Η Καρμανιόλα [Κωστής Παλαμάς]

Η ΚΑΡΜΑΝΙΟΛΑ 

Εμέ με λένε Καρμανιόλα!

Όλο θηρία κυνηγώ, 

Κι απ’ έλα τα θηρία, κι απ’ όλα

Το πιο κατάρατο είμ’ εγώ. 

Τον ίσκιο απλώνω του θανάτου, 

Κ ‘ η όψη μου φεγγοβολά 

Και τα κεφάλια ρίχνω κάτου, 

Αυτά που δεν είν’ άξια να στέκονται ψηλά! 

Όσο της Γης τες εμμορφάδες 

Χαλά το χέρι του φονιά, 

Κι όσο ατιμάζουνε φονιάδες 

Της Πλάσεως την παρθενιά 

Κ’ είναι τα αρνιά των λύκων σκλάβοι, 

Τόσο κ’ η δίψα μου θ’ ανάβει 

Να πιω το αίμα καθενός, 

Κι’ όπου κακούργος άστραψε, θα πέφτω κεραυνός! 

Και μόνον όταν απ’ την πλάση 

Λείψει κι ι Κάιν παντοτινά 

Κι όταν τον κόσμον αγκαλιάσει 

Η καλοσύνη αληθινά 

Τότε τ’ αχόρταγο μαχαίρι 

Λευκό θα γίνει περιστέρι, 

Κι απ’ των αιμάτων τες σταλιές, 

Κι απ' τη φρικτή πορφύρα μου θα βγουν τριανταφυλλιές!

Πηγή: Ο Ραμπαγάς - Εφημερίς Φιλολογική, Πολιτική και Ευτράπελος - Τεύχος 5 (1887)