Ο δρόμος
Είκοσι χρόνια στον ίδιο δρόμο,
και λεωφόρος να ήταν
στις παλιές πρωτεύουσες,
και μονοπάτι στην ερημιά
να το ορίζει ο άνεμος,
είκοσι χρόνια
– όφειλε να τον γνωρίζω!
Να μη διαθέτει άλλα απρόοπτα!
Πού είναι λοιπόν η υπερβολή,
πού βρίσκεται καν το παράξενο
στην αξίωσή μου να τον κατέχω,
το σοκάκι τής επαρχίας – τι λέω;
να τον έχω τελείως αποστηθίσει,
να τον έχω αν θέλετε
αηδιάσει!
Ταχτικὰ εγκληματικός!
Ήταν μήπως το λιγοστὸ χιόνι σήμερα
σκεπάζοντάς τον με τρυφερότητα;
κι ήταν η διακοπή ρεύματος τις προάλλες
ξεσκεπάζοντάς τον στο φεγγαρόφωτο;
Ισχύουν λοιπόν αρκετά κάτι τέτοια
να τον επηρεάσουν έτσι βαθιά,
να τον γητέψουν, να τον μεταμορφώσουν;
Είναι δυνατόν ;
Ιδίως αυτά• τ ̓ αμελητέα κι ευκαταφρόνητα.
Διακοπές ρεύματος, στην εποχή μας.
Χιόνι στα χαμηλά και τα λοιπά,
τελείως ανυπόθετα προτού ευδοκήσουν,
σαν τα καλά πνεύματα όμως,
και όταν αόρατα,
όχι γι’ αυτό λιγότερο πραγματικά,
και δραστικά με το παραπάνω!
Πηγή: «Δοκιμασία – περιοδική έκδοση λογοτεχνικού προβληματισμού, Τεύχος 4 (1973)», μεταφερμένο στο μονοτονικό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου