Nachtstahl [Paul Celan]

Το ποίημα Nachtstahl, του Paul Celan, προέρχεται από την ποιητική του συλλογή «Mohn und Gedächtnis», του 1952, η οποία κυκλοφόρησε στην Ελλάδα, το 2007, ως «Μήκων και Μνήμη», σε μετάφραση Ιωάννας Αβραμίδου. Σήμερα είναι εξαντλημένη, όπως εξαντλημένη είναι και η πρώτη μετάφραση της, από τον Αντώνη Τριφύλλη, ως «Αφιόνι και Μνήμη», το 1983. Η παρούσα, κατωτέρω, απόδοση στα ελληνικά βασίστηκε στην αγγλική απόδοση από την ιστοσελίδα: poemhunter.com.

Nachtstahl

Am lichtesten brannte das Haar meiner Abendgeliebten:

ihr schick ich den Sarg aus dem leichtesten Holz.

Er ist wellenumwogt wie das Bett unsrer Träume in Rom;

er trägt eine weiße Perücke wie ich und spricht heiser:

er redet wie ich, wenn ich Einlaß gewähre den Herzen.

Er weiß ein französisches Lied von der Liebe, das sang ich im Herbst,

als ich weilte auf Reisen in Spätland und Briefe schrieb an den Morgen.

Ein schöner Kahn ist der Sarg, geschnitzt im Gehölz der Gefühle.

Auch ich fuhr blutabwärts mit ihm, als ich jünger war als dein Aug.

Nun bist du jung wie ein toter Vogel im Märzschnee,

nun kommt er zu dir und singt sein französisches Lied.

Ihr seid leicht: ihr schlaft meinen Frühling zu Ende.

Ich bin leichter:

ich singe vor Fremden.

Night Ray

Most brightly of all burned the hair of my evening loved one:

to her I send the coffin of lightest wood.

Waves billow round it as round the bed of our dream in Rome;

it wears a white wig as I do and speaks hoarsely:

it talks as I do when I grant admittance to hearts.

It knows a French song about love, I sang it in autumn

when I stopped as a tourist in Lateland and wrote my letters to morning.

A fine boat is that coffin carved in the coppice of feelings.

I too drift in it downbloodstream, younger still than your eye.

Now you are young as a bird dropped dead in March snow,

now it comes to you, sings you its love song from France.

You are light: you will sleep through my spring till it's over.

I am lighter:

in front of strangers I sing.

Νυχτερινή Ακτίνα

Πιο λαμπερά απ’ όλα τα μαλλιά τής Αγαπημένης μου τού Δειλινού καιγόντουσαν:

στέλνω σ’ αυτήν το Φέρετρο απ’ το ελαφρύτερο Ξύλο.

Γύρω του φουσκώνουν κύματα, όπως γύρω από το κρεβάτι τού ονείρου μας στη Ρώμη•

Φορά, όπως εγώ, μια λευκή περούκα και με βραχνή φωνή μιλά:

όπως εγώ μιλά, όταν την είσοδο σε καρδιές επιτρέπω.

Ένα Γαλλικό ερωτικό τραγούδι ξέρει﮲ το τραγούδησα το φθινόπωρο

όταν ως ταξιδευτής έμεινα στη Χώρα τού Χασομεριού κι έγραφα τα γράμματά μου στο πρωινό.

Ένα περίτεχνο Σκάφος είναι αυτό το φέρετρο, σκαλισμένο στο Δάσος των Συναισθημάτων.

Κι εγώ επίσης μαζί του έπλευσα, στην καθοδική ροή τού αίματος, όταν ήμουν νεότερος απ’ το Βλέμμα σου.

Τώρα είσαι νέα, σαν το πουλί που έπεσε νεκρό στο χιόνι τού Μάρτη,

τώρα σε σένα έρχεται τραγουδώντας το Γαλλικό του ερωτικό τραγούδι.

Είσαι ελαφριά: θα κοιμάσαι όσο η Άνοιξή μου διαρκεί, ως το Τέλος της.

Εγώ είμαι ελαφρύτερος:

μπροστά σε ξένους τραγουδώ.