bing:
Ξεκίνησα από τη Βρύση Τσίας και ακολούθησα το χωματόδρομο, στις παρυφές τού ορεινού όγκου Λεστόρι, ο οποίος περνά πάνω από την Παναγιά Γκούρας και τους παλιούς υδρόμυλους, κινείται δίπλα στην κοίτη τής ρεματιάς Γκούρα και ανεβαίνει στο Φίχθι (σ.σ. στο τέλος τού παρόντος τα link με τις σχετικές παλαιότερες αναρτήσεις).
 |
| Στο βάθος η Δίρφυ και το Ξεροβούνι Εύβοιας χιονισμένα. |
 |
| Ο ορίζοντας κλείνει αριστερά με την Πεντέλη και στο κέντρο και δεξιά με τον Υμηττό. |
 |
| Στο πιο ψηλό σημείο τού χωματόδρομου, ένα εικονοστάσι ενώ πίσω του ο ορεινός όγκος Λουκίσθι και στο βάθος ο Κιθαιρώνας. |
Από το Φίχθι ακολούθησα το σηματοδοτημένο μονοπάτι που κινείται δίπλα σε μια ρεματιά ανάμεσα στους ορεινούς όγκους Λεστόρι, Βορδοσίτι και Καρούμπαλο, στα νότιά του, και Λουκίσθι, στα βόρειά του.
Φτάνοντας στο σημείο που πέφτει στην κοίτη τού ρέματος, διακλαδίζεται σε αυτό που συνεχίζει προς Κριεκούκι ή Ερυθρές και αυτό που στρέφεται νότια και ανεβαίνει προς Κιάφα Μούζα (το διάσελο μεταξύ των ορεινών όγκων Βορδοσίτι και Λεστότι.)
Από εκεί κατέβηκα το μονοπάτι δίπλα στην κοίτη τής Γκούρας, παράλληλα στο χωματόδρομο, μέχρι την Παναγιά Γκούρας και τους παλιούς υδρόμυλους όπου ανέβηκα στο χωματόδρομο μέσω τού οποίου επέστρεψα.
Όταν ξεκινούσα το πρωί, συνάντησα έναν ηλικιωμένο βοσκό και πιάσαμε λίγο την κουβέντα. Από τη συζήτηση κρατάω δύο πράγματα:
1ον. Ότι στην περιοχή των Βιλίων παλαιότερα μια από τις οικονομικές δραστηριότητες ήτανε να σπάνε πέτρες που τις πουλούσανε για οικοδομικά υλικά και ενίοτε, όπου βρίσκανε πολλά κλαδούρια, τις καίγανε για να φτιάξουν ασβέστη. Μου υπέδειξε 2-3 σημεία, όπου όμως δεν βρήκα ασβεστοκάμινα. Αν υποθέσουμε ότι εγώ δεν τα είδα (αν και στα σημεία που μου υπόδειξε η βλάστηση ήτανε λιγοστή και λογικά θα ξεχώριζαν) γιατί δεν ήταν αυτό που περίμενα και όχι από αβλεψία, μάλλον θα αναφέρεται στην αρχέγονη μέθοδο που φτιαχνόταν ο ασβέστης, όταν ανοίγανε τρύπες στη γη ή μες σε μικρές σπηλιές (σ.σ. όπως ο προπάππους τής Ηρώς στην Εύβοια) και μέσα εκεί καίγανε πέτρες. Αν πράγματι ισχύει αυτό, δεν με εκπλήσσει γιατί το πέρασμα από τη μια μέθοδο στην επόμενη δεν έγινε δια μιας ούτε καν στον ίδιο τόπο. Ας πούμε: τα προβιομηχανικά από τα οποία έχουνε παρουσιαστεί εικόνες στο παρόν ιστολόγιο, στην αττική εγκαταλειφθήκανε τον 19ο μ.Χ. αι. ενώ σε μικρά νησιά στο Αιγαίο λειτουργούσανε μέχρι και τα μέσα τού 20ου αι.
2ον. Στο ξεκίνημα τού χωματόδρομου, καμιά 200αριά μέτρα από τη Βρύση Τσίας, στη θέση 38°10’13’’N 23°18’58’’E, στο όριο τού χωματόδρομου, θυμάται πως όταν ανοίγανε το χωματόδρομο, η αρχαιολογική υπηρεσία έκανε έρευνες σε μια περιοχή με λιθοσωρούς. Θυμάται πως έλεγαν ότι πρόκειται για αρχαίο ή μεσαιωνικό οικισμό και πως είχανε βρει και τάφους με οστά. Σε έναν μάλιστα ανήκανε σε μια γυναίκα με ένα μωρό. Μου τόνισε, και είχε δίκιο, πως ανάμεσα στις πέτρες υπάρχουνε κεραμικά (σ.σ. δείγμα πως πρόκειται μεσαιωνικό και ίσως αρχαιότερο οικισμό). Μου είπε επίσης, από τις συζητήσεις που θυμάται, πως ο εν λόγω οικισμός καταστράφηκε από τους Σταυροφόρους (σ.σ. οι Σταυροφόροι είχανε εισβάλει και καταλάβει την αττική το 1205, λίγο μετά την πρώτη άλωση τής Κωνσταντινούπολης). Καθόλου απίθανο να πρόκειται για οικισμό σχετιζόμενο με την αρχαία πόλη Ειδυλλία. Εξάλλου η ιστορία των Βιλίων (που μια από τις υποθέσεις για το όνομα Βίλια είναι να πρόκειται για παραφθορά του Ειδυλλία) ξεκίνησε λίγο μετά, το 1230, όταν κατέβηκαν εκεί οι πρώτοι αρβανίτες. Θα πρέπει να τονιστεί ότι ο συγκεκριμένος αρχαιολογικός χώρος δεν έχει σχέση με τους πιο γνωστούς αρχαίους ή / ή και μεσαιωνικούς οικισμούς αφενός στο Παλαιοχώρι Βιλίων, που βρίσκεται ερί τα 1.600 μ. νοτιοδυτικότερα, αφετέρου στο Φιλίππι χαμηλά κοντά στο Πόρτο Γερμενό. Δυστυχώς δεν υπάρχει καμία απολύτως ενημερωτική πινακίδα.
Προηγούμενες σχετικές αναφορές (ενδεικτικά)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου