Στο παρόν παρουσιάζονται εικόνες από τη διαδρομή την οποία ακολουθήσαμε, με το Χρήστο Καραμήτσο, στο Ποικίλο όρος, το βροχερό πρωινό τής Κυριακής 25 Οκτώβρη 2026, με τη βροχή πάντως να μας αφήνει ένα κενό, γύρω στο τρίωρο, να πεζοπορήσουμε χωρίς να χρειαστούμε αδιάβροχα. Πρόκειται για σημεία από τα οποία έχουνε πάντως παρουσιαστεί εικόνες στο παρόν ιστολόγιο.
Η διαδρομή την οποία ακολουθήσαμε έχει σημειωθεί στο χάρτη από τη wikimapia:
Ξεκινήσαμε από το χώρο στάθμευσης τού νεκροταφείου Πετρούπολης, δίπλα στο δημοτικό αμαξοστάσιο τού ανωτέρω δήμου και ανεβήκαμε το μονοπάτι προς την κορυφή Ζαχαρίτσα. Στο σημείο που το μονοπάτι βγαίνει στο τέλος ενός χωματόδρομου, διακλαδίζεται σε δύο: αυτόν που περνάει από τη Σπηλιά Κούκου και το Θρόνο τού Οδυσσέα και αυτόν που κινείται δεξιά και λίγο μετά διασταυρώνεται με ένα χωματόδρομο, ο οποίος κινείται βόρεια (σ.σ. στο εν λόγω τμήμα τού μονοπατιού το περάσαμε πάλι κατεβαίνοντας όταν συνεχίσαμε προς τα βόρεια τον ανωτέρω χωματόδρομο). Συνεχίσαμε προς την κορυφή Ζαχαρίτσα με την καταπατημένη αρχαία φρυκτωρία.:
Στην επόμενη εικόνα διακρίνονται: δεξιά το ύψωμα όπου βρίσκονται η Σπηλιά Κούκου και ο Θρόνος τού Οδυσσέα και στο βάθος Ο Υμηττός.
Στην επόμενη εικόνα διακρίνονται: αριστερά το μονοπάτι που ανεβήκαμε και δεξιά αυτό που πάει στο ανωτέρω ύψωμα.
Στην επόμενη εικόνα, στο βάθος, διακρίνεται Πάρνηθα.
Στην επόμενη εικόνα, στο βάθος, διακρίνεται το πλατύ διάσελο τού Σταυρού Αγ. Παρασκευής μεταξύ Πεντέλης αριστερά και Υμηττού δεξιά ενώ στο μέσο της, προς τα αριστερά, ο Θρόνος τού Οδυσσέα.
Οι επόμενες τέσσερις από την κορυφή Ζαχαρίτσα, από την οποία έχουνε απομακρυνθεί τα σκουριασμένα κοντέινερ και οι κεραίες. Στην τέταρτη η αρχαία φρυκτωρία, στο ανατολικό μέρος τής οποίας βρίσκεται το τσιμεντένιο νεοελληνικό μπάρμπεκιου (…!).
Κατεβαίνοντας περάσαμε από το Θρόνο τού Οδυσσέα…
…και μετά κατεβήκαμε, ακολουθώντας τα σχετικά κόκκινα σημάδια, στη Σπηλιά τού Κούκου.
Από εκεί επιστρέψαμε κάνοντας ένα γύρο προς τα βόρεια.
Κοντά στην κορυφή 371μ, υπάρχει η ξερολιθιά των επόμενων τριών εικόνων, η οποία δεν είναι στάνη και μοιάζει με πρόχειρο ταμπούρι χωρίς να αποκλείεται να είναι ό,τι απέμεινε από πολύ παλαιότερη πρόχειρη οχύρωση.
Περάσαμε και από τη Σπηλιά στο Στρώμα, πάνω από τη ρεματιά Γεώργιζα, όπου υπάρχει και αναρριχητικό πεδίο, μάλλον εγκαταλελειμμένο πια.
Από πάνω βρίσκονται δύο παράλληλες γειτονικές στενές σχισμές. Η δεξιά μάλιστα δείχνει να προχωρά σε βάθος πολλών μέτρων.
Σχετικά προηγούμενες αναρτήσεις (ενδεικτικά):
Κορυφή Ζαχαρίτσα 19.01.2020
Σπηλιά Στρώμα 26.10.2020
Σπηλιά Κούκου - Θρόνος Οδυσσέα 11.12.2020
Ρεματιά Γιώργιζα 25.04.2023 και 12.05.2026.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου