Η περιοχή που σήμερα βρίσκονται οι Νομαρχίες – ή Περιφερειακές Ενότητες όπως λέγονται πλέον – Αργολίδας, Κορινθίας, Αττικής, Βοιωτίας και Φωκίδας περιέχουν αναμφίβολα ποιοτικά και ποσοτικά κορυφαία και αδιάλειπτη ιστορική και πολιτιστική ροή επιδραστικών γεγονότων από τα προϊστορικά ήδη χρόνια. Σίγουρα υπήρξε μια ύφεση στα χρόνια τής εκχριστιανισμένης ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και της οθωμανικής κυριαρχίας, αλλά οι Μύθοι (σ.σ. που σίγουρα αποτελούνε ποιητικές αποδόσεις προϊστορικών γεγονότων) που γεννήθηκαν εδώ και η μετέπειτα, στην κλασική Αθήνα, θεατρικοποίησή τους μαζί με την αρχαία μονιστική φιλοσοφία, γέννημα θρέμμα τής Ιωνίας, στην άλλη πλευρά τού Αιγαίου, δημιουργήσανε μια τέτοια δυναμική που έδωσε, πολλούς αιώνες μετά, τη σπίθα τής Αναγέννησης και όσων ακολουθήσανε στη δυτική Ευρώπη, καλών και κακών.
Το σούρουπο τής 1ης Ιούνη 2026, από την παραλία τού Πευκιά στο Ξυλόκαστρο προσέφερε μια εξαιρετική θέα να απλώνεται από τη Γκιώνα, δυτικά, μέχρι και τα Γεράνεια όρη, ανατολικά, καλύπτοντας το μεγαλύτερο μέρος τής ακτογραμμής τού βόρειου και βορειοανατολικού κορινθιακού κόλπου και τη σκέψη μου να θυμάται και πάλι την έμφαση την οποία δίνανε, οι John B. Bury και Russell Meiggs στην τρίτομη ιστορία τους για την αρχαία Ελλάδα, στο γεγονός ότι ήταν η λεπτή λουρίδα γης, του Ισθμού τής Κορίνθου, που βρίσκεται στην ανατολική μεριά τής ελληνικής χερσονήσου και όχι στη δυτική, το απόλυτα καταλυτικό γεγονός τής πολιτικής και πολιτιστικής ανάπτυξης των περιοχών εκατέρωθεν τού Ισθμού που συνέβηκε στο πρώτο μισό τής πρώτης π.Χ. χιλιετίας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου