The Wind – tapped like a tired Man [Emily Dickinson]

Ο Άνεμος – χτύπησε όπως ένας Άνθρωπος κουρασμένος –

Και όπως μια Οικοδέσποινα – «Πέρασε»

Απάντησα με τόλμη – μπήκε τότε

Στην Κατοικία μου μέσα

Ένας Γρήγορος – χωρίς πόδια Επισκέπτης –

Να του προσφέρεις μια Καρέκλα

Τόσο αδύνατο ήταν όσο να δώσεις

Έναν Καναπέ στον Αέρα –

Δεν είχε Κόκαλα να Τον δέσεις –

Ο Λόγος Του σαν την Προσπάθεια ήταν

Αμέτρητων Κολιμπριών καθώς ταυτόχρονα

Πετάγονται από ‘ναν υπέροχο Θάμνο –

Η Έκφρασή Του – ένα Σύννεφο –

Τα Δάχτυλά Του, καθώς Περνούσε

Μια μουσική αφήναν – όπως οι μελωδίες

Παίζονται τρεμάμενες σε Γυαλί –

Επισκέφτηκε – αν και φευγαλέα –

Τότε σαν Άνθρωπος δειλός

Πάλι, Χτύπησε – ήτανε κάτι βιαστικό –

Κι έμεινα μόνη –

The Wind – tapped like a tired Man –

And like a Host – "Come in"

I boldly answered – entered then

My Residence within

A Rapid – footless Guest –

To offer whom a Chair

Were as impossible as hand

A Sofa to the Air –

No Bone had He to bind Him –

His Speech was like the Push

Of numerous Humming Birds at once

From a superior Bush –

His Countenance – a Billow –

His Fingers, as He passed

Let go a music – as of tunes

Blown tremulous in Glass –

He visited – still flitting –

Then like a timid Man

Again, He tapped – 'twas flurriedly –

And I became alone –

436