No coward soul is mine [Emily Bronte]

Δεν δειλιάζει η δική μου ψυχή

Ούτε τρέμει στην ταραγμένη από θύελλα σφαίρα τού κόσμου:

Τις Ουράνιες δόξες να λάμπουνε βλέπω

Και την Πίστη να λάμπει εξίσου, για το Φόβο οπλίζοντάς με 

Ω! μέσα στα στήθια μου Θεέ,

Παντοδύναμη Θεότητα, πανταχού παρούσα!

Ζωή που μέσα μου ηρεμεί

Καθώς εγώ, αθάνατη Ζωή, βρίσκω δύναμη σε Σένα!

Μάταια είναι τα χιλιάδες δόγματα

Που τις καρδιές των ανθρώπων κινούν: ανείπωτα εις μάτην•

Ανούσιοι αφροί εν μέσω ροής αχανούς

Ή άχρηστα – σα ζιζάνια μαραμένα –

Για να ξυπνάνε την αμφιβολία σ’ έναν

Τόσο γερά στο άπειρό Σου στηριγμένο,

Τόσο σίγουρα αγκυροβολημένο

Στον ακλόνητο τής αθανασίας βράχο.

Με πλατιά αγάπη αγκαλιάζει

Το Πνεύμα Σου την αιωνιότητα ζωντανεύει

Διαχέεται και προστατεύει ψηλά

Αλλάζει, συντηρεί, διαλύει, δημιουργεί και ανατρέφει

Αν χανόντουσαν η γη και η σελήνη

Κι οι ήλιοι και τα σύμπαντα παύανε να υπάρχουν

Κι Εσύ έμενες μόνος,

Κάθε ύπαρξη θα υπήρχε σε Σένα.

Δεν υπάρχει για το Θάνατο χώρος,

Ούτε κάτι με δύναμη να σ’ ακυρώσει:

Εσύ – ΕΣΥ είσαι το Είναι και η Αναπνοή

Και άφθαρτος είσαι ΕΣΥ

   No coward soul is mine,

No trembler in the world's storm-troubled sphere:

   I see Heaven's glories shine,

And Faith shines equal, arming me from Fear.

    

   O God within my breast,

Almighty, ever-present Deity!

   Life, that in me has rest,

As I, undying Life, have power in Thee!

    

   Vain are the thousand creeds

That move men's hearts: unutterably vain;

   Worthless as withered weeds,

Or idlest froth amid the boundless main,

   To waken doubt in one

Holding so fast by Thy infinity,

   So surely anchored on

The steadfast rock of Immortality.

   With wide-embracing love

Thy Spirit animates eternal years,

   Pervades and broods above,

Changes, sustains, dissolves, creates, and rears.

   Though earth and moon were gone,

And suns and universes ceased to be,

   And Thou wert left alone,

Every existence would exist in Thee.

   There is not room for Death,

Nor atom that his might could render void:

   Thou – THOU art Being and Breath,

And what THOU art may never be destroyed.

Για το ποίημα «No coward soul is mine», το πλέον γνωστό τής Emily Bronte (σ.σ. η οποία συνέγραψε ένα από τα κορυφαία παγκόσμια μυθιστορήματα: Το «Ανεμοδαρμένα Ύψη»), η αδελφή της Charlotte Bronte, που επιμελήθηκε τής μεταθανάτιας έκδοσης των ποιημάτων της, είχε σημειώσει: THE following are the last lines my sister Emily ever wrote. Αυτό όμως δεν είναι ακριβές αφού γράφτηκε στις 2 Γενάρη 1846, σχεδόν τρία χρόνια πριν από το θάνατό της (σ.σ. πέθανε σε ηλικία μόλις τριάντα ετών, στις 19 Δεκέμβρη 1948) καθώς υπάρχει το «Why ask to know the date – the clime?», το οποίο γράφτηκε το Σεπτέμβρη τού 1846.